30.4.09

Μπούρου μπούρου μπούρου... ή πάρτε απ' το βήμα αυτό το βλήμα...

30 Απριλίου 2009, πρωινή ενημερωτική εκπομπή στην τηλεόραση... Το δίδυμο των δημοσιογράφων ανακοινώνει ζωντανή σύνδεση με τη συνάδελφο τους που είναι στο λιμάνι του Πειραιά για να ενημερωθούμε για τις εθιμικές απεργιακές κινητοποιήσεις λόγω Πρωτομαγιάς. Η κυρία κάνει την εισαγωγή στο θέμα και παρουσιάζει τον παριστάμενο συνομιλητή της, εκπρόσωπο - συνδικαλιστή των ναυτικών. Εκεί παρεμβαίνουν από το στούντιο οι παρουσιαστές κάνοντας την ερώτηση που απασχολεί τον κόσμο: «θα κινηθούν αύριο τα πλοία, κύριε...;;;».

Αυτή η τηλεόραση λοιπόν... μπορεί και κρύβει πράγματα τόσο επιμελημένα... να, δείτε, κοίταζα με τόση προσήλωση κι όμως δεν είδα το που πάτησε το PLAY. Ποιό PLAY ;;;; Αυτό που πατάς για να αρχίσει η αναπαραγωγή του CD, κασέτας ή οτιδήποτε άλλου μέσου. «Τι σχέση έχει αυτό τώρα;;» σε ακούω να λές. Έχει, έχει... περίμενα λοιπόν κι εγώ την απάντηση, όπως και οι άλλοι που έβλεπαν. Και ξεκίνησε η κασσέτα: «ξέρετε κύριε... και κύριε... το λαϊκό αγωνιστικό κίνημα.... μπούρου μπούρου μπούρου... η κοινωνία.... μπούρου μπούρου μπούρου... αγώνας των εργαζομένων.... μπούρου μπούρου μπούρου... αντίσταση και πάλη.... μπούρου μπούρου μπούρου... ανυπακοή.... μπούρου μπούρου μπούρου... τα ευρωμονοπώλια.... μπούρου μπούρου μπούρου...». Με φωνή βραχνή και μπάσα σα χαλασμένο τζουκ μπόξ... (αλήθεια τους περνάει από ειδική audition η Αλέκα;;;)

Εδώ (αμήν, Θεέ μου !!) παρεμβαίνει η «επι τόπου» δημοσιογράφος (είχε τελειώσει φαίνεται το κέρμα και θα σταματούσε το τζουκ μποξ...) κάνοντας voice over πάνω στην κασετα: «αύριο από το λιμάνι του Πειραιά δεν θα κινηθεί κανένα καράβι, λόγω της εικοσιτετράωρης απεργίας που κήρυξε η ΠΕΜΕΝ»... και από κάτω, χαλί, «τα κεκτημένα.... μπούρου μπούρου μπούρου... αδιαπραγμάτευτα.... μπούρου μπούρου μπούρου...». Ευτυχώς του είχαν βάλει 50λεπτο κέρμα και τελείωσε γρήγορα, σκέφτεστε να του είχαν βάλει δί-ευρο;;;

υ.γ. χρόνια πριν, συνδικαλιστής στο Πανεπιστήμιο, αναγνώριζα και επικροτούσα τη δύναμη του διακομματικού συνθήματος «πάρτε από το βήμα αυτό το βλήμα», σύνθημα που απευθυνόταν σε συνδικαλιστές - κομματικά κασετόφωνα, είχα μάλιστα διαβάσει και το πόνημα «η τεραστία σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω κοινωνικώ βίω». Τελικά ο συγγραφέας του είχε δίκιο «οι ηλίθιοι παραμένουν αήττητοι...». Και δυστυχώς -όπως λέγαμε σε κύκλο φίλων τότε- «περιστοιχιζόμεθα από ηλιθίους», δυστυχεστέρως δε «ο κλοιός διαρκώς σφίγγει !!»