20.4.09

Διάλογοι και σκέψεις του Πάσχα...

Η πασχαλινή ατμόσφαιρα μου αρέσει. Ειδικά όταν συμπίπτει με την άνοιξη, με το φούντωμα της φύσης. Με συγκινεί (πάντα με συγκινούσε) η πανάρχαια θλίψη της απώλειας, του τέλους, που συνοδεύεται από τη χαρά της αναγέννησης, της νέας ζωής. Το πέρασμα από τη θλίψη του χειμώνα στο χαμόγελο της άνοιξης. Μια εμπειρία συμβολική, έντονη, πλήρης...

Το Πάσχα είναι μια γιορτή οικογενειακή, και ως τέτοια είναι μια γιορτή για όλους τους ανθρώπους, ακόμα και αυτούς που αισθάνονται μόνοι.

«Είσαι μόνος όταν δεν έχεις ανθρώπους να σκέφτεσαι, ούτε ανθρώπους να σκέφτονται για σένα...»

«Πολύ όμορφο αυτό που είπες και φυσικά δεν το είχα σκεφτεί έτσι ποτέ... Έχεις μια ικανότητα να αντιστρέφεις την πραγματικότητά μου προς το καλύτερο, μου κάνεις την παρούσα κατάσταση όμορφη και αυτό είναι χάρισμα, να το ξέρεις... αν και σίγουρα το ξέρεις... λοιπόν σου δηλώνω πως αποφάσισα να γράφω κάπου αυτά τα οποία μου λες κατά διαστήματα για κάποιες φάσεις που περνάω γιατί εκτός του ότι είναι πολύ σωστά, είναι πολύ σπάνια και σημαντικά! Να 'σαι καλά, σε ευχαριστώ για όλα...»

Είναι το Πάσχα και η δύναμη που παίρνει το μυαλό και η ψυχή μας από το θείο Πάθος και την θεία Ανάσταση. Τελικά το Πάσχα είναι γεννημένο για να γεννάει σκέψεις και συναισθήματα...