31.10.08

Μια ερώτηση κε πρωθυπουργέ...

«Κύριε πρωθυοπουργέ, κύριε Καραμανλή, το οικονομικό σας επιτελείο είναι ΗΛΙΘΙΟΙ ή ΜΙΚΡΟΑΠΑΤΕΩΝΕΣ;;;» Ρωτάω με αφορμή όλα αυτά που διαβάζω και ακούω σήμερα για το ΕΤΑΚ, την κοροϊδία για τις συνιδιοκτησίες και τις μικροαπατεωνιές για τα γκαράζ και τις αποθήκες...

Εσκεμμένος και προσχεδιασμένος εμπαιγμός από το καλοκαίρι. Η λογική του μικροκακόμοιρου εμποράκου, του κλεφτράκου ταβερνιάρη: «βάλε μέσα και κάτι παραπάνω, άμα πιάσει και δεν το δει ο πελάτης, κονομήσαμε...». Συγγνώμη, εγώ σας ψήφισα για να αλλάξετε το κράτος όχι για να επιτρέπετε διάφορες τέτοιες μικροαπατεωνιές και να κάνετε «άνθρωπο» τον Γιωργάκη...

Παρακαλώ πάρτε θέση άμεσα και στείλτε σπίτι τους όλους τους ηλίθιους ανεύθυνο-«υπεύθυνους»... Τους σιχαθήκαμε, κάντε κάτι άμεσα πριν σιχαθούμε κι εσάς !! Καληνύχτα σας...

Ένας ψηφοφόρος (;;) του κόμματος σας

29.10.08

Μάγκας βγήκε για σεργιάνι ...στον αεροδιάδρομο !!!

«...'κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει, είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη», και όταν ξυπνώ, τρέχω και καταλαμβάνω τον αεροδιάδρομο, να «περικυκλώσω συμβολικά» αεροσκάφος της Πάνθεον (της εταιρείας που αποτελεί το νομικό κέλυφος για την αποκρατικοποίηση της Ολυμπιακής). Δεν τα κατάφερα βλέπετε «στη μπούκα» να βρω τον Χατζηδάκη που έκανε το αμάρτημα να επιστρέψει αεροπορικώς από τα Χανιά με αεροσκάφος της Aegean, αν και εισέβαλα στη φυσούνα των επιβατών για να τον «γιουχαίσω»...
Τώρα να σας πω... δεν είναι ένας ο μάγκας είναι πολλοί και είναι και τζάμπα-μάγκες. Βγήκαν τσάρκα σήμερα ψάχνοντας να προπηλακίσουν υπουργούς, γνήσια τέκνα των αλήστου μνήμης Σταμουλοκολλάδων του προ-εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ... (είδατε, ξέρω και ιστορία...). Αλήθεια, γελοία και φαιδρά καραγκιοζάκια, θα τον ξεβρακώνατε κι όλας τον υπουργό αν τον πετυχαίνατε;;;

...ναι, ξέρω, εκμεταλλεύομαι την κυρίαρχη θέση μου και το δικαίωμα που μου δίνει ο ελληνικός λαός να είμαι μέσα σε χώρο φυλασσόμενο γιατί -θεωρητικά- είμαι πάνω από όλα επαγγελματίας, ποιός δίνει όμως σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες, Μήτσο, φέρε το σπρέι... πράσινο ρε συ, δεν μπορώ άλλα χρώματα, βγάζω σπυράκια, θα του γράψω ότι είναι τσιράκι να το δει ο Σηφουνάκης και ο Καχριμάκης να χαρούν και να διασκεδάσουν, έτσι κι αλλιώς δεν θα έχω πολλές ευκαιρίες ακόμα, σώθηκαν τα ψωμιά μου, αύριο 30, μεθαύριο 31 και μετά η τελική ευθεία... Qatar-αμένο Aroxol...
Τώρα το να μιλήσει κανείς για τον άλλο «πυλώνα» της Δημοκρατίας, τη Δικαιοσύνη, είναι «ρήμα κενόν...», π.χ. να διερωτηθεί γιατί κάποιος εισαγγελέας δεν διέταξε αυτόφωρη σύλληψη και προσαγωγή των παρανομούντων για παρακώλυση συγκοινωνιών, κ.λπ, κ.λπ, εξ'αλλου υπήρχε πολιτικό πρόσωπο στη γύρα (ο υπουργός ντε, ταξίδευε άρα τον παρακώλυσαν...) και θα έπρεπε αμέλλητί, αμελετητί, ...κάπως έτσι, να το στείλουν στη Βουλή, που να ξαναμπαίνουμε τώρα σε ψηφοφορίες για εξεταστικές και προανακριτικές, δεν είδατε τι έγινε την άλλη φορά ;;;
Άσε που μετά θα έχω και τη φίλη μου τη Μαίρη να μου λέει για «νέα ήθη και έθιμα» και ότι «οι υπουργοί της κυβέρνησης από σήμερα θα κυκλοφορούν με συνοδεία εισαγγελέα...», ναι, ναι, και στο φόντο θα παίζει το λαϊκό άσμα «συνοδεύεται δεν τον βλέπετε...», να ακούει ο Καχριμάκης να σκυλιάζει...
εγώ πάντως, ως γνήσιος ...Βλάχος, θα κλείσω τ' Αυτιά μου να μην ακούω... Άντε καληνύχτα... και «γειά σου κυρ εισαγγελέα με τη Τζένη την ωραία...»

Στα αθλητικά θετικά της μέρας...

...καταγράφεται το ότι όσο σκατά και να παίξει ο Ολυμπιακός (την Κυριακή έχασε από τον Άρη 1-0 χωρίς να προσπαθήσει και σήμερα νίκησε με το ζόρι 2-3 τον Διαγόρα της Γ' Κατηγορίας), ο Παναθηναϊκός (ισοφάρισε στο τελευταίο δευτερόλεπτο στην έδρα του τον τελευταίο Ηρακλή με 2-2- και έχασε επίσης στην έδρα του από τον Εργοτέλη με 2-3!!!) και η ΑΕΚ (ισοπαλία 3-3 με τον Θρασύβουλο ενώ προηγείτο με 3-0 στο ημίχρονο) θα παίζουν ...σκατά κι απόσκατα !! Π...ουφ !! Βαρέθηκα !! Πάλι χωρίς αντίπαλο θα παίζουμε φέτος;;; Τουλάχιστον να «κρατήσουμε» τον ΠΑΟΚ μην ξεφουσκώσει στον δεύτερο γύρο, να 'χει και λίγο ενδιαφέρον...
Χρήσιμες παρατηρήσεις που αποδεικνύουν ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται:
- ο Εργοτέλης ο Κνώσιος εθριάμβευσε στον Δόλιχο δρόμο της Ολυμπιάδας, μακρυά από τον τόπο του, απέναντι σε έναν ανώτερο δρομέα...
- ο Θρασύβουλος, Αθηναίος στρατηγός, εργάστηκε με φανατισμό για τη διατήρηση και την επικράτηση του δημοκρατικού πολιτεύματος και, έχοντας σαν ορμητήριο του το Φρούριο της Φυλής, αποκατέστησε τη δημοκρατία στην Αθήνα...
- όσο για τον Διαγόρα, πυγμάχος ήταν, ως πυγμάχος διακρίθηκε, το ποδόσφαιρο προέκυψε στους επιγόνους του....

Απαραίτητη σημείωση: διάβασα μόλις -όπως και οι περισσότεροι από εσάς- την είδηση για την αυτοκτονία ποδοσφαιριστή του Διαγόρα κάποιες ώρες πρίν τον αγώνα, εξαιτίας των ψυχολογικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε. Λυπούμαι και συλλυπούμαι συγγενείς και συμπαίκτες...

28.10.08

Qatar-αμένο Aroxol...

Τη θυμάστε τη διαφήμιση;; Η κολπατζού κατσαρίδα που είχε επιβιώσει από τόσα και τόσα, έπεφτε πάνω στο «μαγικό» κατσαριδοκτόνο. Και την πάταγε. «Καταραμένο Aroxol...» έλεγε το σλόγκαν, πριν η κολπατζού κατσαρίδα πέσει κάτω ξερή...

Ήμουνα νιος και ...γέρασα. Κάθε φορά όμως κάτι υπήρχε να μου θυμίζει τα παλιά. Όπως τώρα, η υπόθεση της Ολυμπιακής και οι καλπατζούδες κατσαριδούλες που επιβίωναν τόσα χρόνια εις βάρος μας...

Η ιστορία ξεκινά το 1975 με την κρατικοποίηση της χρεοκοπημένης Ολυμπιακής από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, συνεχίζεται με το όργιο προσλήψεων και σπατάλης από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, μεσολαβούν δύο αποτυχημένες αναδιαρθρώσεις 1998 και 2002 για να καταλήξει στο πρόσφατο πρόστιμο των 700 εκ. Ευρώ από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την απόφαση (επιτέλους, αμήν και πότε !!!) για την πώληση του ενεργητικού της εταιρείας.

Δύο είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν διαχρονικά την υπόθεση της Ολυμπιακής. Πρώτο: η προκηλτική περιφρόνηση του δημόσιου πλούτου από μεγάλη μερίδα λαού, συμπεριλαμβανομένων πολλών εξεχόντων πολιτικών μας. Δεύτερο και στενά συνδεδεμένο με το πρώτο: η στυγνή και ταυτόχρονα πανάκριβη επιβολή συντεχνιακών συμφερόντων στην πλάτη της κοινωνίας. «Για λίγα ελλείμματα κάνετε έτσι;», ρώταγε σε πρωϊνή εκπομπή, σοβαρός κατά τα άλλα πολιτικός της αριστεράς, η διαφορά μας ότι αυτά τα λίγα ελλείμματα δεν τα πληρώνει από την τσέπη του, τα πλήρώνω εγώ, εμείς. Βέβαια, πρέπει να ομολογήσουμε ότι βρίσκουν και τα κάνουν, εκμεταλλεύονται τον λαϊκισμό, την ατολμία, την ελαφρότητα του πολιτικού συστήματος, που μας κληροδότησαν δύο δεκαετίες σοσιαλιστικής ραστώνης... συγγνώμη, διακυβέρνησης.

Να τη η κολπατζού κατσαριδούλα... Που επιμένει ότι πρέπει να παραμείνει η Ολυμπιακή κρατικών συμφερόντων χρηματοδοτούμενη με δις Ευρώ από το απόθεμα του κρατικού προϋπολογισμού, τη στιγμή που άλλα δημόσια αγαθά όπως η παιδεία και υγεία υποχρηματοδοτούνται. Είναι θέμα ποιότητας προφανώς, ο δημόσιος πλούτος είναι κρίσιμη έννοια για να «παίζει» αξιοκρατικά, για να είναι συνδεδεμένος με την ποιότητα.

Και εκεί που τελειώνει η προθεσμία για την ανακοίνωση του αγοραστή και οι κατσαριδούλες ήταν σίγουρες ότι τα πράγματα θα ξαναγυρίσουν στη Βαλκανικού - Σοσιαλιστικού τύπου δημοσιοϋπαλληλική ραστώνη τους, συνέβη το αναπόφευκτο. Qatar-αμένο Aroxol...

27.10.08

«Η κατάληψη του σχολείου», η νέα επέτειος...

Ανέκαθεν ως μαθητές είχαμε επετειακά γεγονότα: τις εθνικές επετείους, την πενταήμερη εκδρομή της τρίτης λυκείου, την ημέρα που τελειώναμε τα μαθήματα και «ανακυκλώναμε» τα βιβλία μας. Ο χρόνος περνάει και οι γενεές εξελίσσονται: μια ακόμα επέτειος έχει προστεθεί στα must της μαθητικής κοινωνίας, η «κατάληψη του σχολείου». Ναι, ναι, δεν αστειεύομαι !! Είναι πια επέτειος, το δηλώνουν οι ίδιοι οι μαθητές !! Αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε τα -ευάριθμα πλέον- μαθητικά blog και τα αιτήματα των καταλήψεων περί τετράγωνης τυρόπιττας, χαβαλέ και επετειακού γιορτασμού...

Είναι πια επέτειος. Επέτειος της βλακείας που δέρνει τη γενιά μας και μια-δυο επόμενες και μια-δυο προηγούμενες, αυτές τις γενιές που είναι γονείς των καταληψιών, μαθητών και μή. Επέτειος της ανοησίας που μας χαρακτηρίζει, μιας ανοησίας που μας αποτρέπει από το να παιδαγωγήσουμε τα παιδιά μας καλύτερα από ότι έκαναν σε μας οι δικοί μας γονείς, που μας απαγορεύει να φτιάξουμε καλύτερους ανθρώπους για να μην θεωρηθούμε οπισθοδρομικοί, γονείς μιας άλλης εποχής. Μόνο που στην αγωνία μας «να πάμε μπροστά» ξεχάσαμε κάτι βασικό: ότι πρέπει να φροντίσουμε οι επόμενες γενιές να είναι καλύτερες, να γίνονται καλύτερες, ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να διατηρηθεί και να βελτιωθεί η επιτυχία μας....

Αφορμή για το παραπάνω σχόλιο έλαβα από το κείμενο του κ. Μάκη Μίχου που ακολουθεί, δημοσιευμένο σήμερα στο press-gr.blogspot.com. Το αναδημοσιεύω χωρίς περαιτέρω σχόλια για να αποτελέσει εφαλτήριο σκέψης για όλους μας...
Η γιορτή των μαθητικών εγκαταλείψεων...
Του Μάκη Μίχου*
*ανένταχτου της Πανελλήνια Συνασπισμένης και Λαϊκής και Σοσιαλιστικής Νέας Δημοκρατίας

