21.1.09

Παιδεία, διάλογος και υποκρισία...

Βγαίνει ένας υπουργός παιδείας και παρουσιάζει μια πλήρη πρόταση για το εκπαιδευτικό σύστημα, καλώντας όλους τους φορείς της κοινωνίας σε διάλογο. Αυτοί απέχουν και καταγγέλουν το διάλογο ως «στημένο» για να οδηγήσει σε προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα και να νομιμοποιήσει τις κυβερνητικές «επιθυμίες».

Σκέφτεται σοβαρά τις αντιδράσεις ο υπουργός της ιστορίας μας, παίρνει το μήνυμα της κοινωνίας και αποφασίζει ότι δεν πρέπει να προχωρήσει έτσι, καλεί λοιπόν σε διάλογο ουσίας από μηδενικής βάσης, ζητάει από όλους να συμφωνήσουν στο αποτέλεσμα, στο τι παιδεία θέλουμε, και αναλόγως να προτείνουν και να διαμορφώσουν θέση για το πως θα φτάσουμε εκεί. Η κοινωνία, η ίδια κοινωνία, κοντοστέκεται, σκέφτεται και αποφασίζει «ο υπουργός δεν έχει σχέδιο, πρόταση, άποψη, γι' αυτό δεν θα προσέλθουμε στον διάλογο».

Εν τω μεταξύ οι συντεχνίες (διδασκόντων και διδασκομένων) «θριαμβεύουν», η περιουσία του Έλληνα φορολογούμενου καταστρέφεται, οι φόροι του πέφτουν «θύματα» της καταστροφικής μανίας βάνδαλων «αντιεξουσιαστών» και κάποιοι καημένοι παρακαλάνε να παραταθεί η διδασκαλία δύο εβδομάδες για να μη χαθεί το εξάμηνο, να πάρουν το πτυχίο τους (κωλόχαρτο το λένε, και μεταξύ τους και προς τα έξω, φανερά πιά...) και να πάνε να μάθουν και δέκα ουσιαστικά πράγματα σε κάποιο μη-δημόσιο εκπαιδευτικό ίδρυμα του εξωτερικού...