28.1.09

«Θα κόψω την Ελλάδα στα δύο»...

[Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ της Κυριακής 25 Ιανουαρίου 2009 - Άρθρο στη στήλη ΑΠΟΨΗ του διευθυντή της εφημερίδας κ. Σεραφείμ Κοτρώτσου (skotrotsos@e-tipos.com)]



Εδώ και χρόνια το πολιτικό σύστημα έχει εκπαιδεύσει μικρούς αμόρφωτους «βοναπάρτες». Αυτούς που εκπροσωπώντας(;) κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες γίνονται ηθικοί αυτουργοί για να πιάνει πάτο αυτή η χώρα.

«Eάν η κυβέρνηση έδωσε 28 δισ. στις τράπεζες, εμείς οι αγρότες που είμαστε το 17% του πληθυσμού πρέπει να πάρουμε πέντε δισ. κι όχι πεντακόσια εκατομμύρια. Αυτά είναι ψίχουλα. Γι’ αυτό θα κόψουμε την Ελλάδα στα δύο».
Αφοπλιστική και άγρια η τοποθέτηση αγροτοσυνδικαλιστή, το πρωί της Παρασκευής, την επομένη των ανακοινώσεων Χατζηγάκη για τις έκτακτες ενισχύσεις προκειμένου να αναπληρωθεί μέρος του απολεσθέντος αγροτικού εισοδήματος.
«Θα κόψουμε την Ελλάδα στα δύο». Πόσο όμοια είναι μερικά πράγματα. «Θα κατεβάσουμε τους διακόπτες και θα βυθίσουμε τη χώρα στο σκοτάδι», έλεγαν πέρυσι οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ. «Θα αποκλείσουμε και θα “παγώσουμε” την Ελλάδα», απειλούσαν και οι ιδιοκτήτες βυτιοφόρων καυσίμων.
Προσέξτε, όλοι αυτοί δεν είναι αλλοδαποί. Δεν είναι πράκτορες «εν υπνώσει» (sleepers) κάποιας οργάνωσης του κακού που έχει βαλθεί να καταστρέψει τούτη τη χώρα. Ελληνες είναι. Απογοητευμένοι, θυμωμένοι, σε οικονομική δυσχέρεια. Αλλά Ελληνες. Κι όμως, καθένας απ’ αυτούς –και όλοι αντάμα– «κόβει», «αποκλείει» ή «βυθίζει» την Ελλάδα.
Δυστυχώς, όλες αυτές τις ημέρες που οι αγροτοσυνδικαλιστές παρελαύνουν από τηλεοράσεις και ραδιοφωνικούς σταθμούς κανείς δημοσιογράφος δεν διατύπωσε το απλοϊκό ερώτημα: «Εάν αύριο οι διαμαρτυρόμενοι για τις υψηλές τιμές των αγροτικών προϊόντων καταναλωτές της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης εισβάλουν στα φρεσκοοργωμένα χωράφια σας, καταστρέψουν τις σοδειές σας ή σας εμποδίσουν να ποτίσετε, αυτό θεωρείτε πως είναι νόμιμη μορφή αντίδρασης;».
Κοιτάξτε. Τα μπλόκα θα ανοίξουν. Σε δύο, τρεις ημέρες. Έστω σε μία ή δύο εβδομάδες. Κάποτε άνοιξαν με νυχτερινές επιχειρήσεις της Αστυνομίας που κατέληγαν σε ξεφούσκωμα των λάστιχων των τρακτέρ. Άλλες φορές με συζητήσεις και, συνήθως, με υποχώρηση των κυβερνήσεων.
Και η ζωή άρχιζε να ξανακυλά στον κάμπο. Τα καταστήματα με τις ακριβές φίρμες άνοιγαν το ένα μετά το άλλο στη Λάρισα, οι φαρδιοί πεζόδρομοι στην Καρδίτσα και τα Τρίκαλα γέμιζαν πολυτελείς καφετέριες, οι αντιπροσωπίες των ακριβών αυτοκινήτων συνέχιζαν να ανοίγουν υποκαταστήματα δίπλα σε εκείνες για τρακτέρ και στις περιφερειακές των πόλεων τα νυχτερινά κέντρα γέμιζαν ακόμα και τις καθημερινές.
