31.3.08

Δε σε δίνω... (δέκα χρόνια μετά ή δέκα χρόνια πριν;;)

Από την ώρα που σου χάρισα το τραγούδι του Φάμελου «η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει» με ρωτούσες συνέχεια, είχες το δικό σου τρόπο, ποιά είναι η δική μου ευτυχία. Ήθελες να μάθεις το δικό σου ρόλο, στο δικό μου οικοδόμημα...

Σήμερα λοιπόν, σου απαντώ. Η ευτυχία μου είμαι εγώ, όχι εσύ. Εσύ, πριν από πολλά χρόνια ήσουν μια άλλη, τότε σε έκλεισα σε ένα μικρό κουτάκι στην άκρη του μυαλού μου, τώρα όμως βρήκες το δρόμο και ξαναγύρισες, μια άλλη, ίδια, διαφορετική, σίγουρη για το τι θέλεις όχι όμως για τον εαυτό σου, μια άλλη που φοβάμαι ότι θα είσαι (και εσύ...) περαστική... (Αλήθεια, θα υπάρξει και τρίτη μετά από χρόνια;;)

Εγώ όμως είμαι καθε μέρα ο ίδιος, όσο κι αν με πιέζεις να αλλάξω, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω το νεανικό σου εγωισμό. Αλήθεια σκέφτηκες ποτέ ότι όταν αλλάζω μόνο και μόνο γιατί εσύ μου το ζητάς αυτό δεν μπορώ να το πω ευτυχία;; Ούτε μπορώ να πω ευτυχία το να δέχομαι την κριτική σου κάθε φορά που δεν σκέφτομαι σαν και σένα, που αυτά που βλέπω δεν τα βλέπω όπως εσύ;; «Και που λες Ευτυχία, ευτυχία δεν βρήκαμε, λίγα μόνο στοιχεία ευτυχίας χαρήκαμε...»

Έλεγες ότι είσαι επαναστάτρια, εννοούσες μάλλον ότι κάθε φορά που σου ανέτρεπα τα πιστεύω σου επαναστατούσες ενάντια στα δικά μου, αυτό που ο πολύς κόσμος αποκαλεί συντήρηση. Ναι, ξέρω, τώρα διαβάζεις και λές ότι όλα αυτά τα λέω από πείσμα, από πόνο, από... Σαν να είναι ένα ακόμα πείραμα του Παβλώφ, μόνο που αυτή τη φορά δεν πέτυχε «...ότι χτίζουμε σκορπάει στον άνεμο...», αυτή τη φορά δεν ήθελες, δε με άφησες να διαμορφώσω το μυαλό σου. Κοίτα, να ξέρεις ότι δεν προσπάθησα ποτέ να το κάνω, απλά προσπαθούσα να σε «οδηγήσω» να είσαι ΕΣΥ και ξέρω πόσο δύσκολο σου είναι να είσαι ΕΣΥ. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο, δεν είχα περιθώρια, όλη η προσοχή μου ήταν να μην ξεφύγω, να είμαι ΕΓΩ, δεν είχα περιθώρια για κάτι άλλο ούτε σου άφησα περιθώρια να μου υπαγορεύσεις τι θα ήθελες να είμαι... Το κατάλαβες τώρα;;

Σε ένα πράγμα έπεσες μέσα: στην τρέλα. Μαζί σου ήμουνα τρελός, ήξερα ότι μπορούσα να ακουμπήσω στη σιγουριά σου και να εκφράσω το διαφορετικό, να ζήσω, να μιλήσω, να δημιουργήσω, να επιθυμήσω πολλά καινούργια πράγματα ταυτόχρονα, να ξεφύγω από τα κοινότυπα, να είμαι εγώ εκείνο το λαμπρό φως που βλέπεις στη μέση όταν γύρω γύρω πολύχρωμα πυροτεχνήματα σκάνε, φτιάχνουν σχέδια και εικόνες, πάνω από το «Ααααα!!!» του κόσμου...

Δεν ξέρω αν με κατάλαβες ποτέ, ξέρω ότι ποτέ δεν το άφησες να φανεί, ότι ποτέ μου δεν κατάλαβα αν με κατάλαβες... Δεν πειράζει, έχει και αυτό την ομορφιά του, την ομορφιά του άγνωστου, του απροσδόκητου, δεν είναι βλακεία. Ναι, ξέρω, κάποιοι δεν θα το δουν έτσι, σαν να ακούω τις φίλες σου -μοιρασμένες οι γνώμες τους- να προσπαθούν να σε βάλουν στον δικό τους ίσιο δρόμο... οι μισές από δω, οι άλλες από εκεί... Αν το σκεφτείς όμως λίγο ακόμα θα δεις ότι έπρεπε να συμβεί ό,τι συνέβει, χωρίς αυτό θα ήταν σα να ζούσαμε στον παράδεισο, μέσα στην πλήξη, στη βαρεμάρα, στην ομοιομορφία, δυό άνθρωποι τόσο ξεχωριστοί, τόσο διαφορετικοί από τους άλλους...

Ψάχναμε, λες, κάτι να συμβεί; Δεν ξέρω, τι να σου πω... Προτιμώ να σκέφτομαι τη «λογική» αυτών που θα συμβούν, μήπως και τα «επηρεάσω», προτιμώ να φτιάχνω μουσική που να κρατάει μέσα σου ζωντανή την παρουσία μου, την ύπαρξη μου, προτιμώ να σε σκέφτομαι απλά καθημερινα, να κλαις για το κινητό που έπεσε και χάλασε, να γελάς για το μάθημα που πέρασες, να πεισμώνεις για τα λάθη σου που έβλεπα, να είσαι σκεπτική για τον φίλο που έχει πρόβλημα, να σου λείπουν οι κολλητές σου, να ζεις την κάθε μέρα μισή (ή μήπως μία;;) ώρα αργότερα...

Προτιμώ να κρατάω τη «μούσα» μου στο μυαλό μου ζωντανή όπως την έπλασα, όπως την έζησα, όπως την άφησα... Αλήθεια πρόσεξες ότι δεν είπαμε ποτέ «αντίο»;; Δεν θα μπορούσαμε να πούμε, αυτή τη λέξη, αυτή τη λογική δεν τη βάλαμε ανάμεσα μας, «μιλάγαμε αργότερα», «τα λέγαμε αύριο», «πάρε τηλέφωνο», «πάω, βιάζομαι, αύριο δε θ'αργήσω...».

«Δε σε δίνω...

Σε κρατάω για μένα,
κι αν κλείσεις το τηλέφωνο
θα παίρνω ως το πρωί...

Σε κρατάω για μένα,
κι όποιος κοιμάται δίπλα σου
ας το ξανασκεφτεί...

Δε σε δίνω...

Σα να παραδίνεσαι,
στη μάχη που δεν πρέπει να χαθεί,
στη γοητεία του να δίνεσαι
υπάρχει μια μεγάλη απειλή

υπάρχει κι όριο
μα απόψε το τραβάω το σκοινί
Δε σε δίνω...»

Καλό σου βράδυ, είπαμε όχι αντίο, τα λέμε με την πρώτη ευκαιρία, «...προσπαθώ να ξεχάσω, όμως κάτι συμβαίνει, ό,τι όμορφο πιάσω, να το δεις περιμένει...είχα πει πως θ' αλλάξω, κι όσο αλλάζω σου μοιάζω...»

Υ.Γ. οι παραπάνω στίχοι είναι της Δήμητρας Γαλάνης και της Μυρτώς Κοντοβά από το τραγούδι «Δε σε δίνω» της Δήμητρας Γαλάνη. Οι στίχοι του επιλόγου είναι του Γεράσιμου Ευαγγελάτου από το τραγούδι «Σ'έχω βρει και σε χάνω» της Νατάσας Μποφίλιου. Το τραγούδι του Μανώλη Φάμελου λέγεται «η ευτυχία είναι αυτό» και η Ευτυχία «λέει» στο «και που λες Ευτυχία» του Αντώνη Καλογιάννη. Το υπόλοιπο πεζογράφημα είναι γεγονότα, αναμνήσεις, οράματα, σκέψεις για τη ζωή που «κάνει κύκλους» στο ίδιο θέμα (1993-1998, 2003-2008, 2013[;;]-...). Τα πρόσωπα δεν έχουν σημασία, τα συναισθήματα έχουν...

30.3.08

Αποστάγματα της λαϊκής σοφίας...

«Δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται...» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Το ξαναθυμήθηκα διαβάζοντας εδώ και κάποια ώρα τα διάφορα που κίτρινοι, πράσινοι και λοιποί διάφοροι αδιάφοροι γράφουν για να τιμήσουν την ξεφτίλα στην οποία μας υποχρεώσαν οι δικοί μας «επαγγελματίες ποδοσφαιριστές». Με την ευκαιρία αυτή λοιπόν, να προσθέσω και άλλα αποστάγματα της λαϊκής σοφία. Έχουμε και λέμε λοιπόν:
  • Εδώ γαμούν αρσενικούς και συ γυρεύεις νύφη
  • Έκλασεν η νύφη, σχόλασεν ο γάμος
  • Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει
  • Καράβι που αργεί, σκατά είναι φορτωμένο
  • Ο καθένας την πορδή του μοσχολίβανο την έχει
  • Ο κουφός και ο κλανιάρης πάνε δίπλα στα νταούλια
    (...ο ένας για να ακούει και ο άλλος για να μην ακούγεται...)
  • Οι γύφτοι τα μαλώματα τα ‘χουν για πανηγύρια
  • Παρακαλετό μουνί, ξινό γαμήσι
  • Παιδιά, σκατά και σύννεφα δεν πιάνονται
  • Το μουνί και το χταπόδι, όσο το χτυπάς απλώνει
  • Το μουνί και το πριόνι, όποιος δεν τα ξέρει ιδρώνει
  • Το ράσο θέλει καλοπέραση κι η πουτανιά φτιασίδι
  • Τον κώλο βάζεις μάγειρα, σκατά θα μαγειρέψει
  • Το ντέφι κι’ η Αποκριά είναι του πούστη η χαρά
  • Το ψαρι θελει υπομονη και το μουνί κυνήγι!
  • Ασπρα μαλλια στην κεφαλη, κακα μαντατα στην ψωλή!
  • Μαλλί μπαμπακι, ψωλή φαρμακι!
  • Ο γαμών κώλον και ο αγοράζων γη δεν χάνουν ποτέ!

Μαύρη νύχτα !!! Ντροπή σας !!!


Ατελείωτη ξεφτίλα... Μαύρα χάλια... Ελεεινή εικόνα... Ρε σεις, ήταν ο Ολυμπιακός αυτός με τα κόκκινα στο γήπεδο ή η ΑΕ Αετομαγούλας;;

Δεν είναι το σκόρ, θα μπορούσε να είναι 6-0 με την ίδια ευκολία που θα μπορούσε να έχει σκοράρει ο Ολυμπιακός. Είναι η εμφάνιση ή μάλλον η μή-εμφάνιση!!

Δεύτερη μπαλιά δεν άλλαξαν μεταξύ τους, ούτε μία φορά δεν μπήκαν στον κόπο να απειλήσουν την ΑΕΚ, έκαναν ήρωες τους κουτσούς, έκαναν MVP τον γέρο-Ριβάλντο ...

Πανάξια η ήττα τους, ας λάβουν όμως υπ' όψιν τους ότι δεν επιτρέπεται να παίζουν τόσο προκλητικά με τα νεύρα μας, δε επιτρέπεται να εξευτελίζουν τόσο προκλητικά όλο αυτό που πιστεύουν, λατρεύουν και υποστηρίζουν τόσα εκατομμύρια φιλάθλων.

Αν αυτοί οι παίκτες που έπαιξαν σήμερα είναι επαγγελματίες που αξίζουν να χρυσοπληρώνονται με τόσα εκατομμύρια, τότε κι εγώ είμαι ο Πάπας της Ρώμης, ας έρθουν γονατιστοί να μου πάρουν μια ...ευλογία.

Από κει και πέρα θα πρέπει να ασχοληθεί η διοίκηση της ομάδας με το γεγονός ότι οι παίκτες δεν ήθελαν να παίξουν, δεν ήθελαν να κερδίσουν, δεν ήθελαν να ξεφύγουν από την κακομοιριά, δεν ήθελαν να μας κάνουν να χαρούμε. Βάλτε τους πρόστιμο, τουλάχιστον το 40% των φετεινών ετήσιων εσόδων τους, αλλά από μόνο του δεν φτάνει!!!

Πρέπει ένας ένας να βγεί και να εξηγήσει τι δεν έκανε και γιατί δεν το έκανε!!! Δημόσια απολογία και δημόσια τιμωρία!!! Όχι λαϊκά δικαστήρια και αηδίες, αυτά εκτονώνουν την οργή, κουκουλώνουν το πρόβλημα, καλύπτουν τους ενόχους. Ούτε αποδιοπομπαίους τράγους πρέπει να αναζητήσουμε, το πρόβλημα εδώ δεν ήταν ένας ήταν όλοι, πρέπει λοιπόν όλοι μαζί να αναλάβουν την ευθύνη και να δώσουν λύση!!!

Θα ρωτήσετε αν φταίει και ο προπονητής; Ποιός προπονητής, ο κ. Σεγκούρα; Αυτός είναι καθηγητής ποδοσφαίρου και βοηθός, δεν είναι προπονητής για ομάδα πρωταθλητισμού. Προσωπικά τον απαλλάσω λόγω βλακείας, απλά δεν έχω ακόμα απαντήσει στο ερώτημα «...βλακείας δικής του ή βλακείας δικής του και όσων άλλων τον έβαλαν εκεί...».

Απλά, για την ιστορία αναφέρω δυό-τρεις προβληματισμούς μου: ο Λεντέσμα ήταν ανύπαρκτος ως αμυντικός χαφ, έπαιξε 66 λεπτά και τέσσερα γκολ, αντικαταστάθηκε μετά... ο Σέζαρ ήταν «η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι» αλλά έπαιξε ενενήντα λεπτά... η άμυνα βύζαινε και έφαγε τρία γκολ στο 10, το 12 και το 30, η αμυντική λειτουργία όμως της ομάδας ούτε άλλαξε ούτε διορθώθηκε ακόμα και στο ημίχρονο... Δε θέλω να συνεχίσω... Με ενοχλεί να χειρίζονται αυτό που αγαπώ άχρηστοι και επικίνδυνοι...

οι σάλπιγγες...

Πως μπορείς να μείνεις στον τόπο από τα γέλια...

Ραδιόφωνο ΣΚΑΙ, Ελληνοφρένεια, ο Αποστόλης στο τηλέφωνο με μια ακροάτρια «διαπραγματεύονται» το θέμα της κυρίας που έμεινε έγγυος κατόπιν της επέμβασης αλλαγής φύλου, «...και άμα κάνετε την εγχείρηση και το αλλάξετε [το φύλο], να
μου κρατήσετε τις σάλπιγγες...», «έλα ρε Αποστόλη, τι λές...», «...μου αρέσουν τα πνευστά !!». Εκεί πέφτει ηχητικό σάλπισμα για επίθεση...

Ευτυχώς πρόλαβα να σταματήσω το αυτοκίνητο...

28.3.08

Πανούτσος «copy paste» ...ένα χρόνο πριν

«Αποσπάσματα σοφίας» Αντώνη Πανούτσου...
Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να απατήσει τη γυναίκα του με συνάδελφο του. Έτσι αποκτά δύο γυναίκες. Μία στο σπίτι και μία στη δουλειά, οι οποίες μπορούν να τον βρίσκουν εύκολα κάθε μέρα και να συναγωνίζονται ποιά θα τον πρήξει πιο πολύ. Εκτός αν έχετε τις αντοχές και το κέφι να βρείτε μια τρίτη και να απατάτε τις άλλες δύο...

Κατά τας γραφάς, μια μέρα οι Φαρισαίοι, που ήταν καθίκια και προσπαθούσαν να πιάσουν τον Ιησού αδιάβαστο, εμφανίστηκαν μπροστά στον Κύριο, συνοδεύοντας μια γυναίκα. «Απάτησε τον άνδρα της». του είπαν και πρόσθεσαν: «Ο νόμος λέει ότι πρέπει να εκτελεστεί με λιθοβολισμό». Τότε ο Ιησούς απάντησε: «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω». Ο πρώτος Φαρισαίος είπε «αμάν, άργησα στο σπίτι για το φαί», ο άλλος έφυγε για το γραφείο και όταν ο Ιησούς έμεινε μόνος με την κυρία της είπε να μην το ξανακάνει και να πηγαίνει σιγά-σιγά...

Ο χρυσός κανόνας της επιτυχημένης σχέσης είναι «ποτέ δεν ομολογείς μια απιστία». Όλες οι γυναίκες λένε: «αυτό που θέλω είναι να μου πεις την αλήθεια», αλλά καμμιά γυναίκα δεν θέλει να την ακούσει. Πείτε οποιαδήποτε δικαιολογία. Πείτε ότι αυτή με τη γούνα με την οποία σας είδε να φιλιέστε ήταν ένα γιγάντιο Σεν Μπερνάρ που σηκώθηκε στα δυο πόδια να σας γλύψει. Πείτε ότι ήταν ένας λοχίας που υπηρετήσατε μαζί και αργότερα άλλαξε φύλο. Πείτε ότι σαχλαμάρα θέλετε, αλλά ποτέ, μα ποτέ μην ομολογείτε...

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι θεωρούσαν απιστία μόνο την ερωτική πράξη ανάμεσα σε άνδρα και παντρεμένη γυναίκα. Η ερωτική πράξη ενός άνδρα με ανύπαντρη γυναίκα ή σκλάβα δεν ήταν αδίκημα. Ο Δημοσθένης είχε πει ότι διατηρούμε εταίρες για την ευχαρίστηση μας, ερωμένες για την προσοχή που μας παρέχουν και συζύγους για να μας δίνουν νόμιμα παιδιά και να επιμελούνται των αναγκών του σπιτιού. Μια διαίρεση εργασιών που, εκτός των άλλων, είχε κάνει την αρχαία Αθήνα να έχει μηδενική ανεργία στις γυναίκες από 16 ως 55 ετών...

Τα παραπάνω σταχυολόγησα από δημοσίευμα της εφημερίδας Πρώτο Θέμα, περίπου ένα χρόνο πριν. Έκρινα ότι αποτελούν «αποστάγματα» σκέψης και σοφίας -πληγείς από την «α-μαλλία» ο Πανούτσος μεγαλούργησε μια ακόμα φορά- και ως τέτοια («αποστάγματα») πρέπει να διασωθούν στη λαϊκή μνήμη.

Ποτέ...

Ποτέ τόσες νύχτες για σένα
Ποτέ τόσο εσύ πουθενά
Κι εκεί που σε παίρνω για ψέμα
Στο αίμα μου μπαίνεις ξανά
Κι εγώ που χρόνια ζω για σένα

Ποτέ δε θα μπω σ' άλλο σώμα
Ποτέ κι ας γυρνώ σαν σκιά
Ποτέ κι ας μοιράζομαι ακόμα
στο πριν, στο ποτέ στο μετά

Ποτέ

Ποτέ τόσες νύχτες για νύχτες
Ποτέ τέτοιο τέλος φωτιά
Κι εκεί που κοιμόσουν και μ' είχες
Καπνός από στάχτη παλιά
Κι εγώ που χρόνια ζω λες κι ήρθες

Ποτέ δε θα μπω σ' άλλο σώμα
Ποτέ κι ας γυρνώ σαν σκιά
Ποτέ κι ας μοιράζομαι ακόμα
Στο πριν, στο ποτέ, στο μετά...

Ποτέ...

Το τραγούδι αυτό είναι ένα από αυτά που διάλεξα να βάλω στο «Κρυφά του Έρωτα», μια από τις πρώτες συλλογές μου. Στίχοι πάντα επίκαιροι, οι οποίοι -ανάλογα με τη διάθεση- μιλάνε στην καρδιά, την ψυχή, το μυαλό. Γράφτηκε για σένα, για αυτό που είσαι, για αυτό που γεννάς μέσα μου...

Για την ιστορία οι στίχοι είναι της Λίνας Νικολακοπούλου, η μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη και η πρώτη ερμηνεία ανήκει στον Μανώλη Μητσιά.

27.3.08

Είμαι και εγώ ένας blogger...

Ναι, το συνειδητοποίησα σήμερα το πρωί, μίλαγα με έναν παλιό φίλο στο τηλέφωνο, όταν τον ακούω να μου λέει: «είσαι και blogger, to atomo εσύ δεν είσαι;;» Εκεί το μυαλό μου έκανε κλικ... Ναι είμαι και εγώ ένας blogger, είπα μέσα μου, «ναι δικό μου είναι, εγώ είμαι εκεί», απάντησα στον φίλο μου τον Γιώργο. Κοίτα να δεις, είπα μέσα μου, πως εξελίσσεται και παγιώνεται κάτι που ξεκίνησε για πλάκα ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα του 2007... Τότε παρακαλούσα τη «νονά» να με βαφτίσει, τώρα πια υπάρχει εκεί έξω κόσμος που με ξέρει με αυτό το όνομα, ένα απογευματινό αστείο έγινε κάτι σαν brand name...

Δεν έχω μετρήσει πόσες μέρες είμαι on-air, έτσι κι αλλιως η επικοινωνία ήταν και είναι η δουλειά μου, ο τρόπος που ζω, ο τρόπος που εκφράζω και εκφράζομαι. Απλά εδώ δεν επικοινωνώ επαγγελματικά, επικοινωνώ προσωπικά, αποτυπώνω τις σκέψεις μου, τα θέλω μου, το εγώ μου, δίνω μορφή και σχήμα σε αυτά τα άυλα που κυριεύουν ώρες ώρες το μυαλό μου...

Στην αρχή έγραφα «κατά παραγγελίαν», τώρα πλέον γράφω φυσικά, ελεύθερα, όταν και όπου κάτι θέλω να γράψω. Παράλληλα μαζεύω ερεθίσματα, σκέψεις, λόγια, εικόνες, απόψεις, κάθε τι που μου κάνει κλικ. Το γράψιμο είναι πια μια καθημερινή συνήθεια, απλή, αυθόρμητη, φυσιολογική. Σταυροπόδι, το laptop από πάνω και ...έτοιμο το «μικρό»!! Μόλις βρω internet (στο σπίτι, στο γραφείο, σε hotspot...) το ανεβάζω, ο κύκλος κλείνει, αποστολή εξετελέσθη...

Έκανα ένα διάλειμμα και κοίταζα τα στατιστικά επισκεψιμότητας. Κάτι που ξεκίνησε σαν παιχνίδι μεταξύ φίλων, γνωστών και αγνώστων, έχει πλέον το δικό του κοινό, έχει πλέον καθημερινούς επισκέπτες, έχει αναγνώστες με συνέχεια και συνέπεια, έχει «ρεύμα». Πέταξα μπουκάλι με μήνυμα στην ερημιά του ωκεανού και αυτό βγήκε σε πολυσύχναστη παραλία... Δε νιώθω απλά τυχερός, νιώθω ευλογημένος, και το κέφι μου κάνω και, επιπλέον, με διαβάζουν.

Είμαι και εγώ ένας blogger, λοιπόν... Όχι, δεν είμαι από αυτούς τους δημοσιογράφους-blogger, ούτε από τους blogger-ειδήμονες ή ειδικούς. Δεν είμαι ούτε blogger «με απ' όλα», «με διπλό τυρί», με «μπιφτέκι και έξτρα σως...». Είμαι απλά ένας blogger, γράφω γιατί θέλω να γράψω, γιατί αν δεν γράψω δεν είμαι εγώ, γιατί αυτά που πιστεύω, θέλω, είμαι, έμαθα να τα εκφράζω και να τα μοιράζομαι...

Δεν περιμένω να «βγω» στην τηλεόραση έχοντας ανακυκλώσει σχόλια από «κύκλους προσκείμενους...», δεν θέλω να είμαι στο τοπ-100 του Sync.gr με τα 100 και πλέον blog που κρέμονται στο ανώνυμο προφιλ μου, δε με νιάζουν τα εύσημα του ανώνυμου «τζάμπα μάγκα». Δεν θέλω να είμαι δήθεν, ούτε «προσκυνημένος». Γράφω όπως σκέφτομαι και μιλάω, σκέφτομαι όπως μιλάω και γράφω, μιλάω όπως γράφω και σκέφτομαι. Όταν φωνάζω, φωνάζω γιατί έτσι μου βγαίνει, με πάθος και σύνεση συνάμα, για να με ακούσω εγώ και όχι για να με διαβάσουν οι άλλοι, και σε όποιον αρέσει.

Αντλώ τις γνώμες και τις απόψεις μου από αυτά που έζησα και ζω, γράφω βιωματικά. Κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια, πως αλλιώς θα μπορούσα άλλωστε. Δεν είμαι αρνητής, έμαθα να έχω άποψη, να έχω πρόταση και να την καταθέτω με επιχειρήματα, να μην προσποιούμαι. Και, μιας και η επιμονή των γονέων μου με έκανε καλό χειριστή του λόγου, το εκμεταλλεύομαι, παίζω με τις λέξεις και τα νοήματα, κινούμαι στη λεωφόρο των λέξεων αλλά δε διστάζω να πάρω και το στενό και δύσβατο λογοτεχνικό μονοπάτι που ξεδιπλώνει πτυχές του μυαλού ανεξερεύνητες, από αυτές που δεν υπακούουν σε τεχνικές, στρατηγικές και αναλύσεις...

Είμαι και εγώ ένας blogger... Αλήθεια, τώρα μόλις συνειδητοποίησα ότι όταν γράφω θέλω να ακούω μουσική, μόλις τώρα κατάλαβα ότι ο ρυθμός των λόγων μου ακολουθεί το ρυθμό της μουσικής που ακούω... Και μετά; τι; Μετά τίποτα, «that's my life», όσο η ζωή μου συνεχίζεται θα την βλέπετε εδώ με ήχους, εικόνες, λόγια, σκέψεις, με χαμόγελο, οργή, λύπη, πάθος, στη βροχή, στο χιόνι, στον ήλιο. Stay tuned !!!

Ξέρεις ότι ζεις στο 2008 όταν...

Ξέρεις ότι ζεις στο 2008 όταν...

1) άθελα πληκτρολογείς το PIN σου στο φούρνο μικροκυμάτων
2) χρόνια έχεις να παίξεις πασιέντζα με αληθινές κάρτες
3) έχεις μια λίστα με 15 αριθμούς τηλεφώνων για να επικοινωνείς με την οικογένεια σου που αποτελείται από 3 άτομα
4) στέλνεις e-mail στον συνάδελφο σου που κάθεται στο διπλανό γραφείο
5) έχεις χάσει κάθε επαφή με φίλους σου γιατί δεν έχουν e-mail
6) επιστρέφεις μετά από μακριά και κουραστική ημέρα εργασίας στο σπίτι σου και στο τηλέφωνο απαντάς με το όνομα την εταιρίας
7) στο τηλέφωνο σου στο σπίτι παίρνεις το 9 για βγάλεις εξωτερική γραμμή
8) επί 4 χρόνια βρίσκεσαι στην ίδια θέση αλλά για 3 διαφορετικές εταιρίες
10) όλες οι διαφημίσεις στην τηλεόραση έχουν στο κάτω μέρος την ιστοσελίδα
11) πανικοβάλλεσαι επειδή βγήκες από το σπίτι χωρίς να πάρεις το κινητό σου και επιστρέφεις αμέσως για να το πάρεις
12) σηκώνεσαι το πρωί και η πρώτη δουλειά που κάνεις είναι να ανοίξεις το Outlook πριν ακόμα κάνεις καφέ
13) γέρνεις το κεφάλι για να χαμογελάσεις :-)
14) διαβάζεις αυτό το κείμενο και χαμογελάς
15) χειρότερα ακόμη, ξέρεις ήδη σε ποιόν θα το στείλεις
16) είσαι πολύ απασχολημένος για να καταλάβεις ότι σε αυτή τη λίστα λείπει το 9
17) ξαναπέρασες τη λίστα για να διαπιστώσεις ότι πράγματι λείπει το 9

.....και τώρα γελάς...

Αντε προώθησε το επιτέλους, τι περιμένεις!

Εμένα μου το προώθησε η καλή φίλη Χρυσιίδα, την ευχαριστώ και, ναι, γύρισα πίσω στη λίστα για να βρω ότι δεν υπάρχει το 9 και, ναι, ακόμα γελάω...

Μουσική και μαθηματικά...


Η μουσική είναι έμπνευση και μετά είναι μια ακολουθία ήχων που δένουν αρμονικά ο ένας μετά τον άλλο. Πάρτε το αγαπημένο σας τραγούδι, δοκιμάστε να αφαιρέσετε δύο νότες, η ακολουθία χαλάει, και μαζί και η ευχαρίστηση, το αίσθημα ολοκλήρωσης που σας δίνει...

Αρμονία, ακολουθία... Που αλλού τα έχω ξανακούσει; Μα, στα μαθηματικά!! Για το λόγο αυτό όσοι γνωρίζουν λένε ότι η μουσική είναι μαθηματικά, είναι η εμπνευσμένη τέχνη της αρμονικής μαθηματικής ακολουθίας.

Όπως η μουσική, έτσι και τα μαθηματικά εκφράζουν πολιτισμό, χαρίζουν αισθήματα, προσφέρουν ευχαρίστηση και ολοκλήρωση. Και όπως τα μαθηματικά «τιμωρούν» τις λάθος εξισώσεις, έτσι και η μουσική ανταμοίβει το διαχρονικό και τιμωρεί το τζούφιο, το εφήμερο, το πυροτέχνημα...

Να, για παράδειγμα, πριν από κάμποσα χρόνια ο χρυσός δίσκος σήμαινε 100.000 πωλήσεις δίσκων, σήμερα σημαίνει 10-15 χιλιάδες παραγγελίες από την εταιρεία που πιάνουν ράφι και σκονίζονται στο διηνεκές. Αυτό υποχρέωνε μυαλά να σκέφτονται και να δουλεύουν δημιουργικά, χωρίς φασόν, κοπιαρίσματα και εύκολες συνταγές...

Πως μου ήρθαν αυτά τώρα; Απλά, χθες το βράδυ άκουγα κάποια παλιά, καλά διαχρονικά τραγούδια και σήμερα το πρωί έπεσα πάνω στα σουξέ... Και τό'λεγε ο Γιοκαρίνης «φίλε φυλάξου απ' τα σουξέ...»

26.3.08

«όλη η δόξα όλη η χάρη, άγια μέρα ξημερώνει...»

«Καθισμένος στο απέναντι παγκάκι, Κυριακή μπροστά στην εκκλησιά, βλέπω εκείνη π'αγαπούσα, γελαστή κι ασπροφορούσα, ν'ανεβαίνει μ'έναν άλλον τα σκαλιά»...

Γέλασα σήμερα, με έπιασε και ποιητική διάθεση. ΣΤΟΠ !!!! ΜΟΜΦΗ !!! Όχι να μας φάει τη δόξα ένας πτωχός και μίζερος Αλέκος, επειδή πρόλαβε την Παρασκευή και ζήτησε δημοψήφισμα. Εμείς είμαστε μεγάλο κόμμα, έχουμε και κοτζαμάν συνταγματολόγο, να κάτσει πάνω σου να σε κάνει χαλκομανία να περνάς κάτω από τις πόρτες...

Τώρα αν εγώ πω «προφάσεις εν αμαρτίαις» θα με καταλάβει κανείς;; Ή μήπως να παω «Αιδώς ...αχρείοι!!», ολίγη ντροπή δεν βλάπτει !! Άκου πρόταση μομφής απο εκείνους που έπρεπε να τους μέμφεται το Πανελλήνιο... Εκείνους που υποτίθεται ότι μπορούν να κυβερνήσουν αλλά δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί οτι πρώτα πρέπει να μας πείσουν κάνοντας κάθαρση και υπεύθυνη και σωστή αντιπολίτευση...

