25.1.09

Ich bin eine Linkshänder... (Ειμαι ένας αριστερόχειρας...)



Είδα τον Μπαράκ Ομπάμα να γράφει και να υπογράφει κατά την ορκωμοσία του ως Προέδρου των Η.Π.Α. Δεν μου έκανε εντύπωση το ότι είναι μαύρος, πρόσεξα όμως ότι είναι αριστερόχειρας. Όπως είμαι κι εγώ... Θεωρώ ιδιαίτερο ότι είμαι αριστερόχειρας, ανήκω σε μια μειοψηφία (όσο και αν θέλω να την φαντάζομαι ελιτ...) που η φύση έταξε και έχουν επιλέξει και διατηρήσει αυτόν τον τρόπο γραφής. Ως εκ τούτου, με συγκινεί να βλέπω έναν αριστερόχειρα να φτάνει στα ανώτατα αξιώματα.

Δεν ξέρω τι γίνεται σήμερα στα σχολεία, δε θα ξεχάσω όμως την πρώτη μου εμπειρία (κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '70) εξ'αιτίας αυτής της ιδιαιτερότητας μου, θα ήταν η πρώτη ή η δευτέρα δημοτικού που δεχόμουν όλη αυτή την πίεση (που έφτανε ενίοτε σε ξυλιές με τον χάρακα από τον δάσκαλο στο «κακό» χέρι), να εκδηλώσω έμπρακτα την «ανυπακοή» μου στις επιταγές της φύσης και να μάθω να γράφω με το «καλό», με το δεξί χέρι !!

Δε θυμάμαι αν ήταν κι άλλος αριστερόχειρας στην τάξη, θυμάμαι όμως ότι από τότε ανακάλυψα ένα από τα προτερήματα μου, την επιμονή στη γνώμη και την άποψη μου. Για μένα η χωρίς επιχειρήματα πίεση να κάνω κάτι αντίθετο από αυτό που μου «έβγαινε», ήταν από τότε ασφαλής λόγος αντίδρασης. Δεν θυμάμαι τι παίχτηκε και πότε, απλά θυμάμαι ότι από κάποια στιγμή και έπειτα ουδείς ασχολιόταν με το με ποιό χέρι γράφω, επικεντρώθηκαν στην ουσία, το πως και τι γράφω. Τότε κι εγώ «μαλάκωσα», αποφάσισα να τους κάνω το χατήρι, να μάθω λίγο να γράφω και με το δεξί, είχα δει κάποιο παιδί να έχει σπάσει το δεξί του χέρι και να μην μπορεί να γράψει και μου φαινόταν παράξενο να μην μπορώ να γράψω αν συνέβαινε κάτι στο «καλό» αριστερό μου, μου φαινόταν χαζό να έχω δύο χέρια και να χρησιμοποιώ μόνο το ένα...

Σήμερα, εξακολουθώ και γράφω με το αριστερό, όχι δεν γράφω όπως ο Ομπάμα που στρίβει το χέρι του λίγο προς τα μέσα για να μην περνάει πάνω από το γραπτό του και το γεμίζει μουτζούρες, ανέπτυξα δικό μου τρόπο, κρατώ την πένα μου (ή το μολύβι, ή το στυλό) πιό όρθιο, καμμιά φορά ευθυγραμίζω με το μικρό δάχτυλο, βρίσκω ισορροπία και γράφω.

Όχι δεν είμαι «left» (αριστερός), ούτε «leftist» (αριστερίζων), αν ήμουν θα ήμουν και «right», θα υπάκουα στον κανόνα « left/right» του όλου συστήματος. Και χαίρομαι που δεν είμαι «right», είμαι ένας αριστερόχειρας, δείτε το αν το θέλετε και ως ένδειξη εκκεντρικότητας, είμαι ένας αριστερόχειρας, ich bin eine Linkshänder...

υ.γ. πριν από λίγο διάβασα με χαρά μια αντίστοιχη «ομολογία» από τον pitsiriko, μίλαγε για το αριστερό του χέρι, ομολογώ ότι χάρηκα που κι άλλοι «εκκεντρικοί» το δηλώνουν, δανείστηκα μάλιστα και τη φωτογραφία από εκεί...