Έχουν περάσει δεκαοχτώ χρόνια από τότε που εφευρέθηκε αυτή η επαναστατική μέθοδος. Ήταν τα χρόνια που ο Μητσοτάκης και η Ν.Δ. σχημάτισαν κυβέρνηση, ήταν τότε που το συνδικάτο των καθηγητών προδόθηκε απ’ τους συνδικαλιστές του. Την πρώτη φορά από κείνον τον Δούκα , τον πρόεδρο της ΟΛΜΕ , στα 1988 και τη δεύτερη το 1990 απ’ τους συνδικαλιστές της Ν.Δ. Δυο απεργίες διαρκείας είχε κάνει ο κλάδος των καθηγητών, αιμορράγησαν όλοι οι επαναστάτες καθηγητές και λούφαραν οι καθεστωτικοί .
Δεν χωρούσε άλλη επανάσταση πια. Ο κλάδος είχε αρχίσει να σιχαίνεται όλο και πιο πολύ το συνδικάτο και δεν το εμπιστευόταν . Το συνδικάτο όμως άρχισε να καταστρώνει καινούρια σχέδια . Μιας και δεν τολμούσε να μιλήσει για νέους αγώνες των καθηγητών ενάντια στη «δεξιά πολιτική» αποφάσισε να ωθήσει τους μαθητές στην εξέγερση. Το συνδικάτο ελεγχόταν από τους Πράσινους απ’ το 1982 και μέχρι πριν τρία χρόνια . Η «συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων», που προωθούσε το ΚΚΕ , έκανε ακόμη πιο πανίσχυρη την ΠΑΣΚ .
Ο συνδικαλισμός των μαθητών είχε επίσης θεσμοθετηθεί απ’ το Σιδερένιο μέσα στα Γυμνάσια και τα Λύκεια. Προσεχώς θα έμπαινε και στα νηπιαγωγεία …
Οι μαθητές ανέλαβαν τότε την «επανάσταση» στα χέρια τους . Υποκινούμενοι από «προοδευτικούς» καθηγητές μπήκαν στον αγώνα κλειδώνοντας με λουκέτα τα σχολεία τους και σπέρνοντας άπειρη χαρά στους υποκινητές τους . Μ’ ένα σμπάρο δυο επιτυχίες . Οι καθηγητές εκβίαζαν την κυβέρνηση για μεταρρυθμίσεις ηλίθιες και ταυτόχρονα λούφαραν , χωρίς περικοπή του μισθού τους. Είχα βγει τότε με άρθρα κι είχα βαφτίσει τις καταλήψεις των σχολείων «γιορτή των μαθητικών καταλήψεων», αλλά πολύ λίγοι και έμφρονες αποδέχτηκαν αυτόν τον χαρακτηρισμό μου. Με κατηγόρησαν και τότε για δεξιά στροφή , όλοι εκείνοι που αργότερα καθίσανε σε περιστρεφόμενες καρέκλες. Οι περιστρεφόμενες καρέκλες έγιναν τότε το όπλο των συνδικαλιστών , επειδή μπορούσαν να στραφούν και προς τα δεξιά και προς τ’ αριστερά …
Την ώρα που εγώ κατακεραύνωνα τις υποκινήσεις αυτές, οι «προοδευτικοί» μου συνάδελφοι προσφέρανε σουβλάκια και μπύρες στους καταληψίες. Κατήγγειλα με τα επώνυμά τους τους «συναδέλφους» αυτούς , αλλά κανενός το αυτί δεν ίδρωνε. Όλα τα ‘σκιαζε η φοβέρα του «προοδευτισμού» εκείνα τα χρόνια . Ακόμη και ο άδικος χαμός του Τεμπονέρα , αντί να συνετίσει τους ταγούς της εκπαιδευτικής κοινότητας τους ντοπάρισε «πολιτικά» και τους οδήγησε σε ακραίες ενέργειες .
Συνέχισαν να ντοπάρουν το μαθητικό κίνημα, το οποίο δρούσε ανεγκέφαλα και καθοδηγούνταν από μελλοντικούς πολιτικάντηδες , που μάζευαν τις περγαμηνές της πολιτικής τους αναρρίχησης . Παλιότερα τα πανεπιστήμια ανέδειχναν πολιτικούς , τώρα οι πολιτικοί ξεκινούσαν τη σταδιοδρομία τους απ’ τα Γυμνάσια . Έχουμε και το τρανταχτό παράδειγμα του Τσίπρα στις μέρες μας…
Η γιορτή των μαθητικών καταλήψεων έγινε με το πέρασμα των χρόνων εθνική γιορτή . Κάπου εκεί στα τέλη του Οκτώβρη ή στις αρχές του Νοέμβρη αρχίζει σε πανελλήνιο επίπεδο «η γιορτή της πατάτας». Είναι οι μικρές διακοπές που έχουν οι μαθητές της Γερμανίας .
Εκείνοι γιορτάζουν το εθνικό τους έδεσμα , εμείς εδώ γιορτάζουμε την ηλιθιότητα της πολιτικής. Μόνο που τώρα η γιορτή βαφτίστηκε «γιορτή μαθητικών εγκαταλείψεων» .
Κανείς σχεδόν δεν αντιτίθεται στην απαράδεκτη αυτή γιορτή των ημερών μας . Ρεπορτάζ καθημερινά καταγράφουν τον ηρωισμό των μαθητών, οι κάμερες έχουν εστιάσει πάνω στα λουκέτα των σχολείων. Τρέφονται οι κάμερες μ’ όλα αυτά τα κακουργήματα κατά της παιδείας. Παιδεία δεν υπήρξε ποτέ για τα λαϊκά στρώματα , μόνο πολιτική επίφαση παιδείας και παχιά λόγια. Οι μαθητές απλά αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο κι ανέξοδα για τους ίδιους και με έξοδα των γονιών τους μάχονται ενάντια σ’ ένα ανύπαρκτο εκπαιδευτικό σύστημα , που ελάχιστα ενδιαφέρεται για τη μόρφωση των νέων.
Κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν καυτηριάζει αυτή την παράνοια, που καθοδηγεί τους νέους στην απραξία ή τη δυσπραγία . Βολές μόνο κατά της κυβέρνησης εκτοξεύονται , που δεν υποκύπτει σε πιέσεις «υποψήφιων πολιτικών».
Ξέχασα. Υπάρχει κι ένα κόμμα που υποθάλπει αυτή την παράνοια και προσπαθεί με τον τρόπο αυτό να αυξήσει τα εκλογικά του ποσοστά. Τα κατάφερε στις τελευταίες εθνικές εκλογές και κέρδισε ψήφους με το άρθρο 16 και με περίσσια αυθάδεια των τέκνων του . Αυτά τα καλόπαιδα , που ζουν με το άθλιο χρήμα των γονιών τους , γίνονται οι ηγέτες μαθητών και φοιτητών. Ξέρουν πως ο ηγεμών φτιάχνεται σήμερα απ’ τα γεννοφάσκια του , όπως παλιά η ηγεσία ήταν πορφυρογέννητη. Το συριζωμένο αυτό κόμμα , που ξεριζώθηκε απ’ τα χώματα του «ανύπαρκτου σοσιαλισμού» και προσπαθεί να επιδείξει τη μετάλλαξή του , οδηγεί για άλλη μια φορά τους νέους σε ονειροπόλους δρόμους. Το μεγάλο κόμμα της αριστεράς παρασύρεται στον ίδιο κατήφορο , έτσι όπως και τότε που ήθελε να πιάσει το 17% …
Οι κυβερνήσεις δεν ενδιαφέρονται πλέον για τις ανταρσίες ούτε για την αμάθεια των μαθητών. Βολεύονται με τις ανταρσίες αυτές . Ξέρουν πως οι δικοί τους γόνοι βολεύονται απ’ τις ανταρσίες , δεν χάνουν το χρόνο οι γόνοι με ανούσιες γνώσεις του δημόσιου σχολείου , αλλά κερδίζουν απ’ τους έμμισθους σοφιστές την απαραίτητη γνώση. Βολεύεται και η τέταρτη εξουσία , που περιχαρής τρέφεται με τους βανδαλισμούς των «επαναστατημένων νέων». Αυτή προβάλλει τους «σταρ» των εγκαταλείψεων και προωθεί την κοινωνία στους δρόμους της παγκόσμιας μαφίας .
Η γιορτή των μαθητικών εγκαταλείψεων θα κρατήσει όσο είχαν κρατήσει και οι απεργιακές επιδείξεις των καθηγητών τα προηγούμενα χρόνια. Από κείνες τις επιδείξεις κάποιοι έχασαν χρήματα. Απ’ τις γιορτές κάποιοι θα χάσουν γνώση. Και στις δυο περιπτώσεις οι κυβερνήτες κερδίζουν , άλλοτε χρήμα κι άλλοτε τους δούλους που χρειάζονται για το μέλλον των παιδιών τους. Αυτό δεν το αντιλαμβάνονται οι μελλοντικοί δούλοι , όπως δεν το αντιληφθήκαμε κι εμείς όταν έπρεπε. Εμείς μείναμε ρομαντικοί μέσα στην άγρια ζούγκλα .
Όμως στη ζούγκλα κερδίζει ο δυνατός κι όχι ο ρομαντικός . Ο ρομαντισμός είναι αποκύημα του Λόγου και της ανθρώπινης ηλιθιότητας.

Απαραίτητη σημείωση: δυστυχώς συμφωνώ με πάρα πολλά από τα όσα γράφει ο κ. Μίχος, δυστυχώς...

24.10.08

Εκεί που το κρύο δεν παγώνει τον εγκέφαλο...

Εδώ και αρκετό καιρό έχω στο e-mail μου το παρακάτω κείμενο του κου Αλέξανδρου Πιστοφίδη, αποστολέας ένας καλός φίλος, «να το δημοσιεύσεις, αξίζει τον κόπο». Ο συγγραφέας αποτυπώνει και περιγράφει τις εκπαιδευτικές ευκαιρίες στη Φινλανδία για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, την υποχρεωτική παιδεία που η χώρα αυτή επέλεξε να προσφέρει στα παιδιά της για να παράξει καλύτερους πολίτες. Βλέπετε εκεί το κρύο δεν παγώνει τους εγκέφαλους των υπευθύνων, μπορούν και σκέπτονται απλά και λογικά, αποφασίζουν τι θέλουν και τι είναι καλύτερο γι' αυτούς και τα παιδιά τους και το υλοποιούν. Ο συγγραφέας αποτολμά και συγκρίσεις με την χώρα μας, συγκρίσεις που καταδεικνύουν πόσο πίσω είμαστε...
Άνοιξαν τα σχολεία. Για κάποιους ένα ευχάριστο και μοναδικό γεγονός, για τους περισσότερους θλιβερό.
Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ ( οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές.
Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους συμμαθητές και δασκάλους φίλους τους, στη μικρή κοινότητα του σχολείου τους. Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών .
Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του. Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.
Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως).
Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα)αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία. Η φιλοσοφία τους είναι, « η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση».
Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο. Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας). Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους. Με το ζόρι δε μαθαίνει κανείς. Με το ζόρι μπορείς μόνο να αποστηθίσεις ξένη γνώση, για λίγο καιρό.
Οταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φινλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους. Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους. Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση. Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων. Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;
Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Οποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η απάντηση της υπουργού παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε έναν μαθητή».
Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα; Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία;
Την απάντηση μας την έδωσε πριν λίγες ημέρες ο κος Βουλγαράκης: «υπάρχουν βουλευτές που τα δίδακτρα που πληρώνουν για τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία είναι περισσότερα από τα εισοδήματα που δηλώνουν στο πόθεν έσχες»!!!
Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάνε στο Memorial. Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς βλάκες!
Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους. «Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός τους. Οι Φινλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι ακροδεξιά και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ζωντανό οργανισμό. Γι αυτούς πατρίδα είναι πάνω απ’ όλα ο λαός τους, οι άνθρωποί τους, τα παιδιά τους…

Θα σας αφήσω να το διαβάσετε, να το ξαναδιαβάσετε, να το σκεφτείτε. Έρχεται και η εθνική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου, όπου όλοι θα πανηγυρίζουν για την Ελλάδα, τα εθνικά μας ιδεώδη, τα μοναδικά μας εθνικά και διεθνή δίκαια. Την ίδια ώρα, κάποιος πιτσιρικάς θα προσπαθεί να διαβάσει το μάθημα της άλλης μέρας και κάποιος άλλος -εξαντλημένος από το τρέξιμο της μέρας- θα κοιμάται μπροστά στην τηλεόραση...

23.10.08

Ο φωνακλάς, ο καθυστερημένος και ...τα πρόβατα

Η όλη ιστορία μου θυμίζει κάτι σε τριήμερο πένθος... Άρχισαν οι επικήδειοι από χθες... Ένας ένας ο Αλέ(τσ)ος, η Αλέκα «τσουμπλέκα», ο «σαπιοκοιλιάς» Γιώργος, ο «υιός» Γιώργος ήρθαν και στάθηκαν μπροστά μας. Για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα... Πενθούν σύσσωμοι... Πενθούν γι' αυτό που περίμεναν ότι θα δουν και δεν το είδαν. Πενθούν για τις προσδοκίες τους που πέθαναν πριν καν γεννηθούν. Πενθούν για τις φωνές τους που χάθηκαν -«επεα πτερόεντα»- στο κενό των επιχειρημάτων τους και στο άδειο των καταγγελιών τους. Πενθούν... και ο πέμπτος της παρέας, ο Κώστας, δεν τους κάνει καν το χατήρι να τους παρασταθεί, να πει μια τόση δα κουβέντα κι ας μην είναι και συμπαράστασης...

Γιατί έτσι γίνεται πάντα σε αυτό τον τόπο: φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης. Και -κατά τεκμήριο- φωνάζει όταν τα πράγματα «δεν του βγαίνουν», όταν τα στοιχεία δεν τον δικαιώνουν, όταν η όλη ιστορία είναι τζούφια. Όπως χθες... Μέρες τώρα, βδομάδες, μήνες, μας είχαν πρήξει τα @ρχίδι@ για το μέγα σκάνδαλο και τον πολιτικό πάτρωνα του Εφραίμ. Τον φωτογράφησαν, έβγαλαν στο γυαλί έναν καημένο συμπολίτη μας να μας πει ότι πήγαινε τον Εφραίμ πέρα δώθε βόλτα και να αφήνει υπονοούμενα, είπαν, είπαν, είπαν... Μια ωραία μέρα το αποκορύφωμα: δύο ευθυνόφοβοι βρέθηκαν μπροστά στη φήμη και αποφάσισαν ότι δεν είναι δουλειά τους να μπλέξουν στον οχετό που άδειαζε το στόμα όλων αυτών που φώναζαν. Έτσι ένωσαν την αφωνία τους με τη φωνή. Φρούδες ελπίδες...

Χθες πήγε και ο φάκελος στη Βουλή. Όπως τον είχαν παραδώσει. Και φάνηκε το κενό των επιχειρημάτων αυτών που φωνάζουν, καθρεφτίστηκε ολοκάθαρα στο κενό των στοιχείων του φακέλου. Ξαφνικά, όλες οι φωνές που μας ζητάγαν λαϊκά, κοινοβουλευτικά δικαστήρια εδώ και τώρα άρχισαν να αναδιπλώνονται: διαβοής ναι στην εξεταστική, «να συζητήσουμε να αναβάλουμε τη συζήτηση για την προανακριτική έως ότου διαβάσουμε τα στοιχεία...», τρεις λαλούν και δυο χορεύουν (ο Εφραιμ και ο Αρσένιος εν προκειμένω...).

Όχι ρε άχρηστοι !!! Να ξενυχτήσετε, να ιδρώσετε, να διαβάσετε τα στοιχεία και να μας ενημερώσετε σοβαρά και υπεύθυνα την Παρασκευή. Και να μην ξεχάσετε να μας πείτε ακριβώς τι έχουν βρει και τι δεν έχουν βρει οι δύο ευθυνόφοβοι που ξεκίνησαν το φάκελο και αποφάσισαν καταμεσής να το πετάξουν μπαλάκι... Αρκετά... Σας έχουμε σιχαθεί, σας έχουμε βαρεθεί... Έχουμε πολύ περισσότερα σοβαρότερα θέματα σε τούτη τη χώρα να ασχοληθούμε, κατανοήστε το !!! Και φερθείτε (έστω μια φορά στη ζωή σας !!) ως σοβαροί και υπεύθυνοι πολιτικοί, ως πραγματικοί εκπρόσωποι και ηγέτες μας...

Αντ' αυτού φωνάζετε... Φωνάζετε σαν κοκόρια, και τσακώνεστε ποιός θα φωνάξει πιο δυνατά. Μπορεί οι φωνές σας να είναι κρωγμοί χωρίς νόημα και περιεχόμενο, το ζητούμενο όμως δεν είναι να πείτε κάτι, να αρθρώσετε πρόταση, το ζητούμενο είναι οι κραυγές σας να κρύψουν πάντα τις κραυγές των άλλων... Αλλά έτσι δεν γίνεται πάντα σ' αυτό τον τόπο;;

Ας είναι... Εσείς φωνάζετε και εγώ θυμάμαι ιστορίες από τη ζωή μου. Όταν ήμουν στο δημοτικό, ως παιδιά και μαλώναμε και φωνάζαμε. Πάντα υπήρχε κάποιος πιο φωνακλάς από τους άλλους, ήταν αυτός που μάζευε πίσω του κόσμο, οπαδούς, μικρά παιδιά όλοι μας εντυπωσιαζόμαστε, τον θεωρούσαμε δυνατότερο, τον ανακηρύσσαμε -προς ώρας- αρχηγό (όλοι θέλουν για αρχηγό τον δυνατό...). Τυχαίο άραγε που συνήθως ήταν ο χειρότερος στα παιχνίδια, στα μαθήματα, κλπ; Έτσι ο φωνακλάς «αρχηγός» έμενε γρήγορα μόνος, οι οπαδοί στρέφονταν στον χαμένο, από αυτόν ζητάγαν βοήθεια για να λύσουν τη δύσκολη άσκηση, να καταλάβουν το καινούργιο μάθημα...

Άλλη ιστορία... Στο γυμνάσιο, στο λύκειο τις γκόμενες δεν τις έβγαζε ο πιό όμορφος ή ο πιό έξυπνος ...αλλά ο πιό φιγουρατζής. Αυτός που φρόντιζε να ακούγεται περισσότερο. Σήμερα, οι περισσότεροι φιγουρατζήδες του τότε κάνουν πολύ καλή καριέρα ως «απόλυτα τίποτα», οι υπόλοιποι ...τίποτα. Στο πανεπιστήμιο, στις γενικές συνελεύσεις, πολλές φορές άνθρωποι προσπάθουσαν να μιλησουν με επιχειρήματα. Τους σκέπαζε η οχλαγωγία και κατά συνέπεια τους έπαιρνε ο διάολος... αντιθέτως όποιος χτυπιότανε και φώναζε τις λέξεις "αγώνας" και "κατεστημένο", υπήρχε, τυχαίως ξανά, αρκετή ησυχία τηρουμένων πάντα των αναλογιών, ώστε να ακουστεί τουλάχιστον. Και μετά;; Ερχόταν η εξεταστική και όλοι ψάχναμε να βρούμε τον πρώτο, ήταν αυτός που θα μας βοηθούσε στη μελέτη, που θα μας έδειχνε το πως θα περνάγαμε το μάθημα... Και μετά, στρατός, τα ίδια, δουλειά, τα ίδια, κοινωνικοποίηση, τα ίδια, κάποιος φωνάζει, συγκεντρώνει τα φώτα στο λεπτό πάνω του, σβήνουν τα φώτα και όλοι ψάχνουν τον σιωπηλό, τον «ηττημένο», γιατί αυτός έχει τις λύσεις...

«Ωραία η αναδρομή στη ζωή σου βρε Γιάννη, τι σχέση έχει όμως με το θέμα;;»
«Έφαγα μια φλασιά, πρωί πρωί, από χθες με ...γυροφέρνει, σήμερα όμως έσκασε, τζάμπα μάγκες όλοι τους τελικά...»
«Έλα μωρέ όλοι ίδιοι δεν είναι τελικά;;»
«Είναι;; Γιατί τελικά, εδώ, οι δημοσκόποι και οι διακαναλικοί παραστάτες τους προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτός ο οποίος παίρνει το κάτι παραπάνω είναι ο φωνακλάς... Ο άλλος φαίνεται ότι είναι καθυστερημένος...»
«Άκου Γιάννη μια μικρή ιστορία... Τα πρόβατα πάντα ακούνε τον φωνακλά βοσκό. Ας τα ταίζεις εσύ τριφύλι... αμα στηθείς εσύ απο τη μία και ο φωνακλάς μπάρμπα Θύμιος που τα ταράζει στα κλοτσίδια απο την άλλη, θα δείς οτι αυτά θα πάνε στον Θύμιο».
«Τι σχέση έχουν τώρα τα πρόβατα;»
«Ο καθυστερημένος Γιάννη δεν ήσουν εσύ που φερόσουν καλά στα πρόβατα... καθυστερημένα είναι τα πρόβατα».

20.10.08

Περί ασφαλιστικού και εφάπαξ...

Στο διάλειμμα κάποιου πανευρωπαϊκού συνεδρίου συζητούν τρεις φίλοι και συνομήλικοι καθηγητές για το τι θα κάνουν με το εφάπαξ τους, όταν βγουν σε σύνταξη σε λίγα χρόνια.

Λέει ο Γερμανός
«Όταν πάρω το εφάπαξ μου, πρώτα-πρώτα θα πάρω μία SLK».
«...και τα υπόλοιπα;;;», ρωτάνε οι άλλοι.
«...τα υπόλοιπα θα τα ξοδέψω για να κάνω κανένα ταξιδάκι. Γύρος του κόσμου ή έστω της Ευρώπης, με τη γυναίκα μου!»

