9.3.09

Περί blogging, ανωνυμίας και Indymedia...

Πολύς λόγος έχει γίνει και γίνεται επί κοινωνικού επιπέδου, ειδικά δε ανάμεσα στους bloggers, σχετικά με την ανακοινωθείσα πρωτοβουλία της κυβέρνησης να ζητήσει την ονομαστικοποίηση των blog. Το θέμα είναι μεγάλο και θέλει ιδιαίτερη προσοχή από όλους.

Υπάρχει εδώ το μεγάλο θέμα της ανωνυμίας η οποία και δεν πρέπει να επικροτείται, δεν μπορεί να κατηγορούμε και να καταδικάζουμε τους «ανώνυμους» κουκουλοφόρους και την ίδια στιγμή να χαιρετίζουμε τις ανώνυμες γραφίδες των ιστολογίων, ειδικά αυτές που ιδεολογικά εξυπηρετούν τις απόψεις και πεποιθήσεις μας.

Από την άλλη πρέπει να διασφαλίζουμε ως κοινωνία την ελευθερία έκφρασης του καθενός και το δικαίωμα του να χρησιμοποιεί ένα «λαϊκό» μέσο όπως το blog για να δημοσιοποιεί το τι σκέφτεται και τι πιστεύει. Το πρόβλημα δεν είναι στα χιλιάδες ημί-ανώνυμα blog που δημοσιεύουν προσωπικά θέματα και επιλογές των συγγραφέων τους, το πρόβλημα είναι στην κατηγορία εκείνη των ανώνυμων παραπολιτικών blog που χρησιμοποιούνται ως μέσα προσωπικής επίθεσης κατά τρίτων επί παντός επιστητού, πολλές φορές δε και χωρίς ίχνος αλήθειας και χωρίς επιχειρήματα.

Τελικά, δεν είναι ό,τι ακούμε είδηση ή αλήθεια, η πληροφορία που λαμβάνουμε πρέπει να ελέγχεται ως προς την ακρίβεια της, να διασταυρώνεται, να υποστηρίζεται από επιχειρήματα, να αποκτά υπόσταση. Τότε αποτελεί μια πλήρη, δημοσιογραφικής λογικής, είδηση, ο φορέας της οποίας προστατεύεται και νομικά με την ανωνυμία (ή ψευδωνυμία) τη δική του αλλά και της πηγής του.

Κάθε άλλη περίπτωση αποτελεί προσωπική άποψη και σχολιασμό και, ως τέτοια, υπόκειται και σε κρίση και σε αντιπαράθεση, η δε επώνυμη έκφραση της πρέπει να είναι υποχρεωτική, ώστε να είναι εφικτός τόσο ο έπαινος και η θετική αναγνώριση όσο και ο κολασμός και η αρνητική καταδίκη. Η ανώνυμη άποψη (συνήθως υβριστική αλλά δεν είναι εδώ το θέμα...) ενός κρυπτόμενου σχολιογράφου δεν διαφέρει τελικά από την ανώνυμη μολότωφ ενός κουκουλοφόρου. Αν επιτρέψουμε το ένα, ας επιτρέψουμε και το άλλο, αν επικροτούμε το ένα, επικροτούμε και το άλλο.

Και βέβαια δεν αποτελεί δικαιολογία ότι δεν θα υπάρχει ελεύθερη άποψη αν δεν υπάρχει το «άσυλο» της ανωνυμίας, είναι τα πάσης μορφής «άσυλα» που τελικά εκτρέφουν ανελεύθερες λογικές, εκφράσεις και συμπεριφορές (χαρακτηριστικό παράδειγμα τα Πανεπιστήμια...)

Αφορμή για το παραπάνω σχόλιο αποτέλεσε η ανάγνωση χθες διαφόρων δημοσιευμάτων που κατά καιρούς είχα συλλέξει επί του θέματος καθώς και μιας σχετικής ανακοίνωσης της Δημοκρατικής Αναγέννησης, ανακοίνωση με την οποία εν γένει διαφωνώ, με μόνη εξαίρεση την τρίτη της πρόταση επί του γνωστού θέματος Indymedia,
3. Σε σχέση με το Indymedia. Όχι στη φίμωσή του, αλλά οπωσδήποτε άμεση διακοπή των διευκολύνσεων που του παρέχονται από το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Το Indymedia μπορεί να λέει ότι θέλει, αλλά όχι με χρήματα του Έλληνα πολίτη αφενός, αλλά με τους όρους που υφίστανται και λειτουργούν όλα τα blogs της χώρας. Όσοι ενδιαφέρονται να προάγουν τις ιδέες τους, όσο ακραίες κι' αν είναι, να το κάνουν με δικά τους έξοδα. όπως όλοι οι χρήστες του διαδικτύου.

άποψη για την οποία οφείλω να πω ότι είναι η πλέον ρεαλιστική και λογική από όσες έχω διαβάσει επί του θέματος, συνήθως κραυγές άναρθρες και οιμωγές ένθεν και ένθεν...

Επί του θέματος θα επανέλθω, αναμένω και τα σχετικά σχόλια σας.