29.2.08

Πρωτότυπη διαμαρτυρία...

Για να διαμαρτυρηθούν για τις περικοπές των bonus του 2007, τα στελέχη της UBS Investment Bank στην Ελβετία συγκεντρώθηκαν και έκλεισαν την είσοδο των κεντρικών γραφείων της εταιρείας...

Ξέρετε τι είναι η παπαριά;;

Η παπαριά είναι ένα δέντρο σαν την αχλαδιά μόνο που δεν κάνει αχλάδια. Ανήκει στην οικογένεια των Papariae στην οποία ανήκει η παπάγια και το αγγούρι. Πρόκειται για δέντρο της ερήμου το οποίο προστατεύει τον καρπό του με πολλά τριχίδια. Με αυτή την μέθοδο τα διάφορα πουλιά-θηρευτές δεν πλησιάζουν.

Ο καρπός του εν λόγω δέντρου ( παπάρι) παρατηρείται έντονα μετά το 15ο έτος της ηλικίας του. Ακόμα τα παπάρια είναι πολύ ευαίσθητα σε πιέσεις. Μπορεί εύκολα να πρηστεί λόγω μεταβολών του περιβάλλοντος στη θερμοκρασία, το pH, και την υγρασία. Προτιμούν να αφεθούν σε ηρεμία και μετά από μια μικρή αύξηση θερμοκρασίας που προκαλείται από μικροερεθίσματα εκτοξεύονται τα σπόρια που μεταφέρονται στο άνθος με τον άνεμο (ανεμογκάστρι).

Λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου ελάχιστα παπάρια είναι φυσιολογικά και λειτουργικά, για αυτό και πρέπει να τύχουν προσοχής από τους γεωπόνους.

Τα παπάρια καλλιεργούνται σε διάφορες χώρες. Άλλοι ισχυρίζονται πως η μεγαλύτερη παραγωγή γίνεται στην Αμερική, άλλοι λένε στην Αφρική και άλλοι στην Ελλάδα.

Βέβαια όπως προαναφέρθηκε τα παπάρια δεν είναι πάντα λειτουργικά. Άρα αν κρίνουμε με επιστημονικά κριτήρια την λειτουργικότητα, οι καλύτερες χώρες είναι η Ινδία και η Κίνα. Αν κρίνουμε βάσει ποσότητας τα αποτελέσματα πάλι διχάζουν, αφού το λίπασμα και οι συνθήκες ωρίμανσης και γαλούχησης παίζουν μεγάλο ρόλο. Τελευταία ακούγονται φήμες για παραγωγή γενετικά τροποποιημένων παπαριών.

Τα παπάρια και τα δέντρα παπαριές τυγχάνουν μεγάλου σεβασμού στις μέρες μας στην Ελλάδα, αφού πάντα οι Έλληνες τα θυμούνται στην καθημερινή ζωή:

-Ως απάντηση σε σχόλιο βαθυστόχαστο: « παπαριές».
-Μεγάλη ένδειξη προσφοράς και αλληλεγγύης είναι η προσφορά παπαριών: «Πάρε τα παπάρια μου ».
-Κάτι που τυγχάνει μέγιστης σημασίας από εμάς λέμε «στα παπάρια μου».
-Για άτομα που κάνουν βαρυσήμαντες δηλώσεις ή πράττουν εξίσου σημαντικά έργα, υπάρχει το « φάε ένα παπάρι» ή «τσίμπα ένα παπάρι».
-Σπανιότερα χρησιμοποιείται η μέτρηση παπαριών για ερευνητικούς λόγους: «μέτρησέ μου τα παπάρια».

Βέρυ ιμπόρταντ πέρσονς ορίζονται ως «παπάρες».

27.2.08

Το πριν & το μετά μιας σχέσης...(μόλις 2 χρόνια αργότερα!)

Πριν: μια μεγαλούτσικη μύτη φαίνεται επιβλητική, δύο πεταχτά αυτιά χαριτωμένα, όπως επίσης και το απλανές μυωπικό βλέμμα.
Μετά:
μια μεγαλούτσικη μύτη φαίνεται σαν έργο του Μπάμπη Βωβού, δυο πεταχτά αυτιά σαν F-16 και το απλανές μυωπικό βλέμμα σαν γκαβομάρα.

Πριν: «Μωράκι μου, συγγνώμη που άργησα 10 ολόκληρα λεπτά, είχε φριχτή κίνηση, υπόσχομαι να μην το ξανακάνω».
Μετά: «Ε, καλά, άργησα μια ώρα και το κάνεις θέμα, δε μου φτάνει που έφαγα τόση κίνηση στην μάπα, έχω και τις υστερίες σου».

Πριν: σκοτώνονται στο άγχος ποιος θα ξυπνήσει πρώτος για να τσακιστεί να πάει στον φούρνο, να πάρει κρουασάν, να φτιάξει καφέ, να στύψει πορτοκάλια, να βρει και ένα λουλούδι για να σερβίρει το μωρό του στο κρεβάτι.
Μετά: σκοτώνονται (μεταξύ τους) για το ποιος θα τσακιστεί να πατήσει τη ρημάδα την καφετέρια, ενώ ο διάλογος διανθίζεται με κλισέ όπως «δεν είμαι δουλάρα να σου φέρνω το καφέ στο κρεβάτι!» ή «δίκιο είχε η μάνα μου που μου’ λεγε ότι είσαι γαϊδούρα!».

Πριν: «Είσαι απίστευτα όμορφη», «Αισθάνομαι τρομερά τυχερός που σ’ έχω πλάι μου», «Καμιά δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί σου».
Μετά: «Καλά ε, τα σουτζουκάκια που έφτιαξες προχτές ήταν ποίημα! Από την μάνα μου πήρες την συνταγή;»

Πριν: Διακοπές στα Κουφονήσια, στη Σούγια, στην Ελαφόνησο, στη Λούτσα, όπου να'ναι φτάνει να είστε οι δυο σας.
Μετά: Διακοπές στη Μύκονο, στην Πάρο, στην Πάτμο, στα Χανιά, οπουδήποτε φτάνει να βρείτε παρέα.

Πριν: Προσφωνήσεις: «Μωράκι μου», «Ζουζουλίνι μου» και άλλα εμετικά.
Μετά: Προσφωνήσεις: «Χριστιανέ μου», «Να σου πω».

SEX: Ο ατέρμονος πόλεμος των φύλων μόλις ξεκίνησε... :-)

Οι 16 πιο μισητές γυναικείες ατάκες κατά την διάρκεια του σεξ…
  • «Πιο βαθιά!» (Μωρή, έχω κι άλλο και στο κρύβω;)
  • «Μη σταματάς», επιτακτικά…(Πόσο ν’ αντέξω ο χριστιανός, άνθρωπος είμαι και εγώ, λύγισα)
  • «Όλοοοο!» (Δεν θέλω να σε πονέσω, βρε κουτό, γι’ αυτό δεν το ξεδιπλώνω!)
  • «Ααχ, συνήλθα!» (Ωχ,θα αρχίσει να μιλάει πάλι!)
  • «Θέλω να σε ακούσω όταν τελειώσεις» (Μα, έχω τελειώσει ήδη, γλυκιά μου!)
  • «Όχι, όχι τίποτα…Απλώς με το μαγιό φαινόταν μεγαλύτερο» (Ήταν που δεν είχα που να βάλω τα κοχύλια..)
  • Χαϊδευτικά τύπου : «Γουγούτσο/ τερατουλίνι/ τζουτζούκι» (Πόσο θα έπιανε αν την πούλαγα σε έναν άραβα;)
  • «Δούλευε το!» (θα μου κολλήσεις ένσημα όμως;)
  • «Κάρφωσε με!» (Γαμώτο, ξέχασα να φέρω και το πριτσινοπίστολο!)
  • «Τι θα κάνουμε μετά;» (Δεν ξέρω για σένα, εγώ λεω να περάσω μια βόλτα από την Φυλής.)
  • «Πρώτη φορά ένιωσα έτσι..»(Αν συνεχίσει να με δουλεύει, θα την χτυπήσω!)
  • «Τα’ κάνες και με άλλες αυτά;» (Όχι βέβαια, για σένα τα φύλαγα!)
  • «Μ’ ανατριχιάζεις» (Ξέχασα το παράθυρο του μπάνιου ανοιχτό.)
  • «Ναι, ναι, ναιαιαιαιαιαι…ααχ, ναι, ναι, ααχ, ναι, ναιαιαι,….» (Να το πάρω το τζιπ μαύρο ή άσπρο;)
  • «Τσούζει. Λες να’ χω μύκητες;» (Τώρα έχω και εγώ..)
  • «Θέλω να βλέπω το πρόσωπο σου» (Πάλι δεν θα γυρίσει, γαμώτη μου!)
Οι 18 πιο μισητές αντρικές ατάκες κατά την διάρκεια του σεξ...
  • «Πες μου, πες μου, πες μου..» (Σπάω το κεφάλι μου, ρε γαμώτο, αλλά τίποτα έξυπνο δεν μου’ ρχεται.)
  • «Σ’ αρέσει, μωρό μου, σ’ αρέσει;» (Αν βάλεις γλώσσα μέσα και σταματήσεις να μ’ αποσπάς, μπορεί και να αποφασίσω.)
  • «Α, καλά το κάνεις!» (Μωρ’ τι μας λες, μπράβο μου, τώρα μ’ έφτιαξες!)
  • «Τι σου κάνω;» (Ε, τι μου κάνεις, τίποτα στην πραγματικότητα, αλλά μην το κάνουμε και θέμα.)
  • «Τι άντρας είμαι εγώ!» (Μαλάκας.)
  • «Πως με θες;» (Ψιλοαβανταζέ, 30 μοίρες απόκλιση δεξιά, μια μερίδα βιδωτό με μια ιδέα από πλαγιομετωπικό, στη συνέχεια θέλω να τελειώσεις εκτός δωματίου και θα πάρω άλλη μια φέτα με ρίγανη, ευχαριστώ.)
  • «Παρ’ τα μωρή άρρωστη/πουτάνα/καριόλα/ ξεσκισμένη/κατσίκα κλπ» (Να σου πω, σε ποια νομίζεις ότι μιλάς, με ήξερες και από χθες;)
  • «Πως στον χώνω!» (Υπάρχει θεός και βλέπει.)
  • «Θα σε σουβλίσω!» (Τι; Με απειλείς κιόλας;)
  • «Σιγά, παιδάκι μου, θα με φας!» (Ναι, έχω ένα πεινασμένο πιράνχας ανάμεσα στα πόδια μου και είναι η ώρα ταΐσματος του.)
  • «Αργκδμπιαααχ» (Εγώ φταιω που σου δίνω σημασία και προσπαθώ να βγάλω νόημα.)
  • «Θα στον βάλω μέχρι τ’ αυτιά!» (Α, ωραία, γιατί είχαν βουλώσει από τα κενά αέρος.)
  • «Θα σου ξεσκίσω την μήτρα» (Θα σου κάνω μήνυση)
  • «Ααααχ, με καις μωράκι μου» (Το έχω από ώρα στον θερμοθάλαμο και τώρα το έβαλα στους 250.)
  • «Μη σταματάς, μη σταματάς, μη σταματάς!» (Ναι, τώρα το θυμήθηκες ν’ αργήσεις που είμαι εγώ από πάνω η ξεγοφιασμένη.)
  • «Ο φίφης μου έγινε πέτρα/σίδερο/γρανίτης/σχιστό- λιθος/σκυρόδεμα/πλάκα Καρύστου/Πεντελικό/μω-σαικό κλπ» (Ταφόπετρα έγινε, αλλά θα μείνει μεταξύ μας.)
  • «Νιώσε το λοστάρι μου!» (Α, εσύ τα’ χεις παίξει τελείως, αυτό ήταν, ΦΕΥΓΩ!)
  • «Αααχ, έρχομαι» (Δεν θα με βρεις εδώ.)
Τι μισούν οι άντρες στις γυναίκες...
  • Που χρησιμοποιούν το ξυραφάκι σου για τα πόδια τους κι όταν βγάζεις εσύ πυώδη σταφυλοκοκκίαση από την μόλυνση, αυτές κάνουν τις αθώες περιστέρες.(«εγώ, το ξυραφάκι σου;»)
  • Που τόσα χρόνια δεν έχουν μάθει να κατεβάζουν σωστά ένα φερμουάρ χωρίς να σου μαγκώνουν τις τρίχες κι όταν καταλαβαίνουν πια ότι σου έκαναν αποτρίχωση σε βάθος, σου λένε: «συγγνώμη, αγάπη μου, το πάθος!»
  • Που καμιά δεν κάνει σωστή αποτρίχωση στο bikini line και η περιοχή της λεκάνης μοιάζει με τον γεωφυσικό χάρτη της Ελλάδας (Εδώ τα λαγκάδια και πιο κει οι εθνικοί δρυμοί.)
  • Που επιμένουν πάση θυσία ν’ αφήσουν στο κορμί σου (οπουδήποτε, ναι, ακόμα και εκεί) ένα σημάδι-μαρκάρισμα, ώστε ο επόμενος ζωοκλέφτης να ξέρει ότι «αυτό το μοσχάρι είναι αλληνής».
  • Που συχνά από το πανηδονικό ηφαίστειο της σεξουαλικότητας τους αναδύονται δυσοίωνοι θόρυβοι και για μια στιγμή νομίζεις ότι ο Φίφης θα είναι το πρώτο θύμα του Πολντεργκάιστ 2.
  • Που όταν έχεις το κεφάλι σου ανάμεσα στα πόδια τους και τελειώσουν, νιώθεις ότι είσαι ο Σκοπιανός αντίπαλος του Σουγκλάκου την ώρα του τελικού, θανάσιμου κεφαλοκλειδώματος.
Τι μισούν οι γυναίκες στους άντρες...
  • Που αντιμετωπίζουν τον Φίφη ως αυτόνομη ύπαρξη («ο Φίφης θέλει πίπα») και τα ρίχνουν όλα σ’ αυτόν, αυτοί δεν φταινε σε τίποτα, ο διάολος μπήκε στον Φίφη και μας κεράτωσαν.
  • Που πέφτουν συνέχεια σε γκούφικες γκάφες του τύπου: «τελικά, έχουν δίκιο, οι όμορφες είναι χαζές» και μένεις να αναρωτιέσαι αν είσαι ηλίθια ή άσχημη.
  • Που όταν θέλουν να κάνουν σεξ, «ο Φίφης είναι στα ντουζένια του, τυχερούλα», εσύ πρέπει να είσαι πάντα έτοιμη ψυχή τε και σώματι, αλλά αν ο μη γένοιτο εκδηλώσεις αυτοβούλως επιθυμία και «ο Φίφης κοιμάται», σε κάνουν να νιώθεις λυσσάρα.
  • Που αν αποφασίσουν να μην το κάνουν μόνοι τους και θυμηθούν να σε προσέξουν κι εσένα, απαιτούν χάρτη ειδικών διαδρομών τύπου «κόφτο τώρα όλο δεξιά, όχι σου 'φύγε, πάρτο λίγο προς τα αριστερά, όπα καλώς, γκάζωσε όπως είσαι» γιατί δεν πιάνουν ούτε ένα υπονοούμενο.

Μια ματιά στη σφαίρα... (8 ερωτήματα ζητούν απαντήσεις)

Αναδημοσιεύω συνέντευξη που έδωσα σε ένα επαγγελματικό περιοδικό τον Ιανουάριο του 2008. Ο τίτλος του post ανήκει στο περιοδικό, η εισαγωγή του άρθρου εύγλωττη: «Καλή, δημιουργική και αποδοτική χρονιά για όλους! Και επειδή τέτοιες μέρες είθισται να γίνονται προβλέψεις, ας επιχειρήσουμε κι εμείς να ρίξουμε μια ματιά μέσα στην κρυστάλλινη σφαίρα... προκειμένου να μάθουμε τις προσδοκίες και τους φόβους που έχουν [σ.σ. επιλεγμένα στελέχη του κλαδου των γραφικών τεχνών] για το 2008».

Ποια πιστεύετε ότι θα είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία για τους επαγγελματίες των γραφικών τεχνών για να μεγαλώσουν την επιχείρησή τους κατά το 2008;
Οι ουσιαστικές ευκαιρίες ανάπτυξης προέρχονται σήμερα μόνο από την ψηφιακή εκτύπωση, {....απαλείφθηκε κείμενο που προβάλλει συγκεκριμένη τεχνολογία...}, σταθερά προσηλωμένη στην υψηλή ποιότητα, την ευελιξία και την παραγωγικότητα, με καινοτομίες {....απαλείφθηκε κείμενο που προβάλλει συγκεκριμένη τεχνολογία...}. Η φετινή DRUPA 2008 πιστεύω ότι θα φανερώσει με τον καλύτερο τρόπο αυτή την πραγματικότητα.

Ποια θα είναι η κυριότερη απειλή για τον τομέα σας το 2008;
Ο κλάδος της ψηφιακής εκτύπωσης είναι σχετικά νέος και, ως τέτοιος, είναι στη φάση της συνεχιζόμενης ανάπτυξης. Η νέα γενιά επιχειρηματιών και στελεχών των γραφικών τεχνών είναι ώριμη και «ανοικτή» στην αλλαγή που επιφέρουν οι νέες αυτές τεχνολογίες, θα έλεγα μάλιστα ότι την επιδιώκουν. Η μοναδική απειλή που θα μπορούσα να δω είναι από εξωγενείς με τον κλάδο παράγοντες (π.χ. διεθνής οικονομία).

Με ποιον τρόπο μπορεί ο κλάδος των γραφικών τεχνών να ανεβάσει το προφίλ του τη φετινή χρονιά;
Με αλλαγή νοοτροπίας και απόφασιστικότητα να επενδύσει στην απόκτηση γνώσης & τη διαμόρφωση αναπτυξιακής στρατηγικής, με ουσιαστικές επενδύσεις σε τεχνολογίες αιχμής, με ποιοτικά πρότυπα τα οποία διαρκώς θα αναβαθμίζονται, με έμφαση στα πλεονεκτήματα και τα δυνατά σημεία μας (δημιουργικότητα, εργατικότητα, αποφασιστικότητα), με ξεκαθάρισμα ρόλων και επιχειρησιακών δυνατοτήτων και εμβάθυνση σε αυτά. Ως σήμερα όμως λείπει ουσιαστικά η απόφαση από τους πολλούς, γιατί το να αποφασίσεις τα παραπάνω σημαίνει ότι πρέπει να σπάσεις πολλούς δεσμούς με το κακό παρελθόν...

Ποιο είναι κατά την άποψή σας το πιο υποβαθμισμένο θέμα στην εκτύπωση που μάλλον θα γίνει σημαντικό το 2008;
Η οργάνωση των επιχειρήσεων του κλάδου σε σύγχρονα πρότυπα με ολοκληρωμένες επιχειρησιακές δομές και η επένδυση στην απόκτηση, οργάνωση και αξιοποίηση γνώσης γύρω από τον πελάτη μας και τις πραγματικές του ανάγκες.

Ποιοι τομείς των γραφικών τεχνών πιστεύετε ότι θα δουν τις μεγαλύτερες καινοτομίες φέτος;
{....απαλείφθηκε κείμενο που προβάλλει συγκεκριμένη τεχνολογία...} παραγωγική ψηφιακή εκτύπωση. Οι νέες τεχνολογίες {....απαλείφθηκε κείμενο που προβάλλει συγκεκριμένη τεχνολογία...} και θα διαμορφώσουν μια ολοκληρωμένη πρόταση για τους επαγγελματίες των βιομηχανικών ψηφιακών εκτυπώσεων που θα συνδυάζει ποιότητα, παραγωγικότητα και ευελιξία.

Καινοτομίες περιμένουμε και από {....απαλείφθηκε κείμενο που προβάλλει συγκεκριμένη τεχνολογία...}, εξελίσσοντας περαιτέρω την τεχνολογία {....απαλείφθηκε κείμενο που προβάλλει συγκεκριμένη τεχνολογία...} και διατηρώντας τόσο την τεχνολογική υπεροχή όσο και την κορυφαία θέση της αγοράς.

Τι θα έπρεπε να κάνει ο κλάδος των γραφικών τεχνών για την άνοδό του μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων;
Να συνεχίσει να εργάζεται, κάνοντας την ποιοτική στροφή που προτείνω παραπάνω. Έτσι κι αλλιώς, τα προβλήματα ενός κλάδου δεν μπορούν ποτέ να είναι εποχικά, εποχικά προβλήματα αντιμετωπίζουν μόνο μικρές επιχειρηματικές οντότητες, χωρίς οργάνωση, χωρίς στρατηγική και, τελικά, χωρίς μέλλον. Θα έπρεπε να ανησυχούμε γι’ αυτούς;

Αν η πολιτεία αποφάσιζε να κάνει ένα πράγμα για να βοηθήσει τον κλάδο, ποιο θα ήταν αυτό;
Για να βοηθήσει η πολιτεία στον κλάδο θα πρέπει αφού δημιουργήσει ένα πλαίσιο κανόνων και θεσμών που θα ενισχύει την εξωστρέφεια του κλάδου ουσιαστικά και μακρόπνοα και μέσα από την έρευνα και ανάπτυξη νέων τεχνολογιών. Κατόπιν να αφήσει τον κλάδο να λειτουργήσει ελεύθερα μέσα σε αυτό το πλαίσιο, επιβάλλοντας την διαφάνεια και ασκώντας ουσιαστικό έργο ελέγχου. Με λίγα λόγια, να πάψει να παρεμβαίνει στην αγορά του 21ου αιώνα, με τακτικές και νοοτροπίες ξεπερασμένες και απαρχαιωμένες.

Τι σκοπεύετε να αλλάξετε στη δουλειά ή την επιχείρησή σας το 2008;
Το 2008 θα έχουμε και νέες τεχνολογίες και νέα προϊόντα και νέες αγορές, όλα αυτά θα τα δούμε έτσι κι αλλιώς τους επόμενους μήνες. Ο στρατηγικός μας στόχος για το 2008 είναι οι πελάτες μας να δουλεύουν και να κερδίζουν, δηλαδή να είναι ικανοποιημένοι, καλύτεροι και – βέβαια - περισσότεροι. Για να πετύχουμε αυτό δε χρειάζεται να αλλάξουμε κάτι συγκεκριμένο, απλά να συνεχίσουμε να αλλάζουμε εμείς και να μην σταματήσουμε να έχουμε τον πελάτη στο κέντρο της λειτουργίας μας.

Σημείωση για την καλύτερη κατανόηση του κειμένου: η συνέντεξη έχει δοθεί με συγκεκριμένη επαγγελματική ιδιότητα, εδώ δημοσιεύεται καθαρά για αποτύπωση προσωπικών σκέψεων και απόψεων. Για ευνόητους - λοιπόν - λόγους έχω απαλείψει από το κείμενο αναφορές που προβάλουν συγκεκριμένες τεχνολογίες.

Ως επίλογο επέλεξα ένα απόσπασμα από το εισαγωγικό σχόλιο του περιοδικού: «Η γνώση και η έγκαιρη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας αποτελούν το καλύτερο όπλο στο σκληρό κόσμο της αγοράς - όπως και στη ζωή γενικότερα...»

26.2.08

Η ελπίδα της Θεανώς...

Και μέσα σε όλα, χθες το βράδυ βρίσκω στο inbox το παρακάτω μήνυμα που δημοσιεύω σε ελεύθερη “μετάφραση” από greenglish.

Το μήνυμα:
«…είναι ένα κείμενο που μου βγήκε με έμπνευση από μουσική και διάφορα που με απασχολούσαν ένα διάστημα παλιότερα …ήμουν 18 περίπου όταν ήρθα στην Αθήνα, 17.5 για την ακρίβεια, και ένιωθα τόσο μόνη μου που καθόμουνα και έγραφα όσι σκεφτόμουνα γιατί δεν είχα σε ποιόν να τα πω…
Έτσι βρήκα αυτό πριν λίγο και είπα να στο δώσω μιας και μοιράζεσαι κι εσύ τόσες σκέψεις στο blog σου!
Δεν ξέρω γιατί μου εμπνέεις τόση εμπιστοσύνη και αν είναι λογική η φιλία που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα μας, αλλά δε θα το ψάξω. Δεν κάνω κάτι κακό άλλωστε… απλά μιλάω με έναν άνθρωπο μεγαλύτερο από μένα που δείχνει να καταλαβαίνει ότι του λέω και – σημαντικό για μένα είναι πως – με ακούει!! Τέλος πάντων, δε θα αναρωτηθώ άλλο…
Το κειμενάκι που σου στέλνω το έγραψα σε φάση που ειλικρινά ένιωθα ένα μυρμήγκι ανάμεσα στους χιλιάδες ανθρώπους που έβλεπα καθημερινά γύρω μου… αλλά δίσταζα να πλησιάσω. Ήρθα μόνη μου στη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδος, είχα φύγει από την οικογένεια μου, είχα πάθει μεγάλη ταραχή, οπότε αναζητούσα μέρα με τη μέρα έναν λόγο να μπορέσω να μείνω εδώ που είμαι και να είμαι καλά πάνω απ’ όλα.
Έτσι πέρα από όλα τα άλλα που έχω γράψει (και παρεπιπτόντως δεν έχω στα χέρια μου πια…) θυμήθηκα αυτό για την ελπίδα. Ποιός ξέρει για τι ήλπιζα, δε μπορώ να θυμηθώ, θυμάμαι μόνο ένα σπίτι άδειο και άπειρη μοναξιά και συναισθήματα!!»

Η υπογραφή:
«για άλλη μια φορά… η φίλη σου η Θεανώ ξαναχτύπησε το inbox σου
:) +++ :D»

Το κείμενο:
«Η ελπίδα είναι η αρχή όλων των σχεδίων μας. Δίνει στους ανθρώπους έναν προορισμό, μια αίσθηση της πορείας που πρέπει να ακολουθήσουν για να φτάσουν αυτό τον προορισμό, και την ενεργεία για να ξεκινήσουν. Διευρύνει ευαισθησίες. Δίνει σωστές αξίες στα συναισθήματα, καθώς και στα γεγονότα. Η ελπίδα - συνεχίζει - αποτελεί ένα ξάναμμα της ανθρώπινης φαντασίας - για τη ζωή όπως μπορεί να αρέσει σε κάθε άνθρωπο “για την πλήρη χρήση της ευφυΐας του, ώστε να φέρει την υγειά και την λογική στον κόσμο του σαν άτομο”, για την ικανότητα του να δημιουργήσει νέους θεσμούς, να ανακαλύψει νέες προσεγγίσεις, να δοκιμάσει καινούργιες δυνατότητες.
Η αγάπη πάει πέρα από την ελπίδα.
Η ελπίδα είναι μόνο η αρχή.
Η αγάπη είναι το παντοτινό….»

Φίλη Θεανώ, ευχαριστώ για αυτή τη δόση ελπίδας, χωρίς ρετούς, χωρίς μοντάζ, χωρίς σχόλια, χωρίς στολίδια…

Υ.Γ. Περιττό να πω ότι είσαι πάντα ευπρόσδεκτη εδώ, τόσο εσύ όσο και τα κείμενα σου… [το άτομο]

25.2.08

Κεφάλαιο πέμπτο: Η πίκρα που λουλουδίζει

«Οχτρούς αν τους έκαμα, δε λυπώμαι, ότι κακό κανενού δεν έκαμα δια το νιτερέσιον μου. Όταν μου πειράζουν την πατρίδα μου και θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα 'νεργήσω κι' ότι θέλουν ας μου κάμουν». Μακρυγιάννης

απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Σταμέλου, «Μακρυγιάννης, το χρονικό μιας εποποιΐας»

25.02.2008: Τέλος εποχής (;;)

Τέλος εποχής... Για ποιόν; Για τί; Δεν ξέρω ακόμα, ούτε έχω καταλάβει... Το μόνο σίγουρο είναι ότι στις 25.02.2008 τέλειωσε μια εποχή και ότι στις 26.02.2008 ξεκινά μια άλλη !! Θετική σκέψη...

Όταν διοικείς πρέπει να παίρνεις αποφάσεις. Όχι καλές και σωστές αποφάσεις, απλά ενσυνείδητες αποφάσεις, αποφάσεις που η ορθότητα τους κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Και, όπως είσαι έτοιμος να δεχθείς τον έπαινο για την σωστή απόφαση, πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχθείς τις συνέπειες για την λάθος απόφαση. Όσο σκληρές κι αν είναι !! Υπευθυνότητα...

Κοιτάς πίσω για να διορθώσεις τα λάθη σου, κοιτάς πίσω για να αποκτήσεις τις εμπειρίες που θα περιορίσουν την πλάνη στην επόμενη δοκιμή σου. Δεν κοιτάς πίσω για να ενδοσκοπήσεις, να μεμψιμοιρήσεις, να αναζητήσεις άλλοθι και ελαφρυντικά. Ωριμότητα...

Θετική σκέψη, Υπευθυνότητα, Ωριμότητα. Τρία χαρακτηριστικά της νέας εποχής, κληρονομιά από την παλιά !! Καλή αρχή !!

24.2.08

Αξίζει να αναζητάς την τελειότητα;;

Πολλά πράγματα στη ζωή δεν είναι τελικά τυχαία, για να είμαι πιό ειλικρινής, δεν συμβαίνουν τυχαία. Παράδειγμα, η παρακάτω συμβουλή που έλαβα σήμερα από πηγή τελείως άσχετη με όλα αυτά που συμβαίνουν στην προσωπική και επαγγελματική ζωή μου εδώ και κάποιους μήνες...
Προσπαθώντας να είσαι άψογος σε όλα, όχι μόνο καταφέρνεις να απομονώνεσαι από τους φίλους, τους συγγενείς και τους γνωστούς σου, αλλά ταυτόχρονα ασκείς υπερβολική πίεση στον εαυτό σου. Σταμάτησε λοιπόν αυτό τον αγώνα δρόμου και επαναπροσδιόρισε τις ανάγκες σου. Και να θυμάσαι, η τελειότητα, πολλές φορές, κουράζει...

Ίσως τελικά δεν μπορείς ποτέ να φτάσεις το τέλειο: είσαι ατελής, έχεις μια γυναίκα σύντροφο ζωής με την οποία αλληλοσυμπληρώνεστε, άρα και εκείνη είναι ατελής, έχεις συνεργάτες που τους επέλεξες για τα θετικά στοιχεία τους και προσπαθείς μέσα από την καθημερινή τριβή να διορθώσεις τις ατέλειες τους, χειρίζεσαι καταστάσεις στις οποίες το επιθυμητό αποτέλεσμα έχει ανοχές ατέλειας...

Όχι, το κείμενο αυτό δεν είναι απολογητικό, δεν προτίθεμαι και δεν δύναμαι να απολογηθώ για κάτι για το οποίο δεν ευθύνομαι, ας το κάνουν άλλοι, μοιράζομαι σκέψεις και εμπειρίες ζωής που - πιστεύω - συντελούν στην αναζήτηση μου για το τέλειο... Αξίζει όμως τελικά να αναζητάς την τελειότητα;;

22.2.08

Μάκη... ξέρεις κάτι; (...μα τι λέω ο τρελλός....)



Φέτος τις Απόκριες σκέφτομαι να ντυθώ Μάκης, θα τυπώσω σε χαρτάκια και τη λέξη «Συνεργάτης» και θα τα ...δίνω, έτσι θα χαρεί και μια φίλη που μου έγραφε σήμερα ότι «κι ο Μάκης έδωσε έτσι εύκολα τους συνεργάτες του, χωρίς ουσιαστικό πρόβλημα και τώρα όλοι γελούν μαζί του».

Μάκη, ξέρεις εσύ κάτι;; Μα τι λέω ο τρελλός, ο Μάκης ξέρει, ο Μάκης είπε: «αν δεν υπήρχα, θα αναγκαζόμουνα να με δημιουργήσω»... Θέλετε κι άλλα; Ορίστε!!
  • Ο Μάκης ξέρει τι χορό χορεύουν τα ποντίκια όταν λείπει η γάτα
  • Ο Μάκης μπορεί να βάλλει πρώτος τον λίθο.
  • Ο Μάκης ξέρει γιατί οι Χιώτες πάνε δύο!
  • Ο Μάκης ξέρει πότε θα πάει στη Σάμο η Σαμιώτισσα!
  • Ο Μάκης λέει στον Αγιο Βασίλη ποιός ήταν άτακτος και ποιός ήταν καλός...
  • Για τον Μάκη δεν υπάρχει άγνωστος Χ στα μαθηματικά.
  • Να παρακαλάς να σε βρει ο Χάρος πριν σε βρει ο Μάκης
  • Το Υπουργείο Υγείας προειδοποιεί...ο Μάκης όχι!
  • Ο Μάκης ξέρει από που κλάνει το μπαρμπούνι
  • Ο Μάκης είναι Γαλάτης. Το πραγματικό του όνομα είναι Καμεριξ
  • Ο Μάκης έχει DVD από τον γάμο του Καραγκιόζη! Ήταν εκεί!
  • Μόνο ο Μάκης ξέρει τι κρύβεται πίσω από το αινιγματικό χαμόγελο της Μόνα Λίζα.
  • Ο Μάκης ξέρει το «άλλο» με τον ΤΟΤΟ!
  • Ο Μάκης είπε στο Θεό για τη μαλακία που έκανε η Εύα...
  • Το κινητό του Μάκη παρακολουθεί τη Vodafone
  • Makis Was Here (βρέθηκε χαραγμένο σε απολιθωμένη σανίδα στην κορυφή του Αραράτ)
  • Ο Μάκης έχει ντοκουμέντα για τις μίζες του Μίνωα σε Γραμμική Α
  • Ο Μάκης ήξερε. Γι' αυτό δεν ρώταγε...
  • Ο Μάκης μπορεί να πιάσει το αυγό. Και να το κουρέψει.
  • Ο Μάκης ξέρει ποιος στραβός δε θέλει το φως του.
  • Ο Μάκης ξέρει τι είναι ο κάβουρας. Επίσης ξέρει τι είναι το ζουμί του.
  • Ο Ευαγγελάτος έχει «Αποδείξεις». Ο Μάκης δεν έχει. Είναι αξίωμα
  • Ο Μάκης ξέρει τι θα πει «ζαβαρακατρανέμια, ίλεος, ίλεος» και ξέρει πώς να το μεταφράσει σε 42 γλώσσες.
  • Ο θρύλος γύρω από το επίθετό του λέει, ότι ο Μάκης δεν θα σταματήσει τις αποκαλύψεις πριν «πουλήσει» 30 φίλους.
  • Ο Μάκης έχει DVD του Γκουσγκούνη με μαλλιά.
  • Ο Μάκης βρήκε τους χαμένους ποιητές και τον κύκλο τους.
  • Ο Μάκης κατέχει ηχητικό ντοκουμέντο της σιωπής των αμνών.
  • Ο Μάκης δεν κοιμάται.. είναι standby!
  • Ο Μάκης μπορεί να προσποιηθεί οργασμό...
  • Ο Μάκης έχει σε DVD τον Νταλάρα να χειροκροτεί τον Πανούση
  • Ο Σούπερμαν έγραψε σε έναν τοίχο «Ο Μάκης είναι χαφιές». Ο Μάκης έγραψε από κάτω «Ο Σούπερμαν είναι ο Κλάρκ Κέντ».
  • Ο Μάκης πολέμησε στο Βιετνάμ. Από τότε έχει να κάνει με κίτρινους τύπους και ζούγκλες.
  • Ο Μάκης είχε κατέβει στην Ομόνοια πριν βαρέσει ο Καμπούρης τις βολές.
  • Ο Μάκης τρύπησε το προφυλακτικό του Πασχάλη...
  • Ο Μάκης ξέρει πόσα χρόνια είναι ένα ζαμάνι!!
  • Ο Μάκης έχει κασέτα με τον Μητσοτάκη να λεει «...γαμώ την γκαντεμιά μου!!».
  • Ο Μάκης έχει video από την επίθεση των δίδυμων πύργων... μέσα από τα αεροπλάνα.
  • Ο Μάκης ξέρει που είναι τα δόντια του Γεωργίου!
  • Ο Μάκης δεν έχει μαλλιά, έχει οπτικές ίνες.
  • Ο Μάκης ξέρει από τι πέθανε η νεκρά θάλασσα.
  • Ο Μάκης ξέρει ποιος δημιούργησε το κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας.
  • Μάκης, ο άνθρωπος που βιντεοσκοπεί πιο γρήγορα από τον ίσκιο του...

21.2.08

Οι ηλίθιοι παραμένουν ανίκητοι...

Δεν υπάρχουν ηλίθιες ερωτήσεις, υπάρχουν ηλίθιοι άνθρωποι που κάνουν ηλίθιες ερωτήσεις... Να μερικά απλά παραδείγματα:
Γυρίζεις σπίτι το βράδυ κατάκοπος.
- Ήρθες;
- Όχι, έρχομαι σε 10 λεπτά!!!!

Σε παίρνουν τηλέφωνο στο σταθερό
- Έλα ρε σπίτι είσαι;
- Όχι, είμαι στο χωράφι κι έχω κάνει εκτροπή!!!!

Ντύνεσαι και ετοιμάζεσαι να φύγεις, όταν ακούς την ερώτηση:
- Θα βγεις;
- Όχι καλέ, προβάρω ρούχα!!!

Λες στον άλλο ότι βρήκες κοπέλα και σου λέει:
- Καλή είναι;
- Όχι, αλλά μια ψυχή που είναι να βγει...

Δώδεκα τη νύχτα, βάζεις πιτζάμες, λες καληνύχτα και πας στο δωμάτιό σου, όταν ακούς από μέσα να σε ρωτάνε:
- Πας για ύπνο;
- Όχι, πάω να ρίξω μπετά σε μια οικοδομή!!!!

Καλείς κλειδαρά, έρχεται μετά από 40 λεπτά, σε βρίσκει έξω από το σπίτι να τουρτουρίζεις και ρωτάει:
- Κλειδώθηκες από έξω;
- Όχι φίλε μου, απλά βρίσκω εναλλακτικούς τρόπους να ανοίγω πόρτες.

Θάφτηκαν στο χιόνι...

Το προηγούμενο Σάββατο ο χιονιάς ήρθε τόσο απότομα που μερικοί δεν πρόλαβαν να φυλαχτούν...


(από το pyzam.com)

...αυτός ξέρει... (περισσότερος Μάκης σε λίγο...)

  • Ο Μάκης ξέρει την λύση στο ασφαλιστικό
  • Ο Μάκης έχει video με τον Παπανδρέου να προσχωρεί στον Όμιλο Πολιτικού Προβληματισμού του Βενιζέλου
  • Ο ΜΑΚΗΣ ξέρει όλα τα μυστήρια και το τέλος του LOST...
  • Ο Μάκης έχει μετρήσει ως το άπειρο... Δυο φορές. Τώρα μετράει αντίστροφα...
  • Ο Μάκης ξέρει ποιος είναι ο Άγνωστος Στρατιώτης.
  • 29 Κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν Μάκη. ΑΥΤΟΣ ΞΕΡΕΙ.
  • Η αγαπημένη ταινία του Μάκη: «Σε Βλέπω»
  • Ένα μυστικό παύει να είναι μυστικό όταν το ξέρουν πάνω από τρεις. Γιατί ο Μάκης το ξέρει έτσι κι αλλιώς.
  • Νέο ρεκόρ έδειξαν τα νούμερα της AGB για τη Ζούγκλα. Ο Μάκης είδε το 46.8% των τηλεθεατών.
  • Ο Μάκης ξέρει σε ποια βαλίτσα είναι οι 500.000 ευρώ στο super deal.
  • Ο Μάκης ξέρει τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι...
  • Ο Μάκης ξέρει γιατί η Όλγα Τρέμει...
  • Ο Μάκης αναφέρεται στον εαυτό του στο τέταρτο πρόσωπο
  • Όταν ο Μάκης χτυπάει την πόρτα ο κουφός του ανοίγει
  • Ο Μάκης έχει την καλύτερη δημοσιογραφική ομάδα αίματος. Παίρνει από όλους και τους «δίνει» όλους.
  • Ο Μάκης δεν πήγε Στρατό γιατί γεννήθηκε εκπαιδευμένος
  • Jesus saves. Makis records
  • Ο Μάκης γράφει mp3 σε βινύλιο.
  • Ο Θεός την έβδομη μέρα ξεκουράστηκε. Και άφησε τον Μάκη στη θέση του.
  • Ένας αρχαίος θρύλος λέει πως τα αστέρια στον ουρανό είναι οι προδομένοι πρώην φίλοι του Μάκη. Γι' αυτό το σύμπαν διαστέλλεται.
  • Ο Μάκης ήταν ο πατέρας των παιδιών του Ζεβεδαίου
  • Ο Μάκης διαβάζει χείλια και video σε παιγμένο ανάποδα.
  • Ο Θεός συγχωρεί. Ο Μάκης, ποτέ!

20.2.08

Αθάνατη Ελλάδα γειά σου, με τα παγωμένα πεζοδρόμια σου !! (ή μήπως να πω και προαύλια...)

Είδες αδελφέ μου, έριξε χιόνι και βρήκαμε την ευκαιρία που ψάχναμε... Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει... Όχι που θα του πεις ότι η κακοκαιρία πάει, πέρασε, καιρός να επιστρέψει στις δραστηριότητες του, τι λέτε καλέ, ότι θέλετε λέτε;;

Θα αποφασίσει εκείνος το τι, το πότε και το πως !! Πρώτα θα βγει καλά καλά ο ήλιος, μετά θα δούμε να στεγνώσουν δρόμοι και πεζοδρόμια ως το πιό μικρό στενάκι, και τότε θα αρχίσουμε να σκεφτόμαστε για να ξαναρχίσουμε τις δραστηριότητες μας...

Έλα, δε θέλω γέλια, αν γελάτε με τα χάλια μας, στην πραγματικότητα γελάτε με τα χάλια σας, στα ελληνικά γράφω, έλληνες είστε (και είμαι), για σας, για μας γράφω...

Είδατε που σοβαρέψαμε απότομα... Τι με έπιασε πρωϊνιάτικα θα αναρωτηθείτε, απλά είδα τρίτη μέρα συνεχόμενη τα σχολεία να είναι κλειστά (ακόμα και στο κέντρο της πόλης, έλεος !!), είδα κεντρικά πεζοδρόμια (ναι !! κεντρικότατα) να έχουν ακόμα παγωμένο χιόνι, είδα σκουπιδοτενεκέδες ξέχειλους από σκουπίδια, είδα...

«Μα, αυτά» θα πείτε «είναι δουλειά των δήμων», το ίδιο λέω κι εγώ, και όταν λέω ότι είμαστε άξιοι της μοίρας μας, καταλαβαίνετε τι εννοώ... Γιατί να δουλέψει ο υπάλληλος του Δήμου και να καθαρίσει τα πεζοδρόμια και τα σχολεία, καθάρισε τη λεωφόρο να την δει η τηλεόραση και ξεμπέρδεψε !!! Δικαιούται και αυτός τον «αποκλεισμό» του, λίγο τον νοιάζει για τα σχολιά, ας βγει ο ήλιος να λιώσουν τα χιόνια, σιγά μην ενοχληθεί...

Κι ας είναι οι δήμοι και οι - εποπτεύουσες - νομαρχίες, ένα δεύτερο δημόσιο γραφειοκρατικό τέρας προσλήψεων και άχρηστων υπαλλήλων που το μόνο που ξέρουν είναι να απομυζούν τις οικονομίες μας με φόρους, τέλη κ.λπ.

Δείτε λοιπόν τι θυμήθηκα, δείτε αντίθεση...

Φεβρουάριος 2005, Λουκέρνη, Ελβετία.
Στις 10:00 το πρωί όλα καθαρά, αττικός ουρανός, μπαίνουμε σε ένα κεντρικό κτίριο με έναν συνεργάτη για μια σειρά από meeting.

Στις 13:00 που βγήκαμε είχε σφοδρή χιονοθύελλα. Ο σταθμός του τρένου περίπου ένα χιλιόμετρο μακρυά, είχαμε προγραμματίσει να το περπατήσουμε, έπρεπε να πάρουμε το τρένο των 14:30.

Απογοήτευση από τη χιονοθύελλα, είχαμε στα μυαλά μας την πατριδούλα μας και τα θαυμαστά της απο την κακοκαιρία του 2004 (θυμάσαι αδερφέ μου;;)

Πάμε στο γραφείο πληροφοριών να δούμε τι άλλα τρένα έχει αργότερα, ρωτάω έναν υπάλληλο πως θα μπορέσουμε να φύγουμε από κει με τόσο πολύ χιόνι, ήταν ήδη 13:45 αλλά δεν χιόνιζε πιά.

«Μην ανησυχείτε, θα το καθαρίσουμε !!» η ...πληρωμένη απάντηση του, δείχνοντας μας ταυτόχρονα έξω από το κτίριο, υπαλλήλους του τοπικού δήμου με σκούπες και μικρά αυτοκινητάκια οι οποίοι με επιμέλεια, οργάνωση και ζήλο άνοιγαν φαρδύ μονοπάτι στα πεζοδρόμια, καθάριζαν τις διαβάσεις πεζών στους δρόμους.

Έφτασαν μέχρι την είσοδο του κτιρίου που είμαστε, όχι μόνο μέχρι τις σκάλες, μέχρι πάνω στην είσοδο να διώξουν το χιόνι πριν παγώσει !!

Εντάξει απέχουμε πολύ από αυτό το σημείο, το ανησυχητικό όμως είναι ότι δεν προσπαθούμε καν να γίνουμε ελάχιστα καλύτεροι και ότι δεν έχουμε ένα ρεαλιστικό σύστημα ανταμοιβής αυτών που προσπαθούν και τιμωρίας αυτών που δεν ενδιαφέρονται...

Θυμηθείτε το αυτό την επόμενη φορά που ο δήμαρχος σας θα θέλει αύξηση των δημοτικών τελών, θυμηθείτε το όταν και αυτός και οι άλλοι επαγγελματίες «δημοτικοί άρχοντες» θα θέλουν την ψήφο σας. Κρατήστε λίγο αλάτι να τους ρίξετε, μπας και λιώσει ο πάγος και έρθουν πιο κοντά σας, μπας και μπορέσουν να αφουγκραστούν και να ασχοληθούν με το καθημερινό σας πρόβλημα, μπας και αποφασίσουν να κάνουν τη δουλειά για την οποία εκλέγονται και για την οποία αμείβονται αφειδώς...

Τέλος το διάλειμμα, τα λέμε αργότερα. Ευτυχώς έχει ήλιο και ζεσταίνει και τα σώματα και τις ψυχές μας...

Υ.Γ. υπάρχουν και λίγοι που δεν εμπίπτουν στα παραπάνω, ας μην σπεύσουν να συμπεριλάβουν τους εαυτούς τους και, απαντώντας, να δικαιολογήσουν τους πολλούς...

19.2.08

«Μην είδατε τον Μάκη μου;» (στίχοι ευτράπελοι...)

Ο κόσμος προχωρά και εξελίσσεται, μαζί και ο ...Μάκης !! Ορίστε λοιπόν Μάκης «νέας εσοδείας» (...και Θέμο έχω...)
  • Όταν ο Αρχιμήδης φώναξε «ευρηκα», πετάχτηκε ο Μάκης και του είπε «άργησες!!!»
  • Ο Μάκης ξέρει που πάει ο Καραμήτρος...
  • Ο Μάκης ξέρει πάντα σε ποιο κομμάτι της βασιλόπιτας είναι το φλουρί.
  • Ο Ηράκλειτος «τα πάντα ρεί», ο Μάκης «τα πάντα βρεί»...
  • Αν κάνεις αναπάντητη στο Μάκη με απόκρυψη σε παίρνει τηλέφωνο!!
  • Σε ποια συνοικία της Αθήνας γεννήθηκε ο Μάκης; ...Στο ΡΟΥΦ!!!
  • Ποιά η διαφορά του Μάκη με τον Τσακ Νόρις? Ο Μάκης ξέρει, ο Νορις δέρνει για να μάθει.
  • Ο Μάκης ξέρει γιατί πάντα περισσεύει μία βίδα.
  • Ο Μάκης ξέρει γιατί κλάνει το γατί
  • Ο Μάκης ξέρει για ποιον χτυπά η καμπάνα
  • Ο Μάκης ξέρει ποσά χρωστάνε της Μιχαλους
  • Ο Μάκης προσγειώνεται πάντα στα τέσσερα
  • Μάκης!! ...αυτός είναι χαφιές!!!
  • Ο Μάκης ξέρει τι θέλει να πει ο ποιητής.
  • Ο Μάκης κάνει προσπέραση με την όπισθεν!!
  • Ο Μάκης δεν κοιμάται ... πατάει Pause.
  • Ο Μάκης τολμάει να πάει στο σπίτι του κρεμασμένου και να μιλάει για το σκοινί.
  • Ο Μάκης κάποτε κατάφερε να μαγνητοφωνήσει έναν μουγκό...
  • Ο Μάκης ξέρει τους γονείς του Χιουι,του Λιουι και του Ντιουι.
  • Ο Μάκης τα έχει πεντακόσια.
  • Όταν ο Μάκης τα παίρνει μαύρα, αυτά ασπρίζουν.
  • Ο Μάκης ξέρει που παν τα 4.
Εμπεδώστε τα και επανέρχομαι με περισσότερο Μάκη μετά το διαφημιστικό διάλειμμα. Ξέρει αυτός....

Το μηδέν και το άπειρο...

Γράφει κάπου ο φίλος Γιώργος: «Δυο πράγματα στον κόσμο είναι άπειρα: Το σύμπαν και η ηλιθιότητα». «Το μηδέν και το άπειρο δηλαδή...» σχολιάζω εγώ και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει (και η Ολυμπιακή ποτέ δεν πετάει άμα λάχει να 'ουμ'...)

Σήμερα το πρωί ήμουν προγραμματισμένος να πετάξω για Βελιγράδι, ένα μονοήμερο ταξίδι για δουλειές... Αμ δε... Είχα κάνει εξ' αρχής λάθος επιλογή, είχα διαλέξει να πετάξω με την Ολυμπιακή...

Δείτε την ιστορία: η πτήση μου (ΟΑ 385) είχε προγραμματισμένη αναχώρηση για τις 07:00 (ναι, επτά) το πρωί. Επειδή φοβήθηκα ότι οι δρόμοι προς το αεροδρόμιο θα έχουν πρόβλημα από πάγο ή χιόνι, προέβλεψα, ξεκίνησα νωρίτερα από το σπίτι μου, για να έχω την άνεση να φτάσω σωστά και έγκαιρα στον προορισμό μου. Με έφαγε, βλέπετε η ευσυνειδησία, θα καταλάβετε παρακάτω τί εννοώ και πως το εννοώ.

Ξύπνησα λοιπόν από τις 04:00 (ναι, από τις τέσσερεις ο μαλάκας !!!) για να μην αργήσω και να μην κινδυνέψω με τους παγωμένους δρόμους. Και ξεκίνησα, σχεδόν μια ώρα και πλέον νωρίτερα για να καλύψω διαδρομή μισής ώρας (τόσο απέχω από το αεροδρόμιο!!). Ήθελα να είμαι στην ώρα μου και ήμουν στην ώρα μου.

Στο check-in (δυστυχώς για μένα) όχι μόνο αρνήθηκαν να με τσεκάρουν στην πτήση αλλά υπήρχε και παντελής έλλειψη ενημέρωσης για την τύχη της. Στις 06:30 «θα σας πούμε στις 07:00», στις 07:00 «θα σας πούμε στις 07:30», στις 07:30 «μας είπαν να μην τους παίρνουμε εμείς, θα μας τηλεφωνήσουν να μας πούν», στις 07:50 (αυτή τη φορά στα εκδοτήρια εισιτηρίων) «δεν έχουμε νέα ακόμα, θα σας πούμε...».

Α, μην το ξεχάσω, ενδιαμέσως, στο χώρο των check-in εμφανίζεται κάποια προϊσταμένη η οποία ...ομολογεί το μυστικό: «δεν ήρθαν τα πληρώματα, είχε πάγο και δεν μπόρεσαν». Εμείς όμως (οι μαλάκες...) μπορέσαμε, ξεκινήσαμε νωρίτερα και φτάσαμε στην ώρα μας!! Οι υπόλοιποι υπάλληλοι της εταιρείας μπόρεσαν και έφτασαν, αυτοί ήρθαν με τηλεμεταφορά, γι' αυτούς ο δρόμος δεν είχε πάγο!!

Μου αρέσει μάλιστα που όταν τόλμησα να μιλήσω έτσι «δηλαδή εμείς μαλάκες είμαστε που ήρθαμε στην ώρα μας;;» συνομιλώντας με υπάλληλο των εκδοτηρίων, δέχθηκα και την παρατήρηση (ευγενική, ξυνισμένη, δεν μπόρεσα να καταλάβω...) «κύριε πως μιλάτε έτσι...».

Όχι κυρία μου, θα μιλάω έτσι και χειρότερα όταν οι συνάδελφοι σας απαξιούν να φτάσουν στην ώρα τους στη δουλειά τους και - το χειρότερο που προφανώς συνέβη - απαξιούν έγκαιρα να ζητήσουν αλλαγή βάρδιας (σιγά μη χάσουν τη λούφα και δουλέψουν τελικά!!) ώστε να μην προκύψει πρόβλημα για την εταιρεία ΜΟΥ. Τονίζω το ΜΟΥ, καθώς η Ολυμπιακή ανήκει σε μένα τον φορολογούμενο πολίτη και εγώ, ο συγκεκριμένος φορολογούμενος πολίτης, δε γουστάρω επ' ουδενί να εργάζομαι σκληρά και άοκνα, να φορολογούμαι βάρβαρα και όλα αυτά για να πληρώνω λουφαδόρους. Τέλος !!

Εγώ αν δεν δουλέψω θα χάσω, ε, το ίδιο πρέπει να συμβεί και με τους υπολοίπους. Οι γονείς μου με μεγάλωσαν με το «ο μη εργαζόμενος, μη εστιέτω», αυτό πιστεύω και αυτό θέλω και να εφαρμοστεί και για τους λουφαδόρους (= άχρηστους) δημόσιους υπάλληλους της Ολυμπιακής. «Μη εστιέτω», σπίτια τους γρήγορα μια και καλή!!! Ακούτε κύριε διοικητά της Ολυμπιακής, ακούτε κύριε υπουργέ Μεταφορών;; Τέλος !! Όποιος δεν είναι διατεθειμένος να δουλέψει, σπίτι του !! Όχι «εθελουσία έξοδο» και άλλες παπαριές, απόλυση για άρνηση εργασίας (να μην πάρει και αποζημίωση) !!

Τελικά, για την ιστορία, στις 08:00 έφυγα από το αεροδρόμιο, απηυδησμένος κυρίως από την αδιαφορία των υπαλλήλων να προγραμματίσουν και να ενημερώσουν τους επιβάτες. Έφτασα στο γραφείο μου στις 09:15. Στο site του αεροδρομίου, η πτήση ήταν προγραμματισμένη τελικά για αναχώρηση στις 08:40, αλλά δεν είχε φύγει ακόμα. Λογικό, ακόμα και αν το check-in άνοιξε στις 08:00 θα έμενε ανοικτό για 30-40 λεπτά, άρα η πτήση δεν υπάρχει περίπτωση να έχει αναχωρήσει πριν τις 09:30. Τα υπόλοιπα είναι «τρυκάκια» για να μην υποχρεωθεί η εταιρεία σε αποζημιώσεις προς τους επιβάτες...

Ξέχασα να πω ότι ενώ ώς τις 07:20 ο πίνακας του αεροδρομίου δεν έδινε καμμιά πληροφορία για το status της πτήσης (π.χ. check-in, boarding κλπ) εκείνη την ώρα ενημερώθηκε με status «Gate Open». Σε ερωτηση προς την υπάλληλο της εταιρείας στο check-in counter πήραμε απάντηση αποστομωτική «έχουν έρθει κάποιοι νωρίς και τους τσεκάραμε, βάζουμε έτσι το status για να τους ενημερώνει το αεροδρόμιο....», «δηλαδή η πτήση θα γίνει...», «α, αυτό δεν το ξέρουμε ακόμα», «και πότε θα το ξέρουμε;», «θα μας το πουν...». Μπούρδες γενικές και αόριστες... Δηλαδή, πριν τις 06:20 ήξεραν και τσέκαραν επιβάτες, μετά ξέμαθαν;;

Δεν λυπάμαι που δεν πέταξα, δεν λυπάμαι τις δουλειές μου στο Βελιγράδι που θα καθυστερήσουν, λυπάμαι που θα έχω κόστος χωρίς να έχουν καμμιά συνέπεια αυτοί που με ταλαιπώρησαν.

Αφιερώνω αυτό το κείμενο στον υπουργό μεταφορών κ. Χατζιδάκη με τον οποίο έχουμε τόσες φορές συνταξιδέψει με την πτήση της Ολυμπιακής από Βρυξέλλες όσο ήταν ευρωβουλευτής. Αλήθεια κύριε υπουργέ, τέτοια εταιρεία θέλετε; Της λούφας και της παραλλαγής; Μπορείτε μήπως να μου διευκρινήσετε αν η δήλωση σας ότι «κανείς υπάλληλος της Ολυμπιακής δεν θα θιγεί» καλύπτει και τους λουφαδόρους;; Γιατί στην περίπτωση αυτή εγώ διαφωνώ μαζί σας, θέλω οι λουφαδόροι να απολυθούν, και θα σας καταψηφίσω αν δεν το κάνετε !!!

Αφιερώνω αυτό το κείμενο και στον πρόεδρο της εταιρείας. Κύριε Πρόεδρε, αν δεν μπορείτε να διορθώσετε τα κακώς κείμενα στην εταιρεία σας, βάλτε καλύτερα απ' έξω ένα κόκκινο φωτάκι, να ξέρουμε που μπαίνουμε... Θα με συγχωρήσετε μάλιστα, αν στο μέλλον προτιμήσω άλλες εταιρείες για τις πτήσεις μου. Δεν κλείνω την πόρτα στην εταιρεία σας, απλά θα πρέπει να προσπαθήσετε να με πείσετε ότι αξίζετε να είμαι πελάτης σας... Ως τότε επιτρέψτε μου να αποφασίζω εγώ που θα διαθέτω τα χρήματα μου ώστε να απολαμβάνω τις υπηρεσίες στις οποίες αυτά αναλογούν.

Ενημέρωση [19.02.2007 @ 14:08]
Σύμφωνα με το επίσημο site της Ολυμπιακής η πτήση αναχώρησε τελικώς στις 09:25... Θα επέστρεφα με την νυχτερινή πτήση της Ολυμπιακής, επειδή όμως θα είναι νύχτα και στην αυλή του κουμπάρου του μπατζανάκη κάποιου από το πλήρωμα έπιασε πάγο μπορεί να πετάξει, μπορεί και να μην πετάξει... όσοι είστε σε αυτή την πτήση καλού κακού πάρτε παγούρι με νερό, ξηρά τροφή και καντάρια υπομονής... αν νιώσετε ότι ταλαιπωρείστε φάτε την ξηρά τροφή, πιείτε το νερό, κρατήστε την υπομονή και πετάξτε τα καντάρια στα κεφάλια όλων αυτών των ηλιθίων που μας ταλαιπωρούν, παίζουν με τα νεύρα μας και προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας...

18.2.08

Έλα Αλέξη...

Καλορίζικος!! Μπορεί να διαφωνώ με αυτά που λες, θα υπερασπιστώ όμως το δικαίωμα σου να τα λές. Ξέρω, το είπε πρώτος άλλος, και τον τροχό όμως άλλος τον ανακάλυψε πρώτος, εμείς τώρα απλά τον χρησιμοποιούμε.

Ένα πράγμα που με ενοχλεί Αλέξη είναι ότι πολλοί σε ψήφισαν απλά και μόνο για τα 33 σου χρόνια. Αλήθεια, σκέφτηκες ότι σε αυτή την ηλικία σταυρώσαν το Χριστό;; Όχι βέβαια, δεν είναι ώρα για αρνητικές σκέψεις...

Με ενοχλεί επίσης ότι αρκετοί σε ψήφισαν «καθ' υπόδειξην». Έτσι για να μην αλλάξει το μοτίβο, από το «έλα Αλέκο» της διαφήμισης «πίσω από τις λέξεις, έρχεται ο Αλέξης». Αλήθεια θυμάσαι τον παρακάτω στίχο;; «...και με πιάνει μια μελαγχολία, κλείσε κοριτσάκι τα βιβλία...»

Έχεις ένα υπέρ Αλέξη, ασχολήθηκε ο χοντρο-Θόδωρος μαζί σου... Το τελευταίο θύμα του, ο «κύριος τίποτα», εξελέγη πανηγυρικά δήμαρχος και είναι πλέον υπουργός, άρα και για σένα προβλέπω μέλλον λαμπρό.

Έχεις όμως και ένα κατά Αλέξη, το όνομα παίζει τώρα τελευταία παρέα με «τακουνιές», διαζύγια, συζυγικές κόντρες, «όχι άλλο Μύκονο», κ.λπ. Άσε που και τους δύο σας μνημονεύει ο Λαζόπουλος συχνά πυκνά, θες να κάνει κανένα λάθος και να βρεθείς να σε κυνηγά η Βαρβατίδου από Αράχωβα σε Μύκονο;; Όχι τίποτε άλλο αλλά θα πρέπει να πληρώνεις και για τα εκπαιδευτικά της σεμινάρια, Αλέξη 25 χιλιάρικα το μήνα είναι αυτά, δεν βγαίνουμε, άστα στον Αλέξη που έχει και τον τρόπο του...

Καλό βράδυ, οργανώσου και τα ξαναλέμε με το καλό. Α, και σιδεροκέφαλος (γιατί έτσι και κουτουλήσεις πάνω στην Αλέκα Τσουμπλέκα την έκατσες!!).

Και μέσα σ' όλα αυτά...

...χάσαμε και την κατάθεση της «τριανταπεντάχρονης» Τσέκου.
Άραγε αποκλείστηκε ή την ...απέκλεισαν;;
Αλήθεια, τι έχει να πει επί τούτου ο Μάκης;;
Μήπως να την αφήσουμε λίγο να «ωριμάσει», να σιτέψει, να πιάσει τα σαράντα και να μας τα πεί μετά μαζεμένα;;
Οι σαραντάρες ίσον με δύο εικοσάρες άρα, σκεφτείτε, θα 'χει πολλά να πει...
Ή μήπως δεν θα 'χει;;
Ούφ, κουράστηκα να σκέφτομαι, βάλε το DVD να ξεχαρμανιάσουμε...

Φιλάκια!!

Να και οι Κοσοβάροι «αδελφοί»...

Όλα τα 'χε η Μαριωρή, το Κόσοβο της έλειπε... Η χθεσινή ανακήρυξη της αυτονομίας του Κοσόβου είναι το πλέον πρόσφατο παράδειγμα του πόσο «κενή ουσίας» και αποτυχημένη είναι η εξωτερική πολιτική της Αμερικής, ειδικά από την ώρα που ο φασιστικής νοοτροπίας Ντόναλντ Ντακ... εεεε, Ράμσφελντ παρέδωσε τα σκήπτρα στο ανοργασμικό ζεύγος Τζώρτζ και Κοντολίζας...

Φαίνεται κάποιος Κοσοβάρος μπόρεσε να προκαλέσει οργασμό είτε στην μπροστά είτε στην πίσω πόρτα (ή μήπως και στις δύο;) του διδύμου που καθορίζει (;;) την Αμερικάνικη εξωτερική πολιτική, ως αντάλλαγμα ζήτησε και έλαβε...

Άλλη αμερικάνικη «ομορφιά» και τούτη... Να μου το θυμηθείς φίλε αναγνώστη, αυτή η ιστορία δε θα τελειώσει όσο εύκολα φαντάζονται οι πολλοί, οι Ρώσοι δεν είναι μαλάκες και την έχουν στημένη στη γωνία...

Εγώ περιμένω ρώσικα αντίμετρα στον Καύκασο (κάτι Οσετίες, Αμπχαζίες κλπ), στην Αφρική, ακόμα και στη Λατινική Αμερική. Την Ευρώπη η Ρωσία την κρατάει στο χέρι (εκτός της Αγγλίας, αλλά αυτοί ήταν πάντα αδελφοποιτοί με τους Αμερικάνους) με το φυσικό αέριο, οπότε θα έχει ενδιαφέρον...

Αλήθεια, ερώτηση, αν οι κάτοικοι της Μιτρόβιτσα (Σερβικός θύλακας στο Κόσοβο) ανακηρύξουν την αυτονομία τους, τι θα κάνουν οι αμερικάνοι;; Τι θα κάνουν αν οι Σερβικοί θύλακες της Βοσνίας κάνουν το ίδιο;; Με βάση το διεθνές δεδικασμένο που οι ίδιοι δημιούργησαν θα πρέπει και αυτά τα κρατίδια να αναγνωριστούν... Ή μήπως δεν είναι ακριβώς αυτό το θέμα που μας απασχόλησε χθες...

Το άσχημο είναι ότι η απόφαση αυτή παραβιάζει απροκάλυπτα αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, στην ουσία οι Αμερικάνοι δηλώνουν ότι αν ο ΟΗΕ δεν κάνει αυτά που θέλουν θα τα κάνουν αυτοί και δεν υπολογίζουν κανέναν... άσχημες εξελίξεις...

Αύριο θα είμαι στο Βελιγράδι για δουλειές, είμαι περίεργος να ακούσω, να μάθω, να οσμιστώ την επόμενη μέρα. Είμαι σίγουρος, ότι τίποτα πιά δεν θα είναι ίδιο.

Ο Σέρβος είναι πολύ πιό περήφανος από όσο πολλοί φαντάζονται. Έκανε ένα τραγικό λάθος μια φορά με το Κόσοβο και το πλήρωσε με πόλεμο και καταστροφή. Αυτή τη φορά δεν βλέπω ότι θα κάνει πάλι το ίδιο λάθος όσο και αν προσπαθούν και τον εξωθούν. Έχει μάθει να έχει υπομονή και επιμονή, σε αυτό τον βοηθά και η ψύχραιμη και ουσιαστική υποστήριξη από τη Ρωσία, τη μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη που δείχνει να ξαναβρίσκει την χαμένη της αίγλη.

Ίδωμεν ή μήπως οψόμεθα;;

Μήπως η γελοιότητα είναι πολιτική αρετή;

Μήπως η γελοιότητα είναι πολιτική αρετή για ορισμένους; Μήπως; Δείτε τι εννοώ.

Αντί να ασχολούνται δύο σημαντικοί πολιτειακοί παράγοντες με το πως θα αποκατασταθεί η ομαλή λειτουργία στο κέντρο της Αθήνας, ο «πράσινος» νομάρχης κ. Σγουρός προσπαθεί να βγάλει από τη μύγα ξύγκι και να μας πείσει ότι ο «γαλάζιος» γενικός γραμματέας κ. Κατσιγιάννης έπρεπε να έχει βρει τρόπο να σταματήσει το καιρικό φαινόμενο, έπρεπε να έχει πάρει και την αλατιέρα από το σπίτι και να βγει στο δρόμο, έπρεπε..., έπρεπε...

Σημεία των καιρών!! Αιδώς κε Νομάρχα!! Αρκετά με την υστερία και την επακόλουθη γελοιότητα που αυτή προκαλεί!! Όπως λέγαμε και στα φοιτητικά αμφιθέατρα «Πάρτε απ' το βήμα αυτό το βλήμα»!! Ούστ!! Σε τελική ανάλυση ποιός τον αναγόρευσε τον κ. Σγουρό απόλυτο τιμητή των πάντων; Η Φώφη μήπως;

Χιονίζει τρεις μέρες έντονα σε όλη την Αθήνα και στη μισή Ελλάδα, έχουμε συνθήκες παγετού παντού, έχουμε περιοχές που η κακοκαιρία έχει κόψει την παροχή ρεύματος, έχουμε χωριά με πάνω από ένα - δύο μέτρα χιόνι και ο ανεκδιήγητος αυτός ανθρωπάκος (λέγε με Νομάρχη) μιλάει, κρώζει, βωμολοχεί, προσβάλει τη νοημοσύνη μας, δίνει διέξοδο σε ταπεινά ένστικτα. Αρκετά!! Πάρτε απ' το βήμα αυτό το βλήμα!!

Η φροντίδα της Πολιτικής Προστασίας σε τοπικό επίπεδο είναι πρώτα και κύρια των Δήμων και των Νομαρχιών, ήτοι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Γι' αυτό εκλέγεστε κε Νομάρχα, για να φροντίζετε τους πολίτες σας και να ελέγχετε και επικουρείτε τους δήμους που εποπτεύετε ότι κάνουν το ίδιο, όχι για να είστε ο «υπέρτατος κριτής».

Όλοι ομολογούμε ότι δεν έχουμε γνώση και εμπειρία για το πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε σε συνθήκες τόσο έντονης χιονόπτωσης και εσείς, αντί να ασχοληθείτε σιωπηλά και επίμονα να μας μάθετε, να μας βοηθήσετε, φροντίζετε να μας θυμήσετε ένα κακό και μίζερο παρελθόν γκρίνιας, μια εικόνα που καταδικάσαμε δις με την ψήφο μας!!

Αρκετά!! Περιοριστείτε στα καθήκοντα σας, εργαστείτε σκληρά, άοκνα (είστε τέτοιος άνθρωπος, και μπορείτε και το κάνετε, μπράβο σας) και σιωπηλά, βοηθείστε μας πρώτα και μετά όπου δείτε «κακώς κείμενο» προτείνετε ουσιαστική και βιώσιμη λύση με δυνατή και σίγουρη φωνή. Αυτό θέλει η κοινωνία, αυτό μας ενδιαφέρει να πάρουμε από έναν εκλεγμένο εκπρόσωπο μας!! Φερθείτε έτσι και θα βρείτε στήριξη από τους πολλούς, εμού συμπεριλαμβανομένου. Καλημέρα σας...

Παγωμένη Δευτέρα...

Μετά από πολύ καιρό, άσπρη μέρα !!!
Η τροχαία ζητάει αλυσίδες ακόμα και στο κέντρο της πόλης !!
Λεωφορεία δεν κινούνται, ούτε ταξί, μόνο το μετρό και το τραμ !!
Η Συγγρού και η Κηφισίας ξύπνησαν ως «παγοδρόμια» και η Πολιτική Προστασία προσπαθεί να τα μετατρέψει ξανά σε λεωφόρους...
Βλέπω αυτή τη στιγμή μια κοκορομαχία στη ΝΕΤ μεταξύ του νομάρχη κ. Σγουρού και του γ.γ. του ΥΠΕΧΩΔΕ κ. Κατσιγιάννη. Δεν ξέρω ποιός έχει δίκιο αλλά γελάω, στην Ελλάδα τα έχουμε ισοπεδώσει πλέον όλα !! Θα γράψω χωριστό σχόλιο γιατί δεν το αντέχω πιά!!

Ως τότε δείτε πρωϊνές φωτογραφίες της Δευτέρας από τα μπαλκόνια του σπιτιού μου, το βουνό που βλέπετε σε μερικές στο βάθος είναι ο Υμηττός.








Τι νόημα έχει τελικά ο «πολυ-πολιτισμός» μας;

Είμαι ο τελευταίος που θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει ρατσιστή και ταυτόχρονα ο τελευταίος που θα μπορούσε κάποιος να λέει μαλάκα. Τι εννοώ: έχω βαρεθεί πια να πιπιλίζω την καραμέλα της πολυπολιτισμικότητας (και βέβαια να την πληρώνω) κλείνοντας τα μάτια σε παρανομίες και παραβάσεις του κοινού ποινικού δικαίου. Έχω κουραστεί πλέον από την «φιλάνθρωπη» μονομέρεια μιας αριστερής κουλτούρας που ανενδοίαστα απεμπολίζει τα δημοκρατικά δικαιώματα της πλειοψηφίας προς όφελος (αμφισβητούμενο) ισχνών μειοψηφιών και (αδιαμφισβήτητο) της πολυεθνικής μαφίας που τις εκμεταλλεύεται (τις μειοψηφίες).

Δεν είμαι εθνικιστής, ή – επί το ορθότερον – δεν είμαι εθνικιστής με την στενή, ξύλινη έννοια που οι πολλοί έχουν μάθει να αναγνωρίζουν και να δέχονται, μαζί με όλα τα ανούσια φληναφήματα περί «καθαρότητας» κλπ. Όχι, είμαι πολύ πιό ελέυθερος και φιλελεύθερος για να τους κάνω τη χάρη.

Δεν είμαι ούτε αντ-εθνικιστής επίσης, ή - επί το ορθότερον – δεν είμαι διατεθειμένος να «πληρώνω» (κυριολεκτικά και μεταφορικά) για να βρίσκει στέγη και τροφή η πολυεθνική διεθνής εγκληματικότητα καλυπτόμενη κάτω από ένα μανδύα που ερεθίζει τα αριστερά αντανακλάστικά μιας κοινωνίας που δεν διεκδικεί πλέον ούτε τον μη-αυτοεξευτελισμό της.

Είμαι αρκούντως Έλληνας και αρκούντως πολίτης του κόσμου. Για μένα πολυ-πολιτισμικό σημαίνει να διατηρώ τα θετικά ενός άλλου πολιτισμού και να τα ενσωματώνω στον δικό μου, να τα αφομοιώνω όπου αυτό είναι εφικτό. Πολυ-πολιτισμικό δεν σημαίνει να απεμπολώ, να παραχωρώ, να ευτελίζω τον δικό μου πολιτισμό υπέρ ενός άλλου μόνο και μόνο γιατί κάποιοι εκφραστές του βρέθηκαν στον τόπο μου.

Ως εκ τούτου, πολυ-πολιτισμικά δεν είναι τα γκέτο των «νομίμων» μεταναστών, κάτω από την Ομόνοια, δεν με εκφράζουν ούτε εμένα ούτε τον ιστορικό μου πολιτισμό και επιβάλλεται να διαλυθούν (με κάθε ΝΟΜΙΜΟ μέσο).

Πολυ-πολιτισμικά δεν είναι τα γκέτο των λαθρομεταναστών στο Λαύριο ή όπου αλλού, λειτουργούν ως χώροι υποδοχής και ανάπτυξης εγκληματικότητας και πρέπει να διαλυθούν επίσης (με κάθε ΝΟΜΙΜΟ μέσο).

Πολυ-πολιτισμικότης δεν σημαίνει να παραμορφώνω τη γλώσσα μου για να μην δυσκολέψω αυτούς που δεν θέλουν να κουραστούν να την μάθουν.

Δεν σημαίνει να βιάζω τους νόμους, τους κανόνες και τις αρχές της κοινωνίας μου για να μην στενοχωρήσω αυτούς που δεν θέλουν να προσαρμοστούν και να τους εφαρμόσουν.

Δεν σημαίνει να δέχομαι χωρίς κρίση και άποψη ότι κομίζει ο άλλος πολιτισμός και να απορρίπτω ότι πρεσβεύει ο δικός μου.

Το να παρέχω θεραπεία και – προσωρινά – τροφή και στέγη στον πρόσφυγα είναι ανθρώπινο και είναι εξόχως ελληνικό (από αρχαιοτάτων χρόνων) και εξόχως χριστιανικό (θεμελιώδης αρχή της θρησκείας μας). Κάτι ξεχνάμε όμως: η θεραπεία και η φιλοξενεία προσφέρετο στον ξένο, τον ασθενή, τον οδοιπόρο, τον διαβάτη, αυτόν που είναι «καθ’ οδόν» και η ανάγκη του εκδηλώθηκε και τον οδήγησε στην πόρτα μας. Ο πολιτισμός και η παράδοση μας δεν λέει πουθενά ότι όποιος σταματήσει στην πόρτα μας και ζητήσει τη βοήθεια μας παύει να είναι ξένος, γίνεται αυτόματα μέλος της οικογένειας μας και αποκτά περισσότερα δικαιώματα στα έμψυχα και τα άψυχα από ότι εμείς. Αυτή είναι η ασύδοτη εφαρμογή του κανόνα, αυτό που εξόχως αντιδημοκρατικά προσπαθεί να επιβάλλει στην κοινωνία μας μια μικρής μερίδας αριστερής διανόησης και κουλτούρας.

Σε τελική ανάλυση, ας το δούμε απλά, λαϊκά, μπας και το κατανοήσουμε.

Σέβομαι και τιμώ τον κάθε μετανάστη που έρχεται στη χώρα μου, που θέλει να μείνει μόνιμα εδώ, να δουλέψει, να μάθει τη γλώσσα μου, τον πολιτισμό μου, την κουλτούρα μου. Ήρθε, με βρήκε και θέλει να με τιμήσει, να ενσωματωθεί στην οικογένεια μου, να μάθει και να βιώσει ποιός είμαι, να γίνει ένα με αυτό και να συνεισφέρει τα στοιχεία εκείνα του δικού του πολιτισμού που πιστεύει ότι μου λειπουν. Τον σέβομαι και τον τιμώ για αυτό ακριβώς, γιατί προσπαθεί να ενταχθεί σε αυτό που του προτείνω, να αλλάξει, να γίνει καλύτερος (με τα δικά μου δεδομένα), δεν απαξιώνει ούτε εμένα ούτε την κοινωνία που τον φιλοξενεί, μόνο προσπαθεί να την βελτιώσει.

Δεν σέβομαι και δεν τιμώ αυτούς που έρχονται στο σπίτι μου για να πάρουν μόνο, για να επιβάλλουν τους δικούς τους κανόνες, τη δική τους λογική, που διεκδικούν δικαιώματα χωρίς τις αντίστοιχες υποχρεώσεις, που επιδιώκουν να επιβάλλουν μέσα από τη λογική του μονολόγου στοιχεία από έναν πολιτισμό που – στο τέλος τέλος – εγκατέλειψαν ερχόμενοι εδώ. Και βέβαια μαζί τους δεν σέβομαι και δεν τιμώ τους συμπολίτες μου, τα μέλη της δικής μου οικογένειας, που τους επιτρέπουν να το κάνουν, πνιγμένοι στο άγχος ότι θα θεωρηθούν οπισθοδρομικοί. Οπισθοδρόμηση είναι η χωρίς κριτική προσέγγιση αποδοχή των πραγμάτων, πρόοδος είναι ο διάλογος, η ανάπτυξη και παρουσίαση επιχειρημάτων.

Στο τέλος τέλος γιατί είχε άδικο ο Σαρκοζί όταν καλούσε όποιον δεν του αρέσει ο τρόπος που είναι δομημένη η Γαλλική κοινωνία, να τα μαζεύει και να πάει από κει που ήρθε; Δεν κατάλαβα δηλαδή, και κερατάς και δαρμένος; Αν κύριε ή κυρία δεν συμφωνείς με αυτό που σου προτείνω και δεν είσαι διατεθειμένος να βοηθήσεις δημιουργικά να το βελτιώσουμε παρά αρέσκεσαι να το καταστρέφεις, όχι δε θα σε αφήσω, δεν θα σου το επιτρέψω, μάζεψε τα και δρόμο, πήγαινε να χαλάσεις τον δικό σου «πολιτισμό», αυτόν που σου χάρισε την απολίτιστη συμπεριφορά σου και την απουσία ηθικής και αρχών θεμελιωδών.

Η προστασία (έτσι γενικά, αφαιρετικά, ακούραστα!!) της άλλης άποψης είναι τελικά οπισθοδρόμηση, πρόοδος είναι η προστασία του δικαιώματος να εκφράζεται άλλη άποψη και η δημιουργία κανόνων στους οποίους πρέπει να υπακούει κάθε άποψη, και η δική μας και η άλλη. Μπορεί η διαχωριστική γραμμή να μην φαίνεται τόσο ξεκάθαρα, υπάρχει όμως και είναι αρκετά καλά οριοθετημένη στον πολιτισμό μας.

Θα σταματήσω εδώ, γιατί πρέπει να σταματήσω και να αφήσω τον «σπόρο» να φυτρώσει στη σκέψη σας και να παράγει επιχειρήματα. Αντί επιλόγου, θα αναδημοσιεύσω το κείμενο που προκάλεσε όλες τις παραπάνω σκέψεις και απόψεις μου. Πρόκειται για κείμενο με τίτλο «Ευριπίδου & πέριξ, το νέο γκέτο της Αθήνας» που έγραψε η κα Δέσποινα Τριβόλη και δημοσιεύθηκε στο εβδομαδιαίο έντυπο Lifo, στο τεύχος της 04.10.2007. Είναι μακροσκελές, αλλά αξίζει να διαβαστεί

Όλοι περίμεναν ότι εδώ θα γεννιόταν το Σόχο της Αθήνας. Αλλά η πραγματικότητα αποδείχτηκε διαφορετική. Έτσι, το παλιό εμπορικό κέντρο της πόλης μεταμορφώθηκε βαθμηδόν σ’ ένα σκληρό γκέτο με άεργους μετανάστες, ναρκωτικά, πόρνες και άστεγους. Κάτω από τα τελευταία λοφτ και τις γκαλερί, η περιοχή κυριαρχείται πια από τους πιο απελπισμένους παρίες της.

Πολλοί μιλούν για οργανωμένο σχέδιο, άλλοι για την εγκληματική αδιαφορία και ασχετοσύνη των αρμοδίων, που κατάφεραν να μετατρέψουν μια από τις ωραιότερες γειτονιές της Αθήνας σε γκέτο. Το σίγουρο είναι πως, όπως όλα τα γκέτο του κόσμου, και αυτό εδώ εξυπηρετεί μια «ανάγκη»: όλοι οι άνθρωποι που δεν θέλει κανείς έχουν «πεταχτεί» μαζί στην ίδια γειτονιά.

Είναι 18:00 το απόγευμα στην «κοιλιά της πόλης». Στη Μενάνδρου ο δρόμος έχει κλείσει άτυπα από μια αυτοσχέδια αγορά, οπού Τσιγγάνοι και Πακιστανοί πουλούν αγγούρια, κρεμμύδια, σπίρτα και τηλεκάρτες ανάμεσα σε σωρούς ολόκληρους από σκουπίδια. Η Σοφοκλέους θυμίζει εφιάλτη: Ο δρόμος έχει φρακάρει από μετανάστες και άστεγους που τρέχουν για το συσσίτιο του Κέντρου Υποδοχής Αστέγων, ενώ οι χρήστες τρυπιούνται ανάμεσα σε πλαστικά μπουκάλια και σκουπίδια. Στα δεξιά, στην οδό Γερανίου, μπροστά από τα κλειστά μαγαζιά έχει στηθεί το νέο μεγάλο στέκι της διακίνησης ναρκωτικών στην Αθήνα. Αγόρια και κορίτσια με σβηστά μάτια κάθονται στα γκρίζα σκαλιά και κάνουν νταραβέρι με τους εμπόρους. Η μυρωδιά είναι αποπνικτική. Το ίδιο βράδυ στην οδό Ευριπίδου -λίγο πιο κάτω από τη λαχαναγορά- ανάμεσα στα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα και τους γεμάτους γκραφίτι τοίχους, το πεζοδρόμιο είναι γεμάτο με τουλάχιστον 40 Νιγηριανές πόρνες που κάνουν πιάτσα ανάμεσα στα φρακαρισμένα αυτοκίνητα. Αντίο αθηναϊκό εμπορικό τρίγωνο - καλημέρα νέο αθηναϊκό γκέτο.

Η συγκεκριμένη γειτονιά -το τρίγωνο δηλαδή κάτω από την αγορά και μέχρι την Πειραιώς, μεταξύ Ομόνοιας και Πλατείας Μοναστηρακίου- ήταν πάντα μια λαϊκή εμπορική γειτονιά. Εδώ έμεναν άνθρωποι που δούλευαν σε λαϊκές βιοτεχνίες, εδώ ήρθαν και τα πρώτα μέλη της πακιστανικής και κινέζικης κοινότητας στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 - δυο κοινότητες που έδωσαν και την πρώτη νότα «εξωτισμού» στη λευκή Αθήνα. Η λαϊκότητά της εξάλλου ήταν αυτό που έκανε αυτήν τη γειτονιά την πιο γοητευτική της Αθήνας: πού αλλού θα μπορούσε να βρει κανείς μαγαζιά που πουλούσαν από παραδείσια πουλιά μέχρι κουφέτα και σφουγγάρια; Τα φτηνά νοίκια, οι γκαλερί που ξεφύτρωναν παντού, η ανάπτυξη της γειτονιάς του Ψυρρή ως πόλου εναλλακτικής διασκεδάσης και downtown κατοικίας έδωσαν ώθηση στην περιοχή. Νέοι επαγγελματίες, γραφίστες, αρχιτέκτονες, σχεδιαστές, καλλιτέχνες νοίκιασαν και αγόρασαν καταστήματα, γραφεία και σπίτια, δίπλα σε μαγαζιά μπαχαρικών και βιοτεχνίες. «Όλοι νομίζαμε πως η περιοχή θα γινόταν όπως έχει γίνει το downtown όλων των πόλεων, κάτι σαν το East Village ή το Soho» λέει ο Κωνσταντίνος Ζουγανέλης, ψυχή του μπαρ-εστιατορίου Guru στην Πλατεία Θεάτρου κι ένας από τους πρώτους που επένδυσαν στην περιοχή σχεδόν 10 χρόνια πίσω. «Διαψευστήκαμε οικτρά» προσθέτει.

Η περιοχή άρχισε να αλλάζει ριζικά λίγο μετά τους Ολυμπιακούς - κατά κάποιο τρόπο θα μπορούσε να πει κανείς πως όλοι οι ανεπιθύμητοι της πόλης, όλες οι μειονοτικές ομάδες που δεν ήθελε κανείς, μαζεύτηκαν στο ίδιο μέρος την ίδια στιγμή: πρεζάκια, άστεγοι, πόρνες και αλλοδαποί «πετάχτηκαν» σε μία περιοχή. Κι αφέθηκαν και αυτοί και η περιοχή στην τύχη τους.

Η αρχή έγινε με την ίδρυση της Δ’ Θεραπευτικής Μονάδας του ΟΚΑΝΑ στη Σοφοκλέους στο τέλος του 2003. Οι κάτοικοι υποστηρίζουν πως η μονάδα του ΟΚΑΝΑ ήταν ο βασικός λόγος για την υποβάθμιση της περιοχής, μιας και μαζί με τους χρήστες ήρθαν και οι έμποροι ναρκωτικών. Αυτό -δυστυχώς- επιβεβαιώνεται και από κύκλους της Δίωξης Ναρκωτικών, που αναφέρουν πως μετά την εγκατάσταση της Θεραπευτικής Μονάδας υπήρξε κατακόρυφη αύξηση στη χρήση και διακίνηση ναρκωτικών στην περιοχή. Σημειώνουν μάλιστα πως η πιάτσα της αθηναϊκής διακίνησης ηρωίνης -που σε αυτή την περιοχή γίνεται ως επί το πλείστον από Αφρικανούς- έχει πλέον μεταφερθεί από την Ομόνοια στη οδό Γερανίου. Το πρόβλημα δεν είναι ο ΟΚΑΝΑ, που κάνει ιδιαίτερο αξιόλογο έργο, αλλά η δημιουργία της συγκεκριμένης μονάδας στο κέντρο της πόλης. «Έχουμε γράψει κατ’ επανάληψη στις αναφορές μας προς το υπουργείο Υγείας πως οι μονάδες του ΟΚΑΝΑ στο κέντρο της πόλης συνεισφέρουν σοβαρά στην υποβάθμιση της περιοχής» αναφέρουν από τη Δίωξη. Εξάλλου, οι συλλήψεις δεν κάνουν και πολλά - την επομένη, μετά το αυτόφωρο και τον εισαγγελέα, οι ίδιοι άνθρωποι είναι πάλι πίσω στους ίδιους δρόμους.

Δεν είναι τυχαίο πάντως πως η συγκεκριμένη μονάδα «διέλυσε» τον κοινωνικό ιστό της γειτονιάς, γεμίζοντάς την με εμπόρους και άπειρους χρήστες. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΕΚΤΕΠΝ (Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής) η Δ’ Θεραπευτική Μονάδα λειτουργεί κυρίως με πρόγραμμα «χαμηλού ουδού» (γνωστό και ως πρόγραμμα χαμηλών προδιαγραφών), πραγματοποιώντας εισαγωγές και από άλλες μονάδες θεραπείας. Με λίγα λόγια, σε αυτήν τη μονάδα πηγαίνουν χρήστες που αδυνατούν να ολοκληρώσουν το βραχυπρόθεσμο, «δύσκολο» πρόγραμμα του ΟΚΑΝΑ κι έτσι ακολουθούν ένα πιο χαλαρό, ελαστικό πρόγραμμα κατά το οποίο απλώς τους χορηγείται μεθαδόνη. «Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια υπάρχουν και αυτά τα προγράμματα - της νοοτροπίας περάστε, πάρτε τη δόση σας και φύγετε. Δεν είναι θέμα να δίνεις στο χρήστη το υποκατάστατο και μετά να του λες να φύγει. Και αυτά τα προγράμματα είναι που δυστυχώς δημιουργούν και τη μεγαλύτερη παρενόχληση στην τοπική κοινωνία. Αν υπήρχε καλή διαχείριση του προγράμματος δεν θα ενοχλούσαν. Και χρειάζεται και η συμμετοχή των πολιτών σε μια τέτοια μονάδα, αλλιώς έχουμε φαινόμενα τύπου Ψωμιάδη στη Θεσσαλονίκη - που ξεσήκωσε όλη τη Θεσσαλονίκη για να μην πάει ο ΟΚΑΝΑ εκεί» υποστηρίζει η Μένη Μαλλιώρη, πρώην πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ. Ας σημειωθεί πως η ηγεσία του ΟΚΑΝΑ, βρίσκεται μεταξύ προέδρων και αρνήθηκε να μας μιλήσει.

Το 2004, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, εμφανίστηκαν και οι πρώτες Νιγηριανές πόρνες στην περιοχή. Κατέλαβαν την περιοχή κάτω από τη λαχαναγορά και τις αρχές της Ευριπίδου - μια πιάτσα που μέχρι τότε ανήκε παραδοσιακά στις τραβεστί. Κανείς, ούτε ο αρμόδιος προϊστάμενος του Τμήματος Ηθών αλλά ούτε και οι μη κυβερνητικοί οργανισμοί που ασχολούνται με το trafficking, δεν ξέρει με σιγουριά πόσες είναι. Το μόνο σίγουρο, σύμφωνα με το Τμήμα Ηθών, είναι πως ο αριθμός τους έχει αυξηθεί κατά πολύ με τα χρόνια. Όπως εξάλλου και με τις συλλήψεις για τα ναρκωτικά, οι κοπέλες πάνε στο αυτόφωρο και το επόμενο βράδυ ξαναβγαίνουν στο δρόμο. «Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο γιατί αυτές οι κοπέλες έχουν όλες κάρτα πολιτικού πρόσφυγα και ακόμα και τα ξενοδοχεία που χρησιμοποιούν είναι νομικά πάρα πολύ δύσκολο να σφραγιστούν» λέει ο αρμόδιος προϊστάμενος του Τμήματος Ηθών. Η μόνη λύση θα ήταν φυσικά να εξαλειφθεί το κύκλωμα. Όπως και στις περισσότερες περιπτώσεις trafficking, είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταδικαστούν οι μαστροποί: οι κοπέλες είναι πολύ φοβισμένες για να καταθέσουν· τις απειλούν ότι θα τους κάνουν βουντού, πως θα βλάψουν την οικογένειά τους στη Νιγηρία, ενώ το κάψιμο με σίδερο και οι βιασμοί είναι κομμάτια της καθημερινότητάς τους. Και φυσικά όσες προσαγωγές κι αν κάνει το Τμήμα Ηθών, το επόμενο βράδυ οι κοπέλες είναι πάλι εκεί, στο πόστο τους. Από τη στιγμή βέβαια που η ελληνική πολιτεία δεν έχει κάνει σχεδόν τίποτα για να αντιμετωπίσει το πολύ σοβαρό θέμα του trafficking -το οποίο ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα-, ούτε και για να προστατέψει αυτές τις κοπέλες, οι Νιγηριανές αποτελούν άλλο ένα αναπόσπαστο κομμάτι της παρακμής της περιοχής.

Το 2005 εγκαινιάστηκε στη Σοφοκλέους και το Κέντρο Υποδοχής Αστέγων. Μια προσπάθεια σίγουρα αξιόλογη, που δυστυχώς όμως επιβάρυνε ακόμα περισσότερο τη γειτονιά: 1.200 άτομα -άστεγοι, μετανάστες, χρήστες- τρώνε εδώ κάθε μέρα. Παράλληλα, η μεταναστευτική κοινότητα, που μέχρι πρόσφατα αποτελείτο από Κινέζους και Πακιστανούς εργαζόμενους που τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους και με την υπόλοιπη γειτονιά, άλλαξε χαρακτήρα (κυρίως λόγω της εισχώρησης Αφρικανών εμπόρων ναρκωτικών, καθώς και αλλοδαπών χρηστών), με αποτέλεσμα έναν άτυπο πόλεμο μεταξύ των αλλοδαπών διαφορετικής εθνικότητας της γειτονιάς.

Το παζλ συμπληρώθηκε με την υποβάθμιση του Ψυρρή. Η φούσκα του πόλου εναλλακτικής νυχτερινής διασκέδασης αλλά κυρίως του τόπου κατοικίας «downtown» έσκασε πολύ γρήγορα. Άνοιξαν εκατοντάδες μαγαζιά -καφέ-μπαρ, ταβέρνες, εστιατόρια- σε ελάχιστα οικοδομικά τετράγωνα: πολλά χωρίς άδεια, τα περισσότερα χωρίς να τηρούν έστω και ελάχιστα τις προδιαγραφές. Η περιοχή κατάντησε ένα πελώριο σουπερμάρκετ μαζικής διασκέδασης με άπειρα σκουπίδια - αφόρητη και για τους παλιούς αλλά και για τους νέους του κατοίκους. Ο Μάριος Τσουρουπής μετακόμισε στη γειτονιά το 2003. Στο ισόγειο του κτιρίου του άνοιξε ένα μπαρ με πολύ δυνατή μουσική που ξενυχτούσε μέχρι τις 6:00 το πρωί, χωρίς καμία ηχομόνωση. Ο κ. Τσουρουπής καλούσε την αστυνομία, τηλεφωνούσε στο δήμο -έπαιρνε τηλέφωνο το ίδιο το μπαρ- μέχρι που άρχισε να δέχεται απειλητικά τηλεφωνήματα. «Σύμφωνα με τη νομοθεσία, από τον 3ο όροφο και μετά είναι γενικές κατοικίες, ενώ επιτρέπεται και βιοτεχνία ελαφράς όχλησης. Ενώ υπάρχει αυτή η νομοθεσία, δεν έχει γίνει καμία μέριμνα για τους κατοίκους» λέει ο ίδιος. Δεν είναι τυχαίο πως στου Ψυρρή έχουν απομείνει πλέον μόνο 500 κάτοικοι. Η αναβάθμιση της περιοχής έχει πλέον επισήμως αποτύχει.

Κάτοικοι και καταστηματάρχες που εγκαταλείπουν την περιοχή (ενδεικτικό είναι πως στην Ευριπίδου από τρεις φούρνους που λειτουργούσαν υπάρχει πλέον μόνο ο ένας), χρήστες κι έμποροι, σκουπίδια, πόρνες, άστεγοι και μετανάστες συνθέτουν την εικόνα μιας επιθετικής καινούργιας κατάστασης που θυμίζει όλο και περισσότερο γκέτο: περιστατικά σαν αυτό που περιγράφει η Ιωάννα Κωστίκα, γραφίστρια που έχει το γραφείο της στην περιοχή εδώ και 3,5 χρόνια, έχουν γίνει πλέον συνηθισμένα: «Κάτω από το γραφείο μου έχει πρακτορείο για υπεραστικά τηλεφωνήματα. Ένα απόγευμα, κάποιος μπήκε μέσα και έκλεψε 10 ευρώ. Σε λιγότερο από μισή ώρα είχαν μαζευτεί από κάτω 20 Πακιστανοί και 20 Αφρικανοί οι οποίοι παίζανε ξύλο με κοτρόνες και δοκάρια από την οικοδομή. Σκοτωνόντουσαν κυριολεκτικά. Η αστυνομία εμφανίστηκε μετά από 45 λεπτά». Παράλληλα, κανείς δεν θέλει να πάρει την ευθύνη αυτής της απεγνωσμένης πραγματικότητας - ή να κάνει κάτι για να λύσει το θέμα. Η αστυνομία παραπέμπει στο δήμο, ο δήμος στον εισαγγελέα και τούμπαλιν. Πολλοί μιλούν για ένα σύστημα που μοιάζει σαν να έχει φτιαχτεί για να μη λειτουργεί.

Ενδεικτικό είναι πως σε ένα συμβούλιο που έγινε μετά από προτροπή και μεγάλο αγώνα των κατοίκων, των εργαζομένων και των ιδιοκτητών καταστημάτων με αντιπρόσωπους του ΥΠΕΧΩΔΕ, του δήμου και της αστυνομίας, τα αποτελέσματα ήταν άκρως απογοητευτικά. «Μας έδωσαν την εντύπωση πως ζουν σε μια άλλη πόλη από αυτή που ζούμε εμείς, σαν να τα άκουγαν αυτά τα πράγματα για πρώτη φορά» λέει ο Κωνσταντίνος Ζουγανέλης. Πράγματι, κανείς στο Δήμο Αθηναίων δεν θεώρησε τον εαυτό του αρκετά αρμόδιο επί του θέματος για να μας μιλήσει - όλοι μας παρέπεμπαν σε κάποιον άλλον. Κι όμως, όλα αυτά γίνονται στο κέντρο της πόλης. Αυτήν τη στιγμή στο πίσω μέρος του Δημαρχείου τα μαρμάρινα σκαλιά είναι γεμάτα χρήστες που ψάχνουν για τη δόση τους.

Πολλοί μιλούν για οργανωμένο σχέδιο, άλλοι για την εγκληματική αδιαφορία και ασχετοσύνη των αρμοδίων που κατάφεραν να μετατρέψουν μια από τις ωραιότερες γειτονιές της Αθήνας σε γκέτο. Το σίγουρο είναι πως, όπως όλα τα γκέτο του κόσμου, και αυτό εδώ εξυπηρετεί μια «ανάγκη»: όλοι οι άνθρωποι που δεν θέλει κανείς έχουν «απομονωθεί» μαζί στην ίδια γειτονιά.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως το παράξενο της υπόθεσης μοιάζει να είναι η τοποθεσία: καμία ευρωπαϊκή πόλη δεν έχει γκέτο στο κέντρο, δίπλα ακριβώς από τα τουριστικά αξιοθέατα. Κι όμως, το πραγματικά παράδοξο είναι αλλού: η μοναδική αθηναϊκή ευρεσιτεχνία είναι το πώς μια περιοχή που έζησε την «ανάπλαση» και την «άνθιση» -τη γνωστή συνταγή του λεγόμενου gentrification, με γκαλερί, λοφτ, μπαρ και καλλιτέχνες- κατάφερε μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια όχι μόνο να γίνει χειρότερη από πριν, αλλά και να μεταμορφωθεί στο πρώτο κεντρικό αθηναϊκό γκέτο.

Υ.Γ. 1 [Ένα από τα σχόλια αναγνωστών, το οποίο μάλιστα αναδημοσιεύθηκε σε μεταγενέστερο τεύχος της Lifo.]

Κυρία Τριβόλη,
Θερμά συγχαρητήρια για το ρεπορτάζ και το πόνημά σας ! Επιτέλους, κάποιος γράφει την «πραγματική πραγματικότητα». Δεν θα συμφωνήσω μόνο στην απογοήτευση για την εξέλιξη της περιοχής που προκύπτει από την περιγραφή των τεκταινομένων. Κα Τριβόλη, ήταν «χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου». Ήταν μια φαντασίωση ορισμένων «δήθεν» που αδυνατώντας να ζουν στην Ν. Υόρκη ή στο Λονδίνο, όπου νόμιζαν ότι η ζωή τους χρωστούσε να διαβιούν και να «μεγαλουργούν», ζούσαν στην «ταπεινή» Αθήνα. «Ατυχώς», η Αθήνα δεν είχε, μέχρι πρόσφατα δείγματα από τη βρωμιά όλου του κόσμου. Ενθουσιάστηκαν λοιπόν όταν άρχισε να καταφθάνει (η βρωμιά), γιατί θεώρησαν ότι ζώντας π.χ. στου Ψυρρή θα φαντασιώνονταν και κυρίως θα πούλαγαν μούρη ότι ζουν στο αντίστοιχο του νεοϋρκέζικου Σόχο, με τσαϊνατάουν και λοιπές μαλακίες. Ας πούμε τα πράγματα ως έχουν: οι λαθρομετανάστες δεν είναι φορείς πολιτισμού και προόδου. Είναι δύο πράγματα :
1. Είτε φθηνή και ανασφάλιστη εργασία προς όφελος αυτών που έχουν την ισχύ να επιβάλλουν στην υπόλοιπη κοινωνία τις παρενέργειες και τα δεινά που υφίσταται από την παρουσία τους
2. Είτε τυχοδιωκτικά και εγκληματικά στοιχεία, όργανα δικτύων προώθησης προϊόντων λαθρεμπορίου και ναρκωτικών.
Μια τρίτη ολιγοπληθής κατηγορία, πραγματικών πολιτικών προσφύγων και αναξιοπαθούντων οφείλει να αντιμετωπίζεται με φροντίδα, αλλά και περιορισμό. Δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να λύσει, ανθρωπιστικά, όλες τις συμφορές που γεννιούνται ανά τον Κόσμο, από τις πολιτικές επιλογές των ισχυρών κρατών. Όσο για τους «αντιρατσιστές» , Καλώς Ήρθατε στην πραγματικότητα : η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση έχει κάνει το 95% των ευρωπαίων ορθολογιστές υπέρμαχους του αυτονόητου, δηλ. «ρατσιστές» που επιθυμούν τον τερματισμό της. Με την στενόμυαλη πολιτική υπεράσπισης λαθρομεταναστών σε λίγο το 95% θα γίνει 100% και θα επιθυμεί ανατριχιαστικά μέτρα. Ήδη, ο Υπ. Εσωτερικών της Μάλτας ζήτησε «να πετιούνται στη θάλασσα».


Υ.Γ. 2 [ρητορική ερώτηση, η απάντηση είναι γνωστή]

Ποιά θα ήταν η αντίδραση των γνωστών αγνώστων διανοητών αν το κείμενο αυτό έβλεπε το φως μέσα από τις σελίδες ενός συντηρητικού εντύπου (να μη μιλήσουμε για πιο ακραία έντυπα); Σίγουρα θα αντηχούσαν έμπλεες μίσους οι κραυγές τους για τον «ρατσισμό» ενάντια στους μετανάστες, τους ναρκομανείς, τους αναξιοπαθούντες… Οι κάτοικοι, όμως, τί φταίνε που φορτώθηκαν τα πολυπολιτισμικά πειράματα στην πλάτη τους;

17.2.08

Χιονισμένη Κυριακή (μέρος βήτον...)

Το μεσημέρι ξανάρχισε να χιονίζει μετά τη μία...


...έριχνε μπόλικο και χοντρό χιόνι (για τα δεδομένα της πόλης μας).


Γράφω δύο ώρες μετά, το χιόνι συνεχίζει σταθερά πυκνό και έντονο...
Αν συνεχίσει έτσι, απόψε μάλλον θα το στρώσει, το πρωί πολλά πράγματα θα είναι παγωμένα...

Καλή συνέχεια... θα επανέλθω αργότερα !!

Η μικρή παρθένα και οι περιπέτειες της...

Η μικρή παρθένα παίρνει στο τηλέφωνο με τον φίλο της για να τον καλέσει επιτέλους να έρθει στο σπίτι για δείπνο με τους γονείς της. Μάλιστα, όλο χαρά, του ανακοινώνει ότι, μετά το «μεγάλο γεγονός», θα ήθελε να βγούνε έξω και να κάνει έρωτα για πρώτη φορά.

Το αγόρι δέχεται κατενθουσιασμένο την πρόσκληση, όμως ούτε εκείνος είχε κάνει έρωτα ξανά, έτσι αποφάσισε να πάει μια βόλτα από το φαρμακείο για να αγοράσει μερικά προφυλακτικά. Λέει λοιπόν στον φαρμακοποιό ότι είναι η πρώτη του φορά και εκείνος τον βοηθά και του μιλάει περίπου για μια ώρα και του λέει όλα όσα θα μπορούσε κανείς να ξέρει για τα προφυλακτικά και το σεξ.

Στο ταμείο, ο φαρμακοποιός ρωτάει το αγόρι πόσα προφυλακτικά θέλει να αγοράσει, πακέτο των τριών, των δέκα ή οικογενειακό πακέτο. Το αγόρι επέμεινε στο οικογενειακό πακέτο βέβαιος ότι θα είναι ιδιαίτερα απασχολημένος καθώς θα ήταν η πρώτη φορά και για τους δυό κλπ.

Το ίδιο βράδυ, το αγόρι κτυπά το κουδούνι στο σπίτι των γονιών του κοριτσιού και η φίλη του σπεύδει να του ανοίξει την πόρτα. «Είμαι τόσο ενθουσιασμένη που θα συναντήσεις τους γονείς μου, έλα μέσα !!», του λέει.

Το αγόρι περνάει μέσα και η φίλη του τον οδηγεί στο τραπέζι όπου κάθονται ήδη οι γονείς της. Το αγόρι γρήγορα προσφέρεται να πει την προσευχή και σκύβει το κεφάλι του.

Περνάει ένα λεπτό και το αγόρι προσεύχεται ακόμα με κατάνυξη, με το κεφάλι σκυμμένο.

Δέκα λεπτά περνούν και ακόμα καμμιά κίνηση από το αγόρι.

Τελικά, μετά από είκοσι λεπτά με το αγόρι να έχει σκυμμένο το κεφάλι, το κορίτσι γέρνει προς το μέρος του και του ψιθυρίζει «δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ότι ήσουν τόσο θρήσκος».

Το αγόρι γυρίζει ελαφρά προς το μέρος της και απαντά ψιθυριστά «ούτε εμένα μου είχε περάσει από το μυαλό ότι ο πατέρας σου είναι φαρμακοποιός».

Τρεις κούκλες στη ζωή κάθε άντρα...

Στη ζωή του κάθε άντρας βρίσκει με τα χρόνια τρεις κούκλες:
την «Baby doll» κόρη του,
την «Barbie doll» ερωμένη του, και
την «Panadol» γυναίκα του.

τι ψάχνεις μέσα στα χιόνια;;

Ο κύκλος της ζωής...

Ο κύκλος της ζωής θα έπρεπε να είναι ανάποδος.

Αρχικά θα έπρεπε να εμφανίζεσαι με κάποιο τρόπο στη γη 90 χρονών. Θα άρχιζες τη ζωή σου από το γηροκομείο, θα έβλεπες κάθε χρόνο το σώμα σου να βελτιώνεται, να βγάζεις άσπρα μαλλιά...

Ως τα 65 σου, μετά σε διώχνουν, πηγαίνεις στο έτοιμο γραφείο σου όπου σε περιμένει μια επιτυχημένη επιχείρηση, δύο σπίτια και τρία αυτοκίνητα. Εργάζεσαι για σαράντα χρόνια, τα μαλλιά σου ολοένα πυκνώνουν και μαυρίζουν, τα περιττά κιλά φεύγουν μόνα τους και στα 25 σου, αφότου έχεις βγάλει όλα σου τα γούστα με ταξίδια, ψώνια και γνωριμίες, πηγαίνεις πια να μείνεις με τους γονείς σου για να τους γνωρίσεις καλύτερα και να ξεκουραστείς.

Τότε ξεκινάς το Πανεπιστήμιο, το ρίχνεις στα πάρτυ, στο σεξ, στο αλκοόλ και είσαι έτοιμος πια για το λύκειο. Εκεί γνωρίζεις την τελευταία σου σχέση και περνάς καταπληκτικά μαζί της γιατί ξέρεις ότι είναι η τελευταία.

Μετά γίνεσαι παιδί, πας στο δημοτικό, το σεξ και τα λεφτά δεν σε ενδιαφέρουν πιά, παίζεις στις αλάνες μέχρι να νυχτώσει, κάνεις βλακείες με τους φίλους σου, δεν έχεις πια ευθύνες.

Σιγά σιγά γίνεσαι μωρό, όλοι σε φροντίζουν, σε αγαπούν και σου φέρνουν παιχνίδια και δώρα. Σταματάς να μιλάς... Έχεις πει πια αρκετά...

Επιστρέφεις στην κοιλιά της μητέρας σου όπου περνάς τους τελευταίους εννέα μήνες σου κολυμπώντας ευχάριστα και εντελώς ξαφνικά, μια μέρα, τελειώνεις την ύπαρξη σου με έναν υπέροχο οργασμό....

Σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο;;

...και ξημέρωσε άσπρη μέρα (ή σχεδόν άσπρη)

Ο Υμηττός προς τη Γλυφάδα, σχεδόν άσπρος...



Ο Υμητττός από την άλλη μεριά και οι άσπρες αυλές των πολυκατοικιών...


Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, με λιγότερα χιόνια όμως...


άντε και του χρόνου...

Τελικά χιόνισε...



Σάββατο βράδυ, ξημερώματα Κυριακής.
Γυρίσαμε σπίτι περίπου στη μία και μισή (01:30), χιόνια μπόλικα παντού !!
Πλέον χιονίζει έντονα και στη γειτονιά μας στα Νότια Προάστια !!
Πήγαμε από Σύνταγμα για εφημερίδες (κατα τη 01:00) και εκεί χιόνιζε !!
Αμάξια σκεπασμένα, τα πάρκα στη γειτονιά άσπρα...
Πρωτόγνωρο και όμορφο θέαμα (μόνο κάθε δύο χρόνια το βλέπουμε, χεχεχε)...
Αν συνεχίσει έτσι όλη νύχτα αύριο πολλά κομμάτια ακόμα και μέσα στο κέντρο της πόλης δεν θα περνιούνται...
Καλό βράδυ και τα λέμε το (χιονισμένο) πρωί...

15.2.08

Χιόνια στο καμπαναριό...

Εννοώ το καμπαναριό της Μητρόπολης, λίγο πιο κάτω από την πλατεία Συντάγματος. Ως και εκεί θα φτάσουν τα χιόνια σύμφωνα με την πρόγνωση της Ε.Μ.Υ. με έξαρση την Κυριακή τελικά και όχι το Σαββατόβραδο όπως ήταν η αρχική πρόβλεψη.

Θα χει πλάκα αυτό το ΣΚ (Σαββατοκύριακο για όσους δεν έχουν πάει φαντάροι), έχουμε να δούμε εξαλλοσύνες στα κανάλια, θα γελάσει το παρδαλό κατσίκι... Τι ρεπορτάζ με ροζ γαντάκια, τι απεγκλωβισμούς από τα χιονισμένα μονοπάτια του Λυκαβηττού, τι πολεμικές ανταποκρίσεις από το μέτωπο της Αράχωβας, που να σας τα λέω, όρεξη να έχετε να ακούτε.

Το χειρότερο είναι ότι δεν φταίνε αυτοί, εμείς φταίμε που δίνουμε με την απύθμενη βλακεία μας τροφή και λίπασμα στη γελοιότητα τους. Είχα βρεθεί πριν απο δύο χρόνια στη Σόφια, τέτοια εποχή, με -16 και όλα ήταν παγωμένα !! Το μεσημέρι ζέσταινε, έπιανε -10 !! Για πρωίνό στο ξενοδοχείο μαζί με τον καφέ χτυπάγαμε και δύο σφηνακια βότκα...

Και όμως οι άνθρωποι ζούσαν, κινούνταν, δούλευαν, προσπαθούσαν, δεν έκαναν όπως εμείς. Όσο είχε ήλιο, φως, ήταν έξω στις δραστηριότητες τους, μόλις σκοτείνιαζε γύριζαν σπίτι τους, στη βολή και την προστασία τους. Πρόσεχαν, απόφευγαν τα δύσκολα, σέβονταν το φυσικό φαινόμενο, δεν ήταν «υπεράνω».

Κάτσε να δεις τι θα γίνει εδώ μόλις πέσει η πρώτη νιφάδα, θα πάρει ο «ελληνάρας» το 4X4 και θα βγει στη γύρα για χιονάνθρωπο, θα αποκλειστεί από τη μαλακία του και μετά θα του φταίει το κράτος...

Κάτσε να δεις...

Δουλειά και διασκέδαση...

Ένας κλάδος του μάρκετινγκ είναι η επικοινωνία και οι δημόσιες σχέσεις. Είναι ο κλάδος από τον οποίο άρχισε η καριέρα μου στο μάρκετινγκ, είναι ο κλάδος που με χαρά «παρέδωσα» φέτος σε μια στενή μου συνεργάτιδα, η οποία μετά από τέσσερα χρόνια σκληρής δουλειάς με έπεισε ότι μπορεί να αναλάβει πλήρως την ευθύνη άρα δικαιούται πλήρως και την ανταμοιβή.

Αφήστε με να συνεχίσω για να καταλάβετε τι εννοώ. Όταν λέμε «επικοινωνία», «δημόσιες σχέσεις», ο συνειρμός σαφής για τους πολλούς: μισογεμάτο ποτήρι, χαμόγελο, όμορφο ντύσιμο, όμορφη παρουσία που χαλαρώνει τις αντιστάσεις των προσκεκλημένων, ψυχαγωγεί, διαμορφώνει μια πιό φιλική ατμόσφαιρα για να διευκολύνει την επιχειρηματική λειτουργία.

Πιό λαϊκά: Όταν ασχολείσαι με το κομμάτι αυτό του μάρκετινγκ, την επικοινωνία & τις δημόσιες σχέσεις, είσαι ο επίσημος «διασκεδαστής» της παρέας και θέλει μεγάλη εσωτερική οργάνωση και συγκρότηση για να το πετύχεις, θέλει χαρακτήρα. Είσαι ο «ηθοποιός» (= ο ποιών το ήθος) της επιχειρηματικής ομάδας. «Ηθοποιός» σημαίνει «φως», για να θυμηθούμε τον στίχο, και αυτό το φως πρέπει πάντα να δίνεις χωρίς αναστολές στους γύρω στη διαδικασίας της επικοινωνίας.

Είσαι χαρούμενος, πρέπει να λάμπεις και να το επικοινωνείς...
Είσαι λυπημένος, πρέπει να λάμπεις και να το επικοινωνείς...
Είσαι κακόκεφος, πρέπει να λάμπεις και να το επικοινωνείς...
Είσαι ...κάπως, πρέπει να λάμπεις και να το επικοινωνείς...

Σκεφτείτε το, δεν είναι τόσο εύκολο. Ο πολύς κόσμος δουλεύει, παραγωγικά ή όχι, και επικοινωνεί, διασκεδάζει. Τα κάνει όμως σε διαφορετικό χρόνο, δε νιώθει και δεν βρίσκει την ανάγκη της επικοινωνίας στη δουλειά του, δεν διασκεδάζει εργαζόμενος ούτε το αντίθετο. Εμείς βρίσκουμε διασκέδαση στη δουλειά μας, πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι άλλωστε αφού δουλειά μας είναι η «διασκέδαση».

Η αγάπη ταιριάζει στον Έλληνα...

Η αγάπη ταιριάζει στον Έλληνα, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης του, αποτελεί καθημερινή του έκφραση, μια άλλη καλημέρα, όχι αυτή που απλόχερα μοιράζει το στόμα μας κάθε πρωί, αλλά αυτή που εκπέμπει όλη μέρα η ψυχή μας, η καρδιά μας.

Η αγάπη του Έλληνα εμπεριέχει πάντα ερωτισμό, εκδηλώνεται και στη χαρά και στη λύπη, δεν κρύβει δόλο και υπολογισμό, παίρνει μορφή, δημιουργεί, εκφράζεται και εκφράζει.

Διαβάστε το παρακάτω ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη, με τίτλο «Το Μονόγραμμα», και θα καταλάβετε την αφετηρία και τα ερεθίσματα που προκάλεσαν τις παραπάνω σκέψεις μου.

I.

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο

Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου.


II.

Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουζαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα μιά στή μουσική

Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας
Πού γύρευαν ν’ανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο
Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες
Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’τίς ξερολιθιές,πίσω άπ’τούς φράχτες
Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σού
Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω από
τούς καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό
Στόν τοίχο μέ τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά
Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά

Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό
Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο
Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.


III.

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά

Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.


IV.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς
Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς
Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,ν’ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει
Στά νερά ένα-- ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες Τών Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.


V.

Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς
Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους
Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού
Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό

Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει
Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι
Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα
Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι

Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σ’όλα τό γύρο
Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά
Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά

Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου
Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό
Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο
Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς
Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής
Μέ τ’άλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης

Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή
Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή

Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει
Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο
Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα ν’όλα της τά βοτάνια

Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική
Πού διώχνω μέσα μου αλλ’αυτή γυρίζει δυνατότερη
Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο
Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση
Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή.


VI.

Έχω δεί πολλά καί η γή μές’απ’τό νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα
Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα
Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνά
τής θάλασσας

Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί

Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί
Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί
νεογέννητο
Μόνος,καί ας είμ’εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τ’ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !


VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδειο.

Οδυσσέας Ελύτης
«Το Μονόγραμμα»

14.2.08

"Ascetic", ελληνιστί "Ασκητική"

«Τι θα μπορούσε να σημαίνει ο τυχαίος παραλληλισμός του ονόματος σου με την λέξη Ascetic;», ρώτησα. «Ποιο είναι αυτό που θέλεις και προσπαθείς να αποφύγεις;» προσέθεσα. Η απάντηση:
Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία. Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα, τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας.

Από την ''Ασκητική" του Καζαντζάκη!

Και μαζί το σχόλιο: «Εγώ να δεις πώς άνοιξα διάπλατα τα μάτια όταν είδα το Ascetic... Χαμογέλασα και μου άρεσε, να σου πω, αυτό που είδα. Η ερμηνεία είναι λογική ...αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν βλέπω αυτό που υπονοεί! Δεν το αισθάνομαι, τουλάχιστον, όπως "λογικά" θα το εννοούσαμε εμείς οι κοινοί θνητοί. Ανέκαθεν έθετα τον εαυτό μου σε "δοκιμασίες"...αλλά αυτές οι δοκιμασίες με έχουν διδάξει πολλά! Πώς να βελτιώνομαι... Όντως είναι ενδιαφέρον όλο αυτό! :))»

Χαίρομαι που στη ζωή μου γνώρισα και έχω τη δυνατότητα να επικοινωνώ με ανθρώπους που διαθέτουν σθένος, χαρακτήρα και ωριμότητα σκέψης και λόγου.

Τούρτα γενεθλίων...

Είναι ωραίο να σε σκέφτονται και να νοιάζονται για σένα (οι άλλοι!!).
Ακόμα καλύτερο όμως είναι να μπορείς να βγάζεις από μέσα σου (εσύ!!) χαρά και δύναμη και όταν δεν σε σκέφτονται και δεν σε νοιάζονται (οι άλλοι!!).

Διάβαζα πριν ένα μήνυμα της φίλης μου Θεανώς «...και φέτος μου πήραν και τούρτα να σβήσω, είχα δύο χρόνια". Γιατί καλέ να μείνεις χωρίς τούρτα γενεθλίων;

Άκου, άλλη φορά, αν δεν σου έχουν πάρει τούρτα θα παίρνεις μία μόνη σου. Εγώ έτσι έκανα από μικρός, μια χρονιά δεν βρήκα τούρτα να μ' αρέσει και πήρα τέσσερις πάστες σοκολατίνες, έβαλα ένα κεράκι στη μέση, έβαλα το τραγουδάκι, έσβησα το κεράκι και τις έφαγα μόνος μου. Το απόλαυσα !!

Όχι αγάπη μου γλυκιά, δε θα τους περάσει, εμείς είμαστε και θα είμαστε πάντα πιο δυνατοί...

Ν. Δήμου: «Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας»

Σήμερα, με τον πρωινό καφέ, εκεί που καθάριζα τα περιεχόμενα του υπολογιστή μου, έπεσα πάνω του. Είναι ένα κείμενο με αποσπάσματα από το ομώνυμο βιβλίο του Νίκου Δήμου. Δεν ξέρω πόσοι από εσάς το έχετε διαβάσει (ο Ν. Δήμου διαθέτει ενεργό site στο internet παλαιόθεν !!!), πάντως το βιβλίο που πρωτοκυκλοφόρησε το 1975 είναι πια στην 23 έκδοση.

Μιλάμε για ένα βιβλίο κλασικό με διαχρονικό περιεχόμενο. Γράφτηκε λίγο μετά τη δικτατορία, μέσω αυτού ο συγγραφέας με τον δικό του σαρκαστικό τρόπο έθεσε το θέμα της νεοελληνικής ταυτότητας.Έψαξα στο site του κ. Δήμου (www.ndimou.gr), βρήκα σχολιασμό όπως «πικρό κείμενο αυτογνωσίας», «ένας προικισμένος άνθρωπος, έξυπνος, παρατηρητικός, σπινθηροβόλος» (Αλέξανδρος Κοτζιάς), «έχει γνήσιο χιούμορ και φωσφορίζουσα σκέψη» (Τατιάνα Γκρίτση Μιλλιέξ).

Τον κ. Δήμου τον γνωρίζω μέσα από τις λέξεις που «αραδιάζει», δεν συμφωνώ πάντα με αυτές, ομολογώ όμως ότι ο τρόπος που τις «δένει» σε προτάσεις, κείμενα και νοήματα λείπει από πολλές προβεβλημένες γραφίδες της σύγχρονης νεοελληνικής εποχής. Προσωπικά τον ευχαριστώ και θα εξακολουθήσω να τον διαβάζω. Επίσης, δημοσιεύω εδώ το κείμενο που συνέλεξα από τα αρχεία του υπολογιστή μου, βέβαιος ότι σε πολλά από αυτά που γράφονται αρκεί η λεκτική προσαρμογή στη σημερινή πραγματικότητα για να διατηρηθεί η επικαιρότητα στο διηνεκές...

Αθάνατε Έλληνα, πατριώτη μου...
Υπάρχουν Έλληνες που προβληματίζονται με τους εαυτούς των και Έλληνες που δεν προβληματίζονται. Οι σκέψεις αυτές αφορούν περισσότερο τους δεύτερους. Είναι όμως αφιερωμένες στους πρώτους.

• Ορίζουμε σαν ευτυχία την (συνήθως προσωρινή) κατάσταση, όπου η πραγματικότητα συμπίπτει με τις επιθυμίες μας. Σε αναλογία, δυστυχία πρέπει να είναι η μη σύμπτωση ανάμεσα σε επιθυμία και πραγματικότητα. Με άλλα λόγια, δυστυχία μπορούμε να ονομάσουμε την απόσταση ανάμεσα σε επιθυμία και πραγματικότητα. Όσο μεγαλύτερη η απόσταση, τόσο πιο δυστυχισμένοι είμαστε.
• Αξίωμα: Ένας Έλληνας κάνει ότι μπορεί για να μεγαλώσει το άνοιγμα ανάμεσα σε επιθυμία και πραγματικότητα.
• Ο Έλληνας ζει κυκλοθυμικά σε μόνιμη έξαρση ή ύφεση. Μία συνέπεια: απόλυτη αδυναμία αυτοκριτικής και αυτογνωσίας.
• Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό, ό,τι είναι αληθές. Εμείς χρόνια τώρα, προσπαθούμε να πεισθούμε γιά το ανάποδο.
• Ο Έλληνας, όταν βλέπει τον εαυτό του στον καθρέπτη, αντικρίζει είτε τον Μεγαλέξανδρο είτε τον Κολοκοτρώνη, είτε τουλάχιστον τον Ωνάση. Ποτέ τον Καραγκιόζη... Κι όμως στην πραγματικότητα είναι ο Καραγκιόζης, που ονειρεύεται τον εαυτό του σαν Μεγαλέξανδρο. Ο Καραγκιόζης με τα πολλά επαγγέλματα, τα πολλά πρόσωπα, την μόνιμη πείνα και την μία τέχνη: της ηθοποιίας.
• Πόσοι είναι οι Έλληνες, εκτός από τον Εμμανουήλ Ροΐδη, που έχουν δει το πρόσωπό τους στον καθρέφτη;
• Για τούτο ο Έλληνας δεν συγχώρησε ποτέ όσους «μισέλληνες» ζωγράφισαν το πορτραίτο του. (Καημένε Αμπού!).
• Ο Έλληνας προσπαθεί σε κάθε τομέα, να είναι εκτός πραγματικότητας. Και μετά είναι δυστυχής, διότι είναι εκτός πραγματικότητας. (Και μετά είναι ευτυχής ...διότι είναι δυστυχής).
• Βασικά ο Έλληνας αγνοεί την πραγματικότητα. Ζει δύο φορές πάνω από τα οικονομικά του μέσα. Υπόσχεται τα τριπλά από αυτά που μπορεί να κάνει. Γνωρίζει τα τετραπλάσια από αυτά που πραγματικά έμαθε. Αισθάνεται (και συναισθάνεται) τα πενταπλάσια από όσα πραγματικά νοιώθει.
• Η υπερβολή δεν είναι μόνο εθνικό ελάττωμα. Είναι τρόπος ζωής των Ελλήνων. Είναι η συνισταμένη του εθνικού τους χαρακτήρα. Είναι η βασική αιτία της δυστυχίας τους αλλά και η μεγάλη τους δόξα. Γιατί στο αυτοσυναίσθημα, η υπερβολή λέγεται λεβεντιά.
• Ο Νεοέλληνας μοιάζει ευτυχισμένος όταν είναι δυστυχισμένος. Όταν όλα πάνε καλά, αισθάνεται ανήσυχος και απροσάρμοστος. Αν δεν έχει αίτια δυστυχίας, θα ψάξει να βρει.
• Η ευτυχία της δυστυχίας του Νεοέλληνα εκφράζεται τέλεια στην «ελληνική γκρίνια».
• Απομεινάρι της σκλαβιάς; Γνώρισμα των ταλαιπωρημένων λαών; Πάντως το καλύτερο που θα ακούσετε, είναι ένας βαθύς αναστεναγμός με νόημα και η φράση; «έ! ας τα λέμε καλά...».
• Σε κανένα λαό η φράση «Τι κάνεις;» δεν οδηγεί σε πλήρη ανάλυση του ιατρικού ιστορικού, της οικογενειακής κατάστασης, των οικονομικών δυσχερειών και των σεξουαλικών προβλημάτων του (τυπικά) ερωτηθέντος.
• Ο ελληνικός "νόμος του Parkinson": «Δύο Έλληνες κάνουν σε δύο ώρες (λόγω διαφωνίας) ό,τι ένας Έλληνας κάνει σε μία ώρα».
• Βαθιά μέσ' στην ψυχή του Έλληνα συζούν ο Χατζηαβάτης και ο Μεγαλέξανδρος. Η υπερβολή της κακομοιριάς και της λεβεντιάς. Η περηφάνια της ύβρης και η ύβρη της γκρίνιας. Μόνιμες και αρχαίες αιτίες δυστυχίας και δημιουργίας.
• Στο θέμα της κληρονομιάς τους, θα χώριζα τους Έλληνες σε τρεις κατηγορίες: τους συνειδητούς, τους τους ημί-συνειδητούς και τους μη-συνειδητούς.
Οι πρώτοι (λίγοι) ξέρουν. Έχουν νοιώσει το τρομερό βάρος της κληρονομιάς. Έχουν καταλάβει το απάνθρωπο επίπεδο τελειότητας του λόγου ή της μορφής των παλιότερων. Και τούτο τους συντρίβει.
Οι δεύτεροι (και οι περισσότεροι) δεν ξέρουν άμεσα. Έχουν όμως "ακουστά". Είναι σαν τους γιους του διάσημου φιλόσοφου, που δεν μπορούν να καταλάβουν τα έργα του, βλέπουν όμως πως όσοι ξέρουν, τα τιμούν και τα βραβεύουν. Τους ενοχλεί αλλά και τους κολακεύει η φήμη. Επαίρονται πάντα όταν μιλούν σε τρίτους.
Η τρίτη κατηγορία - οι μη συνειδητοί - είναι οι παρθένοι και αγνοί (γράφε ασπούδαχτοι: Μακρυγιάννης, Θεόφιλος, Λαός). Έχουν ακούσει για τους παλιούς σε μύθους και θρύλους, που τους έχουν αφομοιώσει σαν λαϊκά παραμύθια. Αυτοί οι αγνοί δημιούργησαν την λαϊκή παράδοση και τέχνη.
Ωστόσο η συντριπτική πλειοψηφία των ημιμαθών με το μόνιμο κρυφό πλέγμα κατωτερότητας απέναντι στους αρχαίους, καθορίζει τη στάση και το ύφος του συνόλου.
• Η σχέση μας με τους αρχαίους είναι μία πηγή του εθνικού πλέγματος κατωτερότητας. Η άλλη είναι η σύγκριση στο χώρο και όχι στο χρόνο. Με τους σύγχρονους «ανεπτυγμένους». Με την «Ευρώπη». Όταν ένας Έλληνας μιλάει για την Ευρώπη, αποκλείει αυτόματα την Ελλάδα. Όταν ένας ξένος μιλάει για την Ευρώπη, δεν διανοούμαστε ότι μπορεί να μη περιλαμβάνει και την Ελλάδα. Γεγονός είναι πως-ό,τι και αν λέμε-δεν νιώθουμε Ευρωπαίοι. Νιώθουμε απ' έξω. Και το χειρότερο είναι, που τόσο μας νοιάζει και μας καίει, όταν μας το λένε...
• Φθονούμε τους άλλους λαούς, ενώ διατυμπανίζουμε την ανωτερότητά μας. Ξενομανείς, ξενόφοβοι και ξενόδουλοι κι όχι μόνο (τουριστικά) φιλόξενοι.
• Στις ρίζες της ελληνικής δυστυχίας είναι τα δύο εθνικά πλέγματα κατωτερότητας. Το ένα στο χρόνο με τους προγόνους. Το άλλο στο χώρο με τους Ευρωπαίους. Αδικαιολόγητα ίσως πλέγματα αλλά όχι για τούτο, λιγότερο πραγματικά.
• Είμαστε διαφορετικοί. Κι όμως προσπαθούμε με απόγνωση να ενταχθούμε κάπου. Γιατί άραγε αισθανόμαστε την μοναδικότητά μας σαν ελάττωμα; Γιατί ντρεπόμαστε γι' αυτή; Άραγε επειδή δεν είμαστε αρκετά μεγάλοι ή δυνατοί, