13.2.09

Χτίζουμε θέατρα και τα χαλνούμε...

Η σκηνή σε μικρό κοσμικό εστιατόριο στο κέντρο της Αθήνας, ένα ηλιόλουστο μεσημέρι στα τέλη του Οκτώβρη. Ο φίλος μας (ας τον πούμε Γιάννη) και η παρέα του, απολαμβάνουν μερικά μεζεδάκια με λίγο κρασί και συζητούν τα της κρίσης που έρχεται...

Ξαφνικά ακούγεται μια γνωστή μελωδία, «το κινητό σου, σε ψάχνει η γυναίκα σου...» λένε του Γιάννη, μόνο που δεν είναι η γυναίκα του, είναι ένας παλιός φίλος από το εξωτερικό (ας τον πούμε Hans).

Σαραντάρης ο Γιάννης, πενηντάρης ο Hans, συναντήθηκαν σε δουλειές πριν πολλά χρόνια και ...κόλλησαν. Αυτοδημιούργητοι, ταξιδεμένοι, κοσμοπολίτες, έμαθαν να ζουν χωρίς κρατικούς μισθούς, χωρίς προμήθειες και επιδοτήσεις και κατά κοινή ομολογία τα πάνε περίφημα.

Αυτή τη φορά ήταν η σειρά του Hans, «μια από τις εταιρείες που εκπροσωπώ θέλει να έρθει στην Ελλάδα», του εξήγησε το αντικείμενο, «σε σκέφτηκα αμέσως, αν σε ενδιαφέρει κι εσένα με ενδιαφέρει να αναλάβεις να το στήσεις και να το διαχειριστείς...», ήταν η πρόταση.

Ο Γιάννης ζήτησε συγγνώμη από την παρέα, βγήκε στον πεζόδρομο να μιλήσει πιο ήσυχα, η όλη ιδέα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον και πολλές προοπτικές. Κανόνισαν κάποια πρώτα διαδικαστικά, ο Hans θα μίλαγε με τον (ας πούμε πάλι) Richard, τον CEO της εταιρείας, «τον ξέρεις, είχατε γνωριστεί σε εκείνη την έκθεση...»

Η συνάντηση κανονίστηκε λίγες μέρες αργότερα, βρέθηκαν και οι τρεις στο εργοστάσιο της εταιρείας, συζήτησαν την ιδέα του Ηans, γραμμογράφησαν τις επόμενες κινήσεις, όρισαν κάποια ενδεικτικά χρονοδιαγράμματα, ήταν όλοι ενθουσιασμένοι, ο Hans και ο Γιάννης που θα δούλευαν ξανά μαζί μετά από πολύ καιρό, ο Richard που προσέθετε στην ομάδα έναν νέο συνεργάτη πολλά υποσχόμενο. Άσε που θα είχε και ένα λόγο παραπάνω να έρχεται στην Ελλάδα...

Πίσω στην Αθήνα, ο Γιάννης άρχισε να «στήνει» το νέο project, είχαν βάλει στόχο να είναι έτοιμοι τον Γενάρη και υπήρχαν και κάποια διαδικαστικά να γίνουν. Ευτυχώς η όλη «ιστορία» ήταν ξεκάθαρα ιδιωτική επένδυση, δεν περίμεναν ούτε επιδοτήσεις ούτε υπογραφές και σφραγίδες από την νομενκλατούρα του δια-κομματικού κράτους, ο Γιάννης το είχε ξεκαθαρίσει, «να μη μπλέξουμε, θα χάσουμε τζάμπα το χρόνο μας, ακόμα και οι υπουργοί πολλές φορές είναι ανίσχυροι μπροστά στο κατεστημένο της δημόσιας διοίκησης».

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008, Αθήνα.
Ένας 15χρονος μαθητής πέφτει νεκρός από σφαίρα αστυνομικού, όταν η διάθεση για πλάκα της μιας πλευράς προσέκρουσε στην έλλειψη ψυχραιμίας της άλλης.

Κυριακή...
Δευτέρα...
Τρίτη...
...

Φωτιές στην πρωτεύουσα, φωτιές σε όλες τις μεγάλες πόλεις, ληστείες και βανδαλισμοί παντού, η αστυνομία ...«αμύνεται», οι πολίτες απροστάτευτοι μελετούν τα περί αυτοάμυνας του ποινικού κώδικα, η κυβέρνηση σκέπτεται αργά αλλά σταθερά, προσπαθεί να μη χάσει ψήφους, η αντιπολίτευση κάνει ακριβώς το αντίθετο, δεν σκέπτεται ούτε αργά ούτε σταθερά, μόνο προσπαθεί να μαζέψει ψήφους στα ερείπια της αξιοπιστίας μιας ολόκληρης χώρας...

«Θα περάσει», σκέφτεται ο Γιάννης και προσπαθεί να βάλει σε μια σειρά το καινούργιο project, κάθε Παρασκευή έχουν συμφωνήσει να στέλνει report στον Richard.

Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου 2008, Αθήνα.
Ο Γιάννης ετοιμάζει το τρίτο report, έχει προγραμματίσει μια σειρά από ενέργειες, που θα γίνουν εν μέσω των εορτών και αμέσως μετά, χρειάζεται από τον Richard εγκρίσεις, εν τω μεταξύ τον ανησυχεί λίγο που προσπαθεί να μιλήσει μαζί του εδώ και δύο μέρες αλλά δεν τον βρίσκει στο γραφείο... Στέλνει ένα μήνυμα στον Hans... Η απάντηση ευγενική, αλλά δεν του λέει και πολλά, ούτε ο Hans ξέρει, απλά υπόσχεται ότι θα μιλήσει άμεσα στον Richard.

Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2008, Αθήνα.
Στο mailbox του Γιάννη περιμένει μια ευγενική επιστολή του Richard «στο Διοικητικό Συμβούλιο δέχομαι μεγάλες πιέσεις να δώσουμε προτεραιότητα στη Βραζιλία και τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, είναι και η οικονομική κρίση στη μέση, δεν είμαι σίγουρος αν μπορούμε να προχωρήσουμε την επένδυση στην Ελλάδα τώρα, φέτος...»

Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2009.
Οι τρεις εμπλεκόμενοι ανταλάσσουν non disclosure agreement και με κοινή απόφαση όλων η επένδυση αναστέλλεται επ' αόριστον πριν αρχίσει, «είμαι σίγουρος ότι θα κάναμε πολύ καλή δουλειά μαζί, λυπάμαι, ας το ξανασυζητήσουμε του χρόνου...», γράφει με γαλατική ευγένεια ο Richard στον Γιάννη. Μια ακόμα επενδυτική ευκαιρία για την Ελλάδα είχε τελειώσει πριν ακόμα αρχίσει...

Λίγες εβδομάδες αργότερα, οι δρόμοι θα έκλειναν και πάλι από αγρότες και τρακτέρ, «τα προϊόντα μας δεν πουλήθηκαν στην τιμή που θέλαμε, πρέπει να μας δώσετε τα υπόλοιπα από τον προϋπολογισμό, τώρα !! ακατέβατα !! να δούμε τα λεφτά στο λογαριασμό πρώτα και μετά φεύγουμε...»

---------------
Τα ονόματα τα βάλαμε για να βοηθηθείτε να διαβάσετε την ιστορία.
Μια ιστορία που θα μπορούσε να ήταν αληθινή...
Ή ίσως και να ήταν τελικά, αλλά τι σημασία έχει πιά...
Μια νέα επιχειρηματική δραστηριότητα δεν ξεκίνησε ποτέ...
Τουλάχιστον στην Ελλάδα...
Χαίρετε...