Προτείνω λοιπόν (κι εγώ ένας ακόμα από τους πολλούς) μομφή στην αντιπολιτευτική πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορούν και δεν επιτρέπεται να ασκούν ανεύθυνη πολιτική. Πάνε οι εποχές του εύκολου αντιδεξιού λαϊκισμού όπου όποιος είχε πιό δυνατή φωνή για να κραυγάσει τη μπούρδα του κέρδιζε ψήφους. Το κατάλαβες Γιωργάκη ή να σου το πούμε και στα αγγλικά;;

Πρέπει να καταλάβεις τόσο εσύ όσο και οι υπόλοιποι «εθνοσωτήρες» ότι κάθε ανώριμη πρότασή έχει πλέον υπέρμετρο κόστος. Όχι πολιτικό, ποιός το χέζει το πολιτικό κόστος, πραγματικό κόστος, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτειακό.

Σήμερα, αντιμέτωποι ως κοινωνία με τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες του διεθνούς ανταγωνισμού («πραγματικά πυρά» τα λέει ένας καλός φίλος), δεν έχουμε άλλη διέξοδο από το να επιστρέψουμε τον λαϊκισμό στους παραγωγούς του ως -τουλάχιστον- μη ευφυή τακτική.

Εκείνο που είναι απαιτητό στις μέρες μας από όλους μας είναι να παράξουμε πραγματικές ιδέες και να υλοποιήσουμε ρεαλιστικά προγράμματα για την ανάπτυξη της χώρας. Να γίνουμε πάλι «έμποροι ιδεών» και οχι αγοραστές, όπως μας υποχρέωσαν να είμαστε οι «δώστα όλα» χαχόλοι πολιτικοί ηγήτορες μας. Αυτοί οι ίδιοι πολιτικοί που τώρα, με λαϊκισμούς της συμφοράς, προσπαθούν να βρούν στέρεα γη μέσα στο βούρκο για να πατήσουν και να μη βουλιάξουν.

Αν έχετε να προτείνετε κάτι άλλο εκτός απο λαϊκισμούς της συμφοράς κύριοι των μομφών να το συζητήσουμε, αλλιώς τα περιττώματα σας (λαϊκιστί σκατά) και στο βούρκο σας. Καληνύχτα...

Υ.Γ. Ο τίτλος είναι στιχάκι από σχολικό ποιήμα της νιότης μου, που ξαναθυμήθηκα με την ευκαιρία της επετείου και το αφιερώνω σε Γιώργο, Βαγγέλη και τα άλλα τα παιδιά... Αφερίμ...

Παρέλαση κι «Άγιος ο Θεός»...

Μέχρι να πάμε Βραζιλία, έχω μια καλύτερη πρόταση: «Πάμε παρέλαση;» Όχι ρε σεις σε αυτή με τα στρατά, σε αυτή πάνε πρόεδροι, αρχηγοί και άλλες ανοργασμικές προσωπικότητες. Στην άλλη, με τα πιπίνια, πάμε;


Πάμε σας λέω, «τώρα που είναι άνοιξη και τα λουλούδια ανθίζουν...»

Πως περνούν οι εργαζόμενοι στη Βραζιλία...

Μιας και ασχολούμαστε εντόνως με τα εργατικά, ένας καλός φίλος έσπευσε να μου στείλει την παρακάτω φωτογραφία, με τον τίτλο «Trabalhadores do Brazil» (εργαζόμενοι της Βραζιλίας)... Κι εγώ, κι εγώ, θέλω να γίνω συνάδελφος με την κυρία, ίδιο γραφείο, ίδια καρέκλα, ίδιο καναπέ (αν γίνεται και κρεβάτι, νιαμ, νιαμ)...



... και πριν προλάβω να χαρώ διαβάζω ότι είναι καρναβαλική εμφάνιση σε άρμα για το καρναβάλι του Ρίο με θέμα τον τίτλο της φωτό. Κρίμα και είχα κλείσει τα αεροπορικά, θα τα κρατήσω για του χρόνου, δε μπορεί, κάτι καλό θα έχει....

Αναδημοσίευση: «Πες μου τι εφημερίδα διαβάζεις...»

Πες μου τι εφημερίδα διαβάζεις να σου πως ποιος είσαι...
Η Καθημερινή διαβάζεται από αυτούς που κυβερνούν τη χώρα. Ο Ελεύθερος Τύπος από αυτούς που νομίζουν ότι κυβερνούν τη χώρα. Το Βήμα και τα Νέα διαβάζουν αυτοί που πιστεύουν ότι θα έπρεπε κανονικά να κυβερνούν τη χώρα. Τον Ριζοσπάστη εκείνοι που πιστεύουν πως τη χώρα θα έπρεπε κανονικά να την κυβερνά μια άλλη χώρα. Οι αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας δεν ξέρουν ποιος ακριβώς κυβερνά τη χώρα είναι όμως βέβαιοι πως την κυβερνά με λάθος τρόπο. Την Απογευματινή προτιμούν οι γυναίκες αυτών που κυβερνούν τη χώρα. Τη Ναυτεμπορική διαβάζουν αυτοί στους οποίους ανήκει η χώρα. Την Εστία διαβάζουν όσοι νομίζουν πως η χώρα είναι ακόμα δική τους. Και οι αναγνώστες της Espresso δεν ενδιαφέρονται για το ποιος κυβερνά τη χώρα αρκεί να είναι γυναίκα και να έχει μεγάλο στήθος.

Σημείωση: Το παρόν εδημοσίευσε ο chumba στο tribes.wordpress.com και αναδημοσίευσε ΤΟ ΑΤΟΜΟ, μιας και τον έκανε να γελάσει πρωινιάτικα...

25.3.08

Πάνω που ανησυχούσα, νάτος κι ο OTE...

Παλιά το λέγαμε ως ανέκδοτο, «ΔΕΗ = Δεν Έχουμε Ηλεκτρικό, ΟΤΕ = Ούτε Τηλέφωνο Έχουμε». Το ξαναθυμήθηκα πρόσφατα όταν οι ...Σκωτόπουλοι φρόντισαν να δικαιώσουν την επωνυμία της εταιρείας τους. Όμως κάτι μου έλειπε...
Και να, το θαύμα εγινε, το ανέκδοτο επαληθεύτηκε !! Κάτι η Marfin Investment Group με τη Deutche Telekom που ολοκλήρωσαν την αγοραπωλησία του 20% του ΟΤΕ σε αξία πολλαπλάσια της χρηματιστηριακής, κάτι η φημολογία ότι η κυβέρνηση συναινεί σε συνδιοίκηση με τον ξένο στρατηγικό επενδυτή....
«Και κάπου εκεί στα σκοτεινά, ο Έλλην ξεσπαθώνει, ξεσπαθώνει...», όπως λέει και το εμβατήριο: οι εργαζόμενοι του ΟΤΕ από την πλευρά τους απαντούν με μπαράζ απεργιακών κινητοποιήσεων στην επικείμενη εκχώρηση του management του ΟΤΕ στην DΤ. Οι Γερμανοί κάνουν απολύσεις 3-4.000 κόσμο σε μια θυγατρική τους λέει. Τι κι αν υπάρχει στην Ελλάδα νόμος, πρόσφατα ψηφισθείς, που αναφέρει ότι για να συναινέσει η κυβέρνηση σε τέτοια πώληση, θα πρέπει ο υποψήφιος μέτοχος να διασφαλίσει τις θέσεις εργασίας...
Μάλλον η διατύπωση αυτή δεν καλύπτει ορισμένους, διασφαλίζει τις θέσεις εργασίας όχι όμως και αυτούς που τις κατέχουν. Δηλαδή; Ε, να μωρέ, στο ιδιωτικό τομέα (εκεί ανήκει ο ΟΤΕ πλέον) για να κατέχεις μια θέση, ειδικά θέση ευθύνης, πρέπει να εργάζεσαι σύμφωνα με το job description της θέσης αυτής και να έχεις αποτέλεσμα. Όχι γενικά κι αόριστα να «εργάζεσαι»...
Τώρα έχεις και τον Βουρλούμη που λέει ότι «κάθε μέρα που περνάει με αλυσίδες στις πόρτες σημαίνει χαμένα έσοδα, δυσαρεστημένους πελάτες, δυσφήμηση για μας και γιορτή για όσους δεν θέλουν το καλό μας». Τι να του πεις, δίκιο έχει, μόνο που εδώ δε μιλάμε για την ουσία, «ο καβγάς είναι για το πάπλωμα»...
Άντε να δούμε πως θα πάει και αυτό το θέμα και τα ξαναλέμε.

«Θέλω δημοψήφισμα...» [μέρος 3]

«Θέλουμε δημοψήφισμα», είναι νέα μόδα, παλιά το λέγαμε «εδώ και τώρα εκλογές». Έτσι είναι ο Έλληνας, καινούργιο κοσκινάκι μου και που να σε κρεμάσω...
Αλήθεια, πόσοι ξέρουν ότι τα δημοψηφίσματα υπάρχουν ως θεσμός και στα απλά καθημερινά ζητήματα; Διάβαζα σε άρθρο ημερήσιας εφημερίδας πως ο νέος δημοτικός και κοινοτικός κώδικας προβλέπει τοπικά δημοψηφίσματα, θεσμό που η Αριστερά σνομπάρει μέχρι στιγμής. Διαβαζα στο ίδιο άρθρο ότι η πρόταση της Ν.Δ. στη συνταγματική αναθεώρηση του 2001 για διεύρυνση του θεσμού των δημοψηφισμάτων απερρίφθη από ΠΑΣΟΚ και Αριστερά.
Ε, ναι, αυτό μας έλειπε τώρα, να ασχολούμαστε με τα απλά καθημερινά τοπικά προβλήματα; Αν συνδέονται με θέματα υψηλής πολιτικής, ας το κάνουμε, έχει και μία αίγλη...
Κουβαλάμε που κουβαλάμε την κυρά Μαρία να μας πει τη γνώμη μας π.χ. για την εγκατάσταση εργοστασίου ηλεκτροπαραγωγής της ΔΕΗ στο Μαντούδι (άλλο θέμα όπου είναι «μούγκα στη στρούγκα» τα πάσης φύσεως αριστερά γκρουπούσκουλα), αξίζει τον κόπο να δούμε παράλληλα πως η απόφαση αυτή επηρεάζει την επίλυση του ζητήματος περί ονομασίας των Σκοπίων...
Α, παρεπιπτόντως, να πάρει θέση ο πρωθυπουργός και για την κρυφή συνάντηση Χριστόφια - Ταλάτ και να μας πει τι έδωσε πίσω από τις κλειστές πόρτες της οικίας της Αμερικανίδας πρέσβειρας, μήπως το κορμί του; Τρία σε ένα, να έχουμε να λέμε, «Γαία πυρί μειχθήτω» δηλαδή...
Και μιας και δεν μπορούμε, άστο καλύτερα, μην τυχόν και πάρει πόντους η αντίθετη άποψη, η αντίδραση... Έλα Αλέκοοοο... Είπες κάτι;

«Θέλω δημοψήφισμα...» [μέρος 2]

«Θέλουμε δημοψήφισμα για να μην περάσει το ασφαλιστικό» δηλώνουν ευθαρσώς οι διάφοροι Φωτοπουλαίοι, Πολυζωγοπουλαίοι, τσομπαναραίοι, τεμπελαραίοι, και λοιποί κηφήνες του δημοσίου τομέα.
Παρατηρώ εγώ: τώρα το θυμήθηκαν το δημοψήφισμα ως θεσμό; Το 2001, με πρωτοβουλία της εκκλησίας, μαζεύτηκαν πάνω από δύο εκατομμύρια υπογραφές πολιτών που ζητούσαν από την Πολιτεία να προχωρήσει σε δημοψήφισμα για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες.
Σύσσωμη η Αριστερά, μαζί και το ΠΑΣΟΚ, εκώφευσαν. Ακόμα χειρότερα, αρνήθηκαν το λαϊκό αίτημα, απέρριψαν τις υπογραφές, επικαλέστηκαν, πάλι, άλλες διατάξεις του Συντάγματος, «τα χέρια του Προέδρου είναι δεμένα, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς» μας είπαν...
Μπορούσαν βέβαια να υιοθετήσουν αυτό το θεσμό επί της αρχής, «μαζί σας Έλληνες, ναι, δημοψήφισμα, αλλά...» εις μάτην όμως, ούτε αυτό δε συνέβη. Προφανώς γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να ποδηγετήσουν το θέμα αυτό, να το κάνουν σημαία κομματική και να στοιχίσουν ΚΟΒΕΣ και κλαδικές από πίσω του...
Τι παραπονιέμαι όμως, από καταβολής έτσι είναι οι αριστεροί (πάσης φύσεως και αποχρώσεως), διαθέτουν και επιλεκτική μνήμη, και επιλεκτική κρίση και επιλεκτική άποψη. Τώρα θα αλλάξουν;

«Θέλω δημοψήφισμα...» [μέρος 1]

«Θέλω δημοψήφισμα για το ασφαλιστικό, να αποφασίσει ο λαός» αναφώνησε ο άρχων της ανανεωτικής Αριστεράς, ο μεγάλος (σε ηλικία και μόνον) Αλέκος.
Παρατηρώ εγώ: μα ο λαός αποφάσισε, έχουμε μια εκλεγμένη κυβέρνηση, με νωπή την λαϊκή εντολή, η οποία προεκλογικά μας ζήτησε ψήφο για να λύσει το ασφαλιστικό. Και εμείς, η πλειοψηφία, την ψηφίσαμε.
Και στη συνέχεια η πλειοψηφία των εκπροσώπων μας βουλευτών της έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης, όχι μόνο επί των προγραμματικών δηλώσεων αλλά και πρόσφατα.
Προς τι λοιπόν οι οιμωγές του Αλέκου; Μήπως πλαγίως προσπαθεί να ανατρέψει και φαλκιδεύσει τη νωπή λαϊκή εντολή; Προεκλογικά, και αυτός και οι άλλοι κλαίοντες και ολοφυρόμενοι, έθεσαν στο λαό το ασφαλιστικό ως ζήτημα και η γνώμη τους μειοψήφισε, πως τώρα θα πρέπει να κυριαρχήσει;
Μήπως, εκ του πονηρού ορμώμενος, ο Αλέκος προσπαθεί να καθιερώσει τον λαϊκισμό ως θεσμό υπέρτερο των εκλογών και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας; Μήπως;

24.3.08

Στιγμές χαλάρωσης...





«...το μπαρμπουνάκι θέλει μπυρίτσα
και το κορίτσι θάλασσα,
στα μπαρμπουνάκια και στα κορίτσια
ποτέ χατίρι δεν τους χάλασα...»

Έτσι λέει ο ...ποιητής και χαίρομαι πραγματικά που μπορώ να τον επαληθεύω και να απολαμβάνω όμορφες μέρες σε ξεχωριστά μέρη!!

Επόμενη στιγμή εκδρομικής χαράς και χαλάρωσης σε ένα μήνα, το Πάσχα. Ως τότε δουλειά, τα κεφάλια μέσα, πρέπει να γίνουν πολλά και θα γίνουν !!

21.3.08

20.3.08

Οι βολεμένοι και η ...μαύρη τρύπα

Διάβαζα τις προηγούμενες μέρες ένα άρθρο του Γιώργου Κύρτσου στην City Press για το ασφαλιστικό και την πραγματική κατάσταση της χώρας και της οικονομίας μας. Στην αρχή σκέφτηκα να σταχυλολογήσω τα σημεία που θα συμφωνούσα, όσο όμως διάβαζα τόσο άλλαζα γνώμη. Αναδημοσιεύω το κείμενο ολόκληρο, συμφωνώ με κάθε λέξη, καιρό είχα να δω τόσες πολλές αλήθειες τόσο συμπυκνωμένες και χωρίς περιττά λόγια...
Μαύρη τρύπα
Η άποψη του κ. Κύρτσου - Τετάρτη 19 Μαρτίου 2008
Γιώργος Κύρτσος

Η Ελλάδα έχει πέσει σε μια ασφαλιστική «μαύρη τρύπα». Τα οικονομικά της κοινωνικής ασφάλισης είναι προβληματικά και τα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση είναι στη σωστή κατεύθυνση αλλά δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις «βομβαρδίζουν» την κοινή γνώμη με προτάσεις που ενδεχόμενη υιοθέτησή τους θα οδηγούσε σε μεγάλη αύξηση του κόστους διαχείρισης του συστήματος.

