2.4.09

Από το πάρκο στη Μυροβόλο...

Σήμερα «δεν είν' αργία, είν' απεργία, φωνάζει η εργατιά...» για να παραφράσω ένα τραγουδάκι από τα κομματικά του Θωμά Μπακαλάκου (που τον θυμήθηκα τώρα, θου κυρία Αλέκα φυλακή τω στόματι μου...).
Επειδή όμως εγώ αν δε δουλέψω δε θα έχω να φάω και να καλύψω τις υποχρεώσεις μου, θα δουλέψω. Στο κάτω κάτω κάποιος πρέπει να καλύψει τα έξοδα των προυχόντων της εργατιάς...
Τι είπαμε ότι είστε εσείς;;; ΓΣΕ...εε;; ή Α(ν)ΔΕΔΥ ;;; Εγώ είμαι ΤΟ ΑΤΟΜΟ και το σύστημα θα το αλλάξω από μέσα, ως μυαλωμένος άνθρωπος και όχι ως πρόβατο επί σφαγή...
Παρεμπιπτόντως, δουλεύοντας, θα ακούω μουσικούλα, όσο το «κοπάδι» θα κόβει βόλτες στην Αθήνα... Βόλτες «από το πάρκο στη Μυροβόλο»...



Το τραγουδάκι είναι «Ἀπὸ τὸ πάρκο στὴ Μυροβόλο», σε στίχους και μουσική Αργύρη Μπακιρτζή και ερμηνεία των Χειμερινών Κολυμβητών Αργύρη Μπακιρτζή, Κώστα Σιδέρη, Ισίδωρου Παπαδάμου.

Από τό πάρκο στή Μυροβόλο
το μηχανάκι αστράφτει στὸν ήλιο,
αντανακλά το χαμόγελό σου
και με διαλύει στο φως.

Τ᾿ αχτένιστα μαλλιά σου, καλέ μου,
χθες ήταν καλοχτενισμένα
-δείχναν πως θα παχύνεις-
κι οἱ μπότες, που δε φοράς ποτέ σου,
είχανε γίνει σύμβολο.

Ένα φιλάκι, δεν είναι δράμα,
μην το παιδεύεις με τόσες ἰδέες·
Έτσι από δράμα σε δράμα ξεπέφτεις
και επανάσταση πάλι ζητάς.

Πες του μπαμπά σου όταν σε φιλάει
να μη φοράει τα μαύρα γυαλιά,
γιατί σκιάζουν τα ωραία σου μάτια
και μες στη σκιά τους τους άλλους κοιτάς.

Από το πάρκο στη Μυροβόλο
το μηχανάκι αστράφτει στον ήλιο,
αντανακλά το χαμόγελό σου
και μ᾿ εκτινάσσει στο φως.

Καλημέρα φίλοι αναγνώστες...