3.2.09

«Ο Άλλος» (ανθρώπινες εκφράσεις νεοελληνικού παραλογισμού...)



Σε έβλεπα νωρίτερα σε ζωντανή σύνδεση («Κρητίκαροι» λέει με στόμφο ο τηλεπαρουσιαστής) να κόβεις τις τεμπέλικες πρωινές βόλτες σου στον Πειραιά. «Είναι αγρότες», λέει, «που έβαλαν τα τρακτέρ στο καράβι και ήρθαν στην Αθήνα, να δουν τον υπουργό για να παζαρέψουν, να διεκδικήσουν τα χρήματα τους...»

Τα δικαιούνται λέει ο ένας, δεν τα δικαιούνται λέει ο άλλος, ποιος νοιάζεται λέω εγώ...

Ξέρεις, τελικά το πιο εύκολο είναι να μην κάνεις τίποτα και να περιμένεις την αποζημίωση για την «απραξία» σου από κάπου αλλού, από κάποιον άλλο. Μόνο που αυτός ο άλλος είναι ο διπλανός σου, ίσως είσαι και εσύ ο ίδιος.

Τόσα χρόνια αυτός ο άλλος δε σου χάλασε κανένα χατήρι, ότι ήθελες, ότι ζήταγες το είχες, ήταν φίλος σου. Τα δικαιούμουν λες με στόμφο, δεν τα δικαιούταν ακούγονται φωνές, ποιος νοιάζεται λέω εγώ...

Τουλάχιστον δούλευες, είχες μάθει να τα παίρνεις, αλλά κάτι έκανες κι εσύ, κάτι παρήγαγες. Μόνο που σιγά σιγά τεμπέλιασες, γέρασες, κουράστηκες, τα παιδιά μπήκαν στο δημόσιο, τους πήρες και μια μεζονέτα στην πόλη, πούλησαν και δυο καλά χωράφια και παίζουν στο χρηματιστήριο, η μικρή πρόσφατα άνοιξε και μαγαζί στο mall του συνεταιρισμού.

Εσύ όμως είχες συνηθίσει, ήταν πια κεκτημένο, αδιαμφισβήτητο. Μόνο που αυτός ο άλλος κουράστηκε να δίνει, τώρα πια δεν έχει κι αυτός, τα φέρνει πιο δύσκολα βόλτα, κι εσύ φωνάζεις, θέλεις τα κεκτημένα, δεν έχει σημασία τι παράγεις, αρκεί να εισπράττεις, να εισπράττεις...

Τώρα ο άλλος είναι εχθρός σου, σε κορόιδεψε λες, σε εξαπάτησε. Και ανεβάζεις τη φωνή σου, βγαίνεις στους δρόμους, κλείνεις τα περάσματα με τα τρακτέρ... Το λες αυτό δημοκρατικό δικαίωμα, ξέρεις καλά ότι δεν είναι, εσύ όμως έτσι το είδες, στο τέλος τέλος αυτές είναι λεπτές έννοιες για τους γραβατάκηδες γραμματιζούμενους, εσένα αυτά δε σου αρέσανε, ας είναι καλά οι επιδοτήσεις...

Τώρα πια έχεις δύναμη, μπορείς να διατάζεις, «πέρνα εσύ για την κηδεία του πατέρα σου», «όχι, εσύ δεν περνάς, τι πα' να πει να πας στο γιατρό τη γυναίκα σου»... Σε μεθάει λίγο αυτή η εξουσία, ομολόγησε το, είναι καλύτερο «παιχνίδι» από τα κορίτσια στο σκυλάδικο, εδώ έχει και κάμερες, δημοσιογράφους, κάθε βράδυ στις οκτώ «βγαίνουμε στον αέρα». Όχι τίποτε άλλο, αλλά αν δεν πονέσει ο άλλος δεν θα υποκύψει να συνεχίσει να πληρώνει...

Και περνάνε οι μέρες, όπως πέρασαν και τα χρόνια, και αυτός ο άλλος δεν έρχεται, δεν στέκεται μπροστά σου «να μετρηθείτε». «Τον άνανδρο», σκέφτεσαι, «δεν τιμά τα παντελόνια που φορά». Μόνο που ξέχασες ένα πράγμα, ξέχασες να κοιτάξεις στον καθρέφτη, εκεί σίγουρα θα βρεις τη λύση, ο άλλος είσαι εσύ !!!

Παραλογίζομαι θα πεις, δεν μπορώ να καταλάβω την αλήθεια και το δίκαιο των αιτημάτων σου. Ας είναι, όσο παραλογισμός είναι να κάνει ο καθένας ότι του κατέβει στο κεφάλι, άλλο τόσο παραλογισμός είναι να ζητάς από τον ίδιο να σταματήσει να το κάνει, όταν και χθες και σήμερα τον ενθάρρυνες για να εξυπηρετήσεις τα δικά σου μικροπολιτικά, μικροκομματικά συμφέροντα. Τουλάχιστον όμως εγώ κοίταξα τον καθρέφτη, εσύ;;;;