Ικανοποιούνται οι άλλοι, και τον λόγο παίρνει ο Αυστριακός.
«Όταν πάρω το εφάπαξ, θα κάνω μια καλή επισκευή στο σπίτι μου και θα δώσω και από 30.000 σε καθεμιά από τις κόρες μου».
«...και τα υπόλοιπα;;;», ρωτάνε και πάλι οι άλλοι.
«Τα υπόλοιπα άστα σαν κομπόδεμα, μη χρειαστούμε τίποτε όσο ζήσουμε, με την κυρά μου!»

Ικανοποιούνται και πάλι οι υπόλοιποι και ο λόγος γυρνάει στον Έλληνα συνάδελφό τους ….
«Εσύ;;; Τι θα κάνεις με το εφάπαξ σου», τον ρωτούν...
«Εγώ δεν έχω πολλά να κάνω... Ένα μεταχειρισμένο Fiatάκι, έχω βάλει στο μάτι...»
«Και τα υπόλοιπα;;;»
«Τα υπόλοιπα... ε... θα τα βάλει η πεθερά μου!»

Φαντάσματα του παρελθόντος...

Και ξαφνικά, είδα στο γυαλί τα φαντάσματα ενός ζοφερού (κυριολεκτικά) παρελθόντος. Τριάντα (ναι 30!!!) «εργαζόμενοι» (λέει το ρεπορτάζ, τσογλαναραίοι λέω εγώ) με προεξάρχοντα τον αληταρά «Σκωτόπουλο» έκαναν έφοδο και κατέλαβαν τα κεντρικά γραφεία της ΔΕΗ αποκλείοντας τους εκεί εργαζόμενους από την πρόσβαση στον τόπο εργασίας τους. (σημείωση: οι εργαζόμενοι στην επιχείρηση είναι κάποιες χιλιάδες, εύκολα συνάγεται λοιπόν ότι οι ανωτέρω 30 και ο Σκωτόπουλος είναι μια ισχνή, ελεεινή και τρισάθλια μειοψηφία...)

Θα περιμένω... Θα περιμένω να βρεθούν δικαστές με αρχίδια (αν έχει μείνει κανένας !!!) που θα διατάξουν την σύλληψη τους, θα τους δικάσουν και θα τους καταδικάσουν για την προφανή παρανομία !!! Επιτέλους, είμαστε ευνομούμενη δημοκρατία με κανόνες, αρχές και αξίες. Όσο γραφικός και αν είναι ο -φαιδρός και γελοίος πλέον- αυτός ΓΕΝΟΠιτζής, δεν δικαιούται να παρανομεί ατιμώρητα. Τέλος !!! Αρκετά ανεχτήκαμε τον «Σκωτόπουλο» και την αλητο-παρέα του !!!! Και μη μας πείτε φαιδρές δικαιολογίες, ξέρετε και ποιοί είναι και που κατοικοεδρεύουν και που συχνάζουν...

Προειδοποιώ... Θα περιμένω... Μια δυό μέρες ακόμα... Μετά σκέφτομαι να καλέσω όσους συμφωνούν μαζί μου να αντιδράσουμε κατ' αντιστοιχίαν: οφθαλμό αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος... Μπορούμε π.χ. να ανακαταλάβουμε εξ' εφόδου το κτίριο των γραφείων της ΔΕΗ (γαία πυρί μειχθήτω...), μπορούμε να κάνουμε το ίδιο μετά και στο γνωστό κτίριο της οδού Πανεπιστημίου (αυτό δίπλα στο ερείπιο της οδού Σανταρόζα, καταλάβατε εσείς, ονόματα δε λέμε μη φάμε καμμιά τζάμπα μήνυση από τους ευθυνόφοβους...) και να αναρτήσουμε εκεί γιγαντόπανώ με πιό πιασάρικα συνθήματα όπως «Καλούση απέδρα και έπελθον στην έδρα»... Κάπως έτσι δεν ξεκίνησε και η γαλλική επανάσταση;;

Νομίζετε ότι θα ενοχληθούν τα γνωστά ευθυνόφοβα ανθρωπάκια;;; Μπα... δεν νομίζω... έχουν άδεια διότι πιέστηκαν να δουλέψουν και κουράστηκαν...

υ.γ. συγγνώμη για την γλώσσα, προσπάθησα να είμαι όσο μπορώ πιό ευγενικός, απλά όταν βλέπω τον συγκεκριμένο γελοίο τύπο έχω υπερέκριση των πτυελογόνων αδένων...

Προσωπικά δεδομένα και για τους βεβαιωμένους εγκληματίες;;;

Άκουγα πριν από λίγο στις ειδήσεις του ΑΝΤ1 την περιπέτεια μιας νεαρής τραγουδίστριας: κατέβηκε από το αυτοκίνητο της να ψωνίσει κάτι σε ένα περίπτερο, άφησε (μέγιστη ηλιθιότητα !!!) τα κλειδιά στη μηχανή, και μετά... άρχισε η φρίκη !! Ο κλέφτης βρήκε πρόσφορο έδαφος, εκείνη κρεμάστηκε από το παράθυρο για να τον αποτρέψει και το ανθρωπόμορφο ζώο την παρέσυρε με ταχύτητα χτυπώντας την πάνω στα άλλα αυτοκίνητα, έως ότου την εγκατέλειψαν οι δυνάμεις της και -αιμόφυρτη- έπεσε στη μέση της λεωφόρου Μεσογείων.
ΟΚ... τέλος με το ρεπορτάζ... επί της ουσίας τώρα !! Αν (λέω αν, ποτέ δεν ξέρεις) συλληφθεί το ανθρωπόμορφο ζώο που προανέφερα θα έχουμε το εξής ευτράπελο: θα βλέπουμε εκείνα τα πανέμορφα θολά κουτάκια πάνω στο πρόσωπο του, δε θα μάθουμε ποτέ το όνομα του, θα υπάρξουν κάποιοι οι οποίοι θα υπερασπιστούν το δικαίωμα του εγκληματία να εγκληματεί ανώνυμος, άγνωστος μεταξύ αγνώστων...
Λέω ΟΧΙ !!! Απαιτώ να γνωρίζω τα στοιχεία, την ταυτότητα το πρόσωπο κάθε παραπτωματία, κάθε εγκληματία από την στιγμή που είναι βεβαιωμένη η παρανομία του. Για να καταλάβετε το φαιδρό του πως εφαρμόζεται σήμερα ο νόμος, σας θυμίζω την περίπτωση του δολοφόνου στην Σαντορίνη που γύριζε με το κομμένο κεφάλι στο χέρι (τι πιο προφανές χρειάζεται αλήθεια για το ότι είναι ειδεχθής εγκληματίας;;;), εμείς όμως δεν δικαιούμαστε να ξέρουμε ποιος είναι, πρέπει να παραμένουμε απροστάτευτοι αν (λέω αν !!!) τυχόν δεν τηρηθούν κάποιες τυπικές διαδικασίες και κάποιος αργυρώνητος δικηγόρος πετύχει να τον απαλλάξει της δίκης... Θα κυκλοφορεί ελεύθερος ετοιμάζοντας το επόμενο έγκλημα του καθώς εμείς δεν θα γνωρίζουμε και δεν θα είμαστε σε θέση να προστατευτούμε.
Υπάρχει αντίθετη άποψη: κι αν είναι τελικά αθώος;; αν τον καταδικάσουμε σε λαϊκό δικαστήριο πριν από το κανονικό δικαστήριο;;; αν...;;; αν...;;; Συμφωνώ, το θέμα δεν είναι απλό, είναι εξόχως σύνθετο. Το θέμα δεν είναι να στηθούν λαϊκά δικαστήρια προς τέρψιν του λαΙκού αισθήματος βαρβαρότητος. Το θέμα είναι να προστατεύονται οι πολίτες και η κοινωνία από τους βεβαιωμένους εγκληματίες και η προστασία αυτή να παρέχεται από την πρώτη στιγμή που βεβαιώνεται η εγκληματική φύση κάποιων συμπολιτών μας. Και εξηγούμαι: από την ώρα που υπάρχει το περιθώριο απαλλαγής για τυπικούς λόγους και -επακόλουθα- προστασίας κάθε εγκληματία ακόμα και αν συνελήφθη επ' αυτοφόρω να εγκληματεί, η μη δημοσιοποίηση της ταυτότητας του επιτείνει το αίσθημα ανασφάλειας του απλού πολίτη.
Πρόταση συγκεκριμένη και μορφοποιημένη δεν έχω. Ως πολίτης όμως πληρώνω φόρους για να απολαμβάνουν γεναίας αμοιβής πλέιστοι όσοι ικανοί δικαστές και ικανός αριθμός νομομαθών βουλευτών και ειδικών. Ας σκεφθούν λοιπόν όλοι αυτοί, ΟΧΙ ΤΗΝ ΕΥΚΟΛΗ ΛΥΣΗ που προέκριναν, αλλά την δύσκολη, σοβαρή και ουσιαστική που θα μας επιτρέψει ως λαό να πούμε «άξιος ο μισθός τους». Εκτός βέβαια και αν αποφασίσουν ότι κωλύονται να σκεφθούν καθώς ...«εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα» και πρέπει να «παραπέμψουν την υπόθεση στη Βουλή...». Ορισμένοι μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιου είδους ευκολίες...

Βαρέθηκα να βλέπω γυναίκες στο facebook που έχουν τσακωθεί με την αλήθεια...

«Βαρέθηκα να βλέπω γυναίκες στο facebook που έχουν τσακωθεί με την αλήθεια...». Έτσι επιγράφεται ένα facebook group στο οποίο με προσκάλεσαν να συμμετάσχω. Αντιγράφω από το «ιδρυτικό» σχόλιο:
Βαρέθηκα να βλέπω γυναίκες στο facebook που έχουν τσακωθεί με την αλήθεια...
Όχι στις γκόμενες που έχουν φωτογραφία μόνο το κεφάλι και όχι όλο το υπόλοιπο σύνολο.
Όχι στις γκόμενες που πετάνε όλο το βυζί και τη χαράδρα έξω για να μη βλέπεις το πάχος.
Όχι στις 35αρες που έχουν φωτογραφία από τότε που ήτανε 25.
Όχι σε αυτές που έχουν σχέση 5 χρόνια και γράφουν στο status: Single.
Όχι στις γκόμενες (ο Θεός να τις κάνει) που έχουν φωτογραφίες από γάμους, βαφτίσεις και σκυλάδικα (έλεος πια !!!) μιας και είναι η μοναδική τους φωτό που μπορεί να είναι φτιαγμένες.
Όχι στις γκόμενες που βάζουν φωτογραφίες και έχουν κόψει περίτεχνα από δίπλα τον γκόμενο αλλά πάντα περισσεύει κάτι (χέρι, λίγο κεφάλι, κ.λπ.)
Όχι σε αυτές που το παίζουν μυξοπαρθένες και έχουν 287 friends από τους οποίους οι 280 είναι άντρες (οι περισσότεροι μπρατσαράδες και φουσκωτοί...)
Όχι σε αυτές που γράφουν ότι τους αρέσουν τα extreme sports και το μόνο extreme που έχουν κάνει είναι η extreme μάσα.
Όχι στις γκόμενες που δηλώνουν «ετών 29» (κοινώς 39, 40, 40φεύγα... απλά δεν το έχουν χωνέψει ακόμα)
Όχι στις παντρεμένες που σαλιαρίζουν ανελέητα και έχουν φωτογραφίες με τα παιδιά τους και τον άντρα τους για το ξεκάρφωμα.
Όχι στις μυξοπαρθένες που δήθεν το σκέφτονται να βγούν έξω μαζί σου επειδή ..δεεεν το έχουν ξανακάνει... (βέβαια, μετά από δύο μηνύματα το έχουν ξεπεράσει ήδη, άλλη κουβέντα αυτή όμως...)
Όχι στις γκόμενες που βάζουν φωτογραφία προφίλ με τρεις πολύ όμορφες και μια χοντρούτσικη και ασχημούτσικη. Μαντέψτε ποια από τις τέσσερις είναι που έβαλε τη φωτό...
«Κρα» στις γκόμενες που αλληλοαυνανίζονται πνευματικά (???) ανταλλάσοντας σχόλια στις facebookοφωτογραφίες τους λέγοντας πόσο «Θεά» είναι η μία στην άλλη....
Όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες και ακτές...»

Δεν αποδέχτηκα την πρόσκληση, έκατσα όμως και σκέφτηκα και προβληματίστηκα... Μήπως υπάρχουν και πολλοί πολλοί άντρες που φέρονται ανάλογα;; Γιατί αλήθεια κάποιοι άντρες και γυναίκες να έχουν ανάγκη από τέτοιες συμπεριφορές;; Μήπως οι υπόλοιποι τους ωθούμε να μας ξεγελάσουν, να μας κοροϊδέψουν;; Μήπως είμαστε όλοι εμείς που φοβόμαστε αυτό που είμαστε, φοβόμαστε να χαρακτηρίσουμε και να χαρακτηριστούμε μέσα από μια σχέση, έχουμε ξεχάσει να συζητάμε φιλικά, ανθρώπινα, άδολα, ανενδοίαστα;;

Μήπως... Μήπως... Μήπως... Μήπως τελικά δεν έχουμε χρόνο να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε, να αποφασίσουμε;; Μήπως είμαστε υποδουλωμένοι σε κοινωνικά στερεότυπα, σε πρότυπα σχέσεων και συμπεριφορών, σε απόψεις περιοριστικές, αναχρονιστικές...;; Μήπως;; Αλήθεια, τι παραπάνω ή τι παρακάτω θα περίμενε να δει κανείς στο facebook από μια εικόνα της κοινωνίας μας, πολύ ειλικρινή, πολύ σκληρή, πολύ ατόφια...

Καλή εβδομάδα φίλοι αναγνώστες...

19.10.08

Μαθήματα ζωής από την «Πρόβα Ορχήστρας» του Φεντερίκο Φελίνι...



Μια αμφιλεγόμενη ταινία του Φεντερίκο Φελίνι, η «Πρόβα Ορχήστρας», με την εξαιρετική μουσική επένδυση του Νίνο Ρότα, μας κράτησε συντροφιά στο σπίτι απόψε. Και μας πρόσφερε πολύτιμα μαθήματα ζωής...

Η ιστορία της ταινίας είναι εξαιρετικά απλή: οι μουσικοί μιας ορχήστρας πιστεύουν ότι ο καθένας τους παίζει το πιο σημαντικό όργανο και το παίζει καλύτερα από όλους, ενώ ταυτόχρονα όλοι μαζί αμφισβητούν την απαραίτητη παρουσία του μαέστρου, κατηγoρώντας τον για αυταρχισμό. Οι μουσικοί ξεχνούν τη μουσική, βάζοντας το Εγώ τους και το συνδικαλισμό πάνω από όλα.

Η ταινία του Φελίνι, μοιάζει με μια ελεγεία πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις. Η αρχικά ήρεμη και συνηθισμένη πρόβα, μπορεί, κάτω από ορισμένες συνθήκες, να εξελιχθεί σε πυρπόληση των επιτευγμάτων του πολιτισμού και της νίκης του επί των κατωτέρων ενστίκτων.

Υπάρχουν δύο ξεκάθαρα αντίπαλα στρατόπεδα εδώ: ο μαέστρος (ο πατέρας, η εξουσία, η οργάνωση) και η ορχήστρα (τα παιδιά, ο λαός, το ανυπότακτο στοιχείο). Ανάμεσά τους περιφέρονται οι μεσάζοντες, οι εκπρόσωποι του ξεπουλημένου συνδικάτου που προσπαθούν δήθεν να υπερασπίσουν τα δίκαια των μουσικών συνδιαλεγόμενοι με την εξουσία, και η ρομαντική μορφή του ηλικιωμένου βοηθού, με τον παλιομοδίτικο σεβασμό προς τον μαέστρο και την επιεική τρυφερότητα για τα «παιδιά».

Ο πατέρας-αφέντης θεωρεί ότι μέσα στα όρια της εξουσίας του, έγκεινται οι σαρκαστικές παρατηρήσεις απέναντι στους μουσικούς, η εκμηδένιση της προσωπικότητάς τους, για το συλλογικό καλό, το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, δηλαδή την εκτέλεση του κομματιού σύμφωνα με το προσωπικό του όραμα!

Οι μουσικοί εξανίστανται, αντιδρούν με ειρωνικά σχόλια και γέλια. Το βάθρο του μαέστρου αρχίζει να τρίζει και στο διάλειμμα καταρρέει. Ο πάλαι ποτέ «Θεός» απογυμνώνεται κυριολεκτικά και μεταφορικά μπροστά μας, αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη υπόστασή του την ώρα που φρεσκάρεται και μας εξομολογείται στωικά και παραιτημένα ότι δεν υπάρχουν πλέον «πιστοί».

Η ορχήστρα απομυθοποιείται επίσης μέσα από τα λεγόμενα των μελών της, ιδίως όταν ένα από αυτά μας λέει ότι λειτουργούν σαν εργάτες, που χτυπούν, φυσούν και γρατζουνάνε μηχανικά τα όργανά τους για να παράγουν ήχους.

Η ένταση χτίζεται σταδιακά: βλέπουμε στο διάλειμμα την ορχήστρα να ξεδίνει με ροκ(!) μουσική, ορισμένους να κουβεντιάζουν και να μαλώνουν φωναχτά και σιγά-σιγά να οδηγούνται σε ένα παγανιστικό όργιο όταν αντικαθιστούν τον μαέστρο με έναν τεράστιο μετρονόμο. Αναρχία πέρα και πάνω από τις αξίες της πολιτισμένης κοινωνίας.

