20.4.09

Σκέψεις για τα μαθηματικά και τον άνθρωπο...

Η ευφυΐα των θεωρητικών μαθηματικών έγκειται στο γεγονός ότι εργάζονται και σκέφτονται ιδεατά, όχι με συγκεκριμένους αριθμούς. Η απόδειξη δε βασίζεται σε συγκεκριμένα νούμερα αλλά στη γενικότητα. Αν κάτι αποδειχθεί γενικά, τότε θα ισχύει και για τα συγκεκριμένα.

Ο κάθε μαθηματικός αρχικά προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του για την αλήθεια μιας πρότασης και, στη συνέχεια, να πείσει τους άλλους ότι έχει δίκιο. Με αυτή την έννοια, ο μαθηματικός είναι κατά βάθος αντιδραστικός, αναρχικός, εφόσον η πρώτη του αντίδραση σε οτιδήποτε καινούργιο είναι: «δεν το πιστεύω! απόδειξε το!»

Υπάρχουν σήμερα ήρωες; Ήρωας είναι ο καθένας από εμάς. Δεν υπάρχουν πιά οι σωτήρες, οι στρατηλάτες του παρελθόντος. Καθένας από εμάς, τα απλά στοιχεία του ανθρώπινου συνόλου, είναι εν δυνάμει ήρωας, όταν έχει μπροστά του ένα έργο σημαντικό από το οποίο δεν μπορεί να απέχει: να χτίσει τον κόσμο μέσα στον οποίο θα ζήσει.

Δεν μπορεί κανείς να αγαπά τον πλησίον του, αν πρώτα δεν αγαπά τον εαυτό του. Κάθε άνθρωπος πρέπει να κοιτάξει βαθιά μέσα του και να ανακαλύψει τα αξιώματά του. Δηλαδή τις πεποιθήσεις του, τις οποίες δεν μπορεί να αποδείξει, μόνο να επιλέξει, και σύμφωνα με αυτές να πορευθεί στη ζωή του. Επιλέγω να θέλω να μην υπάρχει π.χ. καταπίεση στον κόσμο, δεν μπορώ να αποδείξω γιατί το θέλω, όμως είναι το αξίωμά μου: το επιλέγω και σύμφωνα με αυτό ενεργώ.