22.3.09

Γίνονται ανάρπαστα...

Κυριακή πρωί, στο εστιατόριο ενός ξενοδοχείου μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Ένας Έλληνας τρώει ήσυχα-ήσυχα το πρωινό του σε ένα εστιατόριο, όταν ένας τυπικός Αμερικάνος τουρίστας, μασώντας προκλητικά τσίχλα, έρχεται και κάθεται απροσκάλεστος δίπλα του. Ο Έλληνας τον αγνοεί, και ο Αμερικάνος δυσαρεστημένος, ξεκινάει την παρακάτω κουβέντα.

Aμερικάνος: «Τρώτε ολόκληρο το ψωμί, εσείς οι Έλληνες;»
Έλληνας (βαριεστημένα): «Φυσικά.»
Αμερικάνος: «Εμείς όχι. Τρώμε μόνο το εσωτερικό, το εξωτερικό το βάζουμε σε ένα κοντέινερ, το ανακυκλώνουμε, το κάνουμε κρουασάν και τα πουλάμε στους Έλληνες.»

Ο Έλληνας ακούει ατάραχος.
Αμερικάνος: «Τρώτε μαρμελάδα εσείς οι Έλληνες;»
Έλληνας: «Φυσικά.»
Αμερικάνος: «Εμείς πάλι όχι. Τρώμε φρέσκα φρούτα. Τα υπολείμματα, κουκούτσια, φλούδες, κλπ, τα βάζουμε σε ένα κοντέινερ, το ανακυκλώνουμε, τα κάνουμε μαρμελάδα και τα πουλάμε στους Έλληνες.»

Ατάραχος ο Έλληνας τον ακούει δίχως την παραμικρή έκφραση στο πρόσωπο του. Και ρωτά με τη σειρά του.
Έλληνας: «Τα προφυλακτικά τι τα κάνετε μετά το σεξ;»
Αμερικάνος: «Τα πετάμε φυσικά.»
Έλληνας: «Εμείς, πάλι, όχι. Τα βάζουμε σε ένα κοντέινερ, το ανακυκλώνουμε, τα κάνουμε τσίχλες και τα πουλάμε στους Αμερικάνους. Αυτά με άρωμα φρούτων γίνονται ανάρπαστα...»

υ.γ. 1000στή δημοσίευση, Κυριακή πρωί, ε, είπα να το διασκεδάσουμε λιγάκι...