11.4.09

Σκέψεις για τις πράξεις ενός 19χρονου εγκληματία...

Κατ' αρχήν ο 19χρονος Δημήτρης, αποπειράθηκε να σκοτώσει εν ψυχρώ και απρόκλητα. Αυτό τον καθιστά εγκληματία και όχι έναν απλό 19χρονο όπως ακούω δύο μέρες τώρα, είναι ο «19χρονος εγκληματίας» και όχι ο 19χρονος μαθητής, Δημήτρης ή ότι άλλο...

Πέθανε, έστω και αυτοκτονώντας, έτσι πλήρωσε a-priori το τίμημα των υπολοίπων πράξεων του. Άρα, δεν μπορώ να τον ελέγξω (ως κοινωνία) για τις πράξεις του και να του επιβάλλω την αναλογούσα τιμωρία. Μπορώ όμως να ψάξω τα αίτια, να βρω τους ηθικούς αυτουργούς, να εφαρμόσω (τουλάχιστον) μια σειρά από προληπτικές ενέργειες που θα αποτρέψουν τη δημιουργία και άλλων Δημήτρηδων...

Από κει και πέρα σκέφτομαι... Βλέπω την απύθμενη τηλεοπτική μας βλακεία και σκέφτομαι...
Σκέφτομαι ότι ο συγκεκριμένος νέος δε γεννήθηκε εγκληματίας, η εγκληματική συμπεριφορά προέκυψε όπως προκύπτει και σε τόσα άλλα νέα άτομα τόσα χρόνια τώρα.
Δεν είναι ο πρώτος, ούτε θα είναι ο τελευταίος έφηβος που θα δεχτεί προσβλητικές συμπεριφορές από τους συνομηλίκους του.
Δεν είναι ο πρώτος, ούτε θα είναι ο τελευταίος έφηβος που θα είναι μόνος, απομονωμένος από το ευρύτερο σχολικό ή κοινωνικό περιβάλλον.
Δεν είναι ο πρώτος, ούτε θα είναι ο τελευταίος έφηβος που θα ακούει heavy metal, που θα φοράει καπαρντίνα ή μαύρα ρούχα, που θα μεγαλώνει με ιδιαίτερο τρόπο...

Το ζήτημα εδώ δεν είναι ο Δημήτρης, ο κάθε Δημήτρης.
Ο κάθε Δημήτρης έχει οικογένεια που πρέπει να τον παρακολουθεί και να τον ελέγχει στον προσωπικό του βίο.
Ο κάθε Δημήτρης έχει δασκάλους που πρέπει να τον παρακολουθούν και να τον ελέγχουν στον σχολικό του βίο.

Παρακολούθηση που πρέπει να σέβεται την προσωπικότητα του νέου.
Παρακολούθηση που πρέπει να ελέγχει ότι ο νέος αυτός μορφώνεται και διαμορφώνεται σε άνθρωπο και όχι σε άλλα κοινωνικά μορφώματα.
Έλεγχο που πρέπει να περιέχει και τις δύο βασικές έννοιες που έχτισαν τη σύγχρονη κοινωνία: και την επιβράβευση και την τιμωρία.

Ναι, είναι γεγονός ότι ο νέος αυτός άνθρωπος και κάθε νέος άνθρωπος έχει προσωπικότητα (είχε ο συγκεκριμένος...).
Είναι όμως προσωπικότητα υπό διαμόρφωση και είναι αποκλειστική ευθύνη της οικογένειας και της εκπαίδευσης να την διαμορφώσουν σωστά.

Στα 15 σου, στα 16 σου, εν γένει σε αυτές τις ηλικίες, ναι, είσαι προσωπικότητα, ναι, είσαι περισσότερο αυτόνομη και αυτόφωτη προσωπικότητα από τους μικρότερους, αλλά δεν είσαι ολοκληρωμένη προσωπικότητα, δεν έχεις ακόμα τις εμπειρίες εκείνες που θα σε ολοκληρώσουν που θα σε βάλουν στη θέση του «οδηγού».

Ναι, ψηφίζεις, έχεις γνώμη και θέλουμε να την εκφράζεις, έχει σημασία να την εκφράζεις και έχει σημασία να την ακούσουμε, αυτό όμως δε σε κάνει ολοκληρωμένη προσωπικότητα, όπως δεν έκανε κι εμάς όταν είχαμε τα χρόνια σου, πρέπει να σε ακούμε, πρέπει όμως κι εσύ να μας ακούς γιατί μόνο έτσι μαθαίνεις, μόνο έτσι μεγαλώνεις, όχι ηλικιακά (αυτό θα γίνει με το χρόνο...) αλλά ως άνθρωπος, ως προσωπικότητα.

Γι'αυτό και έχει σημασία, πριν κοιτάξουμε τι είσαι και τι κάνεις να κοιτάξουμε εμείς τι είμαστε και τι κάνουμε.

Δεν μπορεί να λέγεται γονέας εκείνος που δεν έχει έλεγχο στην καθημερινότητα του παιδιού του, που δεν το βοηθά να επιλέξει και να διαχειριστεί τις παρέες του, που δεν ασχολείται με τα προβλήματα του... Η φτώχεια δεν αποτελεί επιχείρημα, κι οι δικοί μας γονείς ήταν φτωχοί, πάλευαν με έναν μισθό να τα βγάλουν πέρα και να δημιουργήσουν πράγματα... ανάμεσα σε αυτά να δημιουργήσουν και καλούς, πλήρεις, ανθρώπους. Οι περισσότεροι δημιούργησαν, το ενδιαφέρον δε είναι ότι οι γόνοι φτωχών οικογενειών έγιναν πολλοί και κατά πολύ καλύτεροι από τους γόνους πλουσίων οικογενειών (όχι, δε βλέπω μόνο ελληνικές ταινίες, ζω, κινούμαι και συναναστρέφομαι με κόσμο...)

Δεν μπορεί επίσης να λέγεται εκπαιδευτικός εκείνος που βλέπει ένα παιδί μόνο, απομονωμένο, να κάθεται στη σκάλα του σχολείου, να μη συμμετέχει στα κοινά, και αυτός (ο εκπαιδευτικός) να μην ασχολείται («εγώ μωρέ θα σώσω τον κόσμο;;», «για έναν ψωρομισθό;;;»). Δουλειά του είναι, αν δεν του αρέσει ας μην την κάνει, ας βρει κάτι άλλο...

Αυτές τις πρώτες σκέψεις καταγράφω και ας γίνουν εφαλτήριο σκέψης για όσους από σας αναγνωρίζουν στον εαυτό τους το προνόμιο της σκέψης...