Στο οικονομικό αδιέξοδο πρέπει να προστεθούν η πολιτική ασυνεννοησία και η κοινωνική ανευθυνότητα.

Οι διαμαρτυρίες είναι αρκετά προβληματικές από οικονομική και κοινωνική άποψη. Διαμαρτύρονται κατά κύριο λόγο οι «προνομιούχοι» του συστήματος, οι εργαζόμενοι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα της οικονομίας.

Η Ελλάδα σε παρακμή

Μέσα από την αδυναμία κοινής αντιμετώπισης του ασφαλιστικού, συνταξιοδοτικού αναδεικνύεται η παρακμή της Ελλάδας. Έχουμε το μεγαλύτερο δημογραφικό πρόβλημα μεταξύ των χωρών-μελών της Ε.Ε. και εθνικό μας όραμα παραμένει η πολυτελής πρόωρη συνταξιοδότηση ή έστω μια σύνταξη που θα ξεπερνάει τον τελευταίο μισθό. Έχουμε αναλογικά το μεγαλύτερο και πιο σπάταλο κράτος και ο δημόσιος διάλογος κυριαρχείται από αιτήματα για προσλήψεις, μονιμοποιήσεις, αναγνώριση πλασματικών χρόνων προϋπηρεσίας, χορήγηση συντάξεων χωρίς ασφαλιστικές προϋποθέσεις. Έχουμε μία οικονομία που δεν αντέχει πλέον στο διεθνή ανταγωνισμό και τις εξελίξεις προσδιορίζουν αυτοί που κατεβάζουν τους διακόπτες στη ΔΕΗ για να διατηρήσουν τα «κεκτημένα» και αυτοί που μετατρέπουν την ούτως ή άλλως πιο βρόμικη πρωτεύουσα της Ε.Ε. σε απέραντη χωματερή.

Από τις μεγάλες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας λείπουν αυτοί που έχουν τις μεγαλύτερες οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες: οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, οι μετανάστες που στηρίζουν την ελληνική οικονομία και οι νέοι που έχουν ενταχθεί στην αγορά εργασίας. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα δέχονται μεγάλη επαγγελματική πίεση και έχουν λιγότερα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα από τους εργαζομένους στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα της οικονομίας. Στους περισσότερους μετανάστες δεν αναγνωρίζονται πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα. Όσο για τα μέλη της λεγόμενης γενιάς των 700 ευρώ, καλούνται να πληρώσουν τον τεράστιο ασφαλιστικό λογαριασμό των βολεμένων της λεγόμενης γενιάς του Πολυτεχνείου.

Τώρα που το ξαναδιάβασα μετανοιώνω σε κάτι: ότι απόψεις σαν κι αυτές δεν ακούγονται περισσότερο, πιεσμένες μέσα στις «συμπληγάδες» των βολεμένων.

19.3.08

Προσοχή στην κουνιάδα...

Ήμουν ήδη δύο χρόνια με την κοπέλα, αποφασίσαμε λοιπόν ότι έπρεπε να πάμε ένα βήμα πιό πέρα, ένα μεγάλο βήμα, να παντρευτούμε. Οι γονείς μου βοήθησαν όσο μπορούσαν και όλοι μου οι φίλοι μου έλεγαν πως είναι πολύ καλή ιδέα.

Η κοπέλα, ένα όνειρο σκέτο!! Υπάρχει όμως κάτι που, πως να το πω, με ενοχλεί, αυτό το κάτι είναι η μικρή της αδερφή. Η μέλλουσα κουνιάδα μου είναι 20 χρονών, φοράει κολλητά σουπερ μίνι και στενές κοντές μπλούζες. Σκύβει πάντοτε μπροστά και είχα την ευτυχία πολλές φορές να δω τα εσώρουχα της. Ποτέ δεν το έκανε μπροστά σε κάποιον άλλον!

Μια μέρα λοιπόν, μου τηλεφωνεί και μου ζητάει να πάω σπίτι τους και να δω τις προσκλήσεις του γάμου. Όταν έφτασα ήταν μόνη. Μου ψιθύρισε ότι σύντομα παντρεύομαι και έχει αισθήματα για μένα εδώ και καιρό και ότι δεν νομίζει ότι μπορεί να τα ξεπεράσει. Μου είπε ότι ήθελε μανιασμένα να κάνει σεξ μαζί μου μια φορά πριν παντρευτώ την αδερφή της.

Σοκαρίστηκα, καταλαβαίνετε, ξαφνικά δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Τότε η μικρή γυρίζει και μου λέει «εγώ πάω πάνω, στην κρεβατοκάμαρα, αν θέλεις με ακολουθείς...»

Πάγωσα και την κοιτούσα να ανεβαίνει τις σκάλες. Ανεβαίνοντας, στάθηκε, έβγαλε την κιλότα της και μου την πέταξε με μια κίνηση όλο νόημα και υποννοούμενα.

Έμεινα εκεί για μια στιγμή και μετά έτρεξα στην πόρτα. Την άνοιξα και περπάτησα προς το αμάξι. Ο μέλλον πεθερός μου στεκόταν απέξω και με δάκρυα στα μάτια με αγκάλιασε και είπε: «Χαίρομαι που πέρασες αυτό το μικρό τεστ και είμαι σίγουρος ότι η κόρη μου δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερον άντρα. Καλώς ήρθες στην οικογένεια, γιε μου!»

Ηθικό δίδαγμα: ΝΑ ΦΥΛΑΣ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΑ ΣΤΟ ΑΜΑΞΙ ΣΟΥ!

19.03.2008: Η αργία της Αγίας Καθίστρας...

Τώρα θα πειραχτείτε, θα μου πείτε «δεν είναι αργία, είναι απεργία» και τις λοιπές παπαριές περί εργατιάς που έλεγε στα στρατευμένα του τραγούδια ο Θωμάς Μπακαλάκος...

Όχι καλοί μου φίλοι σήμερα είναι ΑΡΓΙΑ, δεν είναι ΑΠΕΡΓΙΑ. Είναι η έκτακτη επέτειος της Αγίας Καθίστρας, του Αγίου Τεμπέλη, του Οσίου Χαραμοφάη, των Αγίων Πάντων Συνδικαλιστών Εργατοπατέρων κλπ., κλπ.

Τι είπατε; Ότι την απεργία κήρυξαν ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και λοιποί συμπέθεροι; Ποιός τους γαμεί αυτούς μωρέ, θα πάρουνε τις θεσούλες τους στα ψηφοδέλτια, μερικοί θα μπουν και στη Βουλή (ένεκα η τζάμπα διαφήμιση) και ...μην τον είδατε, μήδε τον απαντήσατε τον ...Σκωτοπουλάκο, τον λεβέντη, τον καραμπουζουκλή...

Όχι, δε με έπιασε κάτι παράξενο, απλά με επηρέασε το «ρεπορτάζ του δρόμου».

Πρώτο δείγμα, σε χθεσινοβραδυνό μήνυμα από μια φίλη: «...αύριο εν τω μεταξύ απεργούμε. Θα κοιμηθώ λίγο περισσότερο. Αυτό σκέφτομαι και ηρεμώ! Μου λείπει ύπνος τελικά... το έχω καταλάβει».

Δεύτερο δείγμα, σε πρωινό τηλεφώνημα από τη γυναίκα μου (εκδράμουσα για ψώνια και δουλειές στη Γλυφάδα): «ξέρεις, στο κατάστημα που είμαι, μίλαγα με τις πωλήτριες, καλέσαν εκτάκτως έξι επιπλέον άτομα στην πρωινή βάρδια, περιμένουν μεγάλη κίνηση σήμερα...»

Τρίτο δείγμα, προσωπική μαρτυρία από το απόγευμα που σταματησα σε μεγάλο supermarket για κάποια καθημερινά ψώνια πρώτης ανάγκης. Μια λαοθάλασσα γέμιζε καρότσια, επιδεικνύοντας εξαιρετικό ζήλο στους ελιγμούς, όλα τα ταμεία ήταν ανοικτά, οι υπάλληλοι στις θέσεις τους. Όπως Σάββατο...

Άρα ο ιδιωτικός τομέας δούλεψε και κανονικά και επιπλέον, ενώ ο στενότερος και ευρύτερος δημόσιος κοιμήθηκε μια-δυό ωρίτσες παραπάνω και μετά πήγε για ψώνια....

Κι εγώ που ήξερα ότι όταν απεργεί ένα σωματείο (πόσο περισσότερο η κορυφαία συνδικαλιστική οργάνωση) μαζεύει τα μέλη και τους συμπαθούντες στους χώρους δουλειάς, να διαμαρτυρηθούν, να ενημερώσουν, να συζητήσουν, να προτείνουν λύσεις...

Μπα, μάλλον φταίνε εκείνα τα παλιά βιβλία που διαβάζω ακόμα και με αποπροσανατολίζουν. Μοιραία όμως, κάνω σκέψεις κακές, ποταπές, ελεεινές...

α. Τελικά όλα αυτά τα πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια, τριτοβάθμια, ...ν-βάθμια και ούτω καθεξής σωματεία
αντιπροσωπεύουν ή απλά βολεύουν;

β. Εφόσον οι εργαζόμενοι είτε δουλεύουν είτε ξεκουράζονται και αυτοί που συμμετέχουν στις πορείες είναι μόνο οι συνδικαλιστές, γιατί τις λένε παλλαϊκές και όχι πανσυνδικαλιστικές;

γ. Πόσοι περισσότεροι συνδικαλιστές
χρειάζονται για να ακούσουμε μια ουσιαστική και τεκμηριωμένη αντι-πρόταση για το ασφαλιστικό, μιας και αυτοί που έχουμε δεν τα καταφέρνουν;

δ. Όλοι αυτοί που στυλώνουν τα πόδια καθημερινά σαν κακομαθημένα παιδάκια («δεν το θέλω, το νομοσχέδιο, δεν το θέλω!!!»), δεν φοβούνται μήπως κάποιοι αυστηροί και απηυδισμένοι γονείς τους βάλουν τιμωρία;

ε. Άμα τελικά θέλω και πρέπει να δουλέψω, μήπως να ζητήσω άδεια πρώτα από το σύντροφο Μαυρίκο; Όχι τίποτ' άλλο, μην παρεξηγηθώ και μου στείλει
η Αλέκα τη Λιάνα να με ξεφωνίσει...

Άσε ας σταματήσω να σκέφτομαι καλύτερα, να σώσω αυτά που έγραψα, γιατί νυχτώνει και καιροφυλακτούν οι Δυνάμεις του Σκότους.... ε,... του Διακόπτη ήθελα να πω.... Φτού.... το γρουσούζεψα, ελπιζω να με λυπηθεί η αυτού μεγαλειότης ο Σκωτόπουλος, κλείνω για να προσευχηθώ....

περί πορνείας...

Φοβερή ατάκα από τους αρχί... παπάδες. Διαβάσατε σίγουρα την ανακοίνωση που έβγαλε η διαρκής ιερά σύνοδος: «κάθε σχέση εκτός γάμου είναι πορνεία».

Αυτά, οι σκληροί, αυτοί που κατακρίνουν τη μαντίλα και την μπούρκα μόνο και μόνο γιατί δεν έχουν επάνω τους τα δικά τους σύμβολα. Και μετά τρέχανε οι λίγοι νουνεχείς και σώφρονες να τα μαζέψουν. Γράψαμε ολόκληρο λεξικό με τις διαφορετικές ερμηνείες και εκδοχές της πορνείας.

Είναι μάλλον που έχουν ασθενή μνήμη λόγω γεροντικής μαλάκυνσης. Αλλιώς θα θυμούνταν τις «ροδέλλες», τα «ροζ» πετραχήλια και τα «σκύψε λίγο ευλογημένε...»

Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέττω...

ένα μικρό παιδί και οι απορίες του...

Ως «μικρό παιδί», έχω πάντα απορίες, πολλές απορίες. Κάποιες από αυτές τις λύνω γρήγορα, κάποιες είναι μόνιμες: όπως, για παράδειγμα, το τι μυαλό κουβαλάει ο κάθε άνθρωπος.

Δείτε, αυτές τις μέρες που οι μικροκομματικές λογικές μιας μειοψηφίας γέμισαν την Αθήνα με σκουπίδια, οι περισσότεροι σκεπτόμενοι άνθρωποι φροντίζουν να μη δυσκολεύουν την κατάσταση. Χρησιμοποιούν ειδικές σακούλες σκουπιδιών, τις κλείνουν καλά, τις κρατούν στα μπαλκόνια τους, όταν τις κατεβάζουν φροντίζουν να τις εναποθέσουν σε σημεία που να μην εμποδίζουν, να μην κινδυνεύουν με καταστροφή από διερχόμενα οχήματα. Οι περισσότεροι σκεπτόμενοι άνθρωποι σέβονται την ανάγκη και την προσπάθεια ανακύκλωσης και δεν ρίχνουν οτιδήποτε άσχετο στους μπλέ κάδους.

Εκτός... Εκτός από τους συμπολίτες μας που «δεν κουβαλάνε μυαλό». Αυτοί που παλιά αμόλαγαν τις σκουπιδοσακούλες από τα μπαλκόνια, αυτοί οι ίδιοι που κρατάνε καθαρά τα μπαλκόνια τους, κατεβάζουν ότι βρουν μπροστά τους στο δρόμο και μετά κλείνουν τα παράθυρα τους γιατί «μυρίζει...». Έτσι, δίπλα στις ανοιχτές σακούλες του σούπερ μάρκετ, είδαμε και καναπέδες, μπάζα, σιδερώστρες και άλλα «πανέμορφα»...

«Γιατί να κάνουμε εμείς τους καλούς. Δεν μαζεύτηκαν μόνα τους όλα αυτά τα σκουπίδια που ξεχειλίζουν στους κάδους. Όλοι κατεβάζουν...», δήλωνε με σπουδή κάποιος από αυτούς προχθές σε κάποιον ρεπόρτερ. Δηλαδή, εμείς δεν κατεβάζουμε τα σκουπίδια «για να κάνουμε τους καλούς». Άστα να πάνε...

Και δε μου λύθηκε και η απορία για το τι μυαλό κουβαλάνε... πως να μου λυθεί άλλωστε αφού δεν κουβαλάνε μυαλό...

18.3.08

Γελοία ανθρωπάκια κυβερνάνε τη ζωή μας...

Και ξαφνικά, σκοτάδι !! Και να βλέπατε πως μύριζε... Σήμερα το πρόγραμμα είχε «περιήγηση» από τα νότια προάστια, στο κέντρο και μετά βόρεια και ανατολικά...

Λοιπόν, σε μια τέτοια διαδρομή, ανακαλύπτεις τις πολιτικές γραμμές κάθε δήμου. όπου βρωμάει, επικρατεί η βρώμα από τον Περισσό, μια βρώμα παχιά και ρυπαρή, μπλιάχχχχ... opos Aleka !!

Στα άλλα μέρη η βρώμα ή δεν υπάρχει καθόλου ή είναι πιο κυριλέ... Μια Αθήνα πολύχρωμη, δίπλα στους κάδους των δήμων, μια Ελλάδα γεμάτη σκουπίδια τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά...

Και ξαφνικά, σβήνει το φως!! Όχι δεν έχω κάποια ποιητική διάθεση, τα γεγονότα καταγράφω. Βράδυ, γύριζα σπίτι, όταν εκεί, στην κατηφόρα της Κατεχάκη, ένοιωσα σαν να μπαίνω σε ...μαύρη τρύπα στο διάστημα.

Η κομαντατούρα του κ. Φωτόπουλου (τι ειρωνία, μα τέτοιο όνομα να ανήκει σε κάποιον τόσο εμφανώς σκοταδιστή...) είχε πάλι κατεβάσει τους διακόπτες... Μαζί έσβησαν τα φανάρια, ξαφνικά μερικές δεκάδες οδηγοί έχασαν την «επαφή» τους με τον έξω κόσμο, το πως δεν είχαμε ατύχημα είναι θαύμα...

Έχει παραγίνει αυτό το πράγμα με τις απεργίες, ένα τσούρμο γελοίοι παίζουν με τα νεύρα μας, με την υγεία μας, με τις περιουσίες μας και εμείς είμαστε απροστάτευτοι!! Κανείς δεν ασχολείται με τον πολίτη: τα κομματόσκυλα - συνδικαλιστές παίζουν τα παιχνίδια τους, η κυβέρνηση ασχολείται με την ψήφιση του νομοσχεδίου και άλλα ζητήματα υψηλής πολιτικής, οι νομάρχες «...ανώτεροι», οι μισοί δήμαρχοι «στον πολιτικό κόσμο τους» οι άλλοι μισοί να τρέχουν αλλαφιασμένοι, οι δικαστές «περί αλλότρια τυρβάζουν» και ο απλός πολίτης - έρμαιο στις ορέξεις μειοψηφιών - ταλαιπωρείται και βασανίζεται...

Το χειρότερο είναι ότι αν σας πω να πάρουμε από ένα ματσούκι και να τους κυνηγήσουμε, θα βγει ο κυρ-πρόεδρος και θα μας μιλήσει περί κοινωνικού διχασμού, λες και είμαστε εμείς που τον προκαλούμε... Και πίσω από όλα να ακούς και τη στριγγή φωνούλα του δικτάτορα των διακοπτών: «ότι και να κάνουνε, θα νικήσουμε», δηλαδή «δεν υπάρχει σωτηρία για σένα πτωχέ μαλάκα Έλληνα αν δεν υποκύψεις και δεν υποταχτείς στις ορέξεις μας».

Δεν θα αναφωνήσω «Έλεος», αυτό είναι που θέλουν, θα πω «Αίσχος» και «θα μου το πληρώσετε!!!», «θα πονάτε, θα ζητάτε βοήθεια και όλοι εμείς οι ταλαιπωρημένοι θα σας γυρίσουμε την πλάτη, θα σας αφήσουμε να ψοφολογήσετε». Μόνο αυτό σας αξίζει!!

«Αι χάσου μυρμηγκάκι...», όπως θα έλεγε και ο ήρωας του Λαζόπουλου.

Η νέα μόδα του καλοκαιριού !! Ετοιμαστείτε !!

Το στρινγκ της επόμενης δεκαετίας είναι ήδη εδώ !!!
Κυκλοφορεί σε δίχρωμο...

σε μαύρο...

σε κόκκινο...

έχει εξαιρετικό κράτημα και είναι εύκολο τόσο στο να το φοράς όσο και στο να το βγάζεις...

Κυρίες μου καλοφόρετο!! Κύριοι μου καλή απόλαυση!!

17.3.08

Ρητά και άρρητα...

17.03.1853: δικάζεται ο Μακρυγιάννης

Σαν σήμερα το 1853, δικάζεται στο στρατοδικείο ο στρατηγός Μακρυγιάννης με την κατηγορία ότι σχεδίαζε τη δολοφονία του βασιλικού ζεύγους (Όθων-Αμαλία). Μοναδικός μάρτυρας κατηγορίας ήταν ένας τύπος της νυκτερινής Αθήνας, ο δικηγόρος Ν. Στεφανίδης. Ο στρατηγός θα καταδικασθεί σε θάνατο και θα οδηγηθεί στο νοσοκομείο επειδή ήταν άρρωστος. Το 1854 με τη μεσολάβηση του παλιού το φίλου και υπουργού Στρατιωτικών Δημήτρη Καλλέργη, θα πάρει χάρη και θα αποφυλακισθεί.

υ.γ. για την ιστορία, ο Μακρυγιάννης λεγόταν Γιάννης Τριανταφύλλου και η οικογένεια του «κρατάει ρίζα» από τα βουνά που ενώνουν Φωκίδα και Φθιώτιδα... θα μπορούσε να είναι πρόγονος μου, δεν έχω όμως τον τρόπο και τον χρόνο να αναζητήσω τις απαντήσεις... οπότε -προς το παρόν- αρκούμαι στην εξόχως τιμητική για μένα συνωνυμία...

16.3.08

Έπηξες στο σκουπίδι; Να η λύση !!

Έπηξες στο σκουπίδι;
Σιχάθηκες και σιχτίρισες με τη μαλακία που έχει αποικίσει τον εγκέφαλο των διάφορων κομματόσκυλων;
Βαρέθηκες με τα τερτίπια και τα κομματικά παιχνίδια εις βάρος σου και εις βάρος της υγείας σου;

Να η λύση: τα πακετάρεις, τα φορτώνεις και τα παραδίδεις στους δικαιούχους στην παρακάτω διεύθυνση:
ΠΟΕ - ΟΤΑ
ΚΑΡΟΛΟΥ 24 - 10437 - ΑΘΗΝΑ

Για διευκόλυνση ορίστε και ο χάρτης:


Προσοχή, ως «παράδοση» εννοώ εναπόθεση και όχι «εκτόξευση». Είμαστε πολιτισμένοι, όχι κάφροι όπως οι «κύριοι» της φωτογραφίας...


Άντε, ξεκινείστε σιγά - σιγά και σε καλή μεριά !!

Μοναδικές ικανότητες...


...είναι αυτό που λένε «πιάνει πουλιά στον αέρα!»

Και ένας χαιρετισμός στο μεγάλο καμηλιέρη...

Μήπως πάσχει και αυτός από ιδεασμό;

Απότομο φρενάρισμα....



Χωρίς λόγια...

Το βρώμικο μυαλό σου...



Χωρίς λόγια...

Το πιό cool tatoo !!

Ο τύπος πίστευε ότι έφτιαξε το πιό cool τατουάζ...

...μέχρι που μπήκε στη φυλακή!!

Υ.Γ. Πονάν ορέ τα παλικάρια;;

15.3.08

Κρίσιμο ερώτημα...

Γιατί οι άντρες πάντα βάζουν τις μπύρες στο κάτω ράφι του ψυγείου;;


Σας κάλυψε η απάντηση; Νομίζω ναι !!

Η δύναμη των μαθηματικών...

Δύναμη ή τρέλλα; Ή μήπως και τα δύο;;

Με τι μοιάζει;

Ο πιτσιρικάς ρωτάει τον πατέρα του:
«Μπαμπά, με τι μοιάζει το μουνί;;»
«Πριν ή μετά το σεξ;», απαντάει εκείνος.
«Εεεε, ας πούμε πριν», λέει ο γιός.
«Για να καταλάβεις γιέ μου, φαντάσου ότι βλέπεις μια τουλίπα με τα πέταλα της».
«Και μετά το σεξ;», ξαναρωτάει ο μικρός.
«Ε, τότε, φαντάσου ότι βλέπεις το στόμα ενός μπουλντόγκ που τρώει μαγιονέζα!!»

Έπεσε στα μαλακά...

Η σκηνή στο λόμπυ ενός ξενοδοχείου, ένας άντρας σκύβει προς τον υπάλληλο για να κάνει κάποια ερώτηση και όπως ανασηκώνεται να φύγει κατα λάθος πέφτει σε μια γυναίκα που είναι πίσω του και ο αγκώνας του χώνεται στα στήθη της.

Ξαφνιασμένοι και οι δύο κοιτάζονται για μερικά δευτερόλεπτα, οπότε ο άντρας λέει: «Κυρία μου, αν η καρδιά σας είναι τόσο απαλή όσο το στήθος σας, τότε είμαι σίγουρος ότι θα με συγχωρήσετε».

Γιά να λάβει την απάντηση: «Να σας πω κύριε μου, αν το πέος σας είναι τόσο σκληρό όσο ο αγκώνας σας, είμαι στο δωμάτιο 1221».

14.3.08

Πως να ξεχωρίζετε τη μπύρα με τη σωστή θερμοκρασία...

Για όσους είναι πραγματικά απαιτητικοί, ένα ποτήρι από την πιό εκλεκτή μπύρα πρέπει πάντα να πίνεται στη σωστή θερμοκρασία. Τα λεπτά αρώματα της αλεσμένης βύνης, η ευαίσθητη δουλειά του ζυθοποιού, η εύθραυστη γέυση του αφρού... όλα αυτά μπορείτε πραγματικά να τα απολαύσετε αν το χρυσό σας «ελιξίριο» είναι σωστά παγωμένο.

Στην κατεύθυνση αυτή, μεταπτυχιακοί φοιτητές του τμήματος Μηχανολογίας του MIT ανέπτυξαν μια εύκολη στη χρήση και πλήρως φορητή Συσκευή Θερμομέτρησης Μπύρας, η οποία με εξαιρετική ακρίβεια καθορίζει αν το ποτό σας είναι επερκώς παγωμένο ή όχι.

Για να δοκιμάσετε τη μπύρα, απλώς βάλτε τη συσκευή στα ποτήρια όπως φαίνεται παρακάτω:


Αφήστε τη συσκευή να λειτουργήσει τουλάχιστον επί 15 δευτερόλεπτα και μετά βγάλτε τη και παρατηρήστε τις μετρήσεις.


Η μπύρα στα αριστερά είναι στη σωστή θερμοκρασία...
Καλή απόλαυση!!

Ραγδαία ανατροπή του πολιτικού σκηνικού...

Ο Γιωργάκης τα κατάφερε !!!
Μια φορά ακόμα !!!
Γέμισε ολόκληρο το γήπεδο του Tae-Kwo-Do !!!

Οι παρενέργειες προφανείς:
- ο Κωστάκης πήρε τη Ντόρα και έφυγαν στις Βρυξέλλες για ...διεθνή καριέρα,
- ο Αλέξης «έχασε το δρόμο», άσε που έχει και μάζωξη το Σαββατοκύριακο,
- η Αλέκα αποφάσισε εκτάκτως να καλέσει τους άλλους κομμουνιστές από γύρω - γύρω και να μαντρωθούν στον Περισσό για να αποφύγουν τα χειρότερα...

Και μέσα σε όλα αυτά, ο Έλλην ξεσπαθώνει, ξεσπαθώνει... Άσχετο αλλά στον άλλο Γιώργο, αυτόν που δεν καλέσανε, αρέσει !!! Περιμένει τον Άδωνι να του φέρει τη σάρισα και θα κάνει «ντου»...

Η κοιλιά του μπαμπά...

Ο μικρός μπαίνει ένα βράδυ ξαφνικά στην κρεβατοκάμαρα των γονιών του και βρίσκει την μαμά του να είναι σκαρφαλωμένη πάνω στον μπαμπά του και να πηγαίνει πάνω κάτω. Με το που τον βλέπουν οι γονείς του σταματούν και η μητέρα του γρήγορα «κατεβαίνει» και τυλίγεται στα σκεπάσματα.
«Τι κάνατε εσύ και ο μπαμπάς;», ρωτάει ο μικρός.
«Εεεε... ο μπαμπάς σου έχει μεγάλη κοιλιά και μερικές φορές πρέπει να ανέβω πάνω του και να την πιέσω για να γίνει ίσια», του απαντάει η μητέρα του.
«Χάνεις το χρόνο σου μαμά», λέει πάλι ο μικρός, «όταν εσύ πας για ψώνια η κυρία από δίπλα έρχεται, πέφτει στα γόνατα και του την ξαναφουσκώνει...»

Οι ΗΠΑ και η παγκοσμιοποίηση...

Τον περασμένο μήνα μια παγκόσμια έρευνα πραγματοποιήθηκε από τον ΟΗΕ.

Η μόνη ερώτηση που υποβλήθηκε ήταν: «Παρακαλώ να εκφέρετε την τίμια κι ειλικρινή άποψή σας για τη λύση στο πρόβλημα της έλλειψης τροφίμων στον υπόλοιπο Κόσμο;»

Η έρευνα κατέληξε σε φιάσκο.

Στην Αφρική δεν ήξεραν τι σημαίνει «τρόφιμα».
Στην Ανατολική Ευρώπη δεν ήξεραν τι σημαίνει «τίμια».
Στην Αγγλία δεν ήξεραν τι σημαίνει «ειλικρινή».
Στη Δυτική Ευρώπη δεν ήξεραν τι σημαίνει «έλλειψη».
Στην Ελβετία δεν ήξεραν τι σημαίνει «πρόβλημα».
Στην Κίνα δεν ήξεραν τι σημαίνει «άποψη».
Στη Μέση Ανατολή δεν ήξεραν τι σημαίνει «λύση».
Στη Νότια Αμερική δεν ήξεραν τι σημαίνει «παρακαλώ».

Και στις ΗΠΑ δεν ήξεραν τι σημαίνει «υπόλοιπος κόσμος».....

13.3.08

Γέφυρα ή γυναίκα;

Ένας άντρας, έκανε τη συνηθισμένη του βόλτα περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας και λέγοντας την προσευχή του. Ξαφνικά λέει δυνατά: «Θεέ μου σε παρακαλώ, άσε με να σου κάνω μια ευχή!»
Τότε, μονομιάς, οι ουρανοί σκοτεινιάζουν, σύννεφα απλώνονται από πάνω του και η φωνή του Θεού από το υπερπέραν ακούγεται να λέει: «Επειδή ανέκαθεν προσπαθούσες και ήσουν πιστός σε εμένα με κάθε τρόπο, θα σου δώσω την ευκαιρία να κάνεις την ευχή σου».
Λέει λοιπόν ο φίλος μας: «Θέλω να φτιάξεις μια γέφυρα μέχρι την Πάρο, έτσι ώστε να πηγαίνω με το αμάξι μου όποια ώρα θελήσω και να ξεκουράζομαι στο εξοχικό μου ατενίζοντας τη θάλασσα».
Ο Κύριος του απαντάει: «Το αίτημα σου είναι καθαρά τεχνοκρατικό. Φαντάσου τις δαπάνες ενός τέτοιου εγχειρήματος. Τα χιλιάδες στηρίγματα που θα χρειάζονταν και θα έφταναν τα βάθη του Αιγαίου! Το τσιμέντο και το ατσάλι που θα χρειαζόταν! Μπορώ να το κάνω, αλλά μου είναι δύσκολο να εκπληρώσω την επιθυμία σου για ένα ζήτημα τόσο πεζό. Μπορείς να σκεφτείς κάτι άλλο; Μια ευχή που θα με τιμούσε και θα με δόξαζε;»
Ο άντρας σκεφτόταν για πολλή, πολλή ώρα. Τελικά λέει: «Θεέ μου, εύχομαι να μπορούσα να καταλάβω τις γυναίκες. Θέλω να ξέρω πώς νοιώθουν μέσα τους, τι έχουν στο μυαλό τους όταν δεν μιλούν, γιατί κλαίνε, τι εννοούν όταν λένε 'όχι' και πώς μπορώ να κάνω μια γυναίκα αληθινά ευτυχισμένη».
Σκέφτεται λίγα λεπτά ο Θεός και του λέει: «Θέλεις δύο λωρίδες ή τέσσερις σ' εκείνη τη γέφυρα;»

Οι γόρδιοι δεσμοί

«... η πικρή αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχε πραγματικός λόγος για να αναλάβει αποκλειστικά η Τράπεζα της Ελλάδος την εκκαθάριση των συναλλαγών στα ομόλογα και τις μετοχές. Στην πραγματικότητα, η υπηρεσία αυτή επιβλήθηκε επειδή οι κυβερνήσεις ήθελαν να βρουν αντικείμενο εργασίας σε υπηρεσίες της ΤτΕ! Επειδή ήθελαν να αποφύγουν την απαραίτητη μείωση προσωπικού στην Κεντρική Τράπεζα. Για τον ίδιο λόγο ανατίθεται στην Κεντρική Τράπεζα η διαχείριση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων. Όλες αυτές οι υπηρεσίες θα έπρεπε να έχουν "ιδιωτικοποιηθεί"...» (απόσπασμα από άρθρο του Σερ. Κωνσταντινίδη στον Ελεύθερο Τύπο)

Τι ρωτήσατε; Θέλετε να μάθετε τι εννοώ, τι θέλω να σας πω; Αυτό λέγεται κρατικός παρεμβατισμός, αυτό θέλω να σας πω!!

Είναι η κακοδαιμονία που μας δέρνει ως χώρα μετά από τις δύο εγκληματικές δεκαετίες του «Τσοβόλα, δώστα όλα», του «ένα δωράκι στον εαυτό του», του «εκσυγχρονισμού». Μάθαμε να διεκδικούμε και να αμειβόμαστε χωρίς να προσφέρουμε. Το χειρότερο, «έξις δευτέρα φύσις»: τώρα που καλούμαστε να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα, είναι πλέον κεκτημένα που δεν πρέπει να πειραχθούν...

Βλέπετε, τέσσερα χρόνια τώρα, η κυβέρνηση του «σεμνά και ταπεινά» προσπαθεί να λύσει τον γόρδιο δεσμό. Μόνο που η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται, κόβονται!! Ακόμα και αν πρέπει να τρέξει αίμα...

«Πολιτική απεργία», σωπάτε καλέ τώρα...

Η είδηση από τη σημερινή ενημέρωση στο press room:
«Πέμπτη, 13.03.08 / Πολιτική χαρακτήρισε την απεργία των εργαζομένων στον τομέα της καθαριότητας ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος Ευ. Αντώναρος. "Το ασφαλιστικό δεν έχει καμία σχέση με αυτή την ομάδα εργαζομένων. Η συνέχιση της απεργίας, συνεπώς, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι έχουμε μια πολιτική απεργία", είπε ο κ. Αντώναρος και κάλεσε τους απεργούς να αναλογιστούν τις ευθύνες τους απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.

Αδικαιολόγητη είχε χαρακτηρίσει νωρίτερα την απεργία των εργαζομένων στον τομέα της καθαριότητας ο υπουργός Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος.

Παρά την προσπάθεια εκτόνωσης που έκανε η κυβέρνηση με την απόφαση να μην προχωρήσει σε επίταξη των εργαζομένων στη ΔΕΗ και τους Δήμους, σε συνδυασμό με την κατάθεση τροπολογίας για την ένταξη των εργαζομένων στην καθαριότητα στα βαρέα και ανθυγιεινά, η απάντηση των απεργών ήταν η συνέχιση των κινητοποιήσεων».
Σχόλιο: Έπεσα από τα σύννεφα, σώπα καλέ, τι λέτε τώρα, τα «παιδιά» είναι αθώα, έχουν αιτήματα, να αποσυρθεί το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, να βγει γονατιστή σύσσωμη η κυβέρνηση και να ζητήσει συγγνώμη από τους κ.κ. συνδικαλιστές και μετά να δουλεύουμε εμείς και αυτοί ...«να κααάθονται!!» και να εισπράττουν και τώρα και για πάντα. Βάλτε ρε σεις και το κληρονομικό δικαίωμα, να βολέψουμε και τα παιδιά μας, άντε, στη βράση κολλάει το σίδερο...

Συνέχιζε λοιπόν παρακάτω η είδηση:
«Να δείξουν σύνεση και ευελιξία κάλεσε τους εργαζόμενους στον τομέα της καθαριότητας ο δήμαρχος Αθηναίων Ν. Κακλάμάνης. "Οι δύο φυσικοί τους σύμμαχοι είναι η κοινωνία, την οποία κινδυνεύουν να χάσουν, κι εμείς οι δήμαρχοι", κατέληξε ο κ. Καλαμάνης».
Σχόλιο: Αφήστε κύριε δήμαρχε τις παραινέσεις, δεν τους ενδιαφέρει η κοινωνία, τους ενδιαφέρει η δική τους βολή, η δική τους καλοπέραση, ε, άμα αλλάξει η κατάσταση να πάρουν και καμιά κυβερνητική θεσούλα αν δεν περισσεύει βουλευτιλίκι...

Και παρακάτω:
«...μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου υπέβαλε ο πρόεδρος των Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής Γιάννης Μακρής, για τα επεισόδια σε βάρος αστυνομικών, που έγιναν χθες, έξω από το υπουργείο Απασχόλησης... Στην αναφορά τονίζεται ότι οι αστυνομικοί δέχθηκαν αναίτια και απρόκλητη επίθεση, αρχικώς με ξύλα και καδρόνια και στη συνέχεια με σακούλες σκουπιδιών...»
Σχόλιο: συλλήψεις γιατί δεν έγιναν; όλα τα κανάλια ήταν εκεί, υπάρχουν βίντεο, υπάρχουν φωτογραφίες, εμπρός λοιπόν !! Όχι μόνο τσαμπουκάδες εκ του ασφαλούς, να είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε και τις ευθύνες. Ή μήπως ζητάω ψύλλους στα άχυρα, μήπως τζάμπα ζητάω τσίπα από θρασύδειλα ανθρωπάκια που αρέσκονται να καλύπτονται από την ανωνυμία του όχλου; Θα δούμε...

Και κατέληγε το δημοσίευμα:
«Μηνυτήρια αναφορά με την οποία στρέφεται κατά παντός υπευθύνου για τις συνεχιζόμενες διακοπές ρεύματος υπέβαλε σήμερα στον εισαγγελέα ο πρόεδρος της κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδος κ.Γιώργος Κασιμάτης. Aνέφερε ότι εκπροσωπεί 800.000 επιχειρήσεις σε όλη τη χώρα στις οποίες οι διακοπές ρεύματος έχουν δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα και ζημιές και σημείωσε πως θα ακολουθήσουν και αγωγές για την καταβολή αποζημιώσεων στους επιχειρηματίες που έχουν πληγεί. "Όποιος ευθύνεται θα πληρώσει", είπε χαρακτηριστικά ο κ.Κασιμάτης».
Σχόλιο: Από αυτό το τελευταίο κρατάω το «όποιος ευθύνεται θα πληρώσει», αν και δεν πρόκειται να το δω, προβλέπω να γεμίζει το αρχείο των κατά τόπους δικαστηρίων... Θα μου το θυμηθείτε, θα κατατεθούν αρκετές τέτοιες μηνυτήριες αναφορές, μετά θα αρχίσει από αυτούς που «ευθύνονται» η συζήτηση περί «ποινικοποίησης», «δικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση», και λοιπά παρόμοια φληναφήματα, θα ασκηθούν και «από δω» πολιτικές πιέσεις, οι ιδιωτικές εταιρείες έχουν έτσι κι αλλιώς την προσοχή τους και το ενδιαφέρον τους στραμμένο στη δουλειά τους, άρα ...πάπαλα... Συμβιβασμένοι εξ' ανάγκης !!

Το μόνο ελπιδοφόρο είναι ότι το «Δημόσιο Τέρας» που εκπροσωπούν όλοι αυτοί οι επαγγελματίες συνδικαλιστές ξεψυχάει... Αμήν και πότε...

Άκου τη μουσική, πριν τελειώσει το τραγούδι...

Παρακολούθησες ποτέ παιδιά στο λούνα-παρκ;
Ή άκουσες την βροχή να πέφτει στο χώμα;
Παρακολούθησες το τρελό πέταγμα μιας πεταλούδας;
Χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει η νύχτα;

Καλύτερα να χαλαρώσεις.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Η ζωή είναι μικρή.
Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα;
Όταν ρωτάς κάποιον «πως είσαι;» ακούς την απάντηση;
Όταν τελειώνει η μέρα πέφτεις στο κρεβάτι αγκαλιά με σκέψεις για εκατοντάδες δουλειές που στριφογυρίζουν στο κεφάλι σου;

Καλύτερα χαλάρωσε.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Η ζωή είναι μικρή.
Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

Είπες ποτέ στο παιδί σου «θα το κάνουμε αυτό αύριο» και μέσα στη βιασύνη σου δεν είδες την λύπη του;
Έχασες επαφή; Άφησες μια καλή φιλία να πεθάνει επειδή ποτέ δεν είχες το χρόνο να πάρεις ένα τηλέφωνο και να πεις «γεια!»

Καλύτερα χαλάρωσε.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα
Η ζωή είναι μικρή
Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

Όταν τρέχεις παλαβωμένα για να πας κάπου χάνεις τη μισή χαρά της διαδρομής.
Είναι σα να πετάς ένα δώρο που δεν άνοιξες......

Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας.
Γι' αυτό χαλάρωσε.
Άκου την μουσική
Πριν τελειώσει το τραγούδι.

Τους παραπάνω στίχους άφησε στο mailbox μου η φίλη Εύα, την ευχαριστώ. Σύμφωνα με το μήνυμα που τους συνόδευε, είναι στίχοι ενός μικρού κοριτσιού που πάσχει από μια σπάνια μορφή ανίατης ασθένειας. Αυτό το κορίτσι έχει 6 μήνες ζωής. Σαν τελευταία επιθυμία της, θέλει να στείλει αυτό το ποίημα για να πει σε όλους να ζουν όσο καλύτερα γίνεται την ζωή της, μιας και η ίδια δεν θα μπορέσει.

...Διαβάστε το, γιατί εμείς έχουμε την ευκαιρία να την ζήσουμε...

Χάος και ταλαιπωρία στους δρόμους...

Σκουπίδια που βρωμούν και ζέχνουν, πολύωρες απεργίες των μέσων μαζικής μεταφοράς, πορείες και συγκεντρώσεις, διόλου περίεργο λοιπόν που για να κάνεις την απλούστερη μετακίνηση στην Αθήνα χρειάζεσαι σήμερα μία ώρα, ίσως και παραπάνω...

Ευχαριστούμε μεγαλειότατοι ηγέτες των «περήφανων μπαρουτοκαπνισμένων απεργών» (κατά δήλωσιν του «στρατηλάτη» της ΓΕΝΟΠ) που μας βοηθάτε να καταλάβουμε γιατί πρέπει να σας φτύνουμε πρωί, μεσημέρι, απόγευμα βράδυ...

Άντε να κάνω την αρχή: ΦΤΟΥ ΣΑΣ !!! ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΦΤΟΥ ΣΑΣ !!!
...έτσι, δύο φορές, για να μη σας βασκάνουν...

Ποιος θα τους αποζημιώσει;

Αναδημοσιεύω και ένα ακόμα μικρό αλλά σημαντικό σχόλιο, μερικά πράγματα δεν πρέπει να τα ξεχνάμε, αξίζει να τα διεκδικούμε και να τα υπενθυμίζουμε μέχρι να τακτοποιηθούν...
Για να μην ξεχνιόμαστε... Ακόμη δεν μπορούν να συνέλθουν οι φίλοι του Ολυμπιακού που ταξίδεψαν απ’ την Ελλάδα για το Λονδίνο, έχοντας προπληρώσει 730 ευρώ (αεροπορικά εισιτήρια, διαμονή και εισιτήρια του αγώνα με την Τσέλσι), αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να μπουν στο «Στάμφορντ Μπριτζ». Πρόκειται για εκατοντάδες Έλληνες που είχαν εισιτήρια σε θύρες όπου κάθονται οι οπαδοί της Τσέλσι, τα οποία ωστόσο τους τα έσκισαν οι άνδρες της ασφάλειας του γηπέδου, ακριβώς έξω απ’ τις θύρες. Τους έστειλαν δε σε παμπ του Λονδίνου, προκειμένου να παρακολουθήσουν το παιχνίδι από γιγαντοοθόνες! Επικαλέστηκαν λόγους ασφαλείας. Είναι μία πρακτική που εφαρμόζεται στην Αγγλία, καθώς τη δυνατότητα αυτή την παρέχει η νομοθεσία στους άνδρες ασφαλείας. Κάτι ανάλογο, πάντως, ουδέποτε έχει συμβεί κατά το παρελθόν σε εκτός έδρας ευρωπαϊκό παιχνίδι του Ολυμπιακού. Τώρα, το θέμα είναι τι θα γίνει με τους φίλους των «ερυθρολεύκων». Κατ’ αρχήν, αξίζουν ηθική αποζημίωση και γιατί όχι και υλική. Διότι δεν είναι μόνο τα 730 ευρώ της εκδρομής, αφού κατά μέσον όρο ο καθένας ξόδεψε άλλα 300 με 400 ευρώ κατά την παραμονή στο πανάκριβο Λονδίνο. Αξίζουν την προσοχή όλων μας...

Επιτρέψτε μου πριν κλείσω μερικές σημείωσεις:
α. θα άξιζε κανείς να κάνει διαμαρτυρία και να ζητήσει αποζημίωση από την UEFA ως διοργανώτρια αρχή,
β. μπορεί η διαμαρτυρία αυτή να επεκταθεί και προς τα ευρωπαϊκά δικαστήρια,
γ. δεν είναι μόνον τα 730 ευρώ της οικονομικής αποζημίωσης, μπορεί κάποιος να ζητήσει και αποζημίωση για «προσβολή προσωπικότητας»
δ. μήπως πρέπει να δούμε και το ζήτημα του ότι αποκλείστηκαν φίλαθλοι με εθνοτικά και φυλετικά κριτήρια (δεν αποτελεί αυτό αλήθεια φυλετικό διαχωρισμό;),
ε. μήπως πρέπει να δούμε και το ζήτημα ότι οι φίλαθλοι που αποκλείστηκαν θεωρήθηκαν «a priori» ένοχοι χωρίς επιχειρήματα,
ζ. μήπως πρέπει να δούμε και το ζήτημα ότι οι Έλληνες φίλαθλοι που αποκλείστηκαν είχαν μια περιουσία (το εισιτήριο) την οποία κάποιοι ιδιώτες κατέστρεψαν ατιμώρητα;;
η. ...σταματώ εδώ, όρεξη να έχετε να το ψάχνετε και να δίνετε δουλειά στους δικηγόρους, ειδικά από την ώρα που η επιλογή είναι να περιορίζουμε τα πιθανά θύματα αντί να αποκλείσουμε τους θύτες...

Ναι !! Ο τελικός θα γίνει...

Διάβαζα σήμερα το πρωί στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής το άρθρο του Γιάννη Κουκουλά «Πανάκριβα στάδια με άδειες εξέδρες». Το αναδημοσιεύω χωρίς περαιτέρω σχόλια, ένα ακόμα κείμενο στο «βιβλίο» του χαρακτήρα του νεοέλληνα...
ΜΠΡΑΒΟ! Τα κατάφεραν και τελικά θα γίνει ο τελικός του Κυπέλλου μπάσκετ με αντιπάλους τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Ναι, αποτελεί ΕΙΔΗΣΗ πως στην χώρα που διοργάνωσε με απόλυτη επιτυχία τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η αστυνομία εγγυήθηκε πως μπορεί να διεξαχθεί χωρίς πρόβλημα - αυτό θα το δούμε - ένας αγώνας, που σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, σε όλα τα ομαδικά αθλήματα, αποτελεί γιορτή. Αγώνας που οι παίκτες αδημονούν και περιμένουν τη στιγμή να πατήσουν στο παρκέ ή στο χόρτο για να απολαύσουν το παιχνίδι μπροστά σε κατάμεστες εξέδρες. Φέρτε λίγο στο μυαλό σας το Γουέμπλεϊ σε τελικό Κυπέλλου Αγγλίας…

ΛΟΙΠΟΝ εμείς εδώ στην Ελλάδα, έχουμε όχι ένα, αλλά τουλάχιστον τρία υπερσύγχρονα κλειστά γήπεδα. Ας είναι καλά ο φορολογούμενος πολίτης. Επιπλέον η μία φιναλίστ είναι η εν δυνάμει πρωταθλήτρια Ευρώπης και η άλλη η ομάδα που προσπαθεί να πάρει πάλι τα σκήπτρα στην Ελλάδα από αυτήν. Τι το πιο συναρπαστικό να δούμε αυτές τις δύο, σ’ ένα παιχνίδι «χωρίς αύριο», να διεκδικήσουν το Κύπελλο Ελλάδος.

Ο ΤΕΛΙΚΟΣ πέρασε από χίλια και μύρια κύματα. Αιτία; Η αστυνομία δεν μπορούσε να εγγυηθεί την ομαλή διεξαγωγή του, λόγω της παρουσίας στις εξέδρες των οπαδών των δύο ομάδων. Σχεδόν επί δέκα μέρες το «συζητούσαν». Αν τελικά θα γίνει, σε ποια πόλη, σε ποιο γήπεδο και πώς. Αφού λοιπόν έκατσαν όλοι οι φορείς σ’ ένα τραπέζι, αποφάσισαν, πάντα με την σύμφωνη γνώμη της αστυνομίας, το ματς να γίνει στο κλειστό του Ελληνικού, αλλά… οι ομάδες θα διαθέσουν έκαστη στους οπαδούς της, μόνο από εξακόσια εισιτήρια (600)! Μάλιστα! Σ’ ένα στάδιο 10.000 θέσεων, ο κόσμος θα είναι το πολύ 2.000, αφού μεταξύ των «εμπολέμων» θα υπάρχουν και οι «επίσημοι». Οι «φίλαθλοι του πασατέμπου», όπως τους είχε αποκαλέσει κάποτε ο Παναγιώτης Φασούλας.

ΠΙΑΣΑΜΕ… πάτο. Διότι αν ήταν δυνατόν η αστυνομία για να εγγυηθεί την ομαλή διεξαγωγή του παιχνιδιού θα ήταν σε θέση να ζητήσει και την διεξαγωγή του «κεκλεισμένων των θυρών». Οπότε όλα θα ήταν μέλι γάλα και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Να γίνονται όλα τα παιχνίδια χωρίς θεατές, οπότε δεν θα υπάρχει και ο κίνδυνος δημιουργίας επεισοδίων.

ΕΙΜΑΣΤΕ η μόνη, τουλάχιστον ευρωπαϊκή χώρα, που συντηρούμε πανάκριβα στάδια και γήπεδα, που αντί να προσπαθούν οι αρμόδιοι (;) να τα γεμίσουν με κόσμο, έφτασαν στο σημείο να τον διώχνουν από αυτά. Διότι, όταν ο απλός φίλαθλος ακούει πως για να μπορέσει η αστυνομία να βάλει και να βγάλει από το κλειστό του Ελληνικού 1.200 άτομα, είναι δυνατόν να σκεφτεί πως σε κάποιο άλλο ματς θα πάρει την γυναίκα του και το παιδί του και να βρεθούν στις εξέδρες ενός γηπέδου;

ΚΑΤΑ τα άλλα έχει ετοιμαστεί ο νέος νόμος -να μην κάνει και έναν ο κ. Λιάπης; - που προβλέπει μέτρα για την καταπολέμηση της βίας, που όπως όλοι οι άλλοι αφού θα ψηφιστεί θα μπει στο συρτάρι μέχρι να έρθει ο επόμενος υπουργός για να φτιάξει τον δικό του. Έχουμε φτάσει στο σημείο να έχουμε με κάθε υπουργό και έναν νόμο, αλλά να μην είμαστε σε θέση να διοργανώσουμε έναν τελικό μεταξύ δύο μεγάλων ομάδων με γεμάτες από κόσμο εξέδρες. Μπράβο μας!

12.3.08

Δημοκράτες ή δικτάτορες ;;;

Η ερώτηση είναι σαφής και δεν είναι ρητορική: «τι είναι, δημοκράτες ή δικτάτορες;». «Ποιοί;» θα ρωτήσετε. «Οι εργατοπατέρες, οι αρχισυνδικαλιστές και όλο το συνάφι τους», απαντώ.

Διαβάστε μήνυμα που έλαβα προ ολίγου από εργαζόμενη φίλη: «Σήμερα είχαμε στάση εργασίας... τρίωρη από τις 12:00 έως τις 15:00... και δεν άφησαν κανέναν να μείνει εντός των πυλών... το "Σωματείο Εργαζομένων". Έτσι, μάζεψα κι εγώ τα μπογαλάκια μου και την "έκανα". Την "έκανα" για σούπερ μάρκετ και για το σπίτι... το οποίο απόλαυσα ειλικρινά...».

Ρωτάω τώρα εγώ: από που κι ως που οι συγκεκριμένοι συνδικαλιστές είναι δημοκράτες, όταν μου στερούν βίαια, υποχρεωτικά, φασιστικά ένα βασικό δημοκρατικό μου δικαίωμα, το δικαίωμα στην εργασία;

Ναι, για μένα είναι τουλάχιστον «μη-δημοκράτες» (chic και politically correct), για να μην τους αποκαλέσω δικτάτορες και φασίστες !! Δεν έρχονται να με ενημερώσουν και να με πείσουν με επιχειρήματα και μέσα από ανοικτές δημοκρατικές διαδικασίες για το λόγο που πρέπει να απεργήσω, δε ζητάνε καν τη γνώμη και την ψήφο μου σε κάτι τόσο σημαντικό και καθοριστικό, ενεργούν συγκεντρωτικά, χωρίς καμιά νομιμοποίηση από γενικές συνελεύσεις εργαζομένων, μέσα σε κομματικά γραφεία, πίσω από κλειστές πόρτες και καγκελόφραχτα παράθυρα, αποφασίζουν «για μένα χωρίς εμένα» και ευτελίζουν (ή μήπως «εξευτελίζουν») ένα θεμελιώδες συνταγματικό μου δικαίωμα, αυτό της απεργίας!!

Τώρα, αν εσείς θέλετε να τους πείτε δημοκράτες, πείτε τους. Αρκεί να πείσετε τον εαυτό σας ότι η παραπάνω συμπεριφορά είναι πραγματικά δημοκρατική και τους αντιπροσωπεύει...

Στην Κιβωτό του Νώε...

Στην κιβωτό του Νώε, παρά τον κατακλυσμό, τα ζώα την 3η ημέρα ξεσαλώνουν και το ρίχνουν στο αχαλίνωτο σεξ. Η κιβωτός κουνιέται επικίνδυνα, ο Νώε τσατίζεται και παίρνει δραστικά μέτρα: το κάθε αρσενικό ζώο παίρνει μια κάρτα, στην οποία αναγράφεται το όνομα της συζύγου και η ημέρα που επιτρέπεται να ζευγαρώσουν.

Πάει λοιπόν μετά από 2-3 ημέρες ο πίθηκος στη γυναίκα του και της λέει: «Ετοιμάσου, γιατί την επόμενη Τρίτη θα υποφέρεις βάναυσα».

Η θηλυκιά ψιλογουστάρει, γιατί τον βλέπει “φορτωμένο”, αλλά ντροπιάζεται γιατί το σκηνικό παίχτηκε μπροστά σε όλα τα ζώα.

Την επομένη ο πίθηκος ξανασκάει μύτη και μπροστά σε όλα τα ζώα: «Ετοιμάσου, την επόμενη Τρίτη θα υποφέρεις απάνθρωπα!»

Η φάση επαναλαμβάνεται ακόμα 2-3 φορές και η θηλυκιά μέσα στο ρεζίλι το λέει στον Νώε, που καλεί τον πίθηκο και του ζητάει εξηγήσεις: «Εντάξει, κυρ πίθηκε, το ξέρουμε όλοι ότι είσαι εραστής μεγάλος και δεν κρατιέσαι από τη στέρηση, αλλά δεν είναι σωστό να ντροπιάζεις τη γυναίκα σου μπροστά σε όλους».

Όποτε και ο πίθηκος: «Έχεις δίκιο, αλλά αυτό που δεν ξέρει η δικιά μου, είναι ότι έχω χάσει την κάρτα μου στο πόκερ με τον ελέφαντα!!!!»

Το πρόβλημα του άντρα!!

Ένας άντρας πάει στο γιατρό και του λέει «Γιατρέ, έχω πρόβλημα με την ερωτική πράξη».
«Λοιπόν», του λέει ο γιατρός, «πες μου πώς είναι μια συνηθισμένη μέρα σου».
«Όλα αρχίζουν στη μέση της νύχτας. Η γυναίκα μου με ξυπνάει στις τρεις το πρωί για να το κάνουμε και ξανά στις πέντε για να αφιερώσουμε δύο ώρες στον έρωτα προτού αναχωρήσω για τη δουλειά».
«Χμ, κατάλαβα», λέει ο ιατρός.
«Μισό, περιμένετε», λέει ο άντρας. «Βλέπετε, όταν μπαίνω στο τρένο με προορισμό το Μενίδι για να πάω στη δουλειά, κάθε μέρα συναντάω μια κοπέλα και κλείνουμε μια κουκέτα και το κάνουμε καθ’ όλη τη διαδρομή!»
«Ααα… τώρα κατάλαβα», λέει ο ιατρός.
«Όχι, δεν έχετε καταλάβει ακόμα», λέει ο άντρας. «Όταν φτάνω στη δουλειά, η γραμματέας μου, που μου έχει αδυναμία, με οδηγεί στην αποθήκη και το κάνουμε στα γρήγορα».
«Ααα… τώρα κατάλαβα», λέει ο ιατρός.
«Όχι, όχι, όχι», του λέει. «Όταν πάω για το μεσημεριανό μου γεύμα, συναντάω μια σερβιτόρα που της αρέσω και πάμε στις τουαλέτες για ένα γρήγορο».
«Επιτέλους κατάλαβα…», λέει ο υπομονετικός ιατρός.
«Όχι, περιμένετε», λέει εκείνος. «Όταν επιστρέφω στη δουλειά το απόγευμα, η διευθύντριά μου, μια ιδιαίτερα απαιτητική γυναίκα, με υποχρεώνει να το κάνουμε, διαφορετικά απειλεί ότι θα με απολύσει».
«Μάλιστα…», λέει ο γιατρός, «είναι ξεκάθαρο».
«Όχι, έχει κι άλλο», λέει ο άντρας. «Όταν επιστρέφω στο σπίτι, η γυναίκα μου χαίρεται τόσο που με βλέπει, που μου παίρνει μια πίπα πριν από το βραδινό κι αφού φάμε το κάνουμε».
«Ποιο είναι, λοιπόν, το πρόβλημά σας;» ρωτάει ανυπόμονα πλέον ο ιατρός.
«Να…», λέει ο άντρας, «όταν τον παίζω………… πονάει!!!!!»

Πήδημα στην πραγματικότητα

«Η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση που οφείλεται στην έλλειψη οινοπνεύματος...»

«Μην πηδάς με το μυαλό σου και μη σκέφτεσαι με το πουλί σου...»

ΔΕΗ: Δεν έχει ηλεκτρικό!!

Ο τίτλος παλιό αλλά καλό παιγνιώδες ακρωνύμιο... Μου ξαναήρθε στο μυαλό διαβάζοντας από την Καθημερινή της 12.03.2008, στη στήλη της Ελένης Μπίστικα, το σχόλιο της με τίτλο: Διακοπή σαν της ΔΕΗ, λόγω «Καθαράς Δευτέρας!»

Απολαύστε κι εσείς μια νότα αισιοδοξίας πριν «ξανακυλήσουμε» στην ανάγκη αυτών των ανεκδιήγητων ΓΕΝΟΠτζήδων...
Αυτά έχουν τα εορταστικά τριήμερα, ιδίως όταν ο καιρός είναι ανοιξιάτικος, ο ουρανός καταγάλανος και έχουμε να πετάξουμε και τον χαρταετό! Την Καθαρά Δευτέρα, όπως κάθε χρόνο, όλοι, λίγο πολύ, βγήκαμε έξω από τα όρια της πόλης ή της καθημερινότητάς μας. Ετη φωτός βρεθήκαμε μακριά από την εμβέλεια της τηλεόρασης με τα αγανακτισμένα –δικαίως– δελτία ειδήσεων για τις αδιάκοπες διακοπές ρεύματος της ΔΕΗ! Αν ήξεραν τι τους έσουρναν οι καταναλωτές ρεύματος της ΔΕΗ γι’ αυτές τις ξαφνικές, απανωτές διακοπές, που στοίχισαν ώς και ζωές ανθρώπων, οι λαλίστατοι συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ θα σκέπτονταν καλύτερα πριν βγουν «στο γυαλί» για να υπερασπιστούν το δικαίωμα της απεργίας τους. Εάν όλοι αποφασίσουμε να αργήσουμε να πληρώσουμε τους λογαριασμούς –έτσι, για να τους δώσουμε ένα μάθημα «από τα ίδια, τα δικά τους»– τότε είναι που θα πουν το «ψωμί - ψωμάκι». Με τα άδεια ταμεία. Με τα κεριά, τα γκαζάκια, βυθίστηκαν και οι... μπιρίμπες σε βαθύ σκότος – άντε να ψάχνεις το «ατού» με το φανάρι! Αλλά τη μέρα, με τέτοια λιακάδα, κανείς δεν σκεπτόταν τη διακοπή. Στα κάρβουνα ψήνονταν τα χταπόδια, λεμονάκι ήθελαν τα στρείδια, οι «γυαλιστερές», λαδόξιδο οι σαλάτες, αλατάκι η ντομάτα - τριαντάφυλλο και το κοφτό αγγούρι και οι ελιές και τα τουρσιά, η καλύτερη συνοδεία της «βασίλισσας της ημέρας», της λαγάνας, που σαν τον χαρταετό και αυτή, ανέβηκε στα ύψη, στα 3 ευρώ! Δεν την τρόμαξαν της ΔΕΗ οι διακοπές, την Καθαροδευτεριάτικη ευωχία. Κάτι μαυρομμάτικα φασόλια ή το χταπόδι στιφάδο είχε ετοιμαστεί εγκαίρως. Τίποτα δεν έλειψε από το παραδοσιακό τραπέζι, με πρωταγωνίστρια την ταραμοσαλάτα! Απαραίτητο το ούζο, αλλά και το λευκό παγωμένο κρασί και ο μακεδονικός –όνομα και πράγμα– χαλβάς έκλεινε, το εορταστικό τραπέζι, με την πρόποση «μία, και αυτή ελληνική, η Μακεδονία»!...

Ο Έλληνας και οι δημοσκοπήσεις...

Λόγω ενδιαφέροντος και λόγω επαγγέλματος παρακολουθώ τις κατά καιρούς δημοσιευόμενες δημοσκοπήσεις και έρευνες τάσεων του εκλογικού σώματος (με κορυφαία την του «καταλληλότερου»).
Τελικά, οι έρευνες αυτές αποτυπώνουν με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο τον ιδιαίτερο εγκεφαλικό τύπο του Έλληνα: χαβαλές, «ή του ύψους ή του βάθους», λίγο αλλοπρόσαλλος, ανυπόταχτος, παρορμητικός, δημιουργικός...
Αρκεί να του εξασφαλίσεις ότι κάποιος άλλος θα έχει την ευθύνη και τις συνέπειες, αρκεί να του εξασφαλίσεις ότι θα μπορεί να γκρινιάζει χωρίς να χρειαστεί ποτέ να προτείνει και να υλοποιήσει, αρκεί να του εξασφαλίσεις ότι «μια ζωή την έχουμε, κι αν δεν τη γλεντήσουμε...»
Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί το ότι ο Καραμανλής είναι διαρκώς «ο καταλληλότερος» όπως πριν ήταν ο Σημίτης και πιο πριν άλλοι και άλλοι, μόνο έτσι εξηγείται γιατί ο «χαβαλεδιάρης» Αλέξης εκτίναξε τα ποσοστά του μόλις αντικατέστησε τον «γκρινιάρη» Αλέκο, μόνο έτσι μπορούν να δικαιολογηθούν οι Κακαουνακισμοί και πάσης φύσεως άλλοι «-ακισμοί» των βραδινών τηλεοπτικών παραθύρων...
Τα άλλα τα αφήνω στους «ειδικούς», έχουν και οικογένειες να θρέψουν...

Όταν οι βλάκες κυβερνούν...

Ο παρακάτω διάλογος μεταξύ Αμερικανών και Ισπανών είναι πραγματικός, σύμφωνα με αυτούς που τον δημοσιοποίησαν, και καταγράφτηκε από το κανάλι 106 (Finisterra/ Galicia) των Θαλάσσιων Επικοινωνιών.

Ισπανοί: Εδώ Α-835, για να αποφύγετε την σύγκρουση παρακαλώ αλλάξτε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια. Αυτή τη στιγμή βρίσκεστε 25 ναυτικά μίλια μακριά και κατευθύνεστε ακριβώς κατά πάνω μας.

Αμερικανοί: Αλλάξτε εσείς την πορεία σας 15 μοίρες νότια.

Ισπανοί: Αρνητικό! Επαναλαμβάνω, αλλάξτε πορεία 15 μοίρες 15 μοίρες βόρεια.

Αμερικανοί: Σας ομιλεί ο πλοίαρχος σκάφους των ΗΠΑ, αλλάξτε πάραυτα την πορεία σας 15 μοίρες νότια.

Ισπανοί: Την υπόδειξή σας δεν την βρίσκουμε ούτε λογική ούτε εφικτή. Εάν δεν θέλετε να προσκρούσετε επάνω μας, αλλάξτε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια.

Αμερικανοί: (Με υψωμένη φωνή) Σας ομιλεί ο πλοίαρχος Richard James Howard του σκάφους USS Montana του δεύτερου σε μέγεθος αεροπλανοφόρου του στόλου των ΗΠΑ. Έχουμε μαζί μας δυο αντιτορπιλικά, καταδιωκτικό αεροσκάφος και τέσσερα υποβρύχια. Επιπλέον έχουμε την υποστήριξη καταδρομικών. Δεν κάνω ΥΠΟΔΕΙΞΗ αλλά σας ΔΙΑΤΑΣΣΩ! Αλλάξτε πορεία 15 μοίρες νότια, σε αντίθετη περίπτωση θα προβούμε σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την ασφάλεια του στόλου μας. Πάραυτα τσακιστείτε και αλλάξτε πορεία!

Ισπανοί: Σας ομιλεί ο Juan Manuel Salas Alcantara, εδώ είμαστε δυο άτομα. Έχουμε μαζί μας ένα σκύλο, το βραδινό μας φαγητό, δυο μπουκάλια μπύρα και ένα καναρίνι. Το καναρίνι κοιμάται αυτήν την ώρα. Επιπλέον μας υποστηρίζει ο ραδιοφωνικός σταθμός Cadena Dial de La Coruna. Σας ομιλούμε από τον φάρο με αριθμό Α-853 των ισπανικών ακτών Finisterra Galiciaκαι. Σας γνωστοποιούμε ότι δεν έχουμε πρόθεση να μετακινηθούμε. Δεν έχουμε ιδέα αν είμαστε ο μεγαλύτερος ή ο μικρότερος φάρος των Ισπανικών ακτών. Μπορείτε να προβείτε σε όλες τις γ.... απαραίτητες ενέργειες για την ασφάλεια του γ..... σκάφους σας που σας επαναλαμβάνω κατευθύνεται ολοταχώς προς τις βραχώδεις ακτές μας. Αλλά και πάλι επιμένουμε και σας υποδεικνύουμε να αλλάξετε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια.

Αμερικανοί: Ο.Κ. κατανοητό, ευχαριστούμε.

Τα ζώδια «στη δουλειά»...

Αναρωτηθήκατε ποτέ, ποιος είναι ποιος δίπλα σας στο γραφείο και γιατί έχει αυτή τη συμπεριφορά;;

Πριν πάρετε τηλέφωνο τη Λίτσα Πατέρα (σταθερή, κλασσική αξία !!) ή κάποια άλλη από τις τηλεαστρολόγους, διαβάστε τα quick tips που βρήκα να «περιμένουν» προ καιρού στο e-mail μου.

Δεν ξέρω πόσο επαληθεύονται για όλα τα ζώδια, για μερικά όμως (π.χ. γυναίκα Λέων) είμαι πεπεισμένος !! (σ.σ. Σκύλαααα !!!!)

Τα ζώδια του γραφείου λοιπόν...

Κριός: Μεγάλος καραγκιόζης. Νομίζει πως όλες του τη πέφτουν. Τεράστιος ατζαμής. Θα αναγνωρίσετε το αυτοκίνητο του στο parking από τα πολλά τρακαρίσματα. Παρκάρετε σε απόσταση ασφαλείας. Όταν κολλήσει ο υπολογιστής βρίζει, χτυπάει το ποντίκι «σα χταπόδι» και ρίχνει σφαλιάρες στο σκληρό δίσκο. Αν δεν έχει διαπράξει έγκλημα μέχρι τα 65 του θα βγει στη σύνταξη κανονικά. Η γυναίκα Κριός αργά ή γρήγορα θα κοιμηθεί με όλα τα αρσενικά του γραφείου.

Ταύρος: Το μεγάλο βόδι του ζωδιακού κύκλου. Η ζωή του συνοψίζεται στο τρίπτυχο μαμ κακά και νάνι. Δουλεύει σαν είλωτας αλλά αργεί πολύ να πάρει προαγωγή. Στην πραγματικότητα μπορεί να μη πάρει ποτέ γιατί είναι αθώος και πάντα πρόθυμος να χαρίσει σε άλλους κάθε έξυπνη ιδέα που του κατέβηκε. Η γυναίκα Ταύρος, είναι συνήθως μία νταρντάνα που θα σας ξεπαραδιάσει προτού πείτε κύμινο.

Δίδυμος: Φανερή ή κρυφή αδερφή. Στα κέφια του θυμίζει πολύ Τάκη Ζαχαράτο και Γιώργο Μαρίνο, που είναι και ομοζώδιοι. Στις κακές του υστεριάζει και κουτσομπολεύει τους πάντες και τα πάντα. Το ρουζ που βρήκατε στις ανδρικές τουαλέτες είναι δικό του. Οι γυναίκες Δίδυμοι αν εξασκούν οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα εκτός από το «αρχαιότερο», απλά χαραμίζονται.

Καρκίνος: Ο μπουχέσας. Του αρέσει να κλαίγεται που κανείς δεν αναγνωρίζει την αξία του. Στην πραγματικότητα δεν είναι ικανός ούτε να δέσει τα κορδόνια του. Είναι αρχιτσιγκούνης γι' αυτό φυλάξτε τα τσιγάρα σας και μην τον υπολογίζεται στην απεργία. Φυσικά δε θα χάσει το ημερομίσθιο. Ομοίως και η γυναίκα Καρκίνος.

Λέων: Τεράστιο ψώνιο. Έχει άποψη για τα πάντα και πιστεύει πως είναι γεννημένος ηγέτης. Στην πραγματικότητα είναι ανυπόφορος αυταρχικός σπασ@ρχίδας που όλοι θα ήθελαν να δουν το αλαζονικό κεφάλι του στη λαιμητόμο. Η γυναίκα Λέων είναι εγωπαθής, σκύλα. Αν την έχετε προϊστάμενη αλλάξτε δουλειά.

Παρθένος: Το κατιναριό του ζωδιακού. Υποχόνδριες, υστερικές μύξο-παρθένες. Το τρίπτυχο της ζωής τους είναι πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Είναι αγράμματες και σχολαστικές. Η ιδανική θέση γι΄αυτές είναι καθαρίστριες. Ο άνδρας Παρθένος, αν δεν είναι gay, είναι αιώνιος βουτυρομπεμπές. Παρακολουθείστε πόσες φορές τηλεφωνεί στην μητέρα του αποκαλώντας τη "μαμάκα".

Ζυγός: Ο μαλακοπίτουρας. Παλιμπαιδίζει μέχρι τα βαθιά γεράματα και αν καμιά δεν είναι σαν τη μαμά του. Δειλός και μεγάλος χέστης, μη του αναθέσετε ποτέ δύσκολη εργασία. Απλά δε θα τα καταφέρει. Η γυναίκα Ζυγός είναι χαζοβιόλα και βάφεται εφτά φορές τη μέρα.

Σκορπιός: Ανώμαλος και διαστροφικός. Είναι πιθανό να έχει εξώγαμα και να δέρνει τη γυναίκα του. Αν δεν κατηγορηθεί για βιασμό, παιδεραστία ή έστω σεξουαλική παρενόχληση, θα βγει στην σύνταξη σαν κύριος. Κινδυνεύει όμως από ομαδικό λιντσάρισμα γιατί όλοι τον μισούν στο γραφείο. Είναι ύπουλος, γλείφτης και σπιούνος του αφεντικού. Η γυναίκα Σκορπιός έχει δονητές και μαστίγια στη τσάντα της.

Τοξότης: Αλκοολικός, αποτυχημένος, τον έχει παρατήσει η γυναίκα του, είναι χωμένος στα χρέη, παρόλα αυτά δηλώνει αισιόδοξος και έχει πάντα διάθεση για φιλοσοφικές συζητήσεις. Αν δεν τον έχουν απολύσει ως τα 40 του σημαίνει πως το αφεντικό είναι καλός άνθρωπος. Οι γυναίκες Τοξότες είναι μυθομανείς και ανεπρόκοπες.

Αιγόκερως: Καρμίρης, εθνικιστής και κορόιδο. Τα δίνει όλα στη δουλειά αλλά σπάνια καταφέρνει να φτάσει στην κορυφή. Είναι γιατί δεν έχει συνείδηση της βλακείας του. Προικοθήρας και άξεστος. Οι γυναίκες Αιγόκεροι είναι ανοργασμικές και φιλάργυρες.

Υδροχόος: Ψυχοπαθείς. Μόνο αυτοί καταλαβαίνουν τι λένε. Τραυλίζουν και παίζουν κρυφά Nintendo. Γεννημένοι πρωτοπόροι, είναι οι πρώτοι που θα απολυθούν από το γραφείο. Νομίζουν πως το σεξ είναι πρωτεύουσα της Μαλαισίας. Οι γυναίκες δεν έχουν καμιά διαφορά.

Ιχθύς: Οι χειρότεροι όλων. Μισούν όλο τον κόσμο γιατί δε τους δίνει σημασία. Στην πραγματικότητα δεν αξίζουν καμιά σημασία γιατί είναι άχρηστα σκουπίδια που κλάφθηκαν για να τους προσλάβει το αφεντικό και κάθε βράδυ προσεύχονται να πάθετε κακό. Αν τους εμπιστευθείτε μυστικό θα σας απειλούν μια ζωή πως θα το διαδώσουν. Οι γυναίκες είναι ακόμα χειρότερες από τους άνδρες. Αν θελήσετε να τους χαστουκίσετε, κάντε το. Θα ανακηρυχτείτε ο ήρωας του γραφείου.

Πως χωρίζουν τα ζώδια...

Κριός: «Το ξέρω, θα σου είναι πολύ δύσκολο. Θα σου λείπω, θα υποφέρεις και ενδεχομένως θα πέσεις και στα ναρκωτικά. Δεν γίνεται όμως αλλιώς. Φεύγω. Τώρα μπορείς να αυτοκτονήσεις.»

Ταύρος: «Μήπως να το ξανακοιτούσαμε; Ίσως πρέπει να το ξανασκεφτούμε. Πάμε για κάνα καφέ να το ξανασυζητήσουμε;»

Δίδυμοι: «Έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ τι είχα ξεχάσει. Α! Ναι. Χωρίζουμε. Φεύγω, έχω προπόνηση.»

Καρκίνος: «Θέλω να σου πω κάτι. Το σκέφτομαι εδώ και δύο χρόνια, αλλά δεν είμαι ακόμα σίγουρος. Νομίζω ότι θέλω να χωρίσουμε. Ποια είναι η γνώμη σου;»

Λέων: «Ακόμα εδώ είσαι εσύ; Δεν σε χώρισα πριν μια βδομάδα; Α! Δεν είσαι η Γωγώ; Sorry ρε συ, χωρίζουμε...»

Παρθένος: «Χωρίζουμε. Πλύνε τα πιάτα πριν φύγεις. Και όπως φεύγεις, πέτα και τα σκουπίδια.»

Ζυγός: «Βασικά, έχω παράλληλο δεσμό εδώ και 1,5 χρόνο. Δεν θέλω όμως να σε πιέσω. Πάρε το χρόνο σου και σκέψου.»

Σκορπιός: «Μπορεί να χωρίσαμε, μπορεί να πηγαίνω με άλλες, εσύ όμως δεν θα πας με κανέναν. Ποτέ!»

Τοξότης: «Έλα βρε, που να χωρίζουμε τώρα. Άστο. Αν ξαναβρεθούμε, κάποτε, το συζητάμε τότε.»

Αιγόκερως: «Έχω ήδη επικοινωνήσει με τον δικηγόρο μου και η αίτηση διαζυγίου είναι έτοιμη πάνω στο τραπέζι για να την υπογράψεις. Τι; Δεν είμαστε παντρεμένοι;»

Υδροχόος: Μήνυμα στον τηλεφωνητή: «Αγάπη μου, πάω για σαφάρι στην Αφρική. Θα γυρίσω σε κάνα 6μηνο, οπότε μάλλον χωρίζουμε.»

Ιχθύες: «Αντίο απόλυτη αγάπη. Αντίο μεγάλε έρωτα. Δεν έχω δάκρυα να κλάψω, δεν έχω λόγια να πω. Πάω για κάνα ποτό».

11.03.2008: Goodbye Mr. Takis !!

Φίλε Τάκη, χαιρετώ. Στο καλό και καλή επιτυχία. Μπορείς και πρέπει!! Να σου πω την αλήθεια, τουλάχιστον, ως γνήσιος Ολυμπιακός, φεύγεις χορτασμένος...

Δεν είναι πολλοί αυτοί που έριξαν τεσσάρα και ξεφτίλισαν στο βάζελο, δεν είναι πολλοί αυτοί που έριξαν πεντάρα σε αγώνα Champions League, δεν είναι πολλοί αυτοί που πήραν νίκες εκτός έδρας όταν όλοι μιλούσαν για τον καναπέ και κάγχαζαν...

Δεν ξέρω αν ήσουν καλός ή «ο καλύτερος», ξέρω ότι το πόναγες αυτό που έκανες. Γι' αυτό και σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ για όσες μαγικές στιγμές μου χάρισες και τότε και τώρα! Για τις ξεφτίλες του βάζελου, για την περηφάνεια της Ευρώπης, πάνω απ' ολα για την σιγουριά οτι στον πάγκο δεν είχα έναν τεχνοκράτη, είχα κάποιον που τον πονάει η καρδούλα του για να κερδίσει η ομάδα!!!

Για να είμαι ειλικρινής, δε μου αρέσει που δεν θα είσαι πλέον στην ομάδα, στην οικογένεια... Εντάξει, καταλαβαίνω, ο Ολυμπιακός πρέπει να συνεχίσει πέρα και πάνω από συναισθήματα και πρόσωπα, πρέπει να γίνει ισάξιο μέλος της μεγάλης Ευρωπαϊκής ελίτ (...χωρίς τα πράσινα βαγόνια με τα πορτοκάλια του παρελθόντος...), γιατί όμως αυτό πρέπει να γίνει απρόσωπα, χωρίς ψυχή; Ή ίσως έτσι πρέπει να γίνει, γιατί αλλιώς δεν γίνεται;

Δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό, όπως δεν ξέρω, δεν μπορώ να αποφασίσω και για το αν καλώς ή κακώς σε απομάκρυναν απο την ομάδα... Το μόνο που ελπίζω είναι να εξελιχθεί για καλό του Ολυμπιακού!

Τάκη ψυχάρα Ολυμπιακάρα!!! Τουλάχιστον προχθές, στα γενέθλια για τα 83 χρόνια του Θρύλου, έφαγες κομμάτι από την τούρτα... Γεια χαρά και το κεφάλι ψηλά !!