4.3.09

«Μεγάλοι Έλληνες» και μεγαλύτερος όλων ο ...Έλλην !!

Παρακολουθώ εδώ και τρεις εβδομάδες την φιλόδοξη τηλεοπτική παραγωγή της τηλεόρασης του ΣΚΑΙ «Μεγάλοι Έλληνες». Έχω μάλιστα συμμετάσχει ήδη και στους δύο κύκλους ψηφοφορίας. Τι απεκόμισα ως τώρα;;; Την επιβεβαίωση της πεποίθησης μου ότι όσο μεγάλος και αν είναι κάποιος Έλληνας, υπάρχει κάποιος μεγαλύτερος από αυτόν: ο Έλληνας.

Ξέρετε οι δέκα προσωπικότητες που παρουσιάζονται από αυτή τη Δευτέρα ως οι 10 μεγαλύτεροι Έλληνες, έχουν οδηγηθεί στη «θέση» αυτή από τις δικές μας επιλογές, ως αποτέλεσμα της δικής μας γνώμης, γνώσης και δράσης. Πρώτη παύση εδώ, πρώτη παρατήρηση: αν η επιδίωξη του σταθμού και της παραγωγής ήταν να παρακινήσει τους πολίτες να μορφώσουν γνώμη και να την εκφράσουν, κάτι πέτυχε, αν λάβουμε υπόψιν τις 38.000 και πλέον ψήφους της προεπιλογής του περασμένου Μαΐου και τις πόσες χιλιάδες θα συρρεύσουν τώρα... Κατά πόσον θα παγιωθεί αυτή η γνώμη στα μυαλά μας;;; Φρούδες ελπίδες...

Επιπλέον, οι 10 αυτοί Έλληνες έχουν κάτι κοινό: δεν είναι πλέον εν ζωή !! Ίσως γι' αυτό και αυτοί που τους ψήφισαν αποφάσισαν ότι μπορεί να είναι και κατά τι μεγαλύτεροι Έλληνες από αυτούς... «Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει», λέει το ρητό που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας, μαζί με το «φοβερόν» της ύπαρξης και της φυλής μας: να είμαστε -μόνοι και πρώτοι εμείς- σε θέση να γνωρίζουμε ποιος είναι ο καλός και ποιος είναι ο κακός. Έτσι όμως δεν είμαστε και από τους Αρχαίους χρόνους;;; Ανέκαθεν ο Έλληνας ήξερε ποιός είναι ο ικανός και ποιός ο ανίκανος, ποιός τους λέει αλήθειες και ποιός ψεύδεται και τους χαϊδεύει τα αυτιά, και αυτή η γνώση αντικατοπτρίζεται διαχρονικά στις επιλογές μας. Ξεχνάτε μήπως το μοναδικό «ο τεθνεώς δεδικαίωται»;;; Ο Έλληνας είναι που το έχει κάνει πράξη ζωής: ένας προς ένας οι δέκα «μεγαλύτεροι» πήραν την αξία που δικαιούνται μετά θάνατον (όταν αποφασίσαμε ότι μπορούν να μας κάνουν «εθνικά υπερήφανους» ανέξοδα, καθώς η ψήφος μας αυτή δεν κοστίζει), εν ζωή προηγούνταν άλλα πιό ευχάριστα, μικρά, ασήμαντα, ακόμα και αρνητικά.

Διαβάστε κι εσείς μια ενδιαφέρουσα τεκμηρίωση -έμπνευση για το παραπάνω σχόλιο- όπως την αλίευσα από το blog ενός ...απλού Έλληνα, του Simpleman
Πρώτος μέχρι αυτή την στιγμή ο Μέγας Αλέξανδρος. Ωραίος, νέος, δυνατός αλλά «φαγωμένος» εκ των έσω. Γιατί Έλληνας ήταν αυτός, Έλληνες ήταν και αυτοί που τον θανάτωσαν όταν πλέον δεν τον χρειαζόταν. Το ότι ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε από οικείο χέρι δεν το αποδεικνύει κανείς, όμως το κυνηγητό μέχρι τέλους κάθε μέλους της οικογενείας του, που θα μπορούσε να «χαλάσει» τα σχέδια κάποιων, έχει ιστορικές αποδείξεις.

Έπεται ο βιολόγος Γεώργιος Παπανικολάου που ευτυχώς το ανήσυχο πνεύμα του και τα χρήματα των γονιών του τον έστειλαν στην Γερμανία και από εκεί στην Αμερική για σπουδές και έρευνα. Περισσότερο θα λέγαμε ότι τον εμπιστεύθηκαν οι χώρες του εξωτερικού όπου έζησε, παρά η χώρα καταγωγής του. Αν παρέμενε στην Ελλάδα το πολύ-πολύ, να ζούσε και να πέθαινε ως ένας άγνωστος ιατρός του περασμένου αιώνα στην Κύμη, όπως και τόσο άλλα ταλέντα που γέννησε αυτός ο τόπος.

Συνεχίζουμε με τον... Θεόδωρο Κολοκοτρώνη που πολέμησε. Για όλους τους καρεκλοκένταυρους αυτό και μόνο είναι η αιτία για καταδίκη. Είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς με την στάση του Κολοκοτρώνη, τουλάχιστον αυτός πολέμησε. Και επειδή πολέμησε δικάστηκε και καταδικάστηκε από Έλληνες για το «καλό» της Ελλάδας.