Η τάξη αποκαθίσταται με τον ερχομό από το πουθενά μιας τεράστιας σιδερένιας μπάλας κατεδάφισης και το εξιλαστήριο θύμα, την αθώα και αμέτοχη στο όργιο αρπίστρια. Τώρα, τα ξεστρατισμένα και ασεβή παιδιά είναι φοβισμένα και ευάλωτα, επιζητώντας ένα πατρικό χέρι να τους τραβήξει το αυτί. Καθήκον που αναλαμβάνει με ευχαρίστηση ο πειθαρχημένος και συντηρητικός Γερμανός μαέστρος. Τα πρώτα ξαναβρίσκουν την ασφάλεια και ο δεύτερος την ύπαρξη μέσα από το ρόλο του.

Για να είμαι ειλικρινής, η ταινία μου άφησε περισσότερα ερωτήματα στο τέλος της από όσο στην αρχή της. Η επιστροφή στην τάξη... Πάντα είναι ένα παρήγορο συναίσθημα, τώρα όμως;; Εδώ δεν ήταν απότέλεσμα ελεύθερης επιλογής για συνεργασία με σκοπό τη δημιουργία και την πρόοδο, εδώ ήταν ο φόβος, που έδεσε αναγκαστικά τις μοίρες των ανθρώπων απέναντι στον κοινό εχθρό: το άγνωστο και το θάνατο.

Μπροστά στην τεράστια σιδερένια μπάλα, οι άνθρωποι αδυνατούν (ηθελημένα;; αθέλητα;;) να λειτουργήσουν σαν σκεπτόμενα όντα, λειτουργούν ως τρομαγμένα πρόβατα, χωρίς ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ τους, που αναζητούν τον θαραλλέο «ταγό», τον μαέστρο, που θα τα οδηγήσει σε ασφαλές καταφύγιο...

Μήπως έτσι δεν γίνεται σε όλες τις εκφράσεις της καθημερινότητας μας;; Μήπως π.χ. στην πολιτική δεν περιμένουμε τον «ταγό» που θα μπει μπροστά για να ακολουθήσουμε;; Μήπως π.χ. στην οικονομία δεν αναζητούμε αυτόν που θα δώσει παράδειγμα κια στίγμα για να βαδίσουμε;; Μήπως π.χ. στην κοινωνία δεν επιδιώκουμε να αντιγράψουμε χωρίς πολλές πολλές συζητήσεις το παράδειγμα, την ζωή των άλλων;;

Προβληματισμοί... Κάποτε θα απαντηθούν δεν ξέρω όμως πότε... Εκείνο που ξέρω είναι ότι ως τότε αυτό που θα αναζητούν όλοι είναι άβουλα πρόβατα για να καθοδηγήσουν... Παρακολουθείστε αυτή την εβδομάδα τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά δρώμενα, συνδέστε τα με τα όσα έγιναν την προηγούμενη και όσα θα γίνουν την επόμενη και θα με δικαιώσετε... Θα χαρούμε πολλές πρόβες ορχήστρας, σε πολλά επίπεδα... Ακόμα και αν η μουσική του Νίνο Ρότα θα έχει αντικατασταθεί από αντιπολιτευτικούς κρωγμούς και οιμωγές... Καληνύχτα σας...

υ.γ. το κείμενο μου είναι σε πολλά σημεία του εμπνευσμένο και βασισμένο σε σχολιασμό της ταινίας από την κα Σοφία Τσαντίρη...

«Η δύναμη του λόγου», μία όμορφη ιστορία...

Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Ο ένας άνδρας αφηνόταν να σηκωθεί όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να κατέβουν υγρά από τα πνευμόνια του. Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άνδρας έπρεπε να περνάει όλη την ώρα του ξαπλωμένος.

Οι άνδρες μιλούσαν για ώρες αδιάκοπα. Μιλούσαν για τις γυναίκες τους και τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στο στρατό, πού πήγαν διακοπές. Κάθε απόγευμα, όταν ο άνδρας δίπλα στο παράθυρο μπορούσε να σηκωθεί, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον «συγκάτοικό» του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο. Ο άνδρας στο άλλο κρεβάτι άρχιζε να ζει για αυτές τις περιόδους μίας ώρας όπου μπορούσε να ανοιχτεί και να ζωογονηθεί ο δικός του κόσμος από όλη τη δραστηριότητα και χρώμα από τον κόσμο εκεί έξω.

Το παράθυρο έβλεπε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα. Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια και μια ωραία θέα του ορίζοντα της πόλης μπορούσε να ειδωθεί στο βάθος. Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε όλο αυτό με θεσπέσια λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και φανταζόταν αυτό το γραφικό σκηνικό.

Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε. Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική - μπορούσε να τη δει στο μάτι του μυαλού του καθώς ο κύριος δίπλα στο παράθυρο το απεικόνιζε με παραστατικές λέξεις.

Μέρες, βδομάδες και μήνες πέρασαν. Ένα πρωί, η πρωινή νοσοκόμα ήρθε να τους φέρει νερά για το μπάνιο τους μόνο για να δει το άψυχο σώμα του άνδρα δίπλα στο παράθυρο, ο οποίος πέθανε ειρηνικά στον ύπνο του. Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό σώμα. Όταν το θεώρησε πρέπον, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή, και εφ' όσον σιγουρεύτηκε ότι ο άνδρας αισθανόταν άνετα, τον άφησε μόνο.

Σιγά, επώδυνα, στήριξε τον εαυτό του στον ένα του αγκώνα να δει για πρώτη φορά του τον έξω κόσμο. Πάσχισε να γείρει να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι. Αντίκρισε ένα λευκό τοίχο. Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα τι θα μπορούσε να ανάγκασε το συχωρεμένο συγκάτοικό του ο οποίος περιέγραφε τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο. Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο άνδρας ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο. Πρόσθεσε, «ίσως ήθελε απλά να σου δώσει θάρρος».

Επίλογος:
Υπάρχει πελώρια ευτυχία στο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, παρά τη δική μας κατάσταση. Μοιρασμένη λύπη είναι μισή λύπη, αλλά η ευτυχία, όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται. Αν θες να νιώθεις πλούσιος, απλά μέτρα όλα τα πράγματα που έχεις τα οποία δεν αγοράζονται με χρήματα. Το σήμερα είναι ένα δώρο.

18.10.08

Ανδρέας Κάλβος: «Ωραία και μόνη η Ζάκυνθος με κυριεύει...»

Σάββατο βράδυ απόψε... Και καθώς η «κόμισα της Κέρκυρας» Ρένα Βλαχοπούλου μας μετέφερε στα Επτάνησα, θα μείνω εκεί, απλά θα ...κατηφορίσω ως τη Ζάκυνθο και θα στολίσω το βράδυ μας με όμορφες εικόνες και ακόμα ομορφότερες μελωδίες...


σημ. η σύνθεση των εικόνων και της μουσικής ανήκει στον djscatman, τον ευχαριστούμε...

Και θα σας καληνυχτίσω με αρέκιες από την Αρέκια και την κομπανία της...



...και με τους «Τραγουδιστάδες τση Ζάκυθος» και τον «Ξανθό Απρίλη» τους...



Καλό βράδυ...

το πετεινάρι...

«Τζιάννο... Λουτσίνο... Santana στύλ...»
«τί είναι τούτο το Santana;;»
«τώρα θα δείτε περιμένετε...»



...ένα από τα πλέον εύθυμα και πρόσχαρα τραγούδια της ελληνικής τζάζ σκηνής, προσφορά (ναι !! προσφορά...) του μεγάλου σαξοφωνίστα και συνθέτη Γιώργου Κατσαρού. Απολαύστε...

17.10.08

Επειδή είναι Παρασκευή...



Friday I'm in love (Cure)

Επειδή είναι μια ηλιόλουστη Παρασκευή και πρέπει -πάνω απ' όλα- να την απολαύσουμε...

Ένα e-mail, ο εμίρης και ο κακομοίρης...

Χθες έγραφα για την Ολυμπιακή και τις επιπλέον παραχωρήσεις Χατζηδάκη. Σήμερα το πρωί βρήκα το παρακάτω κείμενο στο mailbox μου, προώθηση ενός σχολιου που είχε γράψει κάποιος Thanasis K. στις 18/9/2008. Πριν το σχολιάσω, «απολαύστε» το (η παραγραφοποίηση δική μου, το αρχικό κείμενο ήταν χύμα...):
«Για ένα πράγμα χαίρομαι πιό πολύ από όλα τώρα που θα κλείσει η ΟΑ με το υπάρχων καθεστώς. Γιατί θα σκέφτομαι όλους εσάς που την βρίζατε τόσα χρόνια και όμως μπαίνατε στα αεροπλάνα της, τα νοιώθατε σαν το σπίτι σας, τα κάνατε άνω-κάτω με την γκρίνια σας και τις φωνές σας και όταν ασπρίζατε από τον φόβο σας πάντα υπήρχε κάποιος να σας βοηθήσει.

Σας σκέφτομαι λοιπόν να μπαίνετε σε καινούριες εταιρίες ιδιωτικές, σε καινούρια αεροπλάνα και να βαράτε προσοχές όπως ακριβώς κάνατε όταν μπαίνατε σε αεροπλάνα άλλων, ξένων αεροπορικών εταιριών (π.χ. Lufthansa)!!! Κιχ δεν θα ακούγετε!!! Θα είστε όλοι υπόδειγμα επιβατών και πελατών!!! Ρομποτάκια, ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα. . . Και γω φυσικά μαζί με εσάς!

Και τότε κρυφά θα αναλογιστείτε το πόσο ωραία ήταν όταν με ένα χαμόγελο η κοπελιά του Τσεκ-Ιν σας χάριζε το υπέρβαρο (γιατι τώρα το πληρώνετε ΦΥΣΙΚΑ ακόμα και μετά από 2 ώρες παζάρια), όταν η αεροσυνοδός σας άλλαζε θέση και σας έδινε και 2 κρασάκια να πάρετε στο σπίτι (τώρα κάθεστε εκεί που λέει το χαρτάκι σας, ακόμα και αν υπάρχει περιθώριο να σας αλλάξουν και πληρώνετε και το κρασάκι χωρίς ΚΑΝ να έχετε το θάρρος να ζητήσετε μια μινιατούρα για ενθύμιο), όταν ακούγατε από τον πιλότο οτι οι τεχνικοί έφτιαξαν την βλάβη (τώρα μάλλον δεν ακούτε για καμμιά βλάβη, απλά φεύγετε και εύχεστε να φτάσετε), όταν δεν καθόσασταν ούτε στιγμή σε όλη τη διάρκεια της πτήσης και πιάνατε κουβεντούλες με το προσωπικό (τώρα τηρούνται οι κανόνες ασφαλείας κατα γράμμα και σηκώνεστε μόνο για την τουαλέτα), όταν το φαγητό ήταν πολύ ωραίο και τσάμπα όπως και τα ποτάκια, ακόμα και το νερό (τώρα παίρνετε μαζί σας immodium για καλό και για κακό)!!!

Μήπως θα θυμηθείτε και εκείνη τη φορά που επειδή δεν ξέρατε που να πάτε, σας πήρε η συνοδός εδάφους από το χέρι και σας έδειξε τον δρόμο;;; Ή για τότε που κρυφά σας άφησαν να κάνετε ένα τσιγάρο λίγο πριν μπείτε στο αεροπλάνο γιατί είχατε πάθει κρίση πανικού;;; Είναι και εκείνη η φορά που "πήρατε" το κυπελλάκι του καφέ, το πιατάκι του γλυκού και τα μαχαιροπίρουνα όταν ακόμα ήταν μεταλλικά!!! Βέβαια σας είδαν, αλλά φαινόσασταν σαν παιδάκι που κάνει σκανταλιά και τελικά σας τα έδωσαν.

Και ακόμα έχετε στο εξοχικό σας την κουβέρτα την καρώ του αεροπλάνου για τις ψύχρες και εκείνη τη ωραία την μπλε, την παλιά, που σας την είχαν δώσει οι συνοδοί στο αεροπλάνο γιατί την ζητήσατε για σουβενίρ για τα εγγόνια σας!!!

Αααχ, περασμένα μεγαλεία !!! Αλλά είμαι ένας μικρός ρομαντικός. . . Όλα τα άλλα που έχουν ειπωθεί, τα αφήνω ασχολίαστα γιατί έχουν ξαναγραφτεί τα προηγούμενα χρόνια σε αντίστοιχα blogs πλείστες φορές... Μάλλον η ΟΑ με τους τόσους κύκλους, έκανε και έναν τελευταίο... Και κατάφερε να τον κλείσει...Godspeed!!!»

Μάλιστα, να'μαστε πάλι εδώ... Δεν ξέρω αν το πετύχατε, εγώ πίσω από τις γραμμές βρήκα έναν ακόμα απελπισμένο κηφήνα που χάνει τη λούφα και παραλλαγή και θα πρέπει μετά από πολύ καιρό να εργαστεί. Αλλιώς, πάπαλα...

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Κατ' αρχήν δεν ένιωθα σαν στο σπίτι μου στα αεροπλάνα τους, το σπίτι μου δεν είναι μπουρδέλο, είναι και πιο φροντισμένο και πιο περιποιημένο. Αν κάτι θα μου λείψει βέβαια είναι η ξυνίλα που είχαν στη φάτσα τους διάφοροι και διάφορες συνοδοί που η μοίρα η κακιά τους στέρησε την αργομισθία σε ένα γραφείο και τις ...πέταξε πλήρωμα στο αεροσκάφος... Αυτοί ήταν που με την ξυνή τους φάτσα με υποχρέωναν να αισθάνομαι «εξέχον στέλεχος γκουλάγκ» που αν δεν συμμορφωθεί θα μαστιγωθεί.

Και βέβαια θα φωνάξω και θα το κάνω ανω κάτω το αεροπλάνο της ΟΑ όταν το κάθισμα που πρέπει να κάτσω είναι χαλασμένο ή λερωμένο γιατί το συνεργείο επισκευής ή καθαρισμού δεν ασχολήθηκε και το πλήρωμα αποφάσισε ότι ο χαχόλος Έλληνας πελάτης πρέπει να αρκεστεί σε αυτό και να μη ζητήσει το κάτι παραπάνω. Πάντα φωνάζω όταν κάποιος αφενός κάνει πρόχειρα και «μισά» τη δουλειά του, αφετέρου δε έχει την απαίτηση να δεχθώ και να χρυσοπληρώσω την τεμπελιά του.

Οι συνοδοί των ξένων εταιρειών που μέμφεται ο Thanasis ποτέ δεν με υποχρέωσαν, δεν με κατανάγκασαν, με υποδέχθηκαν πάντα σε φροντισμένα και περιποιημένα αεροσκάφη και με σεβασμό και αυτοπειθαρχία με οδήγησαν να συμμορφωθώ και να τηρήσω τους κανόνες. Eίναι ελάττωμα αυτό;; Γιατί εγώ το βλέπω για προτέρημα και μου αρέσει... Γι' αυτό και το σέβομαι και δεν αισθάνομαι διόλου ότι ο σεβασμός μου και η αυτοπειθαρχία είναι στρατός, είναι απλά δείγμα πολιτισμού.

Αυτού ακριβώς του πολιτισμού που ενώ θα έπρεπε να διακρίνει πρώτους εμάς τελικά διακρίνει πρώτους όλους τους άλλους. Εμείς καλύπτουμε την αδυναμία μας με αγένεια, νιώθουμε ένοχοι που πρέπει να γίνουμε καλύτεροι γιατί τα ξέρουμε όλα, δεν χρειάζεται εμείς να οργανωθούμε οι άλλοι είναι που πρέπει να προσαρμοστούν πάνω μας, εμείς είμαστε οι γνήσιοι απόγονοι του θεού, θυμηθείτε εκείνον τον αλήστου μνήμης υπουργό μας τον κυρ Μένιο και τις περιβόητες δηλώσεις αυτού και της «παρέας» του ότι όταν εμείς είχαμε Δημοκρατία κλπ κλπ οι κουτόφραγκοι Ευρωπαίοι ήταν ακόμα στα δέντρα. Εμείς έχουμε μάθει να μη σεβόμαστε ούτε καν τον ίδιο μας τον εαυτό, πρέπει πάντα να δείχνουμε πιο έξυπνοι από τον δίπλα μας, αφήνουμε τα απίστευτα κόμπλεξ που έχουμε ως λαός να μας κατακλύζουν, θεωρούμε ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου...

Και όσο εμείς φωναζουμε την απύθμενη βλακεία μας, οι «δίπλα» οργανώνονται, φτιάχνουν κανόνες και μαθαίνουν να πειθαρχούν σε αυτούς, εργάζονται με συνέπεια και συνέχεια, βάζουν στο κέντρο της προσοχής τους τον άνθρωπο, δημιουργουν σχεσεις ειλικρινείς και αληθινές με τους -ανθρώπους- συνεργάτες τους, επικοινωνούν σωστά και ποιοτικά, διατηρούν το μυαλό και τις πράξεις τους καθαρές και πρακτικές. Αποτέλεσμα: μαθαίνουν να κερδίζουν, να εκτιμούν σωστά τις καταστάσεις και ...να αγοράζουν εμάς, τις κουβερτούλες μας, τα πιατάκια του γλυκού και τα κουταλάκια μας, το επιπλέον κρασάκι μας, τα κλεφτά τσιγάρα μας, όλα αυτά τα δείγματα της τριτοκοσμικής κακομοιριάς μας...

Sorry, προτιμώ τον εμίρη από τον κακομοίρη... Για την ακρίβεια, από ένα στρατό κακομοίρηδων καταφερτζήδων που μας κοστίζουν δυό εκατομμύρια ευρώ τη μέρα για να αναπαράγουν τη μιζέρια τους. Πλάκα - πλάκα, πετάω από το 1990, έχω πετάξει σχεδόν σε όλη την Ευρώπη και σχεδόν με όλες τις Ευρωπαϊκές αεροπορικές εταιρείες, πιστέψτε με δε θα νοσταλγήσω καθόλου τους σκυθρωπούς και αγενείς υπαλλήλους της ΟΑ με τα κάκιστα αγγλικά, μόνο και μόνο επειδή μπορεί να μου έδιναν μια κουβερτούλα, είναι «χάντρες» όπως αυτές που έδιναν οι Ισπανοί, Άγγλοι, Γάλλοι και άλλοι κατακτητές στους ιθαγενείς των χωρών που υποδούλωναν και ελήστευαν...