Προς επίρρωση όλων αυτών, μόλις προχθές έγινε γνωστό πως κατά την τελευταία δεκαετία (προσέξτε: πέντε και κάτι χρόνια ΠΑΣΟΚ, τέσσερα και κάτι χρόνια Ν.Δ.) χάθηκαν, επειδή δεν απορροφήθηκαν, περίπου 10 δισ. ευρώ αγροτικών επιδοτήσεων μέσω Βρυξελλών. Κακώς, θα σημειώσουμε. Ομως αυτό δεν σημαίνει πως για να μην απορροφήθηκαν τόσα, έφτασαν πολλά περισσότερα στους ανά την επικράτεια κάμπους; Κονδύλια για αναδιάρθρωση καλλιεργειών που ουδέποτε έγιναν, για κατεστραμμένες σοδειές που δεν καταστράφηκαν, για ποσότητες προϊόντων που μετρήθηκαν πολύ μεγαλύτερες απ’ ό,τι πραγματικά ήταν.
Λοιπόν…Γι’ αυτό το άθλιο καταναλωτικό μοντέλο της (αγροτικής) επαρχίας θα μιλήσει ποτέ κανείς εξ αυτών που εμφανίζονται οργισμένοι στα τηλεοπτικά «παράθυρα» για να μας απειλήσουν ότι θα «κόψουν την Ελλάδα στα δύο»;
Ομως, όλοι αυτοί οι θερμοκέφαλοι που αυτάρεσκα δηλώνουν πως εκπροσωπούν την κοινωνία και το «κοινό καλό» απερίσκεπτα δουλεύουν για το «κοινό κακό».
Βεβαίως και να διαμαρτύρονται. Πιεστικά. Και σκληρά, αν χρειαστεί. Αλλά στο μέτρο μιας ανυπέρβλητης λογικής. Μιας λογικής που λέει πως η δική σου αντίδραση δεν μπορεί να καταστρέφει τις ζωές των άλλων, δεν μπορεί να καταστρέφει την οικονομία της χώρας σου – ιδιαίτερα σ’ αυτή την περίοδο κρίσης. Και δεν μπορεί η δική σου αγριότητα να κλείνει το μάτι για να ξεκινήσουν κι άλλες αγριότητες. Ιδιαίτερα επειδή η (κάθε) κυβέρνηση υπέκυψε.
Επιστρέφω στο «ματσό» αγροτοσυνδικαλιστή της εισαγωγής. Βυθισμένος στην άγνοια και, πιθανώς, τον κομματικό φανατισμό του προσπαθεί να στηρίξει τα επιχειρήματά του στο «θέσφατο» περί των 28 δισ. που δόθηκαν –κατά την αντιπολιτευτική «λογική», χαρίστηκαν– στις τράπεζες. Δεν χρειάζεται να σκεφτεί εάν είναι πράγματι έτσι.
Το έχει πει, άλλωστε, το ΠΑΣΟΚ, το έχει πει ο ΣΥΡΙΖΑ, το έχει πει το ΚΚΕ.
Άρα έτσι θα είναι.
Γι’ αυτό είπαμε, λέμε και θα λέμε πάντοτε: Αυτές τις κοινωνικές εκπροσωπήσεις «εκπαίδευσε» το πολιτικό μας σύστημα (και είναι μεγάλη η ευθύνη της Αριστεράς σ’ αυτό), αυτές θα βρίσκει απέναντί του.
Σε ένα αέναο αλισβερίσι με διαπραγματεύσεις πάνω και κάτω από το τραπέζι. Λεφτά (των φορολογουμένων, άρα όλων μας), επιδοτήσεις, κοινοτικά πλαίσια στήριξης σε ανταλλαγή με ψήφους και τοπικά παιχνίδια εξουσίας. Κι έτσι θα μπορεί κάθε μικρός αμόρφωτος «βοναπάρτης» να βγαίνει στην τηλεόραση και να λέει: «Απόψε σκέφτομαι να τινάξω τη Βουλή στον αέρα αν δεν πάρουμε αύξηση 40%».
Ακραίο, αλλά το ζούμε ήδη σε μικρογραφία…