27.4.09

Χρυσάνθεμο...

Το είδα εκεί που ψώνιζα κάποια πράγματα βιαστικός... ήταν η γιορτή της γυναίκας μου κι εγώ (τι πρωτότυπο) είχα πάλι ψιλοαργήσει να γυρίσω σπίτι απ' τη δουλειά !

Το χρώμα του με τράβηξε, κοντοστάθηκα, έσκυψα λίγο, ένα από τα λουλούδια μου χαμογέλασε... το είδα;; το φαντάστηκα;; δεν ξέρω...

Το αγόρασα, το κράτησα δίπλα μου προσεκτικά στο αυτοκίνητο, στο δρόμο για το σπίτι. Εκεί της ευχήθηκα χρόνια πολλά και της το πρόσφερα, και το μικρό χαμόγελο ομορφιάς συναντήθηκε με ένα μεγάλο χαμόγελο αγάπης.

Την άλλη μέρα του βρήκαμε τόπο, σε μια γλάστρα στη γωνιά της βεράντας.
Μια καλή φίλη μου «σφύριξε» και ένα κόλπο με ωμό αυγό για να είναι πάντα τα χρώματα του λαμπερά και ζωντανά...

Τώρα, το χρυσάνθεμο μας, μεγαλώνει και μας χαμογελά κάθε πρωί που αναχαράζει, κάθε απόγευμα που γέρνει...

Και το χαμόγελο του γίνεται μουσική στ'αυτιά μας και μας χαρίζει χαμόγελο...