Περασμένα μεγαλεία πλέον η λούφα Thanasi μου... Και διηγώντας τα να κλαις... Καλημέρα σας...

υ.γ. οφείλω μια μικρή διευκρίνηση: στα σχεδόν είκοσι χρόνια που «πετάω» (και πετάω συχνά πυκνά με την Ολυμπιακή, παράξενο βίτσιο κι αυτό...) έχω γνωρίσει αρκετούς εξαίρετους επαγγελματίες υπαλλήλους της, πιλότους, συνοδούς, φροντιστές, τεχνικούς, διοικητικούς, με συνείδηση του καθήκοντος και της υποχρέωσης τους. Αυτοί σίγουρα δεν περιλαμβάνονται στα σχόλια μου, τόσο το παρόν όσο και τα προηγούμενα και επόμενα. Το γνωρίζουν καλύτερα από μένα, διαβάζουν τα σχόλια μου και μέσα σε αυτά βρίσκουν όλα αυτά τα νοσηρά φαινόμενα που μαζί λοιδωρούσαμε τόσα χρόνια... Αυτούς, τους καλούς, τους ευχαριστώ και χαίρομαι που θα τους ξαναδώ σε κάποια από τις επόμενες πτήσεις της Ολυμπιακής...

16.10.08

"Βελτιωμένο «πακέτο»" = πλήρωσε μ@λ@κ@ έλληνα τους κηφήνες....

Διάβαζα νωρίτερα τα νέα στο site του Ελεύθερου Τύπου. Και μου 'σκασε το νέο...
Βελτιωμένο «πακέτο»

Κατά 132 εκατ. ευρώ αυξάνεται ο προϋπολογισμός του κόστους του σχεδίου για τους εργαζομένους της Ολυμπιακής με το βελτιωμένο «πακέτο» παροχών που παρουσίασε το απόγευμα της Πέμπτης ο υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών, Κωστής Χατζηδάκης.

«Ώπα ρε παιδιά», αναφώνησα, «γιατί πρέπει να πληρώσω (ο μαλάκας...) διπλά και τρίδιπλα τον Πατέστο και το κηφηναριό του;;;».

Μετά σκέφτηκα πάλι, «ας είναι, τελευταία φορά, μετά ξεμπερδεύουμε, μια και καλή...»

Έκατσα (άγνωσται αι βουλαί του ατόμου...) και διάβασα και το υπόλοιπο δημοσίευμα, έτσι για να βεβαιωθώ ότι δεν είμαι τόσο μαλάκας...

«...Ο υπουργός επανέλαβε ότι στο σχέδιο αποκρατικοποίησης της Ολυμπιακής δίνεται ειδική μέριμνα για όλους τους εργαζομένους και είναι ένα ολοκληρωμένο «πακέτο», το κόστος του οποίου φτάνει το 1,16 δισ. ευρώ, όσο δηλαδή είναι το έλλειμμα της Ολυμπιακής για τρία χρόνια, γεγονός που σημαίνει ότι πέραν αυτού ο Έλληνας φορολογούμενος δεν πρόκειται να πληρώσει άλλα χρήματα για μια ζημιογόνο εταιρεία.

Το «πακέτο» των μέτρων περιλαμβάνει ειδικές ρυθμίσεις για τους επιμέρους εργαζομένους, όπως αυτές συμφωνήθηκαν την περασμένη εβδομάδα στις επαφές του υπουργείου με τα σωματεία ιπτάμενων συνοδών και φροντιστών, των πιλότων και των συμβασιούχων του εθνικού αερομεταφορέα.

Ειδικότερα, όλοι οι εργαζόμενοι θα λάβουν από τον ΟΑΕΔ εφάπαξ ποσό Κοινωνικής Ενίσχυσης, αντίστοιχο με το ποσό που θα έπαιρναν από τον εργοδότη τους τη στιγμή που λύεται η σύμβασή τους. Το ποσό αυτό προκύπτει με βάση την προϋπηρεσία τους.

Για τους 4.593 τακτικούς υπαλλήλους, τους παρέχεται η δυνατότητα μετάταξής τους στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ με αντίστοιχες τακτικές αποδοχές ανά ειδικότητα, ενώ σε περίπτωση μισθολογικών διαφορών προβλέπεται μηνιαίο συμπλήρωμα μισθού μέχρι 500 ευρώ.

Σε ό,τι αφορά το ασφαλιστικό, για όλους τους εργαζομένους προβλέπεται ενίσχυση και συγκεκριμένα για όσους έχουν προσληφθεί πριν από την 1-1-1993, η ενίσχυση αφορά την προσαύξηση ενσήμων κατά 50%.

Όσοι συμπληρώνουν τις προϋποθέσεις για συνταξιοδότηση μπορούν, αν το επιθυμούν, να καταθέσουν σχετική αίτηση.

Ειδικά για τους Ιπτάμενους Συνοδούς-Φροντιστές, που πλήρωναν κατά 23% μεγαλύτερες εισφορές, προβλέπεται προσαύξηση κατά 50% στα ασφαλιστικά τους ημερομίσθια και επιπλέον προσαύξηση ενσήμων κατά 50%.

Για το επίδομα κοινωνικής μετάβασης το σχέδιο προβλέπει ότι, αμέσως μετά τη λύση της σχέσης εργασίας με την Ολυμπιακή, κάθε εργαζόμενος που δεν επιλέγει να μεταφερθεί στο Δημόσιο, ούτε να συνταξιοδοτηθεί, δικαιούται ειδικό επίδομα για διάστημα 12 μηνών και έως την εύρεση νέας εργασίας.

Για τους πιλότους προβλέπεται ειδικό μηνιαίο βοήθημα από ένα έως έξι χρόνια για όσους συνταξιοδοτηθούν, έτσι ώστε η σύνταξη -μαζί με το βοήθημα- να φτάνει το 75% των τακτικών τους αποδοχών.

Ακόμη, επιπλέον Επίδομα Κοινωνικής Μετάβασης πέραν του ενός έτους, στην περίπτωση που κάποιος πιλότος μείνει άνεργος. Το επίδομα θα κυμαίνεται από 55% στο 1ο εξάμηνο του δεύτερου έτους έως 76% στο τέταρτο έτος, προκειμένου να μην αποτελέσει λόγο για την αποφυγή ανεύρεσης εργασίας.

Τέλος, για τους εποχικούς υπαλλήλους που δούλεψαν στην Ολυμπιακή εντός του 2008 και ξεπερνούν τα 3.000 άτομα, θα πάρουν επίδομα ανεργίας για ένα χρόνο αντί για έξι μήνες και θα καλύπτονται οι ασφαλιστικές τους εισφορές.

Ο κ Χατζηδάκης ανακοίνωσε επίσης ότι θα υπάρξει Ειδικό Πρόγραμμα του ΟΑΕΔ, το οποίο θα έχει δύο εναλλακτικές δυνατότητες:

- Συμμετοχή σε Πρόγραμμα επιχορήγησης ιδιωτικών επιχειρήσεων για την πρόσληψη εποχικών υπαλλήλων, με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Στην περίπτωση αυτή θα επιδοτούνται επιχειρήσεις με 25 ευρώ την ημέρα για τα δύο πρώτα χρόνια και με 28 για τον τρίτο χρόνο, για την πρόσληψη υπαλλήλων από την Ολυμπιακή.
- Δυνατότητα επιχορήγησης των ίδιων των εργαζομένων για τη δημιουργία της δικής τους μικρής επιχείρησης. Για κάθε νέο ελεύθερο επαγγελματία μπορεί να δοθεί επιχορήγηση ύψους 30.000 ευρώ.
Μάλιστα, δίνεται και η δυνατότητα σύμπραξης μεταξύ δύο εποχικών.

Σύμφωνα με τον υπουργό Μεταφορών, σε εννέα χρόνια το κράτος θα έχει αποσβέσει το κόστος αποκρατικοποίησης της Ολυμπιακής, ενώ θα μείνει στο Δημόσιο το ποσό που θα πάρει από την πώληση των τριών εταιρειών.

Ο κ. Χατζηδάκης θα καταθέσει το «πακέτο» των νέων μέτρων την Παρασκευή στη Βουλή, όπου θα συζητηθεί στην αρμόδια Επιτροπή και στη συνέχεια στην Ολομέλεια, ενώ την 1η Νοεμβρίου θα ανακοινωθούν τα ονόματα των επενδυτών για την πώληση της Ολυμπιακής.»

Λοιπόν το αποφάσισα... Είμαστε μαλάκες... Όλοι... Όλα αυτά τα χρόνια...
Ένας εσμός από κηφήνες μας ρουφάει το αίμα, μέρα μέρα. «Για το καλό μας», αναφωνούσαν οι πρώην κυβερνήτες μας (πλήν του τωρινού υπουργού, άρα και του πρωθυπουργού που τον εμπιστεύτηκε).

«Ποιό καλό μας, γελοία ποταπά ανθρωπάκια, που το μόνο που ξέρατε ήταν να βολεύετε την εκλογική σας πελατεία εις βάρος μας;;;» , σκέφτηκα. Μετά ήρθε στο μυαλό μου το όραμα της εθνικής συμφιλίωσης... Εντάξει, αν με λέγαν Καρχιμάκη θα αρνούμουν τον συμβιβασμό των αμαρτημάτων (=τα δικά μας παραγράφηκαν, τα δικά σας τώρα !!), ευτυχώς ο θεός δεν με έκανε τόσο γλειώδη...

Μετά ξανασκέφτηκα (άτιμο χούι η σκέψη, μικρός «έπαθα μόρφωση» που θα έλεγε και ο Λαζόπουλος...) «τρία χρονάκια μόνο και μετά ξεμπερδεύω...». Να σας πω δεν ξέρω... Μου μοιάζει ταρζανιά... Διοικώ ομάδες και επιχειρήσεις εδώ και δέκα χρόνια, διαπραγματεύομαι άλλα τόσα πριν. Όταν ξεκίνησα, ο πατέρας μου ήταν ξεκάθαρος, «οι γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται γιέ μου, κόβονται» μου είπε. Τώρα τι να του πω;; Ότι αμα ζορίζεσαι και ζορίζεται και ο Αλογοσκούφης και οι γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται, τότε αγοράζονται;;

Δεν ξέρω... Προβληματίζομαι... Το χειρότερο: ξέρω ότι όλα αυτά που δίνει τώρα ο Χατζηδάκης δεν θα τα πάρουμε πίσω ποτέ... Απο τη μιά «ας είναι» λες, από την άλλη σιχτιρίζεις, «αυτοί οι π...στηδες δεν ήταν που μας ταλαιπωρούσαν τόσα χρόνια για ψύλλου πήδημα, ώρα να τους πηδήξουμε εμείς οι ...ψύλλοι» σκέφτεσαι... Να σας πω, τι είναι τρία χρόνια μπροστά στην αιωνιότητα... Ναι αλλά θα βλέπω τον Πατέστο φάτσα κάρτα στα κανάλια και θα νιώθω μέσα μου (και βαθιά και ρηχά !!!) ότι με έπιασε μαλάκα... Δε γουστάρω !!!

Κωστή Χατζηδάκη, κρίνεσαι όχι από το πόσα λιγότερα θα «χώσεις» στους κηφήνες, αλλά από το πόσα θα φέρεις πίσω !!! Σε τελική ανάλυση, αν ήταν να τους πληρώσουμε για να μας απαλλάξουν από το κηφηναριό τους, αυτό μπορούσε να το κάνει και ο Μισέλ (...ο ξάδερφος ντε !!!), δε χρειαζόσουν εσύ... Εσύ -ως μαχητικότερος και σοβαρότερος- ανέλαβες να προστατέψεις τα συμφέροντα μας, τον πλούτο μας, να πετάξεις έξω από την πόρτα όσους μας «δαγκώνουν», να κρατήσεις αυτούς που μας προσφέρουν ουσιαστικές υπηρεσίες.

Κωστή, μη χάνεις το στόχο, μην αποκλίνεις. Όσο είσαι αυτός που ξέραμε, πάει καλά, δίνουμε τη μάχη μαζί σου, είμαστε δίπλα σου, θα μας έχεις στο πλευρό σου. Σε κάθε άλλη περίπτωση, θα γίνεις ένας από τους «Μαντέληδες και τους Πατέτσους...» που θα έλεγε και ο μπαρμπα Μήτσος στο χωριό... Πρόσεξε !!!

Πόρτες, πλακωτό, φεύγα...

Είναι θεμελιώδες αξίωμα: η ροή των σχέσεων των δύο φύλων μοιάζει με μια «γύρα» τάβλι: πόρτες, πλακωτό, φεύγα.
Ξεκινάς με πόρτες, αργά, προσεκτικά, σταθερά, ανοίγεσαι όσο πρέπει, κάθε «χτύπημα» του άλλου σε φέρνει πάλι στην αρχή. Συνεχίζεις με πλακωτό, πιο αλέγρα, πιο επιθετικά, με περισσότερο ρίσκο, στόχος να κυριαρχήσεις, να καλύψεις όσο περισσότερο ζωτικό χώρο, να «πλακώσεις» τον άλλο. Και τελειώνεις με φεύγα, γρήγορα, απόλυτα, χωρίς υπεκφυγές, για να προλάβεις πρώτος εσύ πριν σε προλάβουν...
Ο καλύτερος δεν κερδίζει πάντα, υπάρχει και το ζάρι που κατευθύνει και επηρεάζει την τροπή των πραγμάτων, το μόνο σίγουρο είναι, όπως σε κάθε παιχνίδι, ότι κάποιος κερδίζει, και κάποιος χάνει...
Όσο μεγάλη και αν είναι η παρτίδα...

15.10.08

Ποιός το είπε αυτό;;

Φθινόπωρο και πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές του αμερικανικού κολεγίου. Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούργιο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της SONY) και το μάθημα αρχίζει με μερικές ερωτήσεις.
«Για να δούμε, λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικανική ιστορίας», λέει η δασκάλα.
«Ποιος είπε δώστε μου ελευθερία ή δώσε μου θάνατο»;
Κάποιοι μουρμουρίζουν, αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από τον καινούργιο:
«Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέλφεια», απαντά.
«Μπράβο Σουζούκι, και ποιος είπε: «Κυβέρνηση του λαού, από το λαό και για το λαό», ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα.
«Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτυσμπουρκ», απαντά πάλι ο Σουζούκι.
Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει:
«Ντροπή σας! Ο Σουζούκι είναι γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας!»
Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή πίσω από τα θρανία:
«Ρε δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι, μαλάκες γιαπωνέζοι!»
«Ποιος το είπε αυτό;;;», ρωτάει αυστηρά η δασκάλα;
Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει:
«Ο στρατηγός Μακάρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόβα, το 1982, στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς».
Η τάξη βυθίζεται στη σιωπή.
«Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.
«Ποιος το είπε αυτό;;;»ξαναρωτάει με το ίδιο βλοσυρό ύφος η δασκάλα.
Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι:
«Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος, στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια δείπνου στο Τόκιο, το 1991».
Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει: «Ρε δε μας παίρνεις καμιά πίπα, λέω εγώ!!!»
Και ο Σουζούκι ψύχραιμα:
«Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λουίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού οίκου»
Δύο-τρεις μαθητές πετάγονται και φωνάζουν:
«Αϊ γαμήσου ρε μαλακισμένο, Σουζούκι».
Ατάραχος ο γιαπωνέζος:
«Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002».
Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες. Η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο διευθυντής:
«Ε, μα την Παναγία δεν έχω ξαναδεί τέτοιοι μπουρδέλο!!!»
Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι:
«Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κώστας Καραμανλής, το 2004, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησής του»...

Το σκουλήκι και η ταινία...

Όμορφη άσκηση που ανέσυρα στην επιφάνεια χθες βράδυ που τακτοποιούσα κάποια παλιά βιβλία μαθηματικών. Είναι σε μια παλιά γλώσσα, καθαρεύουσα την έλεγαν, ότι πρέπει για ...σκώληκες.

Η άσκηση: «Εις σκώληξ βρίσκεται επί ελαστικής ταινίας, αρχικού μήκους 1 χιλιομέτρου (km στα ελληνικά). Ο σκώληξ έρπει με ταχύτητα 1 εκατοστό ανά δευτερόλεπτο (sec στα ελληνικά) κατά μήκος της ταινίας, ενώ ούτη (η ταινία δηλαδή...) επιμηκούται με ρυθμό 1 χιλιόμετρο ανά δευτερόλεπτο (δηλαδή, μετά το τέλος του 1ου sec η ταινία έχει μήκος 2 km, μετά το τέλος του 2ου sec το μήκος είναι 3km κ.ο.κ.). Ερώτησις: σε πόσο χρόνο θα φτάσει ο σκώληξ στο άλλο άκρο της ταινίας αν έχει ξεκινήσει από την αρχή;;»

Δύσκολο πρόβλημα, έτσι;; Ειδικά αν ο σκώληξ είναι σε hangover...

Καλά, καλά... θέλετε και τη λύση πρωινιάτικα... Βασικά, στο Πανεπιστήμιο τη λύναμε με τη χρήση διαφορικών εξισώσεων, έτσι για εξάσκηση. Αν κάτι όμως διδάχτηκα σε αυτό το ίδιο το Πανεπιστήμιο, σπουδάζοντας μαθηματικά, είναι ότι για κάθε τι σύνθετο, δύσκολο ή βαρύ υπάρχει μια απλή σκέψη, συνήθως ανατρεπτική και καταλυτική.

