11.2.09

10.02... σαν σήμερα πριν ένα χρόνο...

10.02.2008. Σαν σήμερα, πριν ένα χρόνο...
Όχι δεν νιώθω ακόμα εντελώς έτοιμος να μιλήσω γι' αυτό.
Μερικά δευτερόλεπτα γυρνούν διαρκώς σαν ταινία μικρού μήκους στο μυαλό μου.

Ο δρόμος μπροστά...
Και ξαφνικά...
Το αυτοκίνητο παύει να ακούει, φεύγει, ανατρέπεται...

Πόσα δευτερόλεπτα ήταν δεν ξέρω...
Το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα μάθω και πότε, τι σημασία έχει άλλωστε.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ταινία αυτή θα παίζει ξανά και ξανά στις σκέψεις μου.
Και όταν θα πάψει να παίζει θα είναι γιατί οι σκέψεις μου θα έχουν σταματήσει, το μυαλό μου θα έχει πάψει να λειτουργεί.

Θυμάμαι...
Θυμάμαι, τη γυναίκα μου, τον άνθρωπο μου, κοκαλωμένη από το σοκ, να κοιτάει μπροστά με άδειο βλέμμα.
Θυμάμαι...
Το σοκ...
Σκέφτομαι...
Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης που λειτούργησε...
Δεν πάθαμε τίποτα...
Έξω τώρα...
Μακρυά...
Και τον χείμαρρο των συναισθημάτων που ακολούθησε...
Φανερά, σιωπηλά, δεν θυμάμαι...
Ήταν κι άλλοι εκεί, περαστικοί που σταμάτησαν, εκείνοι σίγουρα θα θυμούνται. εγώ πάλι όχι...
Ένα κενό...
Κάποτε ίσως «γεμίσει» ξανά, μπορεί πάλι να μείνει και πάντα ένα κενό...

Θυμάμαι όμως ότι μια στιγμή, μια κακιά στιγμή ήταν αρκετή !!
Γιατί σε μια στιγμή μέσα μπορούσα να είχα χάσει πολλά.
Και όχι όποια πολλά, πολλά από τα πλέον πολύτιμα πράγματα που κάθε άνθρωπος έχει...
«Φαίνεται ότι το καντήλι σας είχε ακόμα μπόλικο λάδι», μου είπε ένας φίλος σήμερα.
Ίσως γι' αυτό, αντί να χάσω πράγματα εκείνη τη μέρα, κέρδισα...

Δεν ξέρω που πρέπει να ευχαριστήσω γι' αυτό, ευχαριστώ όμως όπως και να 'χει !! Έτσι νιώθω... Κέρδισα και ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !! Κάπου υπάρχει «παραλήπτης», αυτός σίγουρα ξέρει το γιατί...