20.3.09

Μην κάνετε την ευκολία σας, δυσκολία τους !!!



Ένα πρωϊνό, μερικά χρόνια πριν, στο δρόμο για το αεροδρόμιο, χρειάστηκε να περάσω από το γραφείο μου στην εταιρεία που δούλευα, έπρεπε να πάρω κάποια χαρτιά που είχα ξεχάσει την προηγουμένη.

Η ώρα περίπου 10 το πρωί, το γραφείο κεντρικό, η μόνη ελεύθερη θέση για το μικρό Fiat Punto που οδηγούσα τότε ήταν η ράμπα των ΑΜΕΑ, άρτι κατασκευασθείσα εν όψει και των Ολυμπιακών.

«Δυό λεπτάκια θα κάνω», σκέφτηκα και πάρκαρα εκεί με τα alarm αναμένα, στο μικρό στενάκι πλάι στην εταιρεία.

Τελικά έκανα περίπου ένα τέταρτο της ώρας. Όταν κατέβηκα, βρήκα ένα παλικάρι να προσπαθεί να χωρέσει το αναπηρικό του καροτσάκι στο μικρό κενό που είχα αφήσει από το μπροστινό αυτοκίνητο. Σύντομα κατάλαβα ότι δεν προσπαθούσε να χωρέσει, το καροτσάκι είχε κολλήσει ανάμεσα στα αυτοκίνητα και αυτός προσπαθούσε με τη δύναμη των χεριών του μόνο να το ξεκολλήσει...

Τον βοήθησα, του μίλησα, του ζήτησα συγγνώμη. Ήταν εκεί και πάλευε περίπου δέκα λεπτά αλλά ήταν πολύ περήφανος για να ζητήσει βοήθεια από κάποιον περαστικό, άσε που μπορεί να μην είχε περάσει και κανένας...

Δε με έβρισε, δε μου μίλησε άσχημα, μόνο με κοίταξε με σοβαρότητα και λύπη, και το βλέμμα αυτό με έκανε να νιώσω τόσο μα τόσο άσχημα !!! Από τότε όχι μόνο δεν έχω ξαναπαρκάρει σε ράμπα ΑΜΕΑ αλλά επιπλήττω έντονα και όσους τύχει να δω να το κάνουν !!!

Απόψε, στο home page μου στο Google Reader βρήκα το παραπάνω βιντεάκι. Μου θύμησε εκείνο το πρωί. Δείτε το και διαβάστε τη μικρή ιστορία μου, το χρωστάω στο παλικάρι που εκείνο το πρωί με έκανε να σκεφτώ ότι πρέπει να σκέφτομαι και τους άλλους, να γίνω καλύτερος άνθρωπος.

Και, πριν παρκάρετε σε θέση αναπήρων για ΕΥΚΟΛΙΑ, προσπαθείστε να μπείτε στην θέση τους για να δείτε τι σημαίνει ΔΥΣΚΟΛΙΑ !!!