Έτσι και εδώ, η απλή σκέψη είναι ο παρακάτω τρόπος, βασισμένος στο παράδοξο του Ζήνωνος...
Έχουμε και λέμε:
Είναι 1 km = 100.000 cm
Κατά τη διάρκεια του 1ου sec το σκουλήκι διανύει 1cm = 1/100.000 του μήκους της ταινίας.
Τη στιγμή t=2s, η ταινία αποκτά μήκος 200.000cm
Κατά τη διάρκεια του 2ου sec το σκουληκάκι (είπα να το γλυκάνω λιγάκι...) διανύει 1cm=1/200.000 του μήκους της ταινίας.
(και ούτω καθ'εξής)...

Άρα, τη στιγμή t=n s, η ταινία αποκτά μήκος 100.000*n cm
Κατά τη διάρκεια του n-στου sec το σκουληκάκι μας διανύει 1cm=1/(100.000n) του μήκους της ταινίας.

Συνολικά, τη χρονική στιγμή t=n s έχει διανύσει μήκος:
L = (1/100.000)*(1+1/2+1/3+...+1/n)

Το L τώρα είναι σχετικός αριθμός, δηλ. L = (απόσταση που έχει διανύσει)/(συνολικό μήκος ταινίας)
Όταν L=1 το σκουληκάκι μας έχει διανύσει όλη την ταινία!

Κανονικά εδώ πρέπει να αρχίσω να γράφω και να γράφω... και να γράφω για να υπολογίσουμε το άθροισμα στην παρένθεση. Και μετά θα πρέπει να τα εξηγώ στον Λάκη που θα παρατηρήσει ότι δεν βλέπει ποίηση στους αριθμούς... Πηδάμε λοιπόν αυτό το στάδιο, πάμε κατευθείαν στο αποτέλεσμα.

Σύμφωνα με το βιβλίο και τους μαγικούς του υπολογισμούς, το άθροισμα γίνεται >100.000 για n=e^100.000 κλπ. κλπ.

Με λίγα λόγια λοιπόν... για να φτάσει το σκουλήκι μας θα φτάσει στην άκρη της ταινίας χρειάζεται περισσότερο χρόνο από όλη την ηλικία του σύμπαντος... Βάλε και την καθυστέρηση από το hangover, άστα να πάνε, χάλια μαύρα... ούτε στην άλλη ζωή δε φτάνει... Ματαιότης ματαιοτήτων... Γι'αυτό σου λέω, κόψε τον διάδρομο στο γυμναστήριο άμεσα, είναι ελαστικός...

14.10.08

Μην κοιτάς πίσω με θυμό...



Oasis - Don't Look Back In Anger - Wembley Stadium 2000

...γιατί μερικές φορές (ή μήπως πάντα ;;;) πρέπει να κοιτάμε τη ζωή κατάματα, να «βλέπουμε» μπροστά, να μην κοιτάμε το πίσω με θυμό, να μη χτίζουμε το μέλλον με αυτά που δεν έγιναν αλλά με αυτά που θα γίνουν...

«...and don't look back in anger, don't look back in anger, i heard you saying...»

Ρίξε κόκκινο στη νύχτα...



το soundtrack μιας «κουβέντας» μια νύχτα με πανσέληνο...

Το πριν και το μετά...

Πριν το γάμο...

Αυτός: Ναι. Επιτέλους. Δεν μπορούσα να περιμένω άλλο.
Αυτή: Θέλεις να φύγω;
Αυτός: Όχι. Ούτε καν να το σκέφτεσαι!
Αυτή : Με αγαπάς;
Αυτός : Φυσικά! Όσο πάει και πιο πολύ!
Αυτή: Με έχεις απατήσει ποτέ;
Αυτός: Όχι βέβαια!
Αυτή: Θα με φιλήσεις;
Αυτός: Οπωσδήποτε!
Αυτή : Θα με χτυπήσεις;
Αυτός: Είσαι τρελή; Δεν είμαι τέτοιος τύπος!
Αυτή: Μπορώ να σε εμπιστευτώ;
Αυτός: Ναι.
Αυτή: Αγάπη μου!

Μετά το γάμο...
Απλά ξαναδιάβασε από το τέλος προς την αρχή!!!

Κρίση της πολιτικής, όχι της αγοράς!

Θα το έχετε προσέξει, τις τελευταίες μέρες έχουμε αφήσει στο πλάι πολλά από τα θέματα καθημερινής ραστώνης με τα οποία συχνά πυκνά γεμίζαμε τα blog μας, το θέμα πλέον είναι ένα: η οικονομία, η αγορά, η δουλειά και οι καταθέσεις μας που παρέχουν τα προς το ζειν, τα δάνεια που συντηρούν το ευ ζην...

Τελικά είναι ή δεν είναι οικονομική κρίση;; Οι γνώμες διχάζονται... Φαίνεται ότι ζούμε κάτι πρωτόγνωρο, φαίνεται ότι ζούμε μια κρίση «εφαρμοσμένη», όχι μια απλή κρίση του συστήματος του οικονομικού φιλελευθερισμού όπως προσπαθούν πολλοί να μας πείσουν, αλλά μια κρίση της εφαρμογής του συστήματος και των υπεύθυνων για αυτό φορέων, μια κρίση κατά κύριο λόγο πολιτική. Κάτι που αποδεικνύεται όχι μόνο από την κρίση αυτή καθ' αυτή αλλά και από τον τρόπο τον οποίο οι πολιτικοί επέλεξαν για την αντιμετώπιση της.

Η θεμελιώδης λογική της φιλελεύθερης οικονομίας εμπεριέχει: πλήρης ελευθερία δραστηριότητας στο άτομο, σύμφωνα με ορισμένες από το σύνολο (το κράτος) δομές και κατευθύνσεις, με διαρκή έλεγχο προσαρμογής και συμμόρφωσης προς το μοντέλο. Πείτε μου τώρα εσείς που είδατε το παραπάνω μοντέλο να εφαρμόζεται και να αποτυγχάνει...

Αν κάτι απέτυχε παταγωδώς είναι η κρατική παρέμβαση στις δομές του συστήματος, αν κάτι απέτυχε είναι οι κανόνες που τέθηκαν για πολιτικό όφελος, είναι οι ελεγκτικές δομές που «σβήστηκαν» για να μην ενοχλούν όχι τις αγορές αλλά την πολιτική ελίτ που ωφελείται βραχυπρόθεσμα και κοντόφθαλμα από τις διακυμάνσεις τους.

Αποτυχία που κορυφώθηκε με το περιβόητο παγκόσμιο σχέδιο διάσωσης: με τα χρήματα μας, τα χρήματα των πολιτών, οι πολιτικοί χρηματοδοτούν επιλεκτικά τους «συνεταίρους», τα πάσης φύσεως χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Θεωρητικά, φαινομενικά, όλο αυτό γίνεται για την προστασία του πολίτη, πρακτικά, πραγματικά, η αγωνία και ο αγώνας γίνεται για τη διάσωση, την επιβίωση της πολιτικής με τη σημερινή μορφή της.

Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις πήρα από το παρακάτω κείμενο που διάβασα με τον πρωινό μου καφέ...

Κρίση της πολιτικής, όχι της αγοράς!
from e-rooster.gr by Γεώργιος Μπήτρος

Η σοβαρότατη κρίση που έχει ξεσπάσει στο χρηματοπιστωτικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ΗΠΑ) και διαχέεται επικίνδυνα στη διεθνή οικονομία έχει αναδείξει, μεταξύ των άλλων, δύο σημαντικά ερωτήματα. Πρώτον, για τα αίτια που την προκάλεσαν και, δεύτερον, με το τι μπορεί και τι πρέπει να γίνει για να αντιμετωπιστούν οι παρενέργειές της βραχυχρόνια και να περιοριστεί η πιθανότητα να επαναληφθεί μακροχρόνια.

Αν λοιπόν η οικονομική κρίση προκλήθηκε από υπερβολές στις οποίες οδηγήθηκαν οι τραπεζίτες και οι χρηματιστές στην προσπάθειά τους να συσσωρεύσουν κέρδη και πλούτο, η ευθύνη δεν βρίσκεται στη συμπεριφορά τους, αλλά στην αποτυχία των μηχανισμών που αποσκοπούν στην εξισορρόπηση αυτής της έμφυτης δύναμης των ανθρώπων ώστε να αποβαίνει επωφελής για όλους τους πολίτες

Κάποιοι διατείνονται ότι η κρίση είναι συστημική και προκλήθηκε εξαιτίας της «απληστίας των καπιταλιστών». Λάθος. Η ανοιχτή κοινωνία και η ελεύθερη οικονομία είναι ατομοκεντρικά συστήματα τα οποία για την εξέλιξή τους βασίζονται στα ιδιωτικοοικονομικά κίνητρα των ανθρώπων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται βεβαίως και η απληστία. Αλλά όπως το νερό, η φωτιά, η πυρηνική ενέργεια και οι άλλες μεγάλες δυνάμεις της φύσης πρέπει να περιορίζονται για να αποφέρουν στους ανθρώπους τα οφέλη τους, έτσι και η δυνατότητα άσκησης απληστίας εκ μέρους των ατόμων πρέπει να περιορίζεται θεσμικά και ηθικά ώστε να λειτουργεί επωφελώς για το κοινωνικό σύνολο. Ισως τα εγκλήματα κατά της ζωής ή της υγείας να οφείλονται στην έλλειψη ηθικών κανόνων των ατόμων που τα διαπράττουν. Κανείς ωστόσο δεν διανοείται στο όνομα του περιορισμού της εγκληματικότητας να καταργηθούν τα ατομικά δικαιώματα και το κράτος να ελέγχει προληπτικά και εξονυχιστικά τη ζωή των πολιτών. Αν λοιπόν η οικονομική κρίση προκλήθηκε από υπερβολές στις οποίες οδηγήθηκαν οι τραπεζίτες και οι χρηματιστές στην προσπάθειά τους να συσσωρεύσουν κέρδη και πλούτο, η ευθύνη δεν βρίσκεται στη συμπεριφορά τους, αλλά στην αποτυχία των μηχανισμών που αποσκοπούν στην εξισορρόπηση αυτής της έμφυτης δύναμης των ανθρώπων ώστε να αποβαίνει επωφελής για όλους τους πολίτες.

Κάποιοι άλλοι αποδίδουν την κρίση στη φιλελευθεροποίηση των αγορών χρήματος και κεφαλαίου, η οποία έλαβε χώρα κατά την περίοδο που επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας στις ΗΠΑ ήταν ο κ. Allan Greenspan. Αντίθετα, πιστεύουν στη συστηματική παρέμβαση των αρμόδιων αρχών ώστε οι τιμές των τίτλων στο χρηματιστήριο να κινούνται με κάποια τάση. Λάθος πάλι. Πρώτον, γιατί έρχονται σε αντίθεση με τον τεράστιο όγκο της δημοσιευμένης θεωρητικής και εμπειρικής έρευνας. Δεύτερον, γιατί, αν απέτυχε η ρυθμιστική πολιτική στις ΗΠΑ να αποτρέψει την κρίση, το πρόβλημα πρέπει να αναζητηθεί στους λόγους για την αποτυχία της και όχι στις αγορές οι οποίες λειτουργούν μέσα στο συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο. Τρίτον, γιατί ανεξάρτητα από τη φύση της ρυθμιστικής πολιτικής, αν δηλαδή είναι λιγότερο ή περισσότερο παρεμβατική, οι οικονομικές διακυμάνσεις και πολύ περισσότερο οι οικονομικές κρίσεις δεν μπορούν να προβλεφτούν. Και τέλος, τέταρτον, γιατί άκαιρες παρεμβάσεις των αρχών κινδυνεύουν είτε να προκαλέσουν μια κρίση είτε να βαθύνουν τη σοβαρότητα και τη διάρκειά της. Υπεύθυνες για την παρούσα οικονομική κρίση είναι, κατά πρώτο λόγο, οι δημοσιονομικές και οι νομισματικές πολιτικές που ακολούθησαν οι ΗΠΑ, ιδιαίτερα κατά τα τελευταία οκτώ χρόνια, και, κατά δεύτερο λόγο, οι αρμόδιες ελεγκτικές αρχές οι οποίες απέτυχαν παταγωδώς στον κρίσιμο ρόλο τους

Σε αντιδιαστολή με τους ανωτέρω, εμείς εκτιμούμε ότι η οικονομική κρίση στις ΗΠΑ ήταν προδιαγεγραμμένη. Η εκτίμησή μας αυτή επιβεβαιώνεται από δημοσιεύσεις μας τα τελευταία χρόνια όπου προβλέπαμε ότι έβαζαν τα θεμέλια για μια μεγάλη οικονομική κρίση. Οι λόγοι για τους οποίους εκτιμούσαμε ότι η κρίση ήταν αναπόφευκτη είναι τηλεγραφικά οι ακόλουθοι:

1 Από τις διαθέσιμες στατιστικές προκύπτει ότι τις τελευταίες δεκαετίες οι ΗΠΑ μετατράπηκαν από πιστώτρια σε χρεώστρια χώρα. Αυτό σημαίνει ότι δαπανούν σε προϊόντα και υπηρεσίες παραπάνω από όσα παράγουν. Η διαπίστωση αυτή δεν θα είχε επιπτώσεις αν το εξωτερικό χρέος διογκωνόταν λόγω εισαγωγών κεφαλαιουχικού εξοπλισμού. Αντίθετα, η διόγκωση προέρχεται από την αύξηση των εισαγωγών για κατανάλωση. Μάλιστα, εξαιτίας της ενεργειακής κρίσης, τα τελευταία χρόνια είδαμε το έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών να επιταχύνεται δραματικά, με προφανείς συνέπειες για την απαξίωση του δολαρίου και την απώλεια της εμπιστοσύνης στις ηγετικές δυνατότητες των ΗΠΑ.

2 Κατά τη δεύτερη κυρίως τετραετία του κ. William Clinton, έγιναν σοβαρές προσπάθειες και το δημοσιονομικό έλλειμμα μετατράπηκε σε πλεόνασμα. Ομως, από το 2000 και μετά το δημοσιονομικό πλεόνασμα μετατράπηκε σε αυξανόμενο έλλειμμα, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να διογκώνεται έκτοτε με μη διατηρήσιμους ρυθμούς.

3 Εν όψει των πιο πάνω δεδομένων κάθε αξιοπρεπής οικονομολόγος θα συνιστούσε η μεν κεντρική τράπεζα να αυξήσει τα επιτόκια, η δε κυβέρνηση είτε να περικόψει τις δαπάνες είτε να αυξήσει τους φόρους. Στις ΗΠΑ οι αρχές έκαναν ακριβώς το αντίθετο. Η κυβέρνηση αύξησε τις δημόσιες δαπάνες με παράλληλη μείωση των φόρων, ενώ η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα κράτησε τα επιτόκια σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα για να μην επιβραδυνθεί η οικονομική δραστηριότητα. Επρόκειτο δηλαδή για μια εξόφθαλμα προκλητική οικονομική πολιτική, η οποία θα μπορούσε να μην έχει εξελιχθεί ακόμα σε κρίση, αν δεν έσπαγε η φούσκα των ακινήτων που ήταν δημιούργημά της.

4 Η φούσκα των ακινήτων υπήρξε δημιούργημα της παρέμβασης του πολιτικού συστήματος στην αγορά κατοικίας στις ΗΠΑ, που εκδηλώθηκε μέσω των δύο απόλυτα ελεγχόμενων από την κυβέρνηση ημικρατικών οργανισμών, Fannie Mae και Freddie Mac, που κατέχουν ή έχουν εγγυηθεί σχεδόν τέσσερα τρισεκατομμύρια δολάρια των χρεών των νοικοκυριών στις ΗΠΑ. Τα ομόλογά τους (agency bonds) προσέλκυαν το επενδυτικό ενδιαφέρον όλων των ειδικών γιατί παρείχαν κρατική εγγύηση στο χρέος που ενσωμάτωναν, ενώ συγχρόνως εξασφάλιζαν μεγαλύτερες αποδόσεις από αυτά των ιδιωτών ανταγωνιστών τους. Η δράση των δύο αυτών οργανισμών στην αγορά παραγώγων με την εγγύηση του αμερικανικού Δημοσίου δημιούργησε τεράστιες παρενέργειες στον ανταγωνισμό, καλλιέργησε αδικαιολόγητη εμπιστοσύνη στους επενδυτές και διέβρωσε σε μεγάλο βαθμό την εμπιστοσύνη στις διεθνείς αγορές χρήματος και κεφαλαίου.

Με βάση τα πιο πάνω, εκτιμούμε ότι υπεύθυνες για την παρούσα οικονομική κρίση είναι, κατά πρώτο λόγο, οι δημοσιονομικές και οι νομισματικές πολιτικές που ακολούθησαν οι ΗΠΑ, ιδιαίτερα κατά τα τελευταία οκτώ χρόνια, και, κατά δεύτερο λόγο, οι αρμόδιες ελεγκτικές αρχές οι οποίες απέτυχαν παταγωδώς στον κρίσιμο ρόλο τους. Ο κόσμος μας καταλήγουμε έχει γίνει πολύ περίπλοκος για να αφήνεται η τύχη του στα χέρια του κράτους και του πολιτικού συστήματος.

Γεώργιος Μπήτρος
Τάσος Αβραντίνης

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία στις 11/10/2008

12.10.08

Σε τι κόσμο μπαμπά...

Κυριακή πρωί... Διαβάζω (εκ πεποιθήσεως και όχι εκ παραδόσεως) διάφορα... Ανάμεσα τους και το παρακάτω, από το web site του Ελεύθερου Τύπου, όπως το δημοσίευσε ο κ. Αργύρης Αναστασίου στις 10.10.2008 στις 11:23...

Εκεί μου ήρθαν στη μνήμη οι στίχοι «σε τι κόσμο μπαμπά μ'έχεις φέρει να ζήσω, με στενεύουν λουριά πως να το συνηθίσω...». Διαβάστε, και κλείστε τη μύτη σας να μη σας πάρει η μπόχα από μια κοινωνία που σήπεται (την ελληνική) με θεσμούς και όργανα που έχουν ήδη χάσει το στόχο και το νόημα τους (την αστυνομία).
Δε φταίει πάντα ο Αλβανός!
Έτυχε να είμαι αυτόπτης μάρτυρας σε ένα απίστευτο πραγματικά περιστατικό. Ήταν μεσημέρι σε λεωφορείο που κατευθυνόταν προς Κηφισιά από κέντρο. Ξαφνικά ένας παππούς άρχισε να φωνάζει ότι του έκλεψαν το πορτοφόλι. Το αποτέλεσμα ήταν να κλειδώσουν οι πόρτες και να περιμένουμε την αστυνομία χωρίς να μπορούμε να φύγουμε. Τελικά η αστυνομία κατέφθασε και το πρώτο που ρώτησε ήταν : Ποιος είναι αλλοδαπός; Ούτε καν πού καθόταν το θύμα!!!! Κατευθείαν: ποιος είναι αλλοδαπός. Ένας δύσμοιρος σήκωσε το χέρι του!!! Είχε επίσης την ατυχία να κάθεται σχετικά κοντά στο θύμα. Με απίστευτα άσχημο τρόπο οι αστυνομικοί τον ανάγκασαν να τους ακολουθήσει. Τον έβριζαν παρά το γεγονός ότι στο λεωφορείο υπήρχαν και μικρά παιδιά! Το λεωφορείο ξεκίνησε και στην επόμενη στάση ένας ΕΛΛΗΝΑΣ που καθόταν δίπλα στο θύμα άρχισε να τρέχει προς την έξοδο. Ολοι καταλάβαμε. Αμέσως μετά μία κυρία δίπλα μου μονολόγησε: Τον είδα εγώ ότι ήταν αυτός αλλά δεν πειράζει. Ας καθαρίζει ο κόσμος από τους ξένους!!!! Δεν ξέρω ποιο ήταν το χειρότερο: Αυτό που είπε ή το γεγονός ότι εγώ δεν αντέδρασα καθόλου και απλά έσκυψα το κεφάλι!!!!!!!

Καλημέρα σας ;;;;

10.10.08

Το παιχνίδι της τουλίπας...

Μιας και έρχεται Σαββατοκύριακο και σας βλέπω όλους να ανασυντάσσεστε για να υπολογίσετε τις απώλειες από την συνεχιζόμενη οικονομική κρίση, αποφάσισα να σας δώσω τροφή για σκέψη.

Έψαξα και βρήκα από την Καθημερινή της Κυριακής 05.10.2008 τη στήλη ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΩΡΙΟ του φίλου Πάσχου Μανδραβέλη, το θέμα της «το παιχνίδι της τουλίπας», οπότε (σκέφτηκα) ευκαιρία να ...κόψετε άνθη μυρωμένα. Διαβάστε και θα καταλάβετε.
Το παιχνίδι της τουλίπας
-οι κρίσεις κερδοσκοπίας είναι τόσο παλιές, όσο και η λαχτάρα για εύκολο πλουτισμό-

Τον 17ο αιώνα η Oλλανδία ήταν μια ευημερούσα χώρα. Oι άνθρωποί της εμπορεύονταν στις τέσσερις γωνιές της οικουμένης. O πλούτος στα κρατικά και ιδιωτικά θησαυροφυλάκια συσσωρευόταν και οι ευκατάστατοι πολίτες της χώρας έψαχναν νέες διεξόδους για να επενδύσουν.

Kανείς δεν ξέρει πώς ξεκίνησε η φρενίτιδα της τουλίπας, όλοι όμως θυμούνται πώς τέλειωσε. Πιθανώς κάποιοι πίστεψαν πως βρήκαν το εμπόρευμα του μέλλοντος, τη μετοχή που θα τους έκανε για πάντα πλούσιους. Oι διογκωμένες προσδοκίες έφερναν αγοραστές, οι οποίοι ανέβαζαν τις τιμές. H άνοδος των τιμών με τη σειρά της έφερνε νέους αγοραστές. Ηταν ένας σπειροειδής κύκλος προσδοκιών που αυτοεκπληρωνόταν. Στην κορύφωση της χρηματιστηριακής έκρηξης του 17ου αιώνα ο «Αιώνιος Αύγουστος», μια σπάνια τουλίπα μαύρου χρώματος, έκανε όσο ένα σπίτι στο κέντρο του Αμστερνταμ.

Στις 3 Φεβρουαρίου του 1637 το χρηματιστήριο της τουλίπας κατέρρευσε σε μια μέρα και το λουλούδι αυτό έγινε σύμβολο της χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας. Tότε όλοι θυμήθηκαν πως σε όλο αυτό το παιχνίδι της τουλίπας, δεν υπήρχαν καθόλου... τουλίπες! Oι άνθρωποι επένδυαν σε futures τουλίπας. Xρηματοδοτούσαν τη σπορά του λουλουδιού και συναλλάσσονταν με τα δικαιώματα που θα είχαν στον καρπό. Aγόραζαν και πουλούσαν πιθανές αποδόσεις.

Κερδοσκοπικές μανίες υπήρξαν πάρα πολλές στην ιστορία. Οσες και οι καταρρεύσεις. Κάθε φορά οι επενδυτές (που αν αποτύχουν ονομάζονται κερδοσκόποι) θεωρούν τις αγορές άτρωτες. Στα 1720 κατέρρευσε η αγορά προσδοκιών που είχε δημιουργηθεί με τον «απέραντο πλούτο των Nότιων Θαλασσών». Στα 1820 έσκασε η φούσκα των «αναδυόμενων αγορών» της Λατινικής Αμερικής και στα 1840 τέλειωσε το «μπουμ» των σιδηροδρομικών μετοχών. Tο εκπληκτικότερο είναι η επαναλαμβανόμενη ύβρις των ανθρώπων προς το άγνωστο μέλλον. Στα 1690 ο Σκώτος χρηματιστής John Law είχε αναπτύξει μια προκεχωρημένη θεωρία πιθανοτήτων για αέναα κέρδη. Ηταν ο αρχιτέκτονας ενός συστήματος που ονομάστηκε «αεροπλανάκι του Mισισιπί», το οποίο φυσικά χρεοκόπησε.

Kατά τη διάρκεια κάθε χρηματιστηριακού πυρετού, τα πράγματα μοιάζουν πρωτοφανή. Πολλοί πιστεύουν και όλοι ισχυρίζονται πως βρέθηκε το κέρας της Αμάλθειας. Στη δεκαετία του 1980 ήταν οι Γιαπωνέζοι που πίστευαν ότι το χρηματιστήριο και η αγορά ακινήτων θα είχαν διαρκή άνοδο. Tο οικονομικό μπουμ είχε το όνομα «μπαμούρου», ήτοι «η οικονομία της φούσκας». Oι επιχειρήσεις της Iαπωνίας έπαιζαν με τις μετοχές τους και ο δείκτης τιμών του χρηματιστηρίου του Tόκιο δεκαπλασιάστηκε σε λίγα χρόνια. Nοικοκυρές και απλοί εργαζόμενοι επισκέπτονταν καθημερινά τους χρηματιστές τους και κάθε βράδυ ήταν κατά τι πιο πλούσιοι. Aναπτύχθηκε η τάξη των «σιντζρινούι», των νεόφερτων στο χρηματιστήριο (που αντίθετα με τους προγόνους τους οι οποίοι δούλευαν σκληρά) ζούσαν με τον... «αέρα τους». Oι γιαπωνέζικες τράπεζες μετρούσαν τα χρηματιστηριακά τους κέρδη ως κεφάλαιο, γεγονός που τους επέτρεπε να δανείζουν περισσότερα. O δανεισμός γινόταν για αγορά μετοχών και γης και οι αξίες συνέχισαν να φουσκώνουν. Στα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1980 το οικόπεδο του Aυτοκρατορικού Παλατιού της Iαπωνίας άξιζε περισσότερο από ολόκληρη την Kαλιφόρνια.

Φοβούμενη το χειρότερο η Kεντρική Tράπεζα της Iαπωνίας αύξησε ελαφρώς τα επιτόκια δανεισμού. Tο (έστω ελάχιστα) ακριβότερο χρήμα σταμάτησε τη ροή ανατροφοδότησης της φούσκας. Δεν υπήρξε κραχ, αλλά το χρηματιστήριο του Tόκιο έχασε σιγά σιγά 60% της αξίας του. Η Iαπωνία έκανε χρόνια να ορθοποδήσει.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 αναπτύχθηκε η μεγαλύτερη σε ένταση χρηματιστηριακή μανία όλων των εποχών. Οι μετοχές του Διαδικτύου έφτασαν να αξίζουν ένα τρισ. δολάρια, κάτι που θύμιζε τη «φούσκα των σιδηροδρόμων» του 19ου αιώνα. Oι προφητείες περί ανόδου των μετοχών ήταν αυτοεκπληρούμενες. Για παράδειγμα, υπάρχει μια εταιρεία που ακόμη λειτουργεί στο Internet και ειδικεύεται σε δημοπρασίες αεροπορικών εισιτηρίων. Oι αεροπορικές εταιρείες βάζουν μέσα στους υπολογιστές τις προσφορές τους και οι πελάτες τα αγοράζουν από το σπίτι τους. Την εποχή της μεγάλης φούσκας των dot.com η νέα αυτή εταιρία είχε τότε χρηματιστηριακή αξία μεγαλύτερη από τη συνολική αξία των τριών μεγαλύτερων αεροπορικών εταιρειών των HΠA, «American», «United» και «Delta», οι οποίες στο κάτω κάτω της γραφής είχαν τα αεροπλάνα.

Οι νέες τεχνολογίες και οι νέες βιομηχανίες εξάπτουν πάντα την κερδοσκοπική φαντασία των επενδυτών. Αυτό το παρατήρησε πρώτος ο μεγάλος Αυστριακός οικονομολόγος Τζόσεφ Σουμπέτερ, ο οποίος πίστευε ότι οι άνθρωποι υπερεκτιμούν τα ενδεχόμενα κέρδη. Ακόμη και η μανία της τουλίπας είχε μακροπρόθεσμα πραγματική βάση: η ολλανδική ανθοκομική βιομηχανία σήμερα είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο και η αξία των επιχειρήσεων είναι πολύ μεγαλύτερη από τα χρήματα που επενδύθηκαν και χάθηκαν τον 18ο αιώνα. Για τον νομπελίστα Αμερικανό οικονομολόγο οι κερδοσκοπικές μανίες αποτυγχάνουν επειδή επικρατεί λάθος αντίληψη του χρόνου. «Μια υπερτιμημένη χρηματιστηριακή αγορά», είχε γράψει, «προσπαθεί να συμπιέσει το μέλλον σε μερικές μέρες και να συλλάβει τη σημερινή αξία όλων των μελλοντικών πραγμάτων».

Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές σήμερα που οι επιχειρήσεις του Διαδικτύου αρχίζουν να παρουσιάζουν αξιοσημείωτα κέρδη. Η φρενίτιδα των dot.com φούσκωσε τους χρηματιστηριακούς δείκτες (ο Nasdaq είχε ξεπεράσει στις αρχές της χιλιετίας τις 6.000 για να καταβαραθρωθεί στις 1.500 μονάδες μέσα σε λίγους μήνες) αλλά η πλημμύρα των επενδύσεων κατά τη διάρκεια του πυρετού άφησε πίσω της πολλά επιχειρηματικά πτώματα, νέες τεχνολογίες και υποδομές για να υπάρξει πραγματική οικονομική ανάπτυξη.

Η κρατική παρέμβαση
Κανείς δεν ξέρει το μέγεθος και το βάθος της σημερινής κρίσης. Ακόμη και τα νούμερα που αφορούν τα «τοξικά χρηματοπιστωτικά προϊόντα» δεν μπορούν να εκτιμηθούν με ακρίβεια. Αλλοι μιλούν για ένα τρισ. δολάρια και άλλοι για εβδομήντα. Το κυριότερο όμως είναι ότι δεν ξέρουμε αν η σημερινή κρίση επηρεάσει την πραγματική οικονομία ή θα περιοριστεί στον κερδοσκοπικό αέρα. Η ιστορία μόνο νύξεις μπορεί να κάνει. Οσο κι αν φανεί περίεργο, η κατάρρευση της αγοράς τουλίπας δεν προκάλεσε κατάρρευση της ολλανδικής οικονομίας. Υπήρξαν αναταράξεις και χρεοκοπίες, αλλά δεν μετατράπηκε σε πραγματική οικονομική κρίση. Αντιθέτως, έπειτα από λίγα χρόνια κι ένα αντίστοιχο κερδοσκοπικό πυρετό, 100 από τις 140 βρετανικές επιχειρήσεις που λειτουργούσαν το 1693 οδηγήθηκαν σε χρεοκοπία. Η πρώτη κερδοσκοπική κρίση στην ιστορία που έγινε οικονομική έκρυβε κι ένα άλλο βρόμικο μυστικό. Οπως ιστορεί ο Edward Chancellor «το κόστος του πολέμου με τη Γαλλία υπερέβαινε τα δημόσια έσοδα και η βρετανική κυβέρνηση στράφηκε στο παλιό αντίδοτο της μείωσης της περιεκτικότητας των νομισμάτων σε πολύτιμα μέταλλα». Η κυκλοφορία του πληθωριστικού χρήματος έκανε τους ανθρώπους να αποθησαυρίζουν τα παλιά νομίσματα και το 1696 ο χρονικογράφος Τζον Εϊβελιν έγραφε στο ημερολόγιό του για την έλλειψη νομισμάτων «όχι μόνο για τη λειτουργία των μικρών επιχειρήσεων, αλλά και για την αγορά των καθημερινών ειδών».

Ιnfo
-Edward Chancellor, «Η άνοδος και η πτώση των χρηματιστηρίων. Μια συνοπτική ιστορία της κερδοσκοπίας», εκδ. «Νέα Σύνορα Λιβάνη».
-Χ. Μαθιόπουλος, «Απληστία στο όριο. Οι μέρες της χρηματιστηριακής ανόδου στη σκιά των χρόνων της παρακμής», «Μεταμεσονύκτιες εκδόσεις» (το χρονικό του ελληνικού κερδοσκοπικού πυρετού 1998-2000).
-Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ, «Το μεγάλο κραχ του 1929», εκδ. «Νέα Σύνορα Λιβάνη» (η μεγαλύτερη κρίση της πραγματικής οικονομίας).
-Αλβιν Τόφλερ «Το κραχ. Μια συνοπτική αναφορά πάνω στη διεθνή οικονομική κρίση: Πού είμαστε και πού πηγαίνουμε», εκδ. «Κάκτος» (αναφορά στη χρηματιστηριακή κρίση του 1987).

Φυτρώνουν και στην άμμο...

Ένας τύπος, που ετοιμαζόταν για αγώνες μπόντυ-μπίλντινγκ, χτυπιόταν καθημερινά με τις ώρες στα βαράκια και στα μηχανήματα. Παράλληλα, έμπαινε στο σολάριουμ για να αποκτήσει το απαραίτητο μαύρισμα που θα αναδείκνυε τους μυες του.
Κανά δυο μέρες πριν του αγώνες, γδύνεται και κοιτιέται στον καθρέφτη. Ωραίο μαύρισμα, μόνο που... το πέος του ήταν κάτασπρο! Εραστής της λεπτομέρειας καθώς ήταν, κατεβαίνει στην παραλία, γδύνεται και σκεπάζεται με την άμμο, αφήνοντας μόνο το πέος του να εξέχει.
Λίγη ώρα αργότερα, περνάνε δυο γηραιές κυρίες.
- Αχ, άδικος κόσμος, άδικος, λέει η μία βλέποντας το ....όργανο.
- Γιατί το λες αυτό καλέ; απορεί η άλλη.
- Κοίτα το! Όταν ήμουν 10 χρόνων το φοβόμουν. Όταν έγινα 20 είχα μεγάλη περιέργεια γι' αυτό. Στα 30 το απολάμβανα. Στα 40 το αποζητούσα. Στα 50, πλήρωνα γι' αυτό! Στα 60 προσευχόμουν να το βρω. Στα 70 το είχα ξεχάσει. Και τώρα έγινα 80, τα καταραμένα φυτρώνουν και στην άμμο ακόμα!

9.10.08

Απόψε έχει φεστιβάλ τραγουδιού...

Απόψε έχει Φεστιβάλ Τραγουδιού στη Θεσσαλονίκη... Κάτι μου λέει ότι θα ακούσουμε καλύτερα και περισσότερο «δουλεμένα» τραγούδια σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές...

Έχω ακούσει αρκετά, είτε από τα σποτάκια της τηλεόρασης, είτε από βιντεάκια που έστειλαν φίλοι, ξεχώρισα ως σήμερα το «Τόσα να πω» από την Αλεξάνδρα Κλάδη και τον Κωνσταντίνο Βούλγαρη, δύο νέα παιδιά που αν προσέξουν θα κάνουν καλή καρριέρα. Όμορφη μπαλάντα, ιδιαίτερη φωνή, συναίσθημα... και κάτι το ανολοκλήρωτο... Δείτε το σχετικό βίντεο.



Και βέβαια, το κλασσικό ροκάκι της γενιάς μου το «Τρέχα κορόιδο» του Παύλου Κοντογιαννίδη, μια σύνθεση του Γιάννη Γιοκαρίνη. Δύο ΠΑΙΔΙΑ, αν όχι στο βιολογικό μέρος της λέξης, οπωσδήποτε στο ψυχολογικό, δείτε στο βίντεο πως απολαμβάνουν αυτό που κάνουν. Το ξεχώρισα κι αυτό...



Ελπίζω να τα δούμε και τα δύο στον τελικό της Παρασκευής, είναι δύο μουσικές προσπάθειες που δείχνουν ότι μπορούμε να κάνουμε πολλά περισσότερα ως πολιτισμός.

8.10.08

Οικονομική κρίση: Πως άρχισε...

Έφτασε ως μήνυμα κάποια στιγμή σήμερα στο mailbox μου
The International Financial & Political Crisis EURO - Dollar
I have the pleasure to Invite you All to the NEW Group I have created on the International Financial and Political Crisis EURO - Dollar
http://www.facebook.com/group.php?gid=39992927500
Για τους Έλληνες: μια Ανάλυση του 'Ιωνα Στεριώτη, που δημοσιεύτηκε σε εφημερίδες στις 12 Αυγούστου 2007, και προέβλεπε μα απόλυτη ακρίβεια την οικονομική κρίση, που επρόκειτο να ακολουθήσει μετά την λανθασμένη απόφαση της Ε.Κ.Τ. να αυξήσει τα επιτόκια στο ΕΥΡΩ
Ion Steriotis

Εκείνη τη στιγμή δεν με απασχόλησε, «θα το δω το απόγευμα» σκέφτηκα. Όταν το απόγευμα βρήκα και διάβασα το άρθρο, προβληματίστηκα... «Πόσο απλά μπορεί να είναι μερικά πράγματα», σκέφτηκα. Προσθέτω στη συλλογή μου και αναδημοσιεύω το άρθρο του Ίωνα Στεριώτη, πιστεύω ότι όπως εγώ θα συμφωνήσετε κι εσείς σε πολλά (αν όχι σε όλα) από τα γραφόμενα.

Ο Πολιτικός και Οικονομικός Αναλυτής, Ίων Στεριώτης, Αντιπρόεδρος του EuroBusiness, δήλωσε σήμερα [12.8.07] τα εξής για την διεθνή Οικονομική και Χρηματιστηριακή κρίση:

Περίληψη / Τίτλοι:
Λάθος η ενέργεια της ΕΚΤ να αυξήσει τα επιτόκια του Ευρώ, δημιουργώντας:
  • αποσταθεροποίηση του δολαρίου / αύξηση των επιτοκίων του / κατάρρευση του τομέα της οικοδομής στις ΗΠΑ
  • αναστάτωση στις διεθνείς αγορές
  • αυξητική τάση του πληθωρισμού
  • περιορισμό της ανάπτυξης στον χώρο της Ευρωζώνης
  • μείωση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών
η πραγματική αναστάτωση θα υπάρξει τις πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου, όταν αλλάζουν τα συμβόλαια σε τοποθετήσεις νομισμάτων

Ο κ. ‘Ιων Στεριώτης δήλωσε τα εξής:
«...η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) αύξησε τα τελευταία δύο χρόνια τα επιτόκια του Ευρώ περισσότερο από δύο μονάδες. Σαν αιτιολογία της κινήσεως αυτής ο Πρόεδρος της ΕΚΤ δήλωσε προσπάθεια των νομισματικών αρχών να τιθασεύσουν τον πληθωρισμό στην Ευρωζώνη.
Το περίεργο είναι ότι πριν από δύο χρόνια ο πληθωρισμός ήταν ήδη χαμηλός και συνεχίζει να παραμένει σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα ακόμη και στην χώρα μας.
Τα σημερινά επιτόκια είναι διπλάσια από τον μέσο πληθωρισμό της Ευρωζώνης. Το γεγονός αυτό αντί να μειώνει τον πληθωρισμό τον αυξάνει, γιατί δημιουργεί αυξημένο κόστος σε ολόκληρο το παραγωγικό, διαμετακομιστικό και εμπορικό σύστημα της Ευρωζώνης, - κόστος, που προστίθεται στις τιμές, ωθώντας τις τιμές και τον πληθωρισμό προς τα επάνω
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των υψηλών επιτοκίων στην χώρα μας, που είναι τόσο υψηλά σε σχέση με το βασικό επιτόκιο του Ευρώ, ώστε υποχρεώνουν όλες τις Επιχειρήσεις σε συνεχείς ανατιμήσεις των προϊόντων και των υπηρεσιών τους.
Το παιχνίδι επιτοκίων / πληθωρισμού μπορεί να είναι αποδοτικό μέσα σε μία χώρα, αλλά δεν μπορεί να εφαρμοστεί πλέον στην Ευρωζώνη, γιατί το Ευρώ έχει γίνει πλέον διεθνές νόμισμα αποταμίευσης. Κατά συνέπεια ή κάθε τροποποίηση των επιτοκίων του Ευρώ προσελκύει ή διώχνει δισεκατομμύρια κεφαλαίων.
Σήμερα το Ευρώ θεωρείται σαν ένα από τα ισχυρότερα, δηλαδή τα πλέον σίγουρα (από πλευράς ισοτιμιών), ίσως το «σκληρότερο» διεθνές νόμισμα του κόσμου: ήδη πριν από 4 μήνες η μάζα των κεφαλαίων σε Ευρώ ανά την υφήλιο ξεπέρασε την αντίστοιχη μάζα κεφαλαίων σε δολάρια
Από την στιγμή, που και το επιτόκιο του Ευρώ ξεπερνάει το 4%, γίνεται και νόμισμα, όχι απλά σίγουρο, αλλά και πολύ αποδοτικό για τους κεφαλαιούχους ολοκλήρου της υφηλίου (Κρατικά αποθεματικά, τράπεζες, επιχειρήσεις, funds, ιδιώτες επενδυτές).
Ταυτόχρονα προσελκύει το ενδιαφέρον εκατομμυρίων μικροκαταθετών, σε όλα τα σημεία του πλανήτη, οι οποίοι «γυρίζουν» τα κεφάλαια τους από δολάρια σε ευρώ, γι’ αυτό και η ισοτιμία Ευρώ / δολαρίου πέρασε μετά την τελευταία αύξηση επιτοκίων από το 1,20 προς το 1,35 με τάση προς το 1,40. Εάν η Fed δεν απαντήσει τώρα με νέα αύξηση επιτοκίων, η ισοτιμία μπορεί να πλησιάσει ακόμη και το 1,60, γεγονός, που θα σημαίνει υποτίμηση του δολαρίου έναντι του ευρώ κατά 50% μέσα σε 4 χρόνια!
Η προ διμήνου αύξηση των επιτοκίων του Ευρώ κατά 0,25 πιστεύω ότι είτε ήταν λανθασμένη ή διαφορετικά αποσκοπούσε σε κάποιον κρυφό στόχο. Ο στόχος αυτός θα ήταν να γίνει το Ευρώ το διεθνές «νόμισμα αναφοράς» για το εμπόριο, για το πετρέλαιο και για τους ναύλους.
Σε ολοσέλιδη ανάλυση, που δημοσιεύτηκε πριν από δύο ακριβώς χρόνια σε έγκυρη καθημερινή εφημερίδα, εξέφρασα την προσωπική άποψη ότι το δολάριο είναι η μεγαλύτερη νομισματική φούσκα και ότι δεν υπάρχει πετρελαϊκή κρίση, αλλά οι χώρες και οι εταιρείες, που παράγουν πετρέλαιο δεν θέλουν πια να πληρώνονται σε υποτιμημένα δολάρια αλλά σε ευρώ. Ο Σαντάμ Χουσεΐν, που ζήτησε επίσημα να πληρώνεται το πετρέλαιο του Ιράκ σε Ευρώ, ευρίσκεται σήμερα στο χώμα και Ρώσος πετρελαιοπαραγωγός, που ζήτησε Ευρώ για το πετρέλαιο του, ευρίσκεται σήμερα στην φυλακή. Από τότε κάθε υποτίμηση του δολαρίου, ακολουθεί την ίδια ημέρα αύξηση της τιμής του πετρελαίου.
Σήμερα το Ευρώ μπορεί να γίνει το παγκόσμιο νόμισμα αναφοράς, δηλαδή όλες οι διεθνείς συναλλαγές, οι τιμές πετρελαίου και οι ναύλοι να εκφράζονται σε Ευρώ. Όλοι οι δείκτες της Ευρωπαϊκής Οικονομίας συνηγορούν σ’ αυτό. Αλλά η αλλαγή αυτή θα είχε καταστροφικές συνέπειες για τις ΗΠΑ. Ολόκληρο το σημερινό οικονομικό οικοδόμημα των ΗΠΑ θα κατέρρεε μέσα σε 5 εργάσιμες ημέρες, γιατί όλοι θα έσπευδαν να κάνουν ομαδικές πωλήσεις δολαρίων και αγορές Ευρώ.
Το Δημόσιο χρέος των ΗΠΑ, όπως παρουσιάζεται καθημερινά στο debt clock, έφθασε χθες τα 9 τρις δολ και αυξάνει κάθε μέρα κατά 1,5 δισ δολ. Το πελώριο αυτό χρέος καλύπτουν την περίοδο αυτή κυρίως η Κίνα και οι Ινδίες, οι οποίες κάνουν τεράστιες επενδύσεις [και πωλήσεις] στις ΗΠΑ, αγοράζουν ή δημιουργούν τεράστιες επιχειρήσεις εκεί και αντλούν τεχνογνωσία, στην οποία οι ΗΠΑ έχουν ακόμη τα πρωτεία.
Για να συγκρατήσει το ενδιαφέρον των ξένων κεφαλαιούχων στο δολάριο, η Fed προχώρησε σε συνεχείς αυξήσεις των επιτοκίων της, προσπαθώντας να κρατήσει σταθερή την ισοτιμία δολαρίου / ευρώ γύρω στο 1,20. Και η Fed δικαιολόγησε τα αυξημένα επιτόκια «για συγκράτηση του πληθωρισμού», όταν ο πληθωρισμός στις ΗΠΑ ήταν και είναι αμελητέος, όπως δήλωσε και ο Πρόεδρος Μπους στην πρόσφατη παρέμβαση του για στήριξη του δολαρίου.
Η αύξηση των αμερικανικών επιτοκίων στην μεν διεθνή αγορά νομισμάτων κατάφερε να διατηρήσει την ισοτιμία δολαρίου / Ευρώ στο 1,20 αλλά στην εσωτερική Αμερικανική αγορά οδήγησε σε αδυναμία των νοικοκυριών να ανταποκριθούν στις δόσεις τους, γιατί εκεί οι αυξήσεις μισθών είναι μετρημένες και ο κάθε Αμερικανός μαθαίνει από μικρός την αξία του κάθε δολαρίου. Αποτέλεσμα να καταρρεύσει και ολόκληρο το κύκλωμα, που τροφοδοτεί με κεφάλαια την χρηματοδότηση της οικοδομής στις ΗΠΑ.
Υπάρχει περίπτωση οι γραφειοκράτες της ΕΚΤ να έχουν θέσει σαν στόχο τους να ανατρέψουν το δολάριο και να επιβεβαιώσουν την κυριαρχία του Ευρώ σαν νομίσματος σιγουριάς, σαν νομίσματος αποταμιεύσεως αλλά και σαν «νομίσματος αναφοράς» για το παγκόσμιο εμπόριο. Οι πρόσφατες αυξήσεις επιτοκίων μόνον εκεί οδηγούν. Αλλά μια τέτοια απόφαση εγκυμονεί τεράστιους πολιτικούς κινδύνους και θα πρέπει να προέρχεται από τα Πολιτικά όργανα της Ε.Ε. και όχι από τον περιοδεύοντα κ. Τρισέ, ούτε από τον θεωρητικό καθηγητή, κ. Παπαδήμα, ούτε από κάποιους τεχνοκράτες της Φρανκφούρτης.
Ήδη οι ΗΠΑ στρέφονται κατά της Ρωσίας, που έχει περιορίσει τις αγορές αμερικανικών χρεογράφων, και ανακινούν το σκιάχτρο ενός νέου Ψυχρού Πολέμου και κατά του παλαιού φίλου τους Πούτιν, ο οποίος χάρις στη υποτίμηση του δολαρίου, και τις άφθονες πρώτες ύλες της χώρας του έγινε πάμπλουτος και ανεξάρτητος. Και για όσους παρακολουθούν την ιστορία του κόσμου τα τελευταία εκατό χρόνια μέσα από το φακό της οικονομίας, βλέπουν ότι αν οι ΗΠΑ πιεστούν οικονομικά δεν θα περιοριστούν σε έναν δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο, ούτε σε έναν εμπορικό πόλεμο κατά της Κίνας, που ήδη έχει αρχίσει με αυστηρούς ποιοτικούς ελέγχους και ανακλήσεις εκατομμυρίων κινεζικών προϊόντων.
Το 1980, όταν περνάγαμε μια παρόμοια πετρελαϊκή / νομισματική κρίση, που κατά την προσωπική μου κρίση είναι πανομοιότυπη με την σημερινή, οι ΗΠΑ είχαν αναγκαστεί να αυξήσουν τα επιτόκια των δολαρίων (ή ευρωδολαρίων, όπως ονομαζόντουσαν τότε) μέχρι και 18.5% (!) για να σταθεροποιήσουν το κύρος και την διεθνή ισοτιμία του δολαρίου. Τότε όμως «απέναντι» στο δολάριο ήταν το μάρκο και το ελβετικό φράγκο ενώ σήμερα απέναντι στο δολάριο είναι το πανίσχυρο Ευρώ, το εθνικό νόμισμα 400 περίπου εκατομμυρίων Ευρωπαίων.
Αυτήν την στιγμή η ΕΚΤ θα μπορούσε να αποκλιμακώσει την πίεση στο δολάριο και την διεθνή κρίση μειώνοντας τα επιτόκια του Ευρώ. Με τον τρόπο αυτό υπάρχει ελπίδα ότι η ισοτιμία δολαρίου / ευρώ να επιστρέψει στα επίπεδα του 1.20 και οι αγορές να βρουν ξανά την ισορροπία τους.
Σήμερα οι ΗΠΑ έχουν δύο επιλογές: υποτίμηση του δολαρίου ή αύξηση των επιτοκίων. Η επίσημη υποτίμηση θα είχε γι’ αυτούς τις καταστροφικές συνέπειες, που προανέφερα, δηλαδή να χάσει το δολάριο τα πρωτεία και να μπει στο περιθώριο. Αν αυξήσουν κι’ άλλο τα επιτόκια του δολαρίου, θα συνεχιστεί η ίδια τραγική σημερινή κοινωνική κατάσταση , που έχει οδηγήσει σε πλήρη κατάρρευση εκατομμύρια Αμερικανικών οικογενειών, που έχουν στεγαστικά δάνεια.
Και οι δύο επιλογές θα τους είναι σίγουρα εξαιρετικά δύσκολες. Σαν μόνη διέξοδο οι ΗΠΑ δεν θα είχαν άλλη επιλογή από την άσκηση βίας εναντίον κάποιου «τρομοκράτη» – για να θυμίσουν ότι είναι η μεγάλη δύναμη και θα πρέπει όλοι να την συνδράμουν όταν έχει (οικονομικά) προβλήματα».

Ο κ. ‘Ιων Στεριώτης παρατήρησε συμπερασματικά τα εξής:
«...Λάθος της ΕΚΤ ή κάποιος κρυφός στόχος η αύξηση των επιτοκίων του Ευρώ; Ίσως την λύση στην κατάσταση, που έχει δημιουργηθεί να την δώσει ο Πρόεδρος Νικόλας Σαρκοζύ, ο οποίος στον κεντρικό προεκλογικό του λόγο είχε ταχθεί κατά της αύξησης των επιτοκίων του Ευρώ. Άσκησε πίεση και στην πρόσφατη συνάντηση των ηγετών της Ε.Ε., αλλά τα επείγοντα θέματα της ατζέντας δεν επέτρεψαν την συζήτηση του θέματος. Ίσως η κρίση και οι ισοτιμίες δολαρίου / ευρώ να συζητήθηκαν στις συναντήσεις, που είχε με τον Αμερικανό Πρόεδρο.
Το βέβαιο πάντως είναι ότι μετά από ακριβώς 40 χρόνια επιβεβαιώνεται ο Πρόεδρος Μάο, που χαρακτήριζε από τότε τις ΗΠΑ [και την οικονομία της;] χάρτινη τίγρη. Και ο Κίσινγκερ, που συμβούλεψε την ιστορική επίσκεψη Νίξον στην Κίνα, τώρα αποδεικνύεται κακός Σύμβουλος, γιατί η είσοδος της Κίνας στις διεθνείς αγορές και κυρίως στην αγορά της υψηλής τεχνολογίας, έκοψε τελείως τις ΗΠΑ από τις παραδοσιακές εξαγωγικές αγορές της και σήμερα ανατρέπει τις ΗΠΑ από τον θρόνο του παγκόσμιου οικονομικού ηγέτη.
Κατά την γνώμη μου αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα την εβδομάδα αυτή (μείωση των επιτοκίων σε Ευρώ) η όλη κατάσταση μπορεί να εξελιχθεί σε διεθνή αναταραχή και ριζικές ανακατατάξεις τις πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου.»

‘Ιων Π. Στεριώτης
Πολιτικός και Οικονομικός Αναλυτής
Πρόεδρος EuroBusiness
[*] ο κ. ‘Ιων Στεριώτης έχει διατελέσει Γενικός Διευθυντής του Γραφείου Αντιπροσωπείας στην Ελλάδα της Τράπεζας SOCIETE GENERALE, Νομικός και Οικονομικός Σύμβουλος της Τράπεζας UBS για 22 χρόνια και Πρόεδρος του Συνδέσμου Εισηγμένων Εταιρειών Χ.Α.

Κλείνω χωρίς περαιτέρω σχόλια, απλά σας υπενθυμίζω τα πρόσφατα σχόλια μου σχετικά με την οικονομική κρίση, πολλά από τα οποία βρίσκουν την απάντηση ή στήριξη τους στο άρθρο του Ιώνα Στεριώτη.