6.3.09

Αν...

Αν ήταν μια ακόμα βουλγάρα καθαρίστρια «χτυπημένη» από βιτριόλι, θα είχαμε καταδίκη του ...χτυπήματος.
Αν ήταν Πακιστανός λαθρομετανάστης που έπεφτε νεκρός στην προσπάθεια του να ξεγελάσει την αστυνομία και να χωθεί σε μια νταλίκα για Ιταλία, θα είχαμε συμπαράσταση στην όποια διαδήλωση των -επίσης λάθρα διαβιούντων- συμπατριωτών του...
Αν ήταν 15χρονος μαθητής, θα αφήναμε αγκαλιές λουλούδια στο σημείο...
Αν ήταν Παλαιστίνιος «μαχητής» (=λίγο πριν τη σύνταξη, εγκατεστημένος στην Ελλάδα), θα ξηλώναμε πεζοδρόμια...
Αν...

Ήταν όμως Έλληνας, 36 χρονών, αστυνομικός, πατέρας ενός βρέφους 40 ημερών...
Ήταν... Γιατί τώρα είναι νεκρός... Νεκρός από τις σφαίρες ενός ληστή τον οποίο καταδίωξε για να προστατέψει τη ζωή μας και τη ζωή των άλλων... όλων των άλλων... όλων των παραπάνω...

Για μας, τους πολλούς, η ζωή του δεν αξίζει λιγότερο από τη ζωή μιας βουλγάρας καθαρίστριας, ενός πακιστανού λαθρομετανάστη, ενός 15χρονου μαθητή...
Για μας, τους πολλούς, η γυναίκα του αξίζει μια λέξη συμπόνιας, έστω κι αν αυτή λέγεται απλά από συμπόνια κι όχι από βάθους καρδίας...
Για μας, τους πολλούς, η βία και η «ζωή χαμένη» δεν έχει χρώμα, δεν έχει ταυτότητα, δεν έχει ηλικία, δεν έχει υπηκοότητα ή προέλευση...
Για μας...

Γιατί γι' αυτούς, τους λίγους, (κυρίαρχο ανάμεσα τους το πολιτικό (παρά)μόρφωμα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ) ο θάνατος προκαλεί συμπόνια μόνο αν είναι «δικός» μας, τα «αντανακλαστικά» τους αντιδρούν ανάλογα με την ιδιότητα των θυμάτων.
Γι' αυτούς, αν ήταν Παλαιστίνιος, θα ήταν ήρωας, η «αποκεί μεριά» παράγει μόνο δολοφόνους...
Γι' αυτούς, αν ήταν Αλβανός Κοσοβάρος, θα έπρεπε να προστατευτεί, οι Σέρβοι δε μας νοιάζουν...
Γι' αυτούς, μια χειροβομβίδα στο στέκι μεταναστών μετράει, σε ένα αστυνομικό τμήμα προβοκάρει τους λαϊκούς αγώνες...
Γι' αυτούς οι νεκροί αστυνομικοί, είναι παράπλευρη απώλεια απόλυτα δικαιολογημένη «στο δρόμο για τη νίκη του κινήματος» και αυτοί που γλύτωσαν «προφανής αστοχία» που πρέπει να προβλεφθεί και να διορθωθεί...