Στην λίστα έχουμε και τον Ιωάννη Καποδίστρια. Ήταν δεν ήταν Έλληνας, λίγο μας ενδιαφέρει, εφόσον αποφάσισε να οργανώσει αυτό τον τόπο αντί να εκμεταλλεύεται τα προνόμια ξένων κυβερνήσεων που πραγματικά τον είχαν σε μεγάλη εκτίμηση. Αυτοί πάντως που τον δολοφόνησαν ήταν σίγουρα Έλληνες με το όνομα Μαυρομιχάληδες (στο χωριό τους έχουν και μνημείο για πάρτη τους). Για άλλη μία φορά η ιδιοτέλεια και το προσωπικό συμφέρον υπερτέρησαν του εθνικού.

Από τους νεότερους μας μένει ο Ελευθέριος Βενιζέλος ο οποίος είχε μία Μεγάλη Ιδέα αλλά μεγαλύτερη από όσο μας έπρεπε, είναι η αλήθεια. Οι Έλληνες τον αγάπησαν τόσο πολύ που ο ίδιος αυτοεξορίστηκε και πέθανε μακριά από την πατρίδα που τον τιμά μετά θάνατον συνεχώς.

Και πάμε στην Αρχαία Ελλάδα, με πρώτο τον Περικλή με την γνωστή Δημοκρατία. Δικαστήρια, λασπολογία, εξευτελισμός. Είτε έκανε κάτι παράνομο είτε όχι, τουλάχιστον αυτός τόλμησε να εγκαταστήσει παγκοσμίως μία Δημοκρατία η οποία τον διέσυρε πολιτικά και παραλίγο ιστορικά.

Ο Σωκράτης ακολουθεί αλλά αυτός είχε χειρότερο τέλος από τον Περικλή. Αυτόν τον εκτέλεσαν με κινηματογραφικό τρόπο: Τον αυτοκτόνησαν για τον γνωστό λόγο. Απλά σκεφτόταν διαφορετικά.

Ο Πλάτωνας αφού είδε την εκτέλεση-αυτοκτονία του δάσκαλού του Σωκράτη, τράβηξε τον δικό του δρόμο. Όμως σε αυτόν τον δρόμο παραλίγο να πουληθεί ως σκλάβος στην Αίγινα γιατί είχε και αυτός το ελάττωμα να σκέφτεται και να μιλά.

Ο μαθητής του Πλάτωνα, Αριστοτέλης, είναι μέσα στην «Σκαϊκική 10άδα». Κατηγορήθηκε για ασέβεια και έτσι αυτοεξορίστηκε στην Χαλκίδα (για να γλιτώσει την δίκη-καταδίκη), όπου έζησε μέχρι το θάνατό του, μέσα στη μελαγχολία.

Η λίστα κλείνει με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Πώς τον έχουν κατατάξει ανάμεσα στους 10 σπουδαιότερους Έλληνες οι Νεοέλληνες, είναι απορίας άξιο. Και αυτό γιατί το όλο έργο του, τόσο κατά την πρώτη πρωθυπουργία του όσο και κατά την δεύτερη, μάλλον δεν εκτιμήθηκε τόσο από τους Έλληνες αφού από το 1981 μέχρι το 2004 (με ένα μικρό διάλειμμα στις αρχές του 90), στην κυβέρνηση ήταν το αντίπαλο στρατόπεδο των «σοσιαλιστών». Άρα το όραμα αλλά και το έργο του δε εκτιμήθηκε εμπράκτως, αφού επί 20 χρόνια την Ελλάδα την κυβερνούσε η «σοσιαλιστική» πολιτική του Παπανδρέου και όχι η φιλελεύθερη του Καραμανλή.

Μπορεί αυτές οι τηλεοπτικές εκλογές να μην είναι τίποτε το ουσιαστικό. Ίσως να είναι κάτι εκ του πονηρού (αν ο Μ. Αλέξανδρος έρθει πρώτος τότε θα έχουμε ευτράπελα από τα Σκόπια), αλλά είναι ένα δείγμα του πόσο ανώριμος λαός είμαστε από τα γεννοφάσκια μας. Ειδικά όταν δεν συμφωνούμε με την εν λόγω ψηφοφορία λέγοντας ότι έπρεπε να είναι στην 10δα ο Λεωνίδας, ο Παναγούλης, ο Βελουχιώτης, ο Ανδρούτσος, ο Αριστοφάνης και πάει λέγοντας.

Δεν ξέρουμε τι θέλουμε, δεν ξέρουμε πού πάμε και πάντα αφήνουμε τις τύχες μας σε αυτούς που ποτέ δεν θα οριστούν ως Μεγάλοι Έλληνες, αντιθέτως γνωρίζουμε ότι θα είναι πάντα Μεγάλοι Ανέλληνες. Το τραγικό είναι ότι δεν θέλουμε να το αλλάξουμε αυτό, γιατί κακά τα ψέματα, όσες φορές και να βρεθούμε στις κάλπες θα ρίχνουμε πάντα λάθος χαρτί. Όσες φορές όμως μας ζητηθεί να ψηφίσουμε αληθινούς Έλληνες είναι σαν να σκίζουμε το χαρτί που έχουμε ρίξει πολλάκις στην κάλπη.

Καλημέρα σας...