30.12.08

«Εγώ ειμί η νομιμότης...» ή η άλλη όψη του φασισμού...

«Μάγκας βγήκε για σεργιάνι... μές στα καταστήματα...» έγραφα χθες σχολιάζοντας την Κυριακάτικη «επαναστατική γυμναστική» ενός τσούρμου ΚΚΕδων και ΣΥΡΙΖΑίων...
Σήμερα λοιπόν ο Πάσχος Μανδραβέλης προσθέτει και εκείνος τη δική του φωνή, με τον τίτλο «Εγώ ειμί η νομιμότης...» μέσα από τη μόνιμη στήλη του στην Καθημερινή.
Διαβάστε...
Ήταν πολλαπλώς αποκαλυπτική η κυριακάτικη επιδρομή στα μαγαζιά των συνδικαλιστών του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ. Ο προπηλακισμός των πελατών και των καταστηματαρχών δείχνει κατ’ αρχήν την έλλειψη εκείνης της στοιχειώδους ευαισθησίας που κάνει τις κοινωνίες εφικτές: του σεβασμού της προσωπικότητας του άλλου, ακόμη και αν ο τελευταίος κάνει κατά την άποψή μας λάθος. Αν αυτή είναι η συμπεριφορά κομματικών στελεχών που (κατά δήλωσή τους) εναντιώνονται στην εξουσία, μπορούμε να φανταστούμε ποιο σεβασμό θα επιδείξουν στους πολίτες, όταν αποκτήσουν κάποιο είδος εξουσίας.

Μέσα στην οχλαγωγία των προπηλακισμών και των ύβρεων ακούστηκε και μια χαρακτηριστική φράση. Ένας ψαρομάλλης συνδικαλιστής, από εκείνους που ηγούντο των επιδρομών, απευθύνθηκε σε ένα καταστηματάρχη λέγοντας: «Εμείς είμαστε η νομιμότητα κι εσύ η παρανομία» (sic). Είναι προφανές ότι αυτό το απόφθεγμα αποτελεί τη συνέχεια του συνθήματος «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» ή ό,τι οι συνδικαλιστές ορίσουν ως «δίκιο του εργάτη». Έτσι, αν οι συνδικαλιστές ορίσουν ως «δίκιο» την αργία της Κυριακής, πρέπει να υπακούσουν όλοι, ακόμη και οι μαγαζάτορες που δεν είναι εργάτες ή οι εμποροϋπάλληλοι που για διάφορους λόγους θα ήθελαν να έχουν το 75% επιμίσθιο.

Αν κάποιος ρωτούσε τον εν λόγω συνδικαλιστή «εφ’ όσον είσαι η νομιμότητα, γιατί δεν πας στα δικαστήρια για να βρεις το δίκιο σου;», η απάντηση θα ήταν εύκολη: «η αστική δικαιοσύνη δεν δικαιώνει ποτέ τον εργαζόμενο» και θα συμπλήρωνε ρυθμικά «με αγώνες κατακτάμε τα δικαιώματά μας». Αυτό σημαίνει ότι στη λογική της έξαλλης αριστεράς δεν υπάρχουν συντεταγμένοι θεσμοί. Η απόδοση δικαίου γίνεται μόνο στο πεζοδρόμιο και εξαρτάται από το ισοζύγιο ισχύος. Αν οι κινητοποιήσεις είναι αποτελεσματικές το ηθικό (όπως κάθε φορά αυτοί προσδιορίζουν) γίνεται αυτομάτως και νόμιμο (για να μην ξεχνάμε την βουλγαράκειο εξίσωση, η οποία -όπως όλες οι εξισώσεις- διαβάζεται και ανάποδα).

Από αυτήν τη λογική ξεκινάει η θεωρητικοποίηση της ανομίας, η οποία καταλήγει σε βανδαλισμούς και εμπρησμούς, σαν αυτούς που βιώσαμε τις τελευταίες ημέρες. Διότι αν είναι επαναστατικό να φτιάχνεις τους νόμους κατά το δοκούν και με προπηλακισμούς να τους εφαρμόζεις, για να μείνουν κλειστά τα μαγαζιά την Κυριακή, δεν είναι πιο επαναστατικό να τα κάψεις ώστε να μην ανοίγουν ούτε τις καθημερινές; Πώς θα επιχειρηματολογήσει το στέλεχος του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ ότι η δική του παραβίαση της νομιμότητας είναι προς όφελος του εργατικού κινήματος, ενώ η καταπάτηση του νόμου από τους «κουκουλοφόρους» είναι προβοκάτσια κατά του εργατικού κινήματος; Ποιο είναι το μέτρο που καθαγιάζει τη μία πράξη και δαιμονοποιεί την άλλη; Το ύψος της ζημίας που υφίστανται οι καταστηματάρχες ή το γεγονός ότι η μία «επαναστατική παρανομία» έχει την ευλογία της κομματικής γραφειοκρατίας, ενώ η άλλη την κατάρα της;

Η αριστερά οφείλει να μάθει -για να μπορεί μετά και να διδάξει- ότι η νομιμότητα δεν είναι κατ’ αποκοπή ούτε ορίζεται αναλόγως της πολιτικής συγκυρίας. Φυσικά με αγώνες κατακτώνται τα δικαιώματα, αλλά με αγώνες που αλλάζουν τους νόμους και όχι με αγώνες που επιλεκτικά τους καταπατούν.

Να προσθέσω κάτι;; Μάλλον δε χρειάζεται... Απλά για να επιβεβαιώσω τον τίτλο μου, την Κυριακή ξαναείδαμε -για πολλοστή φορά φέτος τον Δεκέμβρη- το άλλο πρόσωπο του φασισμού, την άλλη όψη του νομίσματος, αυτή που τόσο επιμελημένα και συνάμα τόσο ξεδιάντροπα ο Τσίπρας, ο Αλαβάνος και οι συν-αυτώ προσπαθούν να μας παραμυθιάσουν ότι αποτελεί έκφραση δημοκρατίας, ...λαϊκή οργή και εξέγερση των ...κατατρεγμένων !! Εμπρός της γης οι κολασμένοι, ντούρου, ντούρου στην πλατεία Κομουνδούρου...

Κεφάλαιο Β': «ανακοινώστε τα ονόματα των φασιστών...» (διάλογοι στο facebook τις ημέρες της καταστροφής της Αθήνας...)

«Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και φασίστες...», σκέφτηκα και ξεκίνησα να επιστρέψω στο σπίτι...
Και επέστρεψα σπίτι... Και βρήκα την ...δημοκρατία να με περιμένει στην πόρτα. Είχα βλέπετε τολμήσει να μην αγελοποιηθώ, να μην δεχτώ την καταστροφή, να διαμαρτυρηθώ προς όλες τις κατευθύνσεις...

Το μήνυμα ήταν εκεί και με περίμενε, η Λήδα (δες κεφάλαιο Α') είχε ανακαλύψει «τον τροχό», τον είχε δημοσιεύσει με τίτλο «Ανακοινώστε τα ονόματα των φασιστών» και σχολίαζε...
Διαβάστε και θα καταλάβετε...

«Ανακοινώστε τα ονόματα των φασιστών.
Είτε το πιστεύετε είτε όχι, στο Facebook δημιουργήθηκε ένα γκρουπ προς τιμή του ΗΡΩΙΚΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ.
Οι άνθρωποι που μέχρι στιγμής προσυπογράφουν το τρίπτυχο ΛΑΟΣ-ΣΤΡΑΤΟΣ-ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ και θεωρούν ήρωα τον αστυνομικό που σκότωσε τον αλητήριο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο είναι οι παρακάτω:
Kwstas ...
Giannis ...
Stathis ...
Aggelos ...
Johnny ...
Kostas ...
Tom ...
... Apostolos
Christos ...
Katerina ...
Nancy ...
Yannis ...
Ethnikistis ...
Αφού αισθάνονται τόσο τιμημένοι από την πράξη του αστυνομικού-ήρωα, προτείνω να τους τιμήσουμε κι εμείς με την σειρά μας, ανακοινώνοντας τα ονόματα αυτών των πατριδολάγνων ανθρώπων σε blogs και εφημερίδες. Μπορούμε να τους παρασημοφορήσουμε κιόλας.


Παραθέτω και άλλες ηρωικές απόψεις τίμιων και ηθικών ανθρώπων που προσβλήθηκαν ανεπανόρθωτα από τα έκτροπα που σημειώθηκαν μετά από την ηρωική πράξη του αστυνομικού, αν και οι συγκεκριμένοι δηλώνουν πως καταδικάζουν την πράξη του εν λόγω. Ήταν απλά μια ατυχής στιγμή μωρέ.

Dimitris M...: Anarchist just want to prove democracy is bad. I guess they are right because only in democracy a group of 100 can embarrass a whole country...

Vasilis L...:Kai ola auta ta dikaiogoune??? Mas noiazei i dolofonia, i oti dolofonos einai enas mpatsos??? Auti einai i simantiki erotisi!! Kosmos dolofonite kathimerina, apo mpatsous kai mi mpatsous, se kamia periptosi den prepei na ginontai auta pou eginana simera, giati mia diadilosi, katelikse se maxi, kai emenan den mou aresei auto.

Maria Κ...: γιατί δεν αναρωτιέται κανείς τι ήθελε ένας 15χρονος να πετάει μπουκάλια σε αστυνομικούς στα Εξάρχεια??

Υπάρχουν πολλοί που εκφράζουν διάφορες αηδίες του τύπου, το δικό μου το παιδί δεν θα πήγαινε ποτε στα ή εγώ στα δεκαπέντε μου έκανα το χ πράγμα, ή το θύμα ήταν παιδί χωρισμένων γονιών, κ.λ.π.

Η πρόταση μου είναι η εξής: Διαδώστε τα ονόματα κατ' αρχήν των φασιστοειδών στοιχείων που υπάρχουν ανάμεσα στους φίλους σας, και κατά δεύτερον των ηλιθίων. Οι πρώτοι είναι ξεκάθαροι, αντιμετωπίσιμοι, οι δεύτεροι επικίνδυνοι.»

σημ. σκόπιμα έχω απαλείψει τα πλήρη ονόματα και ηλεκτρονικές διευθύνσεις... εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι...

Δηλαδή, όπως το είδα εγώ, αν δεν συμφωνείς με το κάψιμο και την καταστροφή, αν δεν συμφωνείς με την ισοπέδωση, είσαι φασίστας, είσαι ηλίθιος, εκφράζεις αηδίες... Δείτε και τη συνέχεια, διαβάστε τον διάλογο...

Λήδα: «η λίστα προβλέπεται να είναι μεγάλη, Yannis P. Triantafyllou is supporting a citizens' revolt against anarchists' brutality... we have to isolate them, their barbaric acts must be punished directly by the people...»
Γιάννης: «καλή μου σου επιστρέφω τα περί φασισμού... εδώ δεν υπάρχει τέτοιος παραλήπτης... ψάξε αλλού !!!»
Λήδα: «Δεν ξέρω πλέον ποιος είναι φασίστας και ποιος κρυφοφασίστας. (σημ. κάποιος πρέπει να είναι δηλαδή, έτσι λέει ο ινστρούχτορας!!!) Δηλαδή εσύ βλέπεις βία μόνο από τους πιτσιρικάδες; Τι μιλάτε για αναρχικούς μωρέ; Οργισμένοι άνθρωποι είναι. Ο μπάτσος έδρασε πολιτισμένα; Ή μήπως το ξύλο που τρώνε τα πιτσιρίκια τώρα στο δρόμο έιναι δημοκρατικό; Τα πράγματα έφτασαν στα άκρα.
Για μένα οι μετριοπαθείς και καλά που βλέπουν την οργή του λαού ως βίαια είναι φασιστόμουτρα.»
Γιάννης: «δηλαδή, κατά τη γνώμη σου, πρέπει να καίμε, να καταστρέφουμε και να διαλύουμε τα πάντα για να είμαστε «εντάξει» και πολιτισμένοι?? για ποια οργή λαού μιλάς?? και εγώ λαός είμαι και είμαι και οργισμένος άνθρωπος που θα κληθώ να υπομείνω και να πληρώσω όλα αυτά χωρίς να φταίω σε τίποτα... λαός και οργισμένος άνθρωπος είναι και ο κάθε επιχειρηματίας που βλέπει τους κόπους του να γίνονται στάχτη από τον εσμό που εσύ τόσο άφρονα υποστηρίζεις... με συγχωρείς, αλλά εμείς είμαστε περισσότερο δημοκράτες από αυτούς που εσύ υποστηρίζεις, από αυτούς που διαλύουν και καταστρέφουν... φασισμός είναι κάθε τι που μου στερεί το δικαίωμα ελεύθερα να εκφράζομαι, να δημιουργώ, να γίνομαι καλύτερος, να κάνω καλύτερα πράγματα. μήπως είναι τέτοια και η αντίδραση αυτών που τόσο ένθερμα υποστηρίζεις;; μήπως;;»
Γιάννης: «είναι κρίμα να οχυρωνόμαστε πίσω από τσιτάτα και κραυγές και να μην αφήνουμε το μυαλό μας να σκεφτεί ψύχραιμα και σοβαρά... έτσι δεν εξυπηρετούμε κανέναν άλλο παρά αυτούς που εχθρεύονται και επιβουλεύονται τη δημοκρατία και την ελεύθερη έκφραση... (περιττό βέβαια να προσθέσω ότι δυστυχώς τέτοιοι υπάρχουν σε όλους τους πολιτικούς χώρους... είμαι σίγουρος ότι το γνωρίζεις...)»
Λήδα: «Λυπάμαι, αλλά θα πρέπει να σε ενημερώσω ότι την δημοκρατία που τόσο σθεναρά υπερασπίζεσαι την πλήρωσαν κάποιοι με αίμα και την διεκδίκησαν με βία, γιατί δεν έιχαν άλλο τρόπο.
Μας κλέβουν, μας κοροιδεύουν, μας σκοτώνουν τα παιδιά μας και συ το χαβά του κώλου σου με την μικροεπιχειρησούλα σου. Κι αν δεν είσαι φασίστας είσαι μικροπρεπής και βολεμένος και εαυτούλης. Κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο. Ο λαός εξοργίστηκε, άνθρωποι 50, 60 ετών, άσχετα από κόμματα, βγαίνουν στους δρόμους. Κάτσε στα αυγουλάκια σου να τα κλωσήσεις μωρέ, κάνε και μια ιδιωτική ασφάλεια και εξασφάλισε το οικοπεδάκι που τόσο ποθείς στον παράδεισο. Κι άμα σου αρέσει. Τι να κάνουμε στη δημοκρατία, ο λαός αποφασίζει τι θα γίνει και ο λαός αποφάσισε να αλλάξουν τα πράγματα. Μήπως να βγάλουμε τα τανκς για να σταματήσουν τα επεισόδια που τόσο σε σοκάρουν;»
Γιάννης: «τανκς ?? τι κουβέντες είναι αυτές ?? μήπως τελικά αυτός είναι ο στόχος όσων υπερασπίζεσαι με τόσο σθένος ?? ευτυχώς ήταν δικά σου «λόγια»... σου ξαναθυμίζω, ζούμε σε μια δημοκρατική κοινωνία και πρέπει να την υπερασπίσουμε από τον καθένα που την επιβουλεύεται... αυτό έκανα, αυτό κάνω, αυτό θα κάνω, χωρίς κραυγές και κούφια λόγια έξαρσης, χωρίς τσιτάτα και αφορισμούς... δεν είσαι υποχρεωμένη να συμφωνείς μαζί μου, όπως δεν είμαι υποχρεωμένος να συμφωνώ μαζί σου. απλά ενώ εγώ προσπαθώ με επιχειρήματα να εξηγήσω τη στάση μου, εσύ επιδίδεσαι σε αφορισμούς... ας είναι... καλό βράδυ...

Και ξαφνικά η παρέα μεγάλωσε...
Χριστίνα: «Πέθανε ένα παιδί 16 ετών κι εσείς μιλάτε για σπασμένες βιτρίνες;;;;;;; Κύριε δεν σας γνωρίζω, αλλά αν ήταν γιος σας, αδελφός σας, φίλος σας, ανηψιός σας.... θα είχατε την ίδια αντίδραση στα πράγματα;;;;; φοβάμαι πως όχι, ότι μας ξεβολεύει εύκολα το αφορίζουμε!!!!!!
ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΑΝ ΗΤΑΝ ΓΙΟΣ ΣΟΥ....ΘΑ ΣΕ ΕΝΟΙΑΖΑΝ ΟΙ ΒΙΤΡΙΝΕΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΣΟΥ ΘΑ ΤΙΣ ΕΣΠΑΓΕΣ ΕΣΥ!!!!!!!!!!»
Γιάννης: «ποια οργή;; ξέρετε τι λέτε;; αυτό το ακατάσχετο πλιάτσικο, αυτή η τυφλή βία είναι ιδεολογία;; αυτούς τους εγκληματίες που καταστρέφουν ότι βρουν μπροστά τους υπερασπίζεστε ;;»
Βαγγέλης: «A! ωραια παμε για εμφυλιο παλι,παιδια ηρεμηστε λιγο ολοι δυο οικογενειες ζουν ενα δραμα τωρα και εμεις οι παραφρωνες εχουμε χωριστει σε δυο μετωπα,ευχομαι να τελειωσει ολη αυτη η κουταμαρα και να αφησουμε τους ανθρωπους στο πονο τους»
Χριστίνα: «πραγματικά δεν έχω διάθεση να υπερασπιστώ κανενός είδους βανδαλισμό απ' όπου κι αν προέρχεται!!! δεν νοείται όμως να μιλάμε για υλικές ζημιές όταν συναίβει ένα τέτοιου μεγέθους περιστατικό!!!ας μιλήσουμε την επαύριο..κι επιτέλους γιατί δεν μπορεί η αστυνομία να τους ελέγξει;;;
ωραία μας αποπροσανατολίζουν με τα επεισόδια...για να ξεχνάμε την ουσία του γεγονότος.
όμως δεν μου απαντήσατε : ΑΝ ΗΤΑΝ ΓΙΟΣ ΣΑΣ ΘΑ ΣΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΣΑΝ ΟΙ ΥΛΙΚΕΣ ΖΗΜΙΕΣ;;;;
ΑΥΤΗ Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ! ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΑΝΕΚΤΙΚΟΥΣ ΣΕ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ...»
Γιάννης: «δεν μπορούμε και δεν πρέπει να συμψηφίζουμε ένα έγκλημα με ένα άλλο!!! το Σάββατο το βράδυ καταστράφηκε μια ζωή, ενός 15χρονου... από κείνη τη στιγμή και ακόμα και τώρα καταστρέφονται οι ζωές όλων... όπως με ενόχλησε ο φόνος του Σαββάτου, έτσι με ενοχλούν και οι «φόνοι» της Κυριακής, της Δευτέρας... εγώ τουλάχιστον δεν είμαι διατεθειμένος να το ανεχτώ και θα κάνω ότι περνάει από τα χέρια μου στα πλαίσια της νομιμότητας για να το σταματήσω και -παράλληλα- να συλληφθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά όλοι οι ένοχοι: και αυτός του Σαββάτου και αυτοί της Κυριακής και της Δευτέρας...»
Λήδα: «Το ποιοι ξεκινούν τα επεισόδια σε μια μικρή πόλη όπως η κόρινθος έγινε ξεκάθαρο. Μερικά πιτσιρίκια, 15 με 20 άρπαξαν νεράτζια και μπουκάλια με νερό και τα πετούσαν στους κωλόμπατσους. έσπασαν κάμερες τραπεζών και δυο-τρία ΑΤΜ. Κανενός το αυτοκίνητο, κανενός το μαγαζί. Και μη μου πείτε πως θα καταστραφούν οι τράπεζες από τέτοιες μικροζημιές. Ούτε μολότοφ, ούτε πέτρες. Η απάντηση της αστυνομίας; Δακρυγόνα. Αυτό ήταν αρκετό να ξεκινήσει το χάος. Άρπαξαν τα παιδιά πέτρες κι ανταπάντησαν. Επαναλαμβάνω παιδιά. Ποιοι αντιεξουσιαστές γαμώ το κέρατο μου; Φεύγοντας, πετυχαίνω ένα μπάτσο ο οποίος μου είπε όταν τον ρώτησα γιατί πυροδοτούν το χάος, πως κινδύνευαν οι αστυνομικοί από τη ρίψη νερατζιών. Ε, τέρμα, στα 33 θα γίνω αναρχική και θα γαμάω την περιουσια του κάθε βολεμένου μαλάκα»
Βαγγέλης: «ολα με απασχολουν το ιδιο και δε ειμαι σε κανενα στρατοπεδο ουτε φασιστας ουτε αναρχικος, σκεφτομαι και τη μανα του μικρου Αλεξη που εφυγε νωρις απο τη ζωη χωρις να υπαρχει λογος, αλλα σκεφτομαι και τα τρια ανηλικα παιδια του δολοφονου και πιο πολυ σκεφτομαι κατι που μαλλον δε σκεφτεστε ολοι εσεις που κρινεται και επικρινεται τα παντα, το μελλον μας ετσι θα ειμαστε μια ζωη θα χωριζομασται σε δυο στρατοπεδα και θα βγαζουμε τα ματακια μας δηλ. οταν θα καταστρεφεται μια οικογενεια θα πρεπει να καταστρεφονται και αλλες 100 συγχαρητηρια σε ολους μας»
Λήδα: «Κακώς χρησιμοποίησα τον όρο αναρχική, χούλιγκαν εννοούσα.»
Λήδα: «Ακούστε λοιπον συμβιβασμένα ανθρωπάρια, επικίνδυνα τσουτσέκια το παρακάτω ντοκουμέντο http://papachatzis.tumblr.com/post/63589410/»
Έλενα: «Λήδα Κ... είσαι ίνδαλμα !!!»
Λήδα: «Η λίστα με τα φασιστόμουτρα μεγαλώνει. Dimitris L... Μου έκανε friend request γράφοντας μου: "λατρεύω τον τρόπο που φέρεσαι στον κόσμο αναρχικό σκ..."»
Γιάννης Μ...: «Ολοι εμεις που εχουμε παιδια, φριττουμε στην σκεψη οτι μπορει να βρεθουν στο ελεος καποιου κομπλεξικου επικινδυνου ψυχοπαθη με πιστολι και εξουσια. και οσοι κουραζομαστε και γαμ/στε καθημερινα στην δουλεια, αηδιαζουμε στην σκεψη των κομπλεξικων γαμημενων κωλοπαιδων που διελυσαν τα παντα, γραφοντας στα α...δια τους το παιδακι που δολοφονηθηκε και απλα χρησιμοποιησαν το γεγονος για να ξερασουν το κομπλεξ τους πανω μας. οποιος αρρωστος υποστηριζει τον αστυνομικο, ειναι πορωμενος φασιστας. και οποιος ταυτιζει τις καταστροφες με οποιαδηποτε μορφη δικαιου αγωνα,ειναι απλα ηλιθιος και κομπλεξικος. απλα η αποψη μου.
Λήδα: «Μάλλον καταστράφηκα οικονομικά σήμερα. δεν μου φταίνε όμως οι οργισμένοι νέοι. Μου φταίνε οι Εφραίμ, οι Βουλγαράκηδες, τα Golden Boys, η ανυπαρξία κράτους. Εγώ την αποζημίωση μου θα την ζητήσω από αυτούς, και όχι από τον΄φορολογούμενο Έλληνα πολίτη. Δεν μπορεί το παπαδαριό να διαχειρίζεται εκατομύρια ευρώ και να μου φταίνε τα πιτσιρικία μετά. Στο Βατοπέδι θα πάω και στον Βουλγαράκη και στην κυρία Πελέκη και στον Ρουσόπουλο, κι αμα δεν ξηλωθούν προσωπικά, θα γίνω εγκληματίας»
Λήδα: «Ο "κύριος" Yannis P. Triantafyllou υποστηρίζει: δήμευση των περιουσιών του αληταριού που καταστρέφει την Αθήνα... και μετά αφαίρεση της υπηκοότητας και της ιθαγένειας και εξορία... ως απάντηση στη δήλωση μου: δήμευση των περιουσιών των golden boys, της Πελέκη, του Βουλγαράκη, του ρουσό, του Εφραίμ. Αυτοί μας έφτασαν εδώ. Αυτοί διέλυσαν το κράτος δικαίου.»
Γιάννης: «βλέπεις τηλεόραση?? βλέπεις το χάος και την καταστροφή που προκάλεσαν οι νοοτροπίες που υπεραμύνεσαι?? και τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα... απλά, όταν έρθουν, θα σας πονέσουν πολύ πολύ περισσότερο... απόψε δεν φτώχυνες μερικά χιλιάρικα, ούτε εσύ, ούτε εγώ, ούτε κανένας... απόψε ένα τσούρμο άνανδροι πλήγωσαν τη δημοκρατία, πλήγωσαν τον πολιτισμό μας... αυτοί οι άνανδροι εγκληματίες, και όσοι τους στηρίζουν, είναι και άχρηστοι και επικίνδυνοι για την κοινωνία, αυτοί απόψε πέθαναν για την κοινωνία μας, είναι ο καρκίνος που πρέπει να βγάλουμε από το σώμα μας με εγχείρηση πριν μας σκοτώσει... και θα τον βγάλουμε !! καλό βράδυ !!»
Λήδα: «Αχ, δεν σε αντέχω άλλο. καρκίνος είσαι ο ίδιος. Αυτοδηλητηριάσου να ξεμπερδεύουμε.»
Γιάννης: « :-D καλό βράδυ...»
Γιάννης: «σε τελική ανάλυση, εγώ δεν προσπάθησα να φιμώσω καμμιά αντίθετη άποψη, όσο και αν διαφωνώ με αυτή... εσύ προσπάθησες να το κάνεις και αυτό από μόνο του δείχνει και είναι αντιδημοκρατικό... εύχομαι να μην καταστράφηκες απόψε (οικονομικά τουλάχιστον) από τις ενέργειες αυτών που «λατρεύεις» και τις μη-ενέργειες αυτών που «μισείς»... και πάλι καλό βράδυ...»
Άλκηστις: «Exoume xasei to point pera gia pera... Tha eprepe na to ksereis kyrie Triantafyllou oti aytous pou esy apokaleis "ena tsourmo anandrous" tous trefoun oi politikoi kai h kyvernhsh apo to 75!Giati theloun ilithioi san kai sena na asxolountai me tous vandalismous kai oxi me thn ousia tou thematos!(vevaia apo to 75 exoun xathei kai ideologies)»
Γιάννης (που μόλις ανακάλυψε ότι ...εκτός από φασίστας είναι και ...ηλίθιος): «δεν έχουμε χάσει τίποτα, τουλάχιστον εγώ... αυτά που λες τα ξέρω πολύ πολύ καλά και τα έχω ζήσει «στο πετσί μου»... βλέπεις είμαι «λίγο» μεγαλύτερος σας, τα χρόνια που αναφέρεσαι τα έζησα όλα και έχω αναπτύξει και μνήμη και κρίση... για το λόγο αυτό μίλησα για ένα τσούρμο άνανδρους, ένα τσούρμο εγκληματίες και όσους τους στηρίζουν... εμείς οι πολίτες τους μάθαμε στην ασυδοσία και την ατιμωρησία, εμείς πρέπει τώρα να τους ξεμάθουμε... και δεν είναι τα 15χρονα που έχω απέναντι μου, είναι οι συνομίληκοι μου, οι μεγαλύτεροι μου, όλοι αυτοί που -βολεμένοι μετά από 20 χρόνια εξουσίας- «χτίζουνε θέατρα και τα χαλνούνε... όπου σταθούνε κι όπου βρεθούνε...» βάζοντας τους μικρούς να κάνουν τη «βρώμικη» δουλειά... καλό βράδυ...»
Άλκηστις: «Eisai sovaros anthrwpe mou! Skwtwsan ena paidi 15 xronwn me to etsi thelw kai esy to prwto pou exeis na sxoliaseis einai ta epeisodia!? Kai meta les oti den exeis xasei to nohma?!»
Άλκηστις: «Kai tha prepe na ntrepesai eis diploun akrivws epeidh opws eipes k esy ta exeis zhsei. Kai ta xronia pou exeis zhsei parapanw tha eprepe na se kanoun, sygnwmh na sas kanoun (exoume kai mia diafora hlikias) na ksexwrizete thn ousia! Kalo sas vrady.»
Γιάννης: «το Σάββατο το βράδυ, ένας νταής αστυνομικός σκότωσε ένα 15χρονο παιδί... σοβαρό ζήτημα, κατακριτέο από όλους ! Με ενοχλεί ! το έχω δηλώσει πολλές, πολλές φορές, αν χρειάζεσαι αυτή τη δήλωση «νομιμοφροσύνης». Πάμε παρακάτω τώρα... Σάββατο βράδυ, Κυριακή, Δευτέρα... ένα τσούρμο άνανδροι, κρύβονται πίσω από «ιδεολογίες» και προσχήματα και σκοτώνουν την Αθήνα, την Ελλάδα... σοβαρό ζήτημα, ίσης (τουλάχιστον) σοβαρότητας με το προηγούμενο, κατακριτέο από πολλούς, υποστηρικτέο από άλλους... Το σχολίασα και αυτό... και δέχθηκα επίθεση !! Γιατί «υπερέβην τα εσκαμμένα», γιατί εξέφρασα άποψη και γιατί δεν συντάχθηκα με τον όχλο... Μήπως τελικά όντως δεν έχω χάσει το νόημα;;»
Γιάννης: «...όσο για το «σεις» και το «σας» (της ηλικίας) λίγη σημασία δίνω. Η υπόμνηση της διαφοράς έχει να κάνει απλά με το ότι έχω ζήσει περισσότερα.»
Λήδα: «το συγκεκριμένο note το έκανα για να καταγγείλω τα φασιστοειδή και όχι για να λες Γιάννη μου τα όσα πρεσβέυεις. Μας τα είπες μια, δυο, τρεις. Φτάνει. Γράψε ένα δικό σου κείμενο, κάν' το ποστ στο προφίλ σου και άσε μας εμάς τους καταστροφείς της δημοκρατίας σου στην ησυχία μας. Δεν σου λέω να μην πεις την άποψη σου. Αλλά καταντάει βαρετό να λες το ίδιο ξανά και ξανά. Αν προκύψει νέο θέμα προς συζήτηση, κάποια νέα είδηση, πολύ ευχαρίστως να γράψεις την άποψη σου.»
Άλκηστις: «Kserete poly kala na yposthrizete ta group kata twn bandalistwn, den sas vlepw omws na yposthrizete ta group gia ton Alexandro Grhgoropoulo. Afou loipon pisteyetai sta group sto facebook kai ta thewreite endeiksh diamarthrias giati diamarthreste mono gi' ayto...To epomeno vhma sas poio tha einai kyrie Triantafyllou? Na yposthriksete to group gia TON HRWIKO ASTYNOMIKO?! Allwste den einai ligoi aytoi pou yposthrizoun oti o Aleksandros Grhgoropoulos htan se omada anrxikwn...»
Λήδα: «Νέο Φασιστόμουτρο στο F.B. Sotiris Antonopoulos ΣΑΝ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ ΛΙΓΑΚΙ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΧΤΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΛΗΤΟΚΟΥΜΜΟΥΝΙΣΤΟΣΥΜΜΟΡΗΤΕΣ ΟΧΙ ΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΜΑΣ! ΓΑΜΩ ΤΟΥΣ ΚΑΡ...ΛΙΔΕΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ!!! Αυτή ήταν η απάντηση του κυρίου Αντωνόπουλου στην χιουμοριστική φωτογραφία με τίτλο "Ας κάνουμε όλοι ΜΠΑΤΣΟΙ-JUMBING"»
Γιάννης: «Λήδα, κατανοητή και αποδεκτή η διευκρίνηση σου, το πρωί όμως «μου πάτησες τον κάλο»: φασίστας ούτε υπήρξα ούτε θα υπάρξω... Άλκηστις, εξήγησα διεξοδικά την άποψη μου επί του θέματος, διάβασε όλο τον διάλογο, άρα το σχόλιο για τον ΗΡΩΙΚΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ άκαιρο... όσο για τα group, δεν αποτελούν δείγμα νομιμοφροσύνης, πάντως κάλεσε με στο group που λες, ευχαρίστως θα ανταποκριθώ.»
Άλκηστις: «Den tha egrafa tpt an den eixa diavasei olo to dialogo...Kai kalytera na mhn synexistei aytos o askopos pleon dialogos giati pragmatika allos einai o skopos aytou tou note... Kalo sas vrady :-D Kai oneira glyka!»
Γιάννης: «επίσης...»

εδώ κάναμε παύση... η νύχτα είχε προχωρήσει... παύση όμως, γιατί το θέμα προχώρησε παραπέρα, η Λήδα και η Άλκηστις δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη... (η συνέχεια στο επόμενο...)

Κεφάλαιο Α': να αντιδράσουν οι πολίτες... (διάλογοι στο facebook τις ημέρες της καταστροφής της Αθήνας...)

Δευτέρα 08.12.2008... ώρα 4:15 το απόγευμα... η Αθήνα παραδομένη στη βία και τη βαρβαρότητα των αναρχικών, των αντιεξουσιαστών, των μπαχαλάκηδων... η αστυνομία συντεταγμένη να προστατεύει ...το πολιτικό κόστος, η κυβέρνηση να προσπαθεί να διαλεχθεί με την αντιπολίτευση, κάποιοι να καταδικάζουν ...το ότι δεν γίνονται εκλογές, κάποιοι άλλοι να καταδικάζουν γενικά κι αόριστα, κάποιοι να στενοχωριούνται που η βία προκαλεί βία...
Αγανακτισμένος, γράφω στο προφίλ μου στο facebook: «Yannis is supporting a citizens' revolt against anarchists' brutality... we have to isolate them, their barbaric acts must be punished directly by the people...» («Ο Γιάννης υποστηρίζει μια εξέγερση των πολιτών ενάντια στην βαρβαρότητα των αναρχικών... πρέπει να τους απομονώσουμε, οι βάρβαρες πράξεις τους πρέπει να τιμωρηθούν απευθείας από τους πολίτες...»). Και αρχίζει ο διάλογος, μισός στα αγγλικά και τον μεταφράζω, μισός στα ελληνικά...

Σωτήρης: «oh really??? The anrchists killed the policeman οr vice versa? because now i'm confused....» («ω, αλήθεια;;; οι αναρχικοί σκότωσαν τον αστυνομικό ή το ανάποδο; γιατί τώρα είμαι μπερδεμένος...»
Γιάννης: «no Sotiris... a policeman killed an innocent boy... then the anarchists started destroying our cities, our lives... who invited them? who authorised them? that's what i am saying...» («όχι Σωτήρη... ένας αστυνομικός σκότωσε ένα αθώο αγόρι... κατόπιν οι αναρχικοί άρχισαν να καταστρέφουν τις πόλεις μας, τις ζωές μας... ποιος τους προσκάλεσε;; ποιος τους εξουσιοδότησε;; αυτό είναι που λέω...»
Σωτήρης: «my life is just fine..speak for yourself please...» («η ζωή μου είναι μια χαρά... μίλησε για τον εαυτό σου παρακαλώ...»)
Γιάννης: «...and i am calling all democratic citizens to get to the streets and punish directly those lovers of chaos, those that know nothing else than violence and destruction... democracy knows no deadends !!!» («...και καλώ όλους τους δημοκράτες πολίτες να βγουν στους δρόμους και να τιμωρήσουν απευθείας αυτούς τους εραστές του χάους, αυτούς που δεν ξέρουν άλλο από τη βία και την καταστροφή... η δημοκρατία δεν γνωρίζει αδιέξοδα !!!»)
Σωτήρης: «and what you are saying is democratic?» («και αυτό που λες είναι δημοκρατικό;;»)
Γιάννης: «ok... you are excluded, when i will say "our" from now on... excuse me now, i have to prevent some "animals" from destroying what i have created with lots of effort and sweat...» («οκ... εξαιρείσαι, όταν θα λέω «μας» από δω και πέρα... συγχώρεσε με τώρα, πρέπει να αποτρέψω μερικά "ζώα" από το να καταστρέψουν ότι έχουμε δημιουργήσει με πολλή προσπάθεια και ιδρώτα...»)
Γιάννης: «Sotiris, this is not the place to give explanations to the word democracy... one thing is for sure: the violence, destruction and brutality that violates our country in the past two days is fasism and not democracy !! this has to stop !! and has to be stopped by all democratic citizens together !!» (Σωτήρη, δεν είναι αυτό το μέρος να δώσουμε εξηγήσεις στη λέξη δημοκρατία... ένα πράγμα είναι σίγουρο: η βία, η καταστροφή και η βαρβαρότητα που βιάζουν τη χώρα μας τις τελευταίες δύο μέρες είναι φασισμός και όχι δημοκρατία !! αυτό πρέπει να σταματήσει !! και πρέπει να το σταματήσουν όλοι οι δημοκράτες πολίτες μαζί !!»)
Σωτήρης: «sorry but you are making the same mistake with them...» («συγγνώμη αλλά κάνεις το ίδιο λάθος με αυτούς...»)
Γιάννης: «sitting idle and watching all this happening "for me but without me" is the mistake... acting to support and protect my beliefs and interests is the correct thing to do !! remember: one of the concepts included in "democracy" is the involvement of people... another is the ruling of the majority and the right of the minority to be heard... not vice versa» («το να κάθομαι ακίνητος και να βλέπω όλο αυτό να συμβαίνει "για μένα αλλά χωρίς εμένα" είναι το λάθος... το να δρω για να υποστηρίξω και να προστατέψω τα πιστεύω μου και τα ενδιαφέροντα μου είναι το σωστό πράγμα !! θυμήσου: ένα από τα θέματα που περιέχονται στη "δημοκρατία" είναι η ανάμιξη των πολιτών... άλλο ένα είναι η κυριαρχία της πλειοψηφίας και το δικαίωμα της μειοψηφίας να ακούγεται... όχι το αντίθετο»)
Εδώ ο Σωτήρης ...αποσύρεται, τη σκυτάλη όμως παίρνει η Λήδα και αρχίζει ένας «διάλογος» σε οξείς τόνους.
Λήδα: «Δεν έχετε αντιληφθεί μάλλον ότι εσείς οι συμβιβασμένοι Cayennοφύλακες είστε η μειοψηφία αγαπητέ μου. Σας ευχαριστούμε που με τις εθνικιστικές σας κορώνες μας ξυπνήσατε από το λήθαργο μας»
Γιάννης: «καλή μου φίλη, ας βάλουμε μερικά πράγματα σε μια σειρά: ούτε συμβιβασμένος είμαι, ούτε Cayennoφύλακας ούτε εθνικιστής. Μακρυά από μένα τέτοιοι χαρακτηρισμοί...»
Γιάννης: «Είμαι απλά Έλληνας, φιλελεύθερος στη σκέψη και βαθιά δημοκράτης, εργάζομαι σκληρά για να φτιάξω κάτι καλύτερο για τον εαυτό μου, την οικογένεια μου και τη χώρα μου...»
Γιάννης: «Επιπλέον, έχω γνώμη, έχω άποψη και δεν διστάζω να την εκφράζω... πολύ δε περισσότερο δεν χρειάζομαι αυτόκλητους υποστηρικτές με φασιστικές νοοτροπίες και συμπεριφορές όπως αυτές των βανδάλων «αναρχικών» και «αντιεξουσιαστών» που δύο μέρες τώρα καταστρέφουν τη χώρα μου...»
Γιάννης: «Είναι τόσο άνανδροι και φασίστες όσο άνανδρος και φασίστας είναι και ο αστυνομικός που σκότωσε ένα παιδί με το όπλο που του δώσαμε για να το προστατεύει !! Από κει και πέρα, μιας και ξυπνήσαμε από το λήθαργο μας και είμαστε η πλειοψηφία, πρέπει και θα βάλουμε φραγμό σε όλους αυτούς τους φασίστες που ξέρουν μόνο να κάνουν τον νταή, να καίνε, να καταστρέφουν, να πλιατσικολογούν... Πιστεύω θα σε έχουμε δίπλα μας...»
Λήδα: «θα σε απογοητεύσω, αλλά θα σταθώ δίπλα στα οργισμένα παιδιά, κι ας μου καεί το σπίτι. Τέρμα στον κρατικό τραμπουκισμό. όχι άλλα χημικά, όχι άλλα δακρυγόνα. Αφήστε το λαό να δράσει μόνος, ακόμα κι αν ξεσπάσει εμφύλιος. Το παραμύθι που ζούμε τέλειωσε και δεν ζήσαμε καλύτερα.»
Γιάννης: «Τώρα, αν σε ρωτήσω τι σχέση έχω εγώ με τον «κρατικό τραμπουκισμό» που λες θα μου απαντήσεις ή θα ξαναρχίσεις τις κορώνες περί εθνικισμού κ.λπ.???
επιπλέον, μήπως λέμε το ίδιο πράγμα?? κι εγώ λέω να αφήσουμε τον λαό να αποφασίσει και να δράσει ενάντια στις μειοψηφίες που καταστρέφουν αυτό που με τόσο κόπο δημιουργούμε... αυτές οι ελεεινές μειοψηφίες (τα «παιδιά» που καίνε και οι αστυνομικοί-νταήδες που σκοτώνουν είναι ένα και το αυτό !!) είναι που προκαλούν ρήξη και εμφύλιο στην κοινωνία !! Sorry αλλά εγώ δεν είμαι μαζί τους, είμαι ενάντια τους !!»

Εδώ έληξε το πρώτο μέρος της κουβέντας. «Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και φασίστες...», σκέφτηκα και ξεκίνησα να επιστρέψω στο σπίτι... (η συνέχεια σε επόμενη δημοσίευση)

29.12.08

Παλαιστίνη... Δεκέμβριος 2008...

Ή μήπως η χρονολογία δεν έχει πιά κανένα νόημα;; Εξήντα και πλέον χρόνια η ίδια σκηνή: από τη μία πλευρά ο ισλαμικός φανατισμός, με επιμέλεια κρυμμένος κάτω από διεκδικήσεις για ανεξάρτητο κράτος και αυτόνομες δομές, από την άλλη πλευρά ο εβραϊκός νόμος «οφθαλμός αντί οφθαλμού» με την εικόνα ενός κράτους που αμύνεται για να προστατέψει τους πολίτες του.

Ποιός έχει δίκιο;; Ποιός έχει άδικο;; Δύσκολο να πεις... Σίγουρα δεν μπορούμε να δώσουμε δίκαιο στον πόλεμο, δεν μπορούμε να δώσουμε δίκαιο στον φανατισμό, δεν μπορούμε να δώσουμε δίκαιο στην τυφλή βία, δεν μπορούμε να δώσουμε δίκαιο στις επιθέσεις κατά αμάχων, δεν μπορούμε να δώσουμε δίκαιο στη χρήση αμάχων ως ανθρώπινης ασπίδας... Το άσχημο είναι ότι ενώ εμείς δεν μπορούμε, εκείνοι μπορούν...

Μην προσπαθήσετε να δείτε πίσω από τις λέξεις αυτού του κειμένου την μία ή την άλλη πλευρά στη θέση του δικαιωμένου. Δεν είναι όλα τα πράγματα στη ζωή άσπρο και μαύρο... Και ειδικά στην περίπτωση μας, τα πράγματα έχουν και τα δύο το ίδιο χρώμα, αν ειναι άσπρο είναι και τα δύο άσπρα, αν είναι μαύρο είναι και τα δύο μαύρα.

Δεν διαφέρει ο Ισραηλίτης που κλείνει τα σύνορα και στερεί ζωτικά εφόδια από τη Λωρίδα της Γάζας από τον Παλαιστίνιο που είδα σήμερα στην τηλεόραση να κάνει το μικρό κορίτσι του ασπίδα για τα χημικά των ΜΑΤ, δεν διαφέρει γιατί και οι δύο κατευθύνονται από την ίδια ηλίθια παρόρμηση, να αναγκάσουν τον αντίπαλο σε ένα λάθος από εκείνα που αγγίζουν τις ευαίσθητες χορδές των πολλών και ως τέτοια είναι πολλαπλά εκμεταλλεύσιμα.

Θα μπορούσαμε να ψάξουμε βήμα προς βήμα προς τα πίσω την ιστορία, να καταλήξουμε κάπου, να πούμε «αυτός φταίει...». Θα μπορούσαμε... Θα μπορούσαμε;;; Θα θέλαμε;;;

Μάγκας βγήκε για σεργιάνι... μες στα καταστήματα...


Σύμφωνα με τον νόμο, με απόφαση του Νομάρχη, χθες Κυριακή 28.12.2008 λειτούργησαν τα καταστήματα του Δήμου Αθηναίων. Πεδίο δόξης λαμπρό για τους διάφορους Στρατούληδες και τις ανοργασμικές κυράτσες που, φορώντας τη συνδικαλιστική τους κουκούλα, βίαζαν Χριστουγεννιάτικα την ακουστική μας με τα ουρλιαχτά τους...

Βγήκε λοιπόν Κυριακή πρωί στην Ερμού (κυριλέ...) όλος αυτός ο συρφετός να επιβάλλει δια της βίας και της τρομοκρατίας την άποψη του στους επιχειρηματίες που νόμιμα ζήτησαν να λειτουργήσουν και νόμιμα λειτούργησαν, να καταδιώξει και να φοβίσει τους πολίτες εκείνους (και ήταν πολλοί, πάρα πολλοί) που αποφάσισαν να κατέβουν στην Αθήνα για τη βόλτα και τα ψώνια τους.

Και ξεχείλισε ο τόπος ...δημοκρατία: «Έχεις ένα τέταρτο για να κατεβάσεις τα ρολά», η ...παραίνεση στον ένα επιχειρηματία, δέκα λεπτά η ...ανοχή στον άλλο, σπρωξιές και αγκωνιές σε όποιον τολμούσε να θέλει να μπει να κάνει τα ψώνια του εκεί που ο συρφετός έκανε την επαναστατική του γυμναστική. Ο φασισμός σε όλο του το μεγαλείο !!!

Για καλή μας τύχη τα «εξαπτέρυγα» με τις κουκούλες είχαν ...αποκλειστεί στην Αράχωβα και το Πήλιο όπου έκαναν τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές τους, το όλο θέμα τους κατέλαβε μάλλον εξ' απήνης και δεν είχαν οργανωθεί...

27.12.08

Ο άντρας της Μαρίας...

Η σκηνή σε ένα εστιατόριο, ο σερβιτόρος πηγαίνει για παραγγελία στο τραπέζι ενός πελάτη.
Ο πελάτης σηκώνει τα μάτια από τον κατάλογο όπου είχε ρίξει μια πρόχειρη ματιά, «Για να δούμε τι καλό έχετε σήμερα...» λέει και πιάνει και μυρίζει την γραβάτα του γκαρσονιού. «Μμμμ...», ακούγεται να λέει, «σήμερα έχετε μοσχαράκι κοκκινιστό, φέρε μου μια μερίδα».
Το γκαρσόνι απόρησε αλλά δεν είπε τίποτα. Την άλλη μέρα πάλι η ίδια σκηνή, ο πελάτης ξαναμυρίζει τη γραβάτα του γκαρσονιού, «μμμ... στιφάδο έχουμε σήμερα» λέει και παραγγέλνει μια μερίδα.
Την επόμενη μέρα μύρισε τη γραβάτα και παρήγγειλε φασολάκια κλπ.
Ο σερβιτόρος άρχισε να εκνευρίζεται και την άλλη μέρα, πριν πάει στο μαγαζί, λέει στη γυναίκα του τη Μαρία την ιστορία. «Περίμενε, θα σου τον φτιάξω εγώ», λέει η Μαρία, βάζει τη γραβάτα του στο μουνί της και του τη δίνει να τη φορέσει.
Πηγαίνει εκείνος στο μαγαζί και το βράδυ, μόλις έρχεται ο πελάτης, πάει για παραγγελία καρφωτός. Μυρίζει ο πελάτης τη γραβάτα, την ξαναμυρίζει και λέει στο γκαρσόνι: «Μα καλά, τόσο καιρό γιατί δε μου έλεγες πως είσαι ο άνδρας της Μαρίας;»

Είναι πολύ σημαντικό...

Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίσεις μια γυναίκα όμορφη, μια γυναίκα νοικοκυρά, μια γυναίκα οικονόμα, μια γυναίκα που να κάνει καλό sex...
Μα το πιο σημαντικό απ' όλα είναι αυτές οι τέσσερεις να μην γνωρίζονται μεταξύ τους !!

«Τσακίστε, επιτέλους, την αναρχία !»

Αναδημοσιεύω κείμενο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου στο site e-rooster.gr στις 10 Δεκεμβρίου 2008. Και προσθέτω, πέρα από τη συμφωνία μου, και τη φράση «επιτέλους τέλος !!! Αρκετά με την ανοχή και την ατιμωρησία...». Σίγουρα θα υπάρξει κάποιο πολιτικό κόστος αλλά θα είναι σημαντικά μικρότερο από το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό ώφελος !!
Να σταματήσουν πλέον τα παιχνίδια. Τα αθώα «παιδάκια» με τα καδρόνια, τα στυλάρια, τις βόμβες Μολότωφ και τις κοτρόνες που στοχεύουν αστυνομικά τμήματα, όργανα της τάξης, καταστήματα και αθώους περαστικούς δεν είναι άδολα οργισμένα νιάτα. Αποτελούν συμμορίες αντιδραστικών και συνήθως καλοβολεμένων βλαστών μεσοαστικών, και σπανιότερα λαικών, οικογενειών που στοχεύουν στην λεηλασία, τους βανδαλισμούς και το χάος. Δεν είναι δυνατόν η δημοκρατία να μείνει
αδρανής. Οφείλει να αμυνθεί. Και να υποστηρίξει τα συμφέροντα των πολλών.

Όπως οι αστυνομικοί που αυθαιρετούν η και εγκληματούν συλλαμβάνονται και παραπέμπονται στην δικαιοσύνη έτσι και οι καταστροφείς των ελληνικών πόλεων δεν είναι δυνατόν να μείνουν ατιμώρητοι.

Μηδενική ανοχή. Μοναχά αυτή οφείλει να είναι η κρατική πολιτική. Ανεξάρτητα από τις κραυγές των ΜΜΕ. Και τις υστερίες των αναρχοαυτόνομων ομάδων των Εξαρχείων και των συμπαθούντων της Κουμουνδούρου. Το κράτος πρέπει να κλείσει τα αυτιά. Και να διαμορφώσει αντικειμενικούς στόχους. Τους οποίους οφείλει και να υλοποιήσει.

Επιτέλους οι βάνδαλοι πρέπει να συλληφθούν. Και να μάθουμε ποιοι είναι. Για να σταματήσει το παραμύθι περί δήθεν «γνωστών – αγνώστων». Οι αλήτες έχουν όνομα και διεύθυνση κατοικίας. Και υπεύθυνους γονείς. Να αποκαλυφθεί η ταυτότητα των «καλών παιδιών», που μαθημένα στην καλοπέραση και την σιγουριά της ατιμωρησίας βάζουν κουκούλες στο κεφάλι και σηκώνουν αυτοσχέδιες «βόμβες» στα χέρια για να καταλύσουν το κράτος δικαίου.

Οι συμμορίες πρέπει άμεσα να διαλυθούν. Και οι εγκληματίες να αντιμετωπίσουν την δικαιοσύνη. Όπως οι αστυνομικοί που αυθαιρετούν ή και εγκληματούν συλλαμβάνονται και παραπέμπονται στην δικαιοσύνη έτσι και οι καταστροφείς των ελληνικών πόλεων δεν είναι δυνατόν να μείνουν ατιμώρητοι. Οφείλουμε όλοι οι έλληνες να αρνηθούμε να καταβάλουμε φόρους εφ' όσον δεν τιμωρηθούν οι κοπρίτες με τις κουκούλες.

Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Ποια εξέγερση και ποια Αριστερά;

Αναδημοσιεύω αποσπάσματα από τη συνέντευξη του κ. Χρήστου Γιανναρά στον Άρη Πορτοσάλτε στις 19 Δεκεμβρίου 2008 για το ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ. Συμφωνώ με πολλά από τα λεγόμενα του κ. Γιανναρά, διαφωνώ με άλλα. Εκτιμώ όμως το θάρρος και την επωνυμία των επιχειρημάτων του ανδρός...
«Θα πρέπει να δούμε με ψυχραιμία τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στην Ελλάδα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η φυσική εξέλιξη, το φυσικό αποτέλεσμα πολύ συγκεκριμένων πρακτικών πολιτικών που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου είναι ολοφάνερο ότι υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και στο κράτος. Υπάρχει, όμως, και ένα τεράστιο κενό στο κράτος και στην πολιτική. Δηλαδή, είναι φανερό ότι από δεκαετίες τώρα η πολιτική δεν υπηρετεί το κράτος, δεν χρησιμοποιεί το κράτος για να υπηρετήσει την κοινωνία, αλλά συνιστά εντελώς συντεταγμένες οργανωμένες ομάδες συμφερόντων οι οποίες επιδιώκουν την εξουσία για σκοπούς φανερά ιδιοτελείς, γι' αυτό και δεν μπορούν να λυθούν τα κεντρικά προβλήματα του κοινωνικού βίου».

«Η υγεία, η παιδεία, το ασφαλιστικό, η δημόσια τάξη… ο εκβιασμός του κοινωνικού συνόλου από το λεγόμενο "κρατικό συνδικαλισμό", ο συνδικαλισμός του δημόσιου τομέα. Αυτά τα πολύ βασικά, τα πελώρια, τα στοιχειώδη προβλήματα η πολιτική επί δεκαετίες και με διαφορετικές κυβερνήσεις δεν μπορεί να τα λύσει. Από εκεί και πέρα τα πράγματα παίρνουν έναν χαρακτήρα ανεξέλεγκτο. Θα πρέπει να σας ομολογήσω ότι αυτό που με πανικοβάλλει στην κυριολεξία δεν είναι τα όσα συμβαίνουν, είναι τα όσα λέγονται».

«Αυτό που γίνεται αυτό τον καιρό στα τηλεοπτικά κανάλια, στον Τύπο και γενικά στον δημόσιο λόγο είναι εφιαλτικό. Τέτοια σύγχυση, τέτοιες παρανοήσεις, τέτοιες διαστροφές της πραγματικότητας, τέτοια τέλεια απουσία αξιολογικών ιεραρχήσεων…. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα, πιθανώς το πιο κραυγαλέο: Το πανό που ανέβηκε στον βράχο της Ακρόπολης έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από τη συνολική καταστροφή της οικονομίας που συνέβη στα αστικά κέντρα με τις πυρπολήσεις των καταστημάτων, διότι δείχνει πλέον ότι είμαστε εθελόδουλοι. Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε μια κατοχή οποιασδήποτε ιδεολογικής μειονότητας η οποία κατορθώνει να απαντληθεί με την βία. Θυμίζει μέρες του 1933 στην Γερμανία».

«Θα είμαστε έρμαια πλέον δυναμικής μειοψηφίας, η οποία έχει αποδείξει ότι έχει συμπεριφορές Ναζί. Υπάρχει συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα και συγκεκριμένη ιδεολογική παράταξη που συμπεριφέρεται στην Ελλάδα σήμερα με νοοτροπία Ναζί, πρέπει να το πούμε έξω από τα δόντια. Πέστε μου ποιος άλλος θα τολμούσε να κρεμάσει αφίσες στο Βράχο της Ακρόπολης, να μπει μέσα στον σταθμό της τηλεόρασης και να βγάλει πανό την ώρα των ειδήσεων; Δεν υπάρχει πια τίποτα, καμία αντίσταση κοινωνική σε αυτά τα φαινόμενα».

«… Η παραποίηση και η αλλοτρίωση της πραγματικότητας τρομάζει. Λέμε (και βάζουμε στο μυαλό των παιδιών) ότι πρόκειται για εξέγερση της νεολαίας, πράγματα που τα παιδιά ούτε υποψιάζονται να τα σκεφτούν… Διαβάζουν άραγε σήμερα τα παιδιά των 15 και 16 χρονών εφημερίδα; Έχουν ιδέα από τη διάλυση του πολιτικού συστήματος, την κατάρρευση του; Έχουν επίγνωση της πραγματικότητας που συντελείται εδώ και μερικά χρόνια στον Ελλαδικό δημόσιο χώρο; Αλλά επιτέλους εάν ήταν εξέγερση - που πραγματικά θα την ευχόμουν με όλη μου την καρδιά-, αυτή η εξέγερση θα πήγαινε πριν από κάθε τι άλλο στα γραφεία των κομμάτων και θα τα θρυμμάτιζε. Θα έμπαινε μέσα στην Βουλή και θα την θρυμμάτιζε, όχι στα μαγαζιά των ανθρώπων οι οποίοι δουλεύουν να βγάλουν το ψωμί τους. Δεν είπε ούτε ένας άνθρωπος ότι πίσω από κάθε τέτοιο μαγαζί υπάρχουν δύο, πέντε, δέκα, σαράντα άνθρωποι βιοπαλαιστές όχι ιδιοκτήτες. Οι εργαζόμενοι, οι υπάλληλοι χάνουν το ψωμί τους και δε μιλάει κανείς. Συνεπώς για ποια εξέγερση μιλάμε; Ας πούμε για περίπατο να κάνουμε το χαβαλέ μας! Γιατί αυτή η ευκολία να σπάσουμε το κάθε τι; Το αυτοκίνητο του φουκαριάρη, του μεροκαματιάρη που το απέκτησε ποιος ξέρει πως, να του το κάψουμε και να θρυμματίσουμε την βιτρίνα και να λεηλατήσουμε το εμπόρευμά του;»

«Λέω το αυτονόητο: Εάν λειτουργούσε κράτος, θα έπρεπε να προστατευτεί η περιουσία των πολιτών και η δημόσια τάξη. Αλλά δεν υπάρχει κράτος. Η ανικανότητα της κυβέρνησης είναι ανατριχιαστική. Αλλά ας μη μιλάμε μόνο για ανικανότητα. Γιατί η ανικανότητα είναι το άλλο μισό της ασυνειδησίας της λεγόμενης αντιπολίτευσης. Όταν μπροστά σε μια τέτοια κοινωνική κατάσταση η αντιπολίτευση δεν κοιτάει τίποτα άλλο, δεν μπορεί να συζητήσει τίποτα άλλο παρά μόνο την επανεκλογή της, ή την άνοδό της στην εξουσία έμμεσα με εκλογικές συνεργασίες. Όταν ακόμα και μέσα σε αυτή την κατάσταση τα μικρά κόμματα προβάλουν ως Αριστερά την πλέον αντικοινωνική και ριζικά αντικοινωνική πολιτική. Εγώ ξέρω- αν δεν έχω παραφρονήσει-, ότι Αριστερά σημαίνει κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες, αντίσταση στην ατομική αυθαιρεσία του κέρδους της ιδιοτέλειας, αντίσταση στην πλεονεξία των οργανωμένων συμφερόντων των συνδικάτων του συμφέροντος».

«Δεν είναι θέμα δεοντολογίας τι πρέπει να κάνει η Αριστερά. Πρέπει να κάνει αυτό που είπε ο κ. Κύρκος. Να πάψει να λέγεται Αριστερά. Δεν έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί αυτό το όνομα. Αριστερά σημαίνει μια ανιδιοτέλεια, ακραία ανιδιοτέλεια που έφερε τους ανθρώπους μέχρι να στηθούν στον τοίχο για τα ιδανικά τους. Αριστερά δεν σημαίνει η προστασία κάθε γκρουπούσκουλου, το οποίο οργανώνεται για να υπερασπίσει τα συμφέροντά του ή για να κάνει επιτέλους το χαβαλέ του ή το κομμάτι του. Αριστερά δεν σημαίνει να χαϊδεύουμε τα αυτιά της βίας. Εδώ πέρα πρόκειται για ένα φαινόμενο για το οποίο δεν φταίνε κάποιοι περιθωριακοί, το φαινόμενο αυτό εμπνέεται από τις δηλώσεις των πολιτικών, συγκεκριμένων πολιτικών, συγκεκριμένων κομμάτων και η κοινή γνώμη δεν τα αποδοκιμάζει».

«Σήμερα η πλειοψηφία των ανθρώπων αισθάνεται ότι έχει μεταβληθεί σε μειοψηφία, ότι βρίσκεται υπό κατοχή. Υπάρχουν δυναμικές μειοψηφίες οι οποίες επιβάλλουν την θέλησή τους με το έτσι θέλω. Δεν λειτουργεί πουθενά όρος και αρχή δημοκρατίας, να μπορεί να εκφραστεί ο κόσμος. Βέβαια αυτά είναι το αποτέλεσμα της κατάρρευσης των δυο μεγάλων κομμάτων, δηλαδή ενός πολιτικού αδιεξόδου εμφανέστατου και αν αυτή τη στιγμή η κυβερνητική παράταξη δεν αφυπνιστεί να θέσει θέμα αρχηγού, να δηλώσει την ανικανότητα που επέδειξε μέχρι τώρα η κυβέρνηση και να αναζητήσει εσωτερική της ανασυγκρότηση στον ένα χρόνο που της μένει τότε αυτή η μειονότητα που σήμερα εμφανίζεται σαν στρατός κατοχής θα αποτελέσει την μόνη πρόταση. Εάν καταρρεύσει η σημερινή κυβέρνηση, που έχει ήδη καταρρεύσει, χωρίς δυνατότητα εναλλακτική, εσωτερική μέσα από αυτό το κόμμα που κυβερνά όποιο και αν είναι ας είναι σάπιο, εάν δεν δείξει ικανότητες εσωτερικής ανασυγκρότησης θέτοντας θέμα αρχηγού, τότε το παιχνίδι είναι χαμένο για πολλές δεκαετίες».

«Πόσο χλευάστηκε η κατάργηση της ομοιόμορφης ενδυμασίας... Και τα δύο μεγάλα κόμματα κατέστρεψαν την παιδεία αυτού του τόπου. Σε αυτά που συμβαίνουν σήμερα με τα σχολιαρόπαιδα τα 10χρονα που πετροβολάνε "μπάτσους, γουρούνια δολοφόνους", αυτό είναι η κατάληξη μιας συγκεκριμένης εκπαιδευτικής πολιτικής η οποία ξεκίνησε από πολύ συγκεκριμένα μέτρα δήθεν εκσυγχρονισμού της παιδείας και κατέληξε σε αυτό το μπάχαλο που ζούνε σήμερα τα σχολειά. Το σχολείο έχασε πλέον τον ασκητικό του χαρακτήρα. Έμαθε αυτά τα παιδιά ότι στο σχολειό δεν ετοιμάζεσαι να γίνεις πολίτης, δεν μετέχεις ως άσκηση σε μια κοινότητα όπου εκπαιδεύεσαι να μετάσχεις αύριο κρίσεως και αρχής, αλλά είσαι αυτόνομος πολίτης ήδη, είσαι μαθητικό κίνημα. Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για το έγκλημα να βιάζεις και να ασελγείς τις ψυχές των παιδιών, διαστρέφοντας τη συνείδησή τους ότι από τα δέκα τους χρόνια είναι συνδικαλισμένα σε κίνημα; Αυτά είναι εγκλήματα κοινωνικά πελώρια, ανατριχιαστικά».

«Να σας θυμίσω πόσο χλευάστηκε η κατάργηση της ομοιόμορφης ενδυμασίας… Και δεν εννοώ βέβαια ούτε κουρέματα, ούτε στολές, ούτε πηλίκια. Εννοώ ένα ίδιο πουλόβερ και ένα ίδιο παντελόνι... Είναι η ισχυρότερη εμφάνιση δημοκρατίας μέσα στα σχολειά. Το κατάργησαν το ΠΑΣΟΚ και άρχισαν αμέσως τα παιδιά να συναγωνίζονται ποιο θα φορέσει το τάδε σινιέ ρούχο και το τάδε σινιέ παπούτσι...».

«...Σήμερα το πλήθος των γονιών, η συντριπτική πλειοψηφία των γονιών δεν μπορεί να μιλήσει για τα σχολειά. Μιλάνε οι συνδικαλισμένες μειονότητες και επιβάλλουν ετσιθελικά. Το παιδί να νιώθει ότι το σχολειό είναι αντίπαλος, εχθρός και να κάνει κατάληψη στο σχολειό του, στον χώρο της ζωής του κάθε μέρα. Και αυτό το ίδιο παιδί βγαίνει και κλείνει, αποκλείει τους κεντρικούς δρόμους και εκβιάζει βασανιστικά τους πολίτες για να πετύχει το αίτημά του».

«Χρειαζόμαστε έναν Πούτιν. Χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο ο οποίος να είναι ηγέτης και να βγει να μιλήσει με πόνο σε αυτό τον λαό. Να καταλάβει ο λαός ότι υπάρχει επιτέλους ένας άνθρωπος ο οποίος πονάει αυτό τον τόπο, ο οποίος θέλει να υπηρετήσει αυτό τον τόπο από όπου και αν είναι, από όπου και αν προέρχεται αλλά να είναι ανιδιοτελής και να επιστρατεύσει κοινωνικές δυνάμεις και να στήσει μια κυβέρνηση για να διακονήσει το λαό».

Όχι νερό στο μύλο της καταστροφής...

Και ξαφνικά, στις 9 του Δεκέμβρη, με τη μισή Αθήνα να καίγεται και τους κουκουλοφόρους να κάνουν πάρτυ στο κέντρο της Αθήνας καταλύοντας κάθε έννοια νομιμότητας, φτάνει μπροστά μου η οργισμένη «φωνή» της Ελίνας: «ΑΝΑΡΧΑΚΙΑ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ PLAYSTATION ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΘΕΛΕΤΕ ΟΛΑ ΣΑΣ!»

Ο διάλογος που ακολούθησε, σύντομος και ουσιαστικός.
Γιάννης: «Ελίνα !!! δεν κερδίζεις τίποτα έτσι... ρίχνεις νερό να γυρίσει ο μύλος της καταστροφής... θέλει ψυχραιμία... "θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία", Ρήγας Φεραίος»
Ελίνα: «ΓΙΑΝΝΗ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΩΛΟΠΑΙΔΑ ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΟΥΝ ΑΣ ΚΑΨΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΤΟΥΣ, ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΤΟΥΣ, ΤΑ ΜΗΧΑΝΑΚΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΓΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.ΤΟΤΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΔΕΧΤΩ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΒΓΑΛΩ ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ..ΟΧΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΪΔΕΥΟΥΜΕ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΑΡΧΑΚΙΑ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ ΠΟΥ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΑΘΩΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΦΡΙΛΑ ΤΟΥΣ ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ! ΑΙΣΧΟΣ!!!! ΕΔΩ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΗ!!»
Γιάννης: «Ελίνα, αυτό επιδιώκουν και αυτοί, να μας υποχρεώσουν να προσχωρήσουμε στην άποψη τους: στο χάος και την καταστροφή. Απλά πρέπει να τους απομονώσουμε, να τους αγνοήσουμε, να τους στερήσουμε κάθε πρόσβαση σε αυτά που χτίζουμε, σε αυτά που τόσο μισούν και με τόση μανία καταστρέφουν...»
Ελίνα: «ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΔΩ ΚΑΙ 3 ΜΕΡΕΣ.ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΨΑΧΝΟ!»
Γιάννης: «η βία δεν είναι απάντηση στη βία !! σε τελική ανάλυση αυτό που επιδιώκουν όσοι καταστρέφουν είναι η απάντηση μας να είναι ίδια με την δική τους έκφραση, να τους δώσουμε άλλοθι στα εγκλήματα τους... ΟΧΙ !! Δεν πρέπει να τους σκοτώσουμε... Πρέπει να τους απομονώσουμε, να τους πετάξουμε έξω από τον κοινωνικό ιστό, να τους μηδενίσουμε κάθε δυνατότητα να ξανακάνουν τα ίδια, να τους στερήσουμε ένα μέλλον σύμφωνο με τα δικά μας δεδομένα, να τους υποχρεώσουμε να ζήσουν το μέλλον του χάους και της καταστροφής που τόσο επιθυμούν...»
Θεόδωρος: «δηλ. να τους πυροβολήσουμε...»
Γιάννης: «όχι, αν τους πυροβολήσουμε, τους σκοτώνουμε, τους κάνουμε ευτυχισμένους, ήρωες... πρέπει να τους υποχρεώσουμε να ζήσουν μια και καλή όλα αυτά που υποστηρίζουν και υπεραμύνονται, να τους αποβάλλουμε από τη δική μας πραγματικότητα, να τους στείλουμε να φτιάξουν το χάος τους αλλού...»
Γιάννης: «φαντάσου έναν από αυτούς να γυρίζει ανάμεσα μας, να μην μπορεί να μιλήσει με κανέναν μας, να μην έχει δουλειά μέσα στο σύστημα μας, να μην μπορεί να βρει ούτε βοήθεια ούτε καν τροφή από εμάς... ακούγεται απάνθρωπο αλλά είναι λιγότερο απάνθρωπο από την κοινωνία του χάους που όλοι αυτοί ευαγγελίζονται...»
Ελίνα: «Γιάννη τα λές πολύ σωστά... Δυστυχώς έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό με αυτό που συμβαίνει... ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΛΥ !!»

Happy Christmas (war is over) - John Lennon

Πως τόλμησα να κατηγορήσω τον ΣΥΡΙΖΑ;; Στενοχώρησα τον Τσίπρα και τον Αλαβάνο...

Ξέρετε, έκανα Χριστούγεννα και τους σκεφτόμουν, τους είχα κάνει τα μούτρα κρέας με τις κατηγόριες μου, τους στενοχώρησα πολύ με τις μομφές μου...

Είχα όμως τους λόγους μου. Δεν υπάρχει μία -έστω μία !!!- πορεία ή δημόσια διαδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ η οποία να μην συνοδεύτηκε από επεισόδια αντιεξουσιαστών και λοιπών βανδάλων. Ορίστε μερικά πρόσφατα παραδείγματα: από την κεφαλή της πορείας του στις 8/12 ξεκίνησαν τα επεισόδια που έκαψαν την άλλη μισή Αθήνα, σχεδόν όλα τα γενικευμένα επεισόδια που έγιναν κατά το τετραήμερο 7-10/12, σε όλη την Ελλάδα ξεκίνησαν από συγκεντρώσεις του ή από συγκεντρώσεις στις οποίες καλούσε επίσημα τον κόσμο να παραβρεθεί.

Εξηγήσεις υπάρχουν -όπως πάντα- αρκετές:
π.χ. όσοι κάνουν τα επεισόδια παρεισφρύουν στις συγκεντρώσεις τους, αυτοί δεν μπορούν να τις προστατέψουν, άρα μήπως θα ήταν καλό να εμπιστεύονται την προστασία τους στην αστυνομία;;; Απορρίπτεται μετα βδελυγμίας....
π.χ. όσοι κάνουν τα επεισόδια παρεισφρύουν στις συγκεντρώσεις τους, αυτοί δεν θέλουν να τις προστατέψουν, άρα μήπως έχουμε δίκιο εμείς που τους κατηγορούμε ότι προστατεύουν την καταστροφή και το χάος;;; Δεν ξέρω, ήμουν για καφέ στο πατάρι του ΙΑΝΟΥ και δεν γνωρίζω τι γινόταν παρέκει...
π.χ. όσοι κάνουν τα επεισόδια είναι ήδη μέσα στις συγκεντρώσεις και στον μηχανισμό τους, άρα μήπως έχουμε δίκιο εμείς που τους κατηγορούμε ότι υποθάλπουν εγκληματικές συμπεριφορές για μικροκομματικά συμφέροντα;;; Η βία είναι κακό πράγμα, πολύ κακό...

Πάμε παρακάτω... Δεν υπάρχει ούτε μία επίσημη καταδίκη γεγονότων βίας αντιεξουσιαστών από πολιτικούς εκφραστές του ΣΥΡΙΖΑ οιασδήποτε βαθμίδας. Αντίθετα:

α. επίσημες σελίδες στο internet τόσο της νεολαίας του όσο και συνιστωσών του, παρέχουν εμφανή link στο περιβόητο Indymedia, το web site των αντιεξουσιαστών που χρησιμοποιείται για τον συντονισμό των επεισοδίων και των βανδαλισμών.
β. δικηγόροι-μέλη του σπεύδουν εδώ και χρόνια να προσφέρουν αμισθί υπηρεσίες υπερασπιστή σε όσους κουκουλοφόρους συλλαμβάνονται κατά τη διάρκεια επεισοδίων
γ. πολιτικοί εκφραστές του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και εκλεγμένοι, παρέχουν πολιτική κάλυψη τόσο στους συλληφθέντες κουκουλοφόρους όσο και στους υπερασπιστές τους.
δ. κανείς επίσημος φορέας, συνιστώσα ή εκφραστής του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καταδικάσει πράξεις βίας κατά δημοσίων ή ιδιωτικών συμφερόντων, δεν έχει καταδικάσει την τρομοκρατική δράση ακραίων ομάδων μέσα στα πανεπιστήμια, ενώ σπεύδει να καταδικάσει μαζί με τους υπόλοιπους τις πράξεις βίας από αστυνομικούς (κι εγώ μαζί, μην παρεξηγηθώ, οι καιροί είναι πονηροί, χρειάζεσαι πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης από τους τσίπρες αλλιώς μπορεί να σου'ρθει αυγό, γιαούρτι, μολότωφ, πέτρα εκεί που πας ήσυχα ήσυχα στη δουλειά σου...) και προσπαθεί να μας πείσει με άρθρα στην ΑΥΓΗ για «την βία που προκαλεί βία» και για τα «ποσά πολιτικής βίας που πρέπει να είναι αποδεκτά» (από αυτούς μόνο, όχι από τους άλλους...)

Ξέρετε, για έναν δημοκράτη δεν έχει και δεν πρέπει να έχει διαφορά η σφαίρα ενός αστυνομικού που σκοτώνει απρόκλητα έναν αθώο με την μολότωφ ενός αναρχικού (ή αντιεξουσιαστή ή μπαχαλάκια... όπως θέλετε πείτε τον...) που καίει ένα βιβλιοπωλείο, ακόμα και αν αυτό το βιβλιοπωλείο προάγει ακραίες εθνικιστικές νοοτροπίες. Για μένα και οι δύο είναι πράξεις κατά της δημοκρατίας και αν τις διαχωρίσεις αρχίζεις να κυλάς προς τον φασισμό. Δεν είναι μόνο ο κακός αστυνομικός «μπάτσος, γουρούνι, δολοφόνος», «μπάτσος, γουρούνι, δολοφόνος» είναι και αυτός που κρύβει το πρόσωπο του και προσπαθεί με τη βία να φιμώσει και να καταστρέψει όποιον διαφωνεί.

Σήμερα προσπαθεί να φιμώσει και να καταστρέψει έναν εθνικιστή, είναι εύκολο καθώς μπορεί να βρεί πρόσφορο έδαφος στήριξης σε ευρύτερες κοινωνικές ομάδες που επίσης δεν καλοβλέπουν τους εθνικιστές, ποιός μου λέει ότι αύριο θα σταματήσει και δεν θα προσπαθήσει να καταστρέψει κάθε έναν που δεν συμφωνεί με την άποψη του, ποιός μου εγγυάται ότι δεν θα προσπαθήσει να μετατρέψει την ιδεολογική τρομοκρατία που σήμερα ασκεί σε πολιτική δικτατορία;;;

Ασφαλώς όχι ο Τσίπρας, ούτε ο Αλαβάνος, παρά την απαίτηση τους να ζητήσουμε συγνώμη που συνδέσαμε το κόμμα τους με τους κουκουλοφόρους. Ή μήπως όντως πρέπει να μετανιώσουμε ειλικρινά και να ζητήσουμε γονυπετείς συγγνώμη για να μη στοχοποιηθούμε από τα «εξαπτέρυγα του σκότους»;; Μα πώς μου ήρθε κι εμένα να πω κάτι τέτοιο; Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπόρεσα, πως τόλμησα να κάνω μία τέτοια σύνδεση!!! Συγγνώμη Αλέκο, συγγνώμη Αλέξη...

Νόμιμη άμυνα...

Πολύς λόγος έγινε αυτές τις μέρες για την απόφαση καταστηματαρχών και πολιτών να οργανώσουν ομάδες περιφρούρησης της περιουσίας τους και για το κατα πόσο η ενέργεια αυτή είναι νόμιμη.Έψαξα λοιπόν και βρήκα το παρακάτω:
Άρθρο 22 ΠΚ
1. Δεν είναι άδικη η πράξη που τελείται σε περίπτωση άμυνας.
2. Άμυνα είναι η αναγκαία προσβολή του επιτιθέμενου στην οποία προβαίνει το άτομο, για να υπερασπισθεί τον εαυτό του ή άλλον από άδικη και παρούσα επίθεση που στρέφεται εναντίον τους.
3. Το αναγκαίο μέτρο της άμυνας κρίνεται από το βαθμό επικινδυνότητας της επίθεσης, από το είδος της βλάβης που απειλούσε, από τον τρόπο και την ένταση της επίθεσης και από τις λοιπές περιστάσεις.

Σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα, ο καθείς έχει το νόμιμο δικαίωμα να αμυνθεί και να προστατέψει τη ζωή και την περιουσία του με τρόπο αντίστοιχο και ανάλογο με την επίθεση που δέχεται και την επικινδυνότητα της επίθεσης. Η επίθεση κατά της ζωής και της περιουσίας είναι που είναι παράνομη, όχι η άμυνα, ειδικά στις περιπτώσεις που η αστυνομία -για τον α' ή β' λόγο- αποδεικνύεται ανίκανη να προστατεύσει τη ζωή και την περιουσία μας.

Νόμιμη άμυνα λοιπόν, ένα δικαίωμα που αναγνωρίζεται από τους Ποινικούς Κώδικες όλου του πολιτισμένου κόσμου. Νόμιμη άμυνα. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.

υ.γ. Κατηγορήθηκε βέβαια η κίνηση αυτή ως νομιμοποίηση της απρόκλητης εμπλοκής στα επεισόδια Χρυσαυγιτών και άλλων της Άκρας Δεξιάς. Δεν ήταν όμως οι νόμιμα αμυνόμενοι πολίτες που έδωσαν το δικαίωμα αυτό, ήταν οι αντιεξουσιαστές με τους βανδαλισμούς και την απρόκλητη βία που τους «προσκάλεσαν στο πάρτυ της βίας και της καταστροφής».
Γιατί τόσο σε μένα όσο και σε κάθε νοήμονα και δημοκράτη πολίτη είναι και οι δύο, δηλαδή και οι ακροαριστεροί αντιεξουσιαστές κ.λπ. και οι ακροδεξιοί χρυσαυγίτες κ.λπ. εξίσου απεχθείς, αντιπροσωπεύουν τις δύο όψεις του φασισμού, την μαύρη και την πιό μαύρη (ας διαλέξουν ποιός τη μία και ποιός την άλλη).

26.12.08

Υποκρισία που ξεχειλίζει... (πέρασε ΣΥΡΙΖΑ και δεν ακούμπησε...)





Το 2004 το ΚΚΕ είχε αναρτήσει πανό στην Ακρόπολη κατά των Ολυμπιακών αγώνων...
Η ΑΥΓΗ, όργανο ιδεολογίας και ενημέρωσης του ΣΥΡΙΖΑ, έγραφε «το θέμα είναι η χρησιμοποίηση ενός χώρου για εντυπωσιοθηρία. Κάτι ανάλογο έκανε και ο χορηγός των Ολυμπιακών Αγώνων, το αμερικανικό κανάλι NBC»!

Το 2008, η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ -ή τουλάχιστον κάποιοι μουτζαχεντίν από αυτούς- ανήρτησε πανό στον ίδιο χώρο με αντίστοιχο περιεχόμενο. Η ΑΥΓΗ επανήλθε με διθυραμβικό άρθρο πλέον...

«Πέρασαν εξήντα επτά χρόνια από τότε που δύο φοιτητές, ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, κατέβασαν από τον Βράχο της Ακρόπολης τη σημαία με τη σβάστικα, αντιτασσόμενοι στη βία του φασισμού, η σύγχρονη νεολαία για άλλη μια φορά έστειλε από το ίδιο σημείο, συλλογικό μήνυμα ανυπακοής και αντίστασης σε όλον τον κόσμο.[...] περί τους ογδόντα φοιτητές, μαθητές και μέλη της Νεολαίας ΣΥΝ, εφόρμησαν στον ιερό βράχο και ανάρτησαν ένα πανό με τη λέξη "Αντίσταση" μεταφρασμένη σε τέσσερις γλώσσες, αφήνοντας το δικό τους στίγμα στην πορεία της ιστορίας».

Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί !!!! Τι είπατε;;; Είναι ή δεν είναι υποκρισία;;; Πέρασε ΣΥΡΙΖΑ και δεν καταλάβατε;;; Για ορίστε μας δηλαδή τι είναιβεβήλωση του χώρου;;; Οι άλλοι και όχι εμείς ;;;; Τουλάχιστον ο «Ριζοσπάστης» το βούλωσε...

το «δήθεν», το βουνό και τα ...δεκεμβριανά του 2009

Μη τσιμπάτε αυτές τις μέρες, με την θεατράλε (δήθεν) διχογνωμία του χώρου και τις ανακοινώσεις των αναρχικών που καταδικάζουν τα σπασίματα. Αυτά είναι παραμυθάκια γιά να τσιμπάνε μικρά δημοσιογραφάκια, ν' αναδημοσιεύουν Λ/σμούς της Eurobank και να χύνουν ποταμούς δακρύων γιά τον καλό, ουμανιστή κι ανθρωπιστή @ναρχικό! [Δεν υπάρχει τέτοιο πλάσμα στην φύση. Αναρχικός είναι ο άνθρωπος, δεν είναι μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη]

Οι μισοί τα σπάνε κι οι άλλοι μισοί κυκλοφορούν «καταδικαστικά» δελτία Τύπου και μπροσούρες (μη χέσω)!

Πούτσες μπλέ!

Έχει γίνει κατανομή ρόλλων, αλλά 17Ν. Άλλοι ανέλαβαν ΜΟΝΟ την "πολιτική" ευθύνη [my ass] και σ'άλλους κατελόγισαν την εκτελεστική δυνότητα.

Ο Ξηρός σκότωνε, κι ο Κουφοντίνας συνέγραφε [επ' ευκαιρία της προγραμμένης εκτέλεσης] τ' αιματοβαμμένα σεντόνια του γιά την Ελευθεροτυπία και μιά κοινωνία ολόκληρη έφτανε σε πολλαπλό οργασμό διαβάζοντας τις παπαριές του…

Οι Ταλιμπάν τα σπάνε τώρα, παρέα με τ' Αλβανά, κι οι κεφαλές του "χώρου" συντάσσουν κείμενα, και καλά, τα΄χα μου, διαχωριστικά της θέσης τους.

Ω ναι, τους πιστέψαμε!

Λες και κατεβήκαμε από τα βουνά τώρα και δεν ξέρουμε τι μας γίνεται…

from «The MacManus Diaries» by J.McManus

σημ. η διαφορά του σκεπτόμενου ανθρώπου από τον συνθηματάκια «επαναστάτη» πιτσιρικά είναι ότι ο σκεπτόμενος άνθρωπος μπορεί να συμπυκνώσει δύσκολα νοήματα σε τόσο λίγες λέξεις...

«Αν αποφασίσεις να είσαι κάτι, καλύτερα να το φτάσεις ως τα άκρα!!!»

Είναι φορές που αξίζει να παρακολουθείς συζητήσεις γύρω από φιλοσοφικά θέματα, μόνο και μόνο για να βλέπεις τις διαδρομές του νου και της σκέψης, τα μονοπάτια που εξασκημένα μυαλά χαράζουν και διαβαίνουν. Μια τέτοια, σύντομη συζήτηση γραπτών διαλόγων, μεταφέρω εδώ, μια συζήτηση που ξεκίνησε από την δήλωση της Έρης «Αν αποφασίσεις να είσαι κάτι, καλύτερα να το φτάσεις ως τα άκρα!!!». Παρακολουθείστε τον διάλογο...

Έρη: «Αν αποφασίσεις να είσαι κάτι, καλύτερα να το φτάσεις ως τα άκρα!!!»
Νίκος: «Φτάνοντας στα άκρα, δεν έχει γυρισμό, ε;...»
Έρη: «Ο γυρισμός είναι χάσιμο χρόνου. Άλλωστε όπου έχεις κάνει λάθος, φροντίζει η ζωή και σε ξαναφέρνει κάποια στιγμή αντιμέτωπο με αυτό.»
Ανδρέας: «Τα άκρα οξύνουν τα πνεύματα, προκαλούν αντιθέσεις και αυτό σπάνια έχει θετική κατάληξη...»
Έρη: «Συμφωνώ απολύτως μαζί σου, ωστόσο υπάρχουν μερικές φορές που ξέρεις και τί θέλεις και ως πού φτάνουν τα όριά σου, οπότε εκεί οφείλεις να είσαι ανυποχώρητος. Πρώτα απέναντι στον εαυτό σου»
Μάριον: «επικίνδυνο και ψυχοφθόρο κοριτσάκι μου.... τα ακρα ...ειναι άκρα, με οτι αυτό συνεπάγεται....»
Έρη: «Ναι, είναι πολύ ψυχοφθόρο όντως. Αλλά τουλάχιστον είσαι εντάξει απέναντι στον εαυτό σου.»
Ανδρέας: «Είχες, δεν είχες προκάλεσες τον φιλοσοφικό μας οίστρο μες το βράδυ... Παρ' όλα αυτά επιμένω πως τα άκρα οδηγούν σε επικίνδυνα και δύσβατα μονοπάτια ακόμα και αν ξέρεις τα όρια σου»
Νίκος: «Όταν κάποιος είναι ανυποχώρητος, δυο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: ή είναι υπέρμετρα εγωϊστής ή υπέρμετρα πληγωμένος...»
Έρη: «Έστω... από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Καλύτερα να γνωρίσουμε καμιά φορά μόνοι μας και τα αδιέξοδα. Φιλοσοφούμε σήμερα που μπορούμε, γιατί αύριο θα έχουμε σχολιασμό αγώνα...:-))))»
Νίκος: «Όντως τα άκρα είναι επικίνδυνα. Αλλά μερικές φορές ο "κίνδυνος" είναι η ουσία...»
Μάριον: «αν γνωρίζαμε τα όρια μας θα τα ξεπερνούσαμε καθημερινά κι απλά δεν θα υπήρχαν όρια...»
Νϊκος: «Μάριον, τα όρια δεν είναι κατ'ανάγκην "κόκκινες γραμμές". Μπορεί να είναι απλά "προκλήσεις" ή "προσκλήσεις"...να σε καλούν να τα περάσεις, για να δείς την άλλη πλευρά. Αυτήν που ποτέ δεν θα έβλεπες όντας εγκλωβισμένος "εντός ορίων".»
Ανδρέας: «Καλά αυτός δεν είναι σχολιασμός, το βιβλίο με τα μυστικά της ζωής κοντεύει να γίνει... Εξάλλου είναι τέτοια η ώρα που το processing τόσων πληροφοριών μπορεί να προκαλέσει μόνιμη εγκεφαλική βλάβη. :-)»
Έρη: «Σε αυτό δεν ξέρω αν συμφωνώ. Για παράδειγμα αν ξέρω ότι μπορώ να φάω μέχρι δυο σοκολάτες την ημέρα, γιατί αλλιώς θα έχω στομαχικό πρόβλημα, θα προσπαθήσω να ξεπεράσω το όριο αυτό;»
Μάριον: «δεν έχω αντίρρηση Νίκο...αλλά ποιος τα γνωρίζει είναι το ερώτημα...»
Έρη: «Πάντως το νόημα δεν είναι κατ'ανάγκη αρνητικό. Μπορεί κάλλιστα να ισχύσει και από την αντίθετη πλευρά. Για παράδειγμα, αν κάποιος αποφασίσει να γίνει γιατρός, τότε είναι καλύτερα να προσπαθήσει να γίνει ένας άριστος γιατρός, παρά ένας μέτριος γιατρός... Αντρέα, αν καιγόταν τόσο εύκολα ο εγκέφαλος, ο δικός μου θα είχε γίνει τώρα στάχτη.Trust me.»
Νϊκος: «Μάριον, για να τα γνωρίσεις, πρέπει να τα επιχειρήσεις... Αντρέα, το φιλοσοφείν εστί ζείν... Ερη, Μάριον και Αντρέα, καληνύχτα. Καλή Κυριακή...»
Μάριον: «ναι αλλά εάν αυτό δεν είναι εφικτό τι είναι διατεθειμένος να κάνει; τι παραχωρήσεις και τι προσωπικές εκπτώσεις; τέλος, ο δικός μου εγκέφαλος εφτασε στα ορια του!!! χαχα»
Έρη: «χαχαχαχαχαχαχα....είδες τι λέω λοιπόν; Αν είναι να κάνεις κάτι, φτάσ΄το στα όριά του...χαχα!!!»
Μάριον: «σωστή!!!!!!!!!!!!!!!!»
Ανδρέας: «Μην με πείτε ξεροκέφαλο (γιατί αυτό θα υπονοεί ότι είμαι και ανόητος :-P) αλλά ακόμα δεν έχω πεισθεί ότι τα άκρα έχουν να προσφέρουν οτιδήποτε πέρα από ακραία συναισθήματα (λύπης ή χαράς). Παρόλα αυτά ίσως να αξίζει μια φορά να περάσει κανείς και αυτό το μονοπάτι, έτσι για αλλαγή... Ps. Τώρα έκαψα οριστικά και το τελευταίο εγκεφαλικό μου κύτταρο... Καλή σας νύχτα.»
Έρη: «Ε, όχι βέβαια. Οι χαρακτηρισμοί αποκλείονται από το προφίλ μου.Έλα, μέχρι αύριο το πρωί θα είσαι εντάξει και όλα τα κύτταρα στη θέση τους.Καλό βράδυ σε όλους!!!!»

«Ξαφνικά γεμίσαμε τόσους επαναστάτες... Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν θλιβερό...»

Έγραφα το πρωί στις 11 του Δεκέμβρη, μπουχτισμένος από τα διάφορα επαναστατικά τσιτάτα που είχαν γεμίσει τον αέρα το προηγούμενο βράδυ: «Ξαφνικά γεμίσαμε τόσους επαναστάτες... Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν θλιβερό...», ήταν μια σκέψη δανεισμένη από έναν καλό φίλο και μια αντίδραση στην ακατάσχετη μπουρδολογία πολιτικών της αριστεράς κυρίως γύρω από τα γεγονότα των ημερών, το θάνατο του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από όπλο αστυνομικού και τους βανδαλισμούς του κέντρου της Αθήνας και πολλών άλλων πόλεων από ένα τσούρμο καταστροφέων που κρύφτηκαν μέσα και πίσω από παιδιά τα οποία ανεύθυνοι πολιτικοί «κατέβασαν» στο δρόμο ως προκάλυμμα. Δείτε τι απεκόμισα:
Χάρης(ευρισκόμενος στο Σαν Φρανσίσκο, στην Αμερική): «Άσε Γιάννη μου. Ειλικρινά δεν ξέρω τι να πω σε όσους με ρωτάνε εδώ. Πρέπει να εξηγήσω. Κι η εξήγηση είναι πολύ άσχημη. Αναρωτιέμαι που είναι ο πάτος.»Θωμάς (επισπεύδων): «Eisai pio katw apo ton pato apla den to katalavenete giati to psaxnete se lathos logous» (διατηρώ το πρωτότυπο σχόλιο...)
Απαντώ και στους δύο:
«Χάρη, εγώ θα τους εξηγούσα ότι έπρεπε να γίνει όλο αυτό για να ξυπνήσει η πλειοψηφία και να αποφασίσει ότι η διαμόρφωση του μέλλοντος μας δεν μπορεί να γίνει με τους παρωχημένους όρους πολιτικής που η -ήδη ξεπεσμένη και ξεπερασμένη- γενιά του Πολυτεχνείου προσπαθεί να επιβάλλει...»
«Θωμά, δεν το ψάχνουμε σε λάθος λόγους, απλά είναι δύσκολο μερικές φορές να εξηγήσεις σε κάποιον μη Έλληνα ότι η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία και τον πολιτισμό άγεται και φέρεται από τα συμφέροντα μειοψηφιών και ακτιβιστικών γκρουπούσκουλων γιατί οι πολίτες της εντρυφούν στον ευδαιμονισμό και δεν ασχολούνται...»
Εδώ αρχίζει μια ενδιαφέρουσα κουβέντα από την Μυρτώ και τον Μιχάλη.
Μυρτώ: «Θα πάρω ένα αυτόματο τ ώ ρ α !» (άσχετο με το θέμα, απάντηση μάλλον σε άλλο σχόλιο μου, αλλά σε κάθε περίπτωση όχι αυτόματο όπλο...)
Μιχάλης: «mpla mpla mpla mpla για αυτό μόνο είστε όλοι καλοί για αυτό από το 74 και μετά βουλιάζετε στο βόθρο ολοένα κια πιο πολύ. Σταματείστε την άθλια πολιτική του δικομματισμού αν θέλετε η Ελλάδα να πάει ψηλά ξανά. Η χώρα που γέννησε την δημοκρατία δεν υπάρχει πια, την έφαγε το συμφέρον των αργόσχολων φαγάνων. Λάθος που έκαψαν τα μαγαζιά του κόσμου, μόνο τράπεζες, αστυνομικά τμήματα, τα κόμματα και τη βουλή έπρεπε να κάψουν»
Μυρτώ: «Μιχάλη μου ξεκόλα από το παρελθόν...
Ποιο '74;;;
Ελπίζω να μη νομίζεις ότι αυτή η «εξέγερση» των καθυστερημένων έχει σχέση με το πολυτεχνείο...
Στο πολυτεχνείο... οι φοιτητές είχαν ιδανικά... και είχαν απέναντι τους χούντα...
εδώ ο κόσμος έχει πρόθεση για πλιάτσικο... και χαβαλέ...
άστο λοιπόν, μην το κουράζεις...
μπροστά ήμουν... όλα αυτά είναι ένα μάτσο μαλακισμένα που πρέπει να φάνε πολύ ξύλο...
αλλά έχω την ελπίδα ότι θα βάλουν μυαλό αργότερα... όταν κάτι άλλα τέτοια μαλακισμένα θα καίνε τη δική τους πια περιουσία...
και μην ακούω για αστυνομικά τμήματα και υπουργεία... και σχολές... και μπλα μπλα... να μην κάψουν τ ί π ο τ α έπρεπε...
γιατί εμείς πάλι θα τα πληρώσουμε... εξυπνάκια...
ποιός ;;;
ο γείτονας;;;;
εμείς θα γονατίσουμε από τη φορολογία...
αυτό που καταφέρατε είναι ότι κατάφερε και ο Εφραίμ και η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και η χούντα...
και όλοι όσοι βρίζετε... ακόμα κι εκείνος ο αστυνομικός...
καταφέρατε να ανοίξετε μία ακόμα πληγή στην Ελλάδα μας».
Καταπέλτης η Μυρτώ, δε συμφωνείτε;; Απαντώ κι εγώ πλέον στον Μιχάλη: «Μιχάλη, όταν μιλάω για παρωχημένους όρους πολιτικής αυτό εννοώ, ότι δεν μπορούμε να μιλάμε σήμερα με τις λογικές μιας βολεμένης γενιάς τριάντα πέντε χρόνων πριν... δεν έπρεπε να κάψουν τίποτα, οι τράπεζες, η αστυνομία, η βουλή είναι θεσμοί που πρέπει να προστατεύονται, κοινωνία ΧΩΡΙΣ ΘΕΣΜΟΥΣ δεν νοείται. Απλά πρέπει να ελέγχονται από ενεργούς πολίτες καθημερινά, μέσα στη λογική της δημοκρατίας...», και προσθέτω «κατά τα λοιπά η άποψη της Μυρτώς τα λέει όλα...»
Επανέρχεται ο Μιχάλης: «Συμφωνώ μαζί σας, αλλά κάτι πρέπει να γίνει γιατί η Ελλάδα βρίσκεται σε παρακμή και δεν ξέρω αν είναι το αποκορύφωμα αυτό. Για να γίνει μια νέα αρχή πρέπει να αλλάξει κάτι ριζικά όχι με το κάψιμο και το πλιάτσικο αλλά σίγουρα όχι με απεργίες και διαδηλώσεις γιατί όπως φαίνεται δεν πιάνουν τόπο. Τολμήστε να ψηφίσετε αλλαγή, δεν ξέρω ποιός μπορεί να φέρει την αλλαγή. Εγώ είμαι από την Κύπρο, εδώ δεν λέω ότι όλα είνα μέλι γάλα αλλά ο κόσμος σκέφτεται και ενεργεί πολύ διαφορετικά από ότι στην Ελλάδα. Ίσως επειδή μας απορροφά το Κυπριακό πρόβλημα, δεν ξέρω. Στην Ελλάδα πρέπει κάτι να αλλάξει, η διαφθορά, η γρεφειοκρατία, ο δικομματισμός ή μάλλον να αρχίσουν όλοι να σκέφτονται για το γενικότερο καλό και όχι ο καθένας ότι τον βολεύει...»
Για να κλείσει τη συζήτηση η Μυρτώ: «Μακάρι να είναι τόσο απλά τα πράγματα Mike μου... θα σου παραθέσω ένα απόσπασμα που είχα διαβάσει κάπου, ένας Τούρκος αρχηγός μίλαγε στο λαό του, «προσοχή... γιατί η Τουρκία είναι ένας λαός από πρόβατα που διοικείται από λύκους, αλλά η Ελλάδα είναι ένα κράτος από λύκους που διοικείται από πρόβατα»... σε αυτό συμφωνώ απόλυτα, τι ο Τσίπρας να διοικήσει, τι κομμουνισμός να ανέβει, τι χούντα, τι ΠΑΣΟΚ, τι Νέα Δημοκρατία, ο Ελληνάρας την πονηριά θα την κάνει... θα αναλώσει όλη τη φαιά ουσία ώστε να αυτοκαταστραφεί... γιατί αυτό εν τέλει συμβαίνει... οι Έλληνες είναι αυτοκαταστροφικοί...»

Έσπειρε ανέμους, θέρισε θύελλες... ή πληρωμή με το ίδιο νόμισμα !!

Ανάμεσα στα πολλά ευτράπελα των τελευταίων γεγονότων ήταν και ένα «ευχάριστο»: το «ξεμπρόστιασμα» του προέδρου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ από τους αντιεξουσιαστές καταληψίες του κτιρίου της ΓΣΕΕ, όταν ο «καλός μας» πήγε να «απελευθερώσει τη λαϊκή κατάκτηση» από τους «καταληψίες-καταχραστές» της...

Για την ιστορία, θα σας θυμήσουμε ότι πέρυσι ήταν αυτό ο ίδιος που βίαζε το κοινωνικό σύνολο και εκβίαζε την κυβέρνηση και την κοινή γνώμη βυθίζοντας τη χώρα στο σκοτάδι και στερώντας το ρεύμα από αρρώστους, καρδιοπαθείς και λοιπές ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Είναι αυτός ο ίδιος που κάθε τρεις και λίγο μαζεύει την παρεούλα του και καταλαμβάνουν τα κεντρικά γραφεία της ΔΕΗ, υποχρεώνοντας με το έτσι θέλω σε άμισθη αργία ή άδεια πολλούς «συναδέλφους» του (sic !!) οι οποίοι δεν συμφωνούν και κατ' ανάγκην μαζί του...

Είναι αυτός ο ίδιος που δεν δίστασε να πετάξει αυγά ακόμα και μέσα στις δικαστικές αίθουσες σε όσους τόλμησαν να εκφράσουν αντίθετη άποψη, είναι αυτός ο ίδιος που δεν δίστασε να προπηλακίσει μέλη του Δ.Σ. της ΔΕΗ «διότι δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις» (πόσο επίκαιρος παραμένει αλήθεια ο Θεοδωράκης...). «Δικαιώματα» που αφειδώς παραχωρεί στον εαυτό του, αλλά αρνείται στους άλλους, π.χ. σε αυτούς που κατέλαβαν τα γραφεία της ΓΣΕΕ. Έβαλε λοιπόν ο φίλος μας και άλλοι εργατοπατέρες τη στολή της επανάστασης, ντύθηκε «αγανακτισμένος εργάτης» και ξεκίνησε «να επαναφέρει τους καταληψίες στην τάξη !!!», όμως τελικά έφαγε τις ψιλές του στην είσοδο του κτιρίου...

Αυτός βλέπετε, επί κακής δεξιάς, έχει «δικαίωμα» να καταλαμβάνει δημόσια ή ιδιωτικά (η ΔΕΗ πλέον είναι εταιρεία με ιδιωτες μετόχους!!) κτίρια και να μένει ατιμώρητος, προστατευόμενος από τους πολιτικούς πάτρωνες του, οι άλλοι όμως όχι !!! Γελοιότης, γελοιοτήτων, τα πάντα γελοιότης!! Ας κατανοήσουμε επιτέλους ότι τα δημόσια κτίρια ανήκουν σε όλους και δεν δικαιούται κανείς να τα καταλαμβάνει με το έτσι θέλω, ας κατανοήσουμε επίσης ότι τα ιδιωτικά κτίρια ανήκουν επίσης σε κάποιους και δεν δικαιούται κανείς επίσης να τα καταλαμβάνει με το έτσι θέλω, ας κατανοήσουμε ότι αν θέλουμε ως κοινωνία να πάμε μπροστά δεν μπορούμε να έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά στις συμπεριφορές μας...

Δεν συμφωνούσα ποτέ με την εκβιαστική πολιτική του διακόπτη, μέμφομαι και οικτίρω τον αντίστοιχο εκβιασμό της κατάληψης, είναι εύκολος και άκοπος λαϊκισμός και το ένα και το άλλο, πιστεύω και δεν κουράζομαι να το φωνάζω στον διάλογο με επιχειρήματα, στην σύνθεση απόψεων, στην παραγωγή υπεύθυνου πολιτικού (και δεν εννοώ κομματικού !!) λόγου. Κατανοώ ότι είναι δύσκολο να κάνουν διάλογο άνθρωποι όπως οι «εν λόγω» καταληψίες και των δύο πλευρών, όταν έχουν εθιστεί σε συνθήματα, ευχολόγια και ατιμωρητί πράξεις. Πρέπει όμως η κοινωνία με τη στάση της και τη μη ανοχή της να τους δείξει ή τον δρόμο της συμμόρφωσης ή την έξοδο !!! Αρκετά πιά με την κοροϊδία !!

23.12.08

...ένα χαμόγελο να σας ζεσταίνει το πρόσωπο και την καρδιά !!

Ένα ζευγάρι από την Αλάσκα αποφάσισε να πάει στην Φλόριντα για διακοπές τον Δεκέμβριο, να ξεφύγει λίγο από το χιόνι και την παγωνιά. Κανόνισαν να μείνουν στο ίδιο ξενοδοχείο, όπου πέρασαν, χρόνια πριν, και τον μήνα του μέλιτος.

Επειδή όμως και οι δύο είχαν δουλειές, κανόνισαν ο άντρας να φτάσει Τετάρτη και η γυναίκα Πέμπτη. Φτάνοντας λοιπόν, ο σύζυγος στο ξενοδοχείο μια μέρα πριν, διαπιστώνει με χαρά ότι τα δωμάτια διαθέτουν πλέον και Η/Υ και αποφασίζει να στείλει ένα e-mail στην αγαπημένη του γυναικούλα. Κατά λάθος όμως, ξεχνά ένα γράμμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση και το στέλνει, χωρίς να ξέρει τις συνέπειες του αθώου του λάθους.

Στο Χιούστον μια χήρα, είχε μόλις γυρίσει από την κηδεία του άντρα της και πήγε στον Η/Υ να τσεκάρει τα συλλυπητήρια e-mails (έτσι γίνεται στην Αμερική) από φίλους και συγγενείς. Μόλις διαβάζει το πρώτο, πέφτει ξερή, λιπόθυμη στο πάτωμα. Εκεί την βρίσκει λίγο μετά ο γιος της, και κοιτώντας την οθόνη του ανοιχτού υπολογιστή, διαβάζει το πρώτο e-mail και παθαίνει και αυτός την πλάκα του.
ΠΡΟΣ: Την αγαπημένη μου γυναίκα.
ΘΕΜΑ: Έφτασα!!

«Ξέρω πως εκπλήσεσαι που παίρνεις mail από μένα. Έχουν laptop πλέον εδώ και μπορείς να στείλεις όπου θέλεις. Μόλις έφτασα και μπήκα μέσα. Όλα είναι έτοιμα και για σένα που θα έρθεις αύριο. Ανυπομονώ να σε δω. Ελπίζω να είχες το ίδιο καλό ταξίδι με εμένα.
Υστερόγραφο: Πολύ ζέστη εδώ κάτω!!!»

Φορολογικό παραμύθι (του Διονύση Γουσέτη)

[αναδημοσίευση από το site e-rooster.gr]
Αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες, τούτο είναι το τελευταίο σημείωμα της χρονιάς. Η «Αυγή» δεν θα κυκλοφορήσει το επόμενο Σάββατο. Η στήλη λοιπόν, πιστή στην χριστουγεννιάτικη παράδοσή της θα κλείσει τη χρονιά με ένα παραμύθι. Τα παραμύθια, όπως ξέρουμε, είναι κείμενα για προβληματισμό, ηθικό δίδαγμα και σχολιασμό. Τούτο το παραμύθι το έδωσε ο καθηγητής οικονομίας του πανεπιστημίου Νότιας Ντακότα Thomas Davies στους τελειόφοιτους φοιτητές του, για να το σχολιάσουν. Ο ίδιος απέφυγε να σχολιάσει την αξία του, ως μοντέλο της λειτουργίας της φορολογικής πολιτικής. Θέλησε να δώσει στα παιδιά την ευκαιρία να αναπτύξουν αμερόληπτα την κριτική σκέψη τους. Σκέφτηκα ότι κάποιοι αναγνώστες θα επιθυμούσαν να μετάσχουν στον προβληματισμό του. Ιδού λοιπόν:

Δέκα γνωστοί έτρωγαν κάθε βράδυ στην ταβέρνα. Ήσαν δίκαιοι άνθρωποι. Γι’ αυτό είχαν συμφωνήσει να πληρώνουν όλοι μαζί, ως ομάδα, το φαγητό τους, σύμφωνα με τον τρόπο που πληρώνουν και τους φόρους τους. Έτσι, ο λογαριασμός, που ήταν 100 ευρώ, πληρωνόταν ως εξής: οι πρώτοι τέσσερις -οι φτωχότεροι- δεν πλήρωναν τίποτα. Ο πέμπτος πλήρωνε 1 ευρώ, ο έκτος 3 ευρώ, ο έβδομος €7, ο όγδοος €12, ο ένατος €18 και ο δέκατος -ο πλουσιότερος- 59 ευρώ.
Τα πράγματα οξύνθηκαν τόσο που οι εννέα περικύκλωσαν τον δέκατο και άρχισαν να τον χτυπούν. Το επόμενο βράδυ ο δέκατος δεν εμφανίστηκε στην ταβέρνα. Οι εννέα έφαγαν χωρίς αυτόν. Όταν όμως ήρθε ο λογαριασμός, ανακάλυψαν ότι η απουσία του ήταν καθοριστική. Έλειπαν 52 ευρώ για να συμπληρωθεί ο λογαριασμός.

Μετά από καιρό, ο ταβερνιάρης, ευχαριστημένος από τη σταθερή αυτή πελατεία και με στόχο να τους κρατήσει πελάτες, τους ανακοίνωσε ότι από σήμερα τους κάνει έκπτωση 20% και ότι, συνεπώς, ο λογαριασμός τους θα ήταν 80 ευρώ. Οι δέκα δέχτηκαν με ευχαρίστηση την έκπτωση και επέμειναν στην απόφασή τους να πληρώνουν όπως πληρώνουν τους φόρους τους. Κάθησαν λοιπόν να κατανείμουν μεταξύ τους την ελάφρυνση της υποχρέωσής τους. Για τους τέσσερις πρώτους δεν υπήρχε πρόβλημα: θα συνέχιζαν να τρώνε δωρεάν. Αλλά πώς θα μοιραζόταν το «κέρδος» (μπορείτε να το αποκαλέσετε και φορολογική ελάφρυνση) των €20 ανάμεσα στους υπόλοιπους έξη, με τρόπο που το κομμάτι που αναλογεί στον καθένα να είναι δίκαιο;

Διαίρεσαν το ποσόν της ελάφρυνσης με το έξη και βρήκαν 3.33 ευρώ. Όμως, αν αφαιρούσαν αυτό το ποσόν από το ρεφενέ καθενός, θα προέκυπτε ότι δυο ανάμεσά τους, όχι μόνο θα έτρωγαν δωρεάν, αλλά θα έβγαζαν και λεφτά από πάνω σε κάθε γεύμα. Ο ταβερνιάρης τους είπε ότι η μείωση πρέπει να γίνει όχι ποσοστιαία, αλλά αναλογικά και προθυμοποιήθηκε να την υπολογίσει για λογαριασμό τους. Μετά από λίγο, τους έφερε το λογαριασμό, που ήταν ο ακόλουθος: ο πέμπτος έμπαινε και αυτός στη δωρεάν σίτιση, μαζί με τους τέσσερις πρώτους. Ο έκτος θα πλήρωνε 2 ευρώ (αντί 3), ο έβδομος 5 ευρώ (αντί 7), ο όγδοος 9 ευρώ (αντί 12), ο ένατος 12 ευρώ (αντί 18) και ο δέκατος 52 ευρώ (αντί 59).

Αφού πλήρωσαν το λογαριασμό, οι φίλοι μας βγήκαν από την ταβέρνα. Εκεί άρχισε ο καυγάς.

- «Εγώ κέρδισα μόνο ένα από τα 20 ευρώ», διαμαρτυρήθηκε ο έκτος. «Ενώ ο δέκατος κέρδισε 7. Και επιπλέον είναι πλουσιότερος. Αυτό λέγεται αδικία».
- «Έτσι είναι», αναφώνησε και ο πέμπτος. Ένα ευρώ κέρδισα μόνο κι εγώ.
- «Αλήθεια λένε», φώναξε ο έβδομος. Γιατί αυτός να κερδίσει 7 ευρώ κι εγώ μόνο δυο; Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι».
- «Για μισό λεπτό», ούρλιαξαν οι τέσσερις πρώτοι. «Εμείς δεν πήραμε τίποτα. Το σύστημα εκμεταλλεύεται κυρίως τους φτωχότερους».

Τα πράγματα οξύνθηκαν τόσο που οι εννέα περικύκλωσαν τον δέκατο και άρχισαν να τον χτυπούν. Το επόμενο βράδυ ο δέκατος δεν εμφανίστηκε στην ταβέρνα. Οι εννέα έφαγαν χωρίς αυτόν. Όταν όμως ήρθε ο λογαριασμός, ανακάλυψαν ότι η απουσία του ήταν καθοριστική. Έλειπαν 52 ευρώ για να συμπληρωθεί ο λογαριασμός. Ήταν όμως αργά. Ο δέκατος είχε πάει να φάει στη γειτονική ταβέρνα. Ας πούμε, στη Βουλγαρία, όπου το περιβάλλον είναι φιλικότερο.

«Για όσους καταλαβαίνουν», έγραψε ο καθηγητής στο τέλος του παραμυθιού, «δεν χρειάζεται εξήγηση. Για όσους δεν καταλαβαίνουν, δεν είναι δυνατή καμία εξήγηση. Δυνατός είναι μόνο ο σχολιασμός».

*Ο Διονύσης Γουσέτης γεννήθηκε το 1944. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο ΕΜΠ και μαθηματική στατιστική στο Παρίσι. Μέλος του ΚΚΕ Εσωτερικού, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και υποψήφιος βουλευτής του Συνασπισμού. Αν και αποχώρησε το 2003 από τον Συνασπισμό, συνεχίζει την αρθρογραφία του στην εφημερίδα Αυγή, που του χάρισε το βραβείο ελληνοτουρκικής φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί. Η δραστηριότητα που κατεξοχήν τον σημάδεψε ιδεολογικά είναι η Διεθνής Αμνηστίας, της οποίας είναι μέλος από το 1980.

22.12.08

Θερμές και ειλικρινείς ευχές...



Από σήμερα αρχίζει το εορταστικό μου δεκαπενθήμερο... μερικές μέρες δουλειά, μερικές μέρες ξεκούραση, ευκαιρία να οργανώσω σκέψεις, απόψεις και πρόχειρα σημειώματα που εδώ και εβδομάδες προσπαθούν να δουν το ...φως του ήλιου, να δημοσιευτούν και να αναγνωστούν.

Δεν υπόσχομαι πολλά, θα δημοσιεύω κατά διαστήματα ότι τελειώνω, εύχομαι και ελπίζω να το διαβάζετε και να το σχολιάζετε, σας εύχομαι να ευχαριστηθείτε και να απολαύσετε τις μέρες αυτές και να μαζέψετε διάθεση και δυνάμεις για να κάνουμε το 2009 μια λαμπρότερη και καλύτερη χρονιά !!

Καλά Χριστούγεννα !! Καλή Χρονιά !!

Διάλογοι και απόψεις... (μέρος πρώτο)

«...Ελ(λ)άς Ελλήνων...ποιος εξουσιάζει τελικά σ΄αυτήν την κωλοχώρα;;» αναρωτιέται η νεαρή φίλη Αδελαΐδα-Ναταλία και προσθέτει «σκέτη απογοήτευση αυτή η χώρα. γιατί να θέλει κανείς να ζει εδώ;;»

Απαντά η Ειρήνη «εγω δεν ήθελα να ζω εδώ.....το ξέρουν όλοι οι φίλοι μου.......καθημερινά πληγώνομαι, σε άπειρα επίπεδα της καθημερινότητας......και το ερώτημα ποιός την εξουσιάζει, δεν έχει απαντηθεί τα τελευταία 60 χρόνια περίπου.....»

Στον διάλογο παρεμβαίνω και προσθέτω τα παρακάτω:

«Mα τι ερώτηση είναι αυτή: τη χώρα την εξουσιάζουν εδώ και πολλά χρόνια μειοψηφίες, συντεχνίες, οργανωμένα συμφέροντα λίγων... και ο πολίτης απλά παρίσταται και πληρώνει... ο μαλάκας...

το ζήτημα δεν είναι να είμαστε «κατά», κάποια στιγμή πρέπει να κάτσουμε να σκεφτούμε, να προτείνουμε, να ενεργήσουμε, να γίνουμε «υπέρ»... το «κατά» οδηγεί σε ψευτονταήδες αστυνομικούς, σε ψευτοτσαμπουκάδες νεαρούς, σε επιβολή της άποψης μας μέσω της βίας, με φωτιές και καταστροφές... κάποτε, πολύ παλιά, οι πρόγονοι μας μιλούσαν, διαλέγονταν, εξέφραζαν άποψη, έπαιρναν θέση, συναποφάσιζαν, σήμερα εμείς οι απόγονοι τους, απλά τραβάμε το σκοινί από τη δική μας άκρη και μουγκρίζουμε ακατάληπτα συνθήματα και κραυγές...

το ζήτημα δεν είναι μόνο να αναρωτιέται κανείς, πρέπει και να αντιδράσουμε πλέον... τέλος στους ψευτοτσαμπουκάδες «αντιεξουσιαστές» και αστυνομικούς... τέλος στην ανοχή στις πάσης φύσεως μειοψηφίες που καταστρέφουν, μειώνουν, υποβαθμίζουν... η πλειοψηφία πρέπει επιτέλους να πάρει το παιχνίδι στα χέρια της...»

υ.γ. οι διάλογοι είναι δημόσιοι και πραγματικοί, έχουν δημοσιοποιηθεί μέσω του facebook, τα πλήρη ονόματα των υπολοίπων διαλεγομένων κατ' επιλογήν μου δεν δημοσιοποιούνται.

Περί ασύλου όχι ιδεών αλλά εγκληματιών...

Έβλεπα το Σαββατοκύριακο στα δελτία ειδήσεων την αναμετάδοση από τους χώρους των επεισοδίων...

Από το «άσυλο» της ΑΣΟΕΕ ξεκίνησαν αυτοί που πέταξαν μολότοφ στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, στο «άσυλο» της Νομικής προσέφυγαν οι «καταδρομείς» που έκαψαν τα γραφεία του ΤΕΙΡΕΣΙΑ, από το «άσυλο» του Πολυτεχνείου εξέδραμαν οι φασίστες τραμπούκοι που αναστάτωσαν το Σάββατο το βράδυ πάλι την περιοχή...

Και ανακάλεσα αντίστοιχα περιστατικά χθεσινά, προχθεσινά, της προηγούμενης εβδομάδας, μήνα, χρόνου, στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα...

Παντού παρόν το «άσυλο», ένας θεσμός που φτιάχτηκε σε δύσκολους καιρούς που η δημοκρατία εβάλετο από παντού για να προστατέψει την ελευθερία της γνώσης και τη άλλης άποψης, παντού παρόντες και οι φασίστες κάπηλοι του, οι περιβόητοι κουκουλοφόροι που καταστρέφουν, βανδαλίζουν... Και θυμήθηκα ότι στο όνομα αυτού του ασύλου, μειοψηφίες από αριστεριστές και αναρχικοί κατεβάζουν από το βήμα «αντιφρονούντες» καθηγητές ή φοιτητές, νεκρώνουν συνεδριάσεις οργάνων διοίκησης, απαγορεύουν σε διδάσκοντες και διδασκόμενους τη γνωσιακή διεργασία...

Ας γραφτεί και κάπου, έτσι για την ιστορία, ότι το άσυλο για την ελεύθερη διακίνηση ιδεών χρειάζεται σε μια κοινωνία που γενικά απαγορεύει αυτή τη διακίνηση, δηλαδή σε απολυταρχικές κοινωνίες. Ανήκουμε σε μία απο αυτές; Αν έχουμε όντως δημοκρατία -που όντως έχουμε- προς τι το άσυλο; Και -αν πρέπει να έχουμε- γιατί να έχουμε μόνο στα πανεπιστήμια άσυλο και όχι και στους τόπους δουλειάς και στα σχολεία και στα γήπεδα και στα σωματεία και στα κέντρα διασκέδασης κ.λπ. κ.λπ. Γιατί να πρέπει ο «νέος» να «ξενιτεύεται» για να παρανομήσει ατιμώρητος;;

Μήπως έφτασε η ώρα να πάψουμε να ζούμε στα μεταδικτατορικά όνειρα και τις φοβίες μας, να πάρουμε την ιστορική απόφαση ως κοινωνία ότι οι ιδέες και οι απόψεις θα κυκλοφορούν εδώ όλες και θα κυκλοφορούν ελεύθερα, όπως τόσα χρόνια γίνεται; Μήπως έφτασε η ώρα να διευρύνουμε τη γεωγραφική έννοια του ασύλου στο σύνολο της χώρας και ταυτόχρονα να ξεκαθαρίσουμε την θεσμική του έννοια, ξεκαθαρίζοντας ότι το άσυλο δεν μπορεί και δεν πρέπει να καλύπτει εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου;; Μήπως;;

υ.γ. το θέμα είναι εξαιρετικά σημαντικό για να τελειώσει η συζήτηση εδώ, περιμένω τα σχόλια σας και θα επανέλθω...

Αδέσμευτη αθλητική δημοσιογραφία...

Στο ετήσιο συνέδριο αθλητικών δημοσιογράφων παρευρίσκονται οι σημαντικότεροι δημοσιογράφοι από όλες τις αθλητικές εφημερίδες της χώρας. Έξω από το συνέδριο σε ένα πάρκο ένα παιδάκι παίζει αμέριμνο όταν ξαφνικά πετάγεται ένα Rotwailer από έναν θάμνο και το γραπώνει από το λαιμό έτοιμο να το σκοτώσει. Ξαφνικά ένα παλικάρι πετάγεται από το πουθενά, πιάνει το τεράστιο σκυλί από το σβέρκο και με μία κίνηση καράτε του σπάει τον αυχένα. Όλοι οι δημοσιογράφοι είδαν τη σκηνή και έκπληκτοι βγαίνουν να μιλήσουν στο παλικάρι. Πετάγεται όμως ο δημοσιογράφος από το DERBY και λέει:
«Μεγάλε, αυτό που έκανες θα είναι αύριο σε όλες τις εφημερίδες. Στο αυριανό μας πρωτοσέλιδο θα γράψουμε: ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΒΑΖΕΛΟΣ ΣΩΖΕΙ ΑΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΑΠΟ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟ ΚΤΗΝΟΣ».
«Μα δεν είμαι Παναθηναϊκός», λέει το παλικάρι.
«Εντάξει, τότε θα γράψουμε: ΑΦΟΒΟ ΧΑΝΟΥΜΙ ΣΩΖΕΙ ΠΑΙΔΑKΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΡΕΛΟΥ ΣKΥΛΙΟΥ»
«Μα ούτε ΑΕK είμαι», λέει το παλικάρι
«Καλά και τι ομάδα είσαι;», ρωτάει ο δημοσιογράφος από το DERBY.
«Είμαι Ολυμπιακός».

Οπότε την επόμενη μέρα ο τίτλος ήταν: «ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΣ ΓΑΥΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟ ΟΙKΟΓΕΝΕΙΑKΟ KΑΤΟΙKΙΔΙΟ ΖΩΑKΙ»

σημ. άκουγα προ ολίγου σχόλια και σχόλια για ένα πέναλτυ που έγινε στο 90+3 και δόθηκε και το θυμήθηκα...

19.12.08

Η αστυνομία στη χώρα της υπερβολής...

Σε κάθε σοβαρή κοινωνία, οι αστυνομικές αρχές έχουν την ευθύνη με επιμέλεια και σπουδή να παρεμβαίνουν όταν σημειώνεται κάποια παρανομία, κάποιο περιστατικό παραβατικής συμπεριφοράς. Να ενημερώνονται, να παρεμβαίνουν, να συλλέγουν μαρτυρίες και στοιχεία, να σχηματίζουν γνώμη, να βρίσκουν και να συλλαμβάνουν υπόπτους και να τους οδηγούν στη δικαιοσύνη.

Στην κοινωνία της υπερβολής, ακόμα και αυτά τα παραπάνω αυτονόητα τηρούνται με ...πλημμέλεια. Αναφέρομαι βέβαια στο χθεσινό περιστατικό του τραυματισμού από όπλο ενός μαθητή στο Περιστέρι. Προσέξτε τώρα, την αντίδραση της αστυνομίας, όπως την βρήκα συγκεντρωμένη σε ρεπορτάζ του Ελεύθερου Τύπου.
α. Αν και το περιστατικό συνέβη λίγο μετά τις 11 το βράδυ της Τετάρτης, μέχρι το πρωί η Αστυνομία δεν είχε σαφή εικόνα για το τι έγινε, καθώς είχε πληροφορηθεί το συμβάν από καταγγελίες συνδικαλιστών στην τηλεόραση στις 9.35 το πρωί.

β. Την καθυστερημένη ενημέρωση για το περιστατικό ακολούθησε και η καθυστερημένη αντίδραση. Μόλις δεκατρείς ώρες μετά τον τραυματισμό του μαθητή πήγαν αστυνομικοί να αποκλείσουν το χώρο για να κάνουν αυτοψία, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στο δράστη να εξαφανίσει όλα τα στοιχεία.

Παρακαλώ;; Άμα δεν μιλάνε μεταξύ τους όταν και όπως πρέπει, άμα οχυρώνονται πίσω από πρωτόκολλα, χαρτιά και αναφορές για να γίνει δουλειά, το χάσανε το τρένο. Την ίδια ώρα οι παρανομούντες χρησιμοποιούν την τεχνολογία στην αιχμή της, κινητά, SMS, Internet κ.λπ. Το πρόβλημα εδώ είναι προφανές: οι αστυνομικοί έχουν ξεχάσει τον λόγο της ύπαρξης τους στην κοινωνία, ο οποίος είναι να ελέγχουν την εφαρμογή του νόμου, να συμμορφώνουν προς την κατεύθυνση αυτή τους πολίτες με συστάσεις και με την παρουσία τους την ίδια και να συλλαμβάνουν και να οδηγούν στη δικαιοσύνη με στοιχεία τους παρανομούντες. Με λίγα λόγια, να είναι συνεχώς κοντά μας, δίπλα μας, να προστατεύουν, να συνετίζουν, να ελέγχουν, να επανορθώνουν δια της συλλήψεως. Δεν είναι «να πηγαίνουμε στο γραφείο (sic!) το πρωί, να γυρίζουμε σπίτι το βράδυ, να πέφτει ο μισθός τέλος του μήνα, και από κει και πέρα δε με νοιάζει»...
γ. Κι όταν το θέμα διέρρευσε, το πρώτο που φρόντισαν, διά στόματος του εκπροσώπου Τύπου του Αρχηγείου κ. Παναγιώτη Στάθη, ήταν να ξεκαθαρίσουν από την πρώτη στιγμή ότι ουδεμία σχέση έχει ο δράστης με αστυνομικό! Ενδεικτικό της αγωνίας να μην κατηγορηθούν οι αστυνομικοί είναι ότι έσπευσαν να υποστηρίξουν ότι ο δράστης χρησιμοποίησε αεροβόλο. Και μάλιστα όταν δεν είχαν λάβει κατάθεση από το θύμα, δεν είχε γίνει εγχείρηση εξαγωγής της βολίδας από το χέρι του παιδιού και δεν είχε ελεγχθεί η βολίδα στα εγκληματολογικά εργαστήρια.

Άκουσα τον κ. Στάθη πρωί πρωί στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ (σίγουρα πέρασε και από τα άλλα κανάλια...) όλο χαμόγελο και έμπλεο χαράς να σπεύδει να μας ενημερώσει ότι δεν υπήρχε αστυνομική δύναμη εκεί κοντά. Την ουσία, αυτό δηλαδή που περιμένουμε να μάθουμε από την Αστυνομία, μας την είπε λίγη λίγη και με το τσιγκέλι: το ότι δεν είχε ακόμα πλήρη εικόνα, ότι μακροσκοπικά η βολίδα έδειχνε αεροβόλου όπλου αλλά την πραγματικότητα θα την μάθουμε μόλις μπορέσουμε να την μελετήσουμε εργαστηριακά, ότι ο νεαρός μαθητής είναι στο χειρουργείο και ότι θα πρέπει να περιμένουμε πρώτα να τελειώσει η επέμβαση και μετά να τοποθετηθούμε. Δε μας είπε ποτέ αν έχει γίνει επιτόπου έρευνα στον τόπο του συμβάντος, αν υπάρχουν εκεί ευρήματα, πότε πρέπει να περιμένουμε περαιτέρω ανακοινώσεις, κ.λπ. κ.λπ. Βούτυρο στο ψωμί των πάσης φύσεων σπεκουλαδόρων...

Και μετά παραπονιούνται που δεν τους παίρνει κανείς στα σοβαρά... Πώς να τους πάρεις στα σοβαρά, όταν οι ίδιοι έχουν μπερδέψει το ρόλο τους... Το κλειδί της σοβαρής και υπεύθυνης ενημέρωσης είναι να δώσεις πρώτα την πληροφορία πλήρη, σαφή και ουσιαστική και κατόπιν, ανάλογα με τον διάλογο και τις ερωτήσεις, να σχολιάσεις και να κατευθύνεις τα συμπεράσματα προς τη σωστή κατεύθυνση, ουδείς όμως προφανώς το γνωρίζει, υπερέχει το άγχος του «δεν είμαστε εμείς που το κάναμε...».

Είναι εμφανής στην αστυνομία μας η έλλειψη διαρκούς εκπαίδευσης και σοβαρού επιχειρησιακού σχεδιασμού που θα λαβαίνει υπ' όψιν τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες της κοινωνίας. Το βλέπουμε παντού, από τα πιο σύνθετα ως τα πιο απλά. Δείτε π.χ. τι γίνεται κάθε φορά που καλείται η αστυνομία να επιληφθεί ενός τροχαίου, βλέπουμε επιτόπου αξιωματικό επικεφαλής, βλέπουμε αστυνομικούς που συλλέγουν στοιχεία, βλέπουμε αστυνομικούς που κοιτούν «μακροσκοπικά», ουδείς όμως ασχολείται με το αυτονόητο, να ρυθμίσει την κυκλοφορία στην περιοχή του ατυχήματος, π.χ. να δίνει προτεραιότητα εναλλάξ στις υπόλοιπες λωρίδες κυκλοφορίας, για να αποσυμφορείται η περιοχή. Αποτέλεσμα: ουρές... ταλαιπωρία... και μετά περνάμε δίπλα τους, βλέπουμε καμπόσους να κάθονται άεργοι και κουνάμε το κεφάλι, τους βρίζουμε...

Το τι αστυνομία θέλουμε πρέπει να το αποφασίσουμε εμείς, η κοινωνία. Αλλά πρέπει να το αποφασίσουμε γρήγορα και σίγουρα, και γρήγορα και σίγουρα να το πράξουμε.

«Οι μπάτσοι», του Μίκη Θεοδωράκη

Όταν πρόκειται για εθνικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς αγώνες το μίσος είναι αναπόφευκτο, γεννιέται αυθόρμητα. Θα πρέπει όμως τουλάχιστον να κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Σήμερα παρατηρώ ότι το μίσος των μαθητών ακολουθεί ένα μονόδρομο με στόχο τους αστυνομικούς, γεγονός που κατά τη γνώμη μου τους αποπροσανατολίζει στην αναζήτηση των αληθινών συνθηκών που τους οδήγησαν στη σημερινή θέση τους μέσα στο σχολείο και μέσα στην κοινωνία.

Ενώ θα πρέπει να βρουν τα αληθινά αίτια και να αποκαλύψουν τους αληθινούς ενόχους και τους πραγματικούς λόγους για όσα γίνονται γύρω τους και γενικότερα γύρω μας, στη χώρα μας και στην οικουμένη.

Έτσι μοιάζει σαν κάποιοι να τους έβαλαν παρωπίδες, ώστε η οργή τους να διοχετευθεί σε μια ομάδα συνανθρώπων μας, τους αστυνομικούς, που όταν δεν λειτουργούν σωστά, είναι απλά πιόνια του Συστήματος, που ΑΥΤΟ είναι υπόλογο για όλα, δηλαδή για την Παιδεία αλλά και για καθετί που αφορά τη λειτουργία της κοινωνίας, του κράτους και των υπηρεσιών του.

Και αναφέρω εδώ το παράδειγμα της γενιάς του 1-1-4 που όσον αφορά την Παιδεία έθεσε ως στόχο το 15% του Κρατικού Προϋπολογισμού. Είδαν δηλαδή οι νέοι της εποχής εκείνης τη βασική αιτία για τα χάλια της Παιδείας μας, δηλαδή το οικονομικό.
Από ΄κει και πέρα παρ΄ ό,τι τότε η Ελληνική Αστυνομία είχε μια καθαρά φασιστική νοοτροπία και οι εκδηλώσεις βίας σε σύγκριση με το σήμερα ήταν εκατό φορές πιο πολλές και σοβαρές από πλευράς μαζικότητας και βιαιότητας (τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα από νέους τραυματισμένους από την αστυνομική βία της εποχής), οι πρωτοπόροι νέοι εκείνης της εποχής, βασικά φοιτητές, μπορούσαν να δουν ελεύθερα, σφαιρικά και σε βάθος.

Έτσι με το 1-1-4 έθεταν ως πρώτο καθήκον τους την υπεράσπιση του Συντάγματος, δηλαδή της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων.

Χτυπούσαν στην καρδιά της την αντιδραστική εξουσία (θρόνο, αστυνομοκρατία, αμερικανοκρατία). Πάλευαν για την Κύπρο και αγωνίζονταν μαζικά για την Ειρήνη. Είχαν δηλαδή μπροστά τους ανοιχτούς ορίζοντες για ό,τι πραγματικά συνέβαινε στη χώρα τους αλλά και πέρα από τη χώρα τους.

Ήταν άτομα ολοκληρωμένα και ελεύθερα, αν και τότε υπήρχαν όπως και σήμερα πονηρά «κέντρα» που προσπαθούσαν να περιορίσουν την οργή τους και να τη διοχετεύσουν μόνο σε ένα λούκι, για τις δικές τους επιδιώξεις. Με μια λέξη να τους αποπροσανατολίσουν, όπως γίνεται τώρα.

Και για να πάω και πιο πέρα, εμείς οι νέοι της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, όπου οι χωροφύλακες και η Αστυνομία ήταν απέναντί μας με όπλα που ξερνούσαν ομαδικό θάνατο, είχαμε την ψυχική και πνευματική δύναμη να βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτοί που σήμερα αποκαλούνται περιφρονητικά «μπάτσοι» ήταν παιδιά σαν κι εμάς παρασυρμένα από τη θύελλα των γεγονότων να κάνουν πράξεις που δεν ήθελαν.

Δεν γενικεύαμε. Αντίθετα μπορούσαμε ακόμα και μέσα στις πιο κρίσιμες για μας συνθήκες να δούμε ότι δεν είναι το ίδιο όλοι και ότι ο πραγματικός ένοχος ήταν η Εξουσία, που είχε κατορθώσει να μας τυλίξει στα δίχτυα της, που έσταζαν αίμα και μίσος αδελφού προς αδελφό.

Και πολλοί είχαν τότε ακόμα τη δύναμη να φωνάζουν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα πριν σκοτωθούν «Αδέρφια, πεθαίνουμε και για τη δική σας ευτυχία». Αναγκάστηκα να γράψω αυτό το σημείωμα με αφορμή κάποια εκπομπή με αγόρια και κορίτσια 15-16 ετών, που μιλούσαν στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, λες και κάποια αόρατη δύναμη να είχε κατευθύνει την οργή, το μίσος και τη σκέψη τους μόνο προς ένα στόχο.

Και μάλιστα σε μια εποχή πολύπλοκη, όπου ο κόσμος έχει μικρύνει και το έξω μπερδεύεται με το μέσα και γίνονται όλα ένα κουβάρι.

Πώς θα φτάσουμε έτσι στην ΑΙΤΙΑ του Κακού; Και πώς, αν δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, θα μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις που πρέπει;

Και για να γυρίσω στα τελευταία γεγονότα, ο βίαιος θάνατος ενός παιδιού αποτελεί μια μεγάλη τραγωδία. Πρώτα για τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του αλλά και για όλους τους νέους και τις νέες, για όλους εμάς, για όλη την κοινωνία.

Ο θύτης είναι ένας αστυνομικός. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι σημερινοί αστυνομικοί είναι θύτες. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι αληθινό αλλά είναι και άδικο. Και μιλάει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει Αστυνομία.

Γι΄ αυτό θα πρέπει να αποφεύγουμε τις γενικεύσεις, γιατί έτσι οδηγούμε τους νέους σε λάθος δρόμο. Τους κρύβουμε το δάσος της πραγματικότητας με το δέντρο μιας εικονικής πραγματικότητας.

Θα ήθελα να μπορούσα να απευθυνθώ στους σημερινούς νέους και να τους πω: Κλείστε τα αυτιά σας στις γλοιώδεις κολακείες όσων προσπαθούν ουσιαστικά να εκτονώσουν την οργή και την ενέργειά σας σε ψεύτικους στόχους απομακρύνοντάς σας από τους πραγματικούς.

«Αυτούς» εξυπηρετεί να τρώμε τις σάρκες μας στρεφόμενοι ο ένας κατά του άλλου. Ο στόχος όμως δεν είναι βέβαια αυτός που έχει το μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και βγάζει από αυτό το ψωμί του, τα φάρμακά του, τη μόρφωση του παιδιού του, όπως οι δικοί σας γονείς.

Στα Ιουλιανά, μια από τις πιο ταραγμένες εποχές της Ιστορίας μας, η νεολαία κατέβαινε κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους και ποτέ δεν είχαμε την παραμικρή καταστροφή, αν και θρηνούσαμε δύο νεκρούς, τον Λαμπράκη και τον Πέτρουλα, που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο. Περιφρουρούσαμε τον αγώνα μας και γι΄ αυτό ποτέ δεν έγινε τίποτα, δεν αφήσαμε εμείς να γίνει τίποτα που να τον αμαυρώνει.

Και συγχρόνως η γενιά αυτή δημιουργούσε. Ίσως ποτέ άλλοτε στη νεώτερη Ιστορία μας δεν είχαμε τόσα έργα σε όλους τους τομείς, ποίηση, λογοτεχνία, μουσική, σε όλες τις τέχνες, που έγιναν όπλο του αγώνα της νεολαίας, από ανθρώπους νέους που αγωνίζονταν και δημιουργούσαν.

Βγάλτε τις κουκούλες από τους κουκουλοφόρους. Μην τους επιτρέπετε να στιγματίζουν τον αγώνα σας. Τι θα πει «κουκούλα»; Ο πραγματικός αγωνιστής και επαναστάτης ούτε ντρέπεται ούτε φοβάται να δείξει το πρόσωπό του. Μην αφήνετε να σπιλώνουν τη μνήμη του Αλέξανδρου συνδέοντας το πρόσωπό του και το όνομά του με εικόνες φρίκης. Είναι σαν να τον σκοτώνουν για άλλη μια φορά.

Ανοίξτε δρόμους. Αντισταθείτε στα εύκολα που τόσο ύπουλα βάζουν μπροστά σας προσπαθώντας να σας ξεγελάσουν ότι είναι δήθεν δικές σας επιλογές.

Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και προχωρήστε μπροστά.

Μίκης Θεοδωράκης

Πηγή: «resaltomag.gr»

Ολυμπιακός-Χέρτα 4-0 και... Θρύλε ολε, όπου κι αν πας, θα είμαι πάντα εδώ, για να σου τραγουδώωωω...



Δε χάνει στο Καραισκάκη αυτός ο Ολυμπιακός... Πέντε στη Μπενφίκα, τέσσερα στην Χέρτα... Απόψε μάλιστα χρειάστηκε μόλις 45 λεπτά, λαχτάρησε στο πρώτο ημίχρονο, ηρέμησε, κυριάρχησε και έκανε επίδειξη δύναμης στο δεύτερο ημίχρονο. Με Ντούντου, Ντιόγκο, Τζόλε και -στο τέλος- Λέτο να κάνουν πάρτυ στο μισό γήπεδο των Γερμανών. Λίγη τύχη να έχει και να συνεχίσει να παίζει έτσι και θα φτάσει πολύ πολύ ψηλά, έχει τα φόντα και τις προοπτικές η ομάδα του Βαλβέρδε...

υ.γ. καλά αυτά αλλά τι σου είναι το ποδόσφαιρο... αν η Χέρτα στο πρώτο ημίχρονο έβαζε ένα γκολ στις αρκετές ευκαιρίες που είχε ίσως το παιχνίδι να είχε άλλη εξέλιξη... μεταξύ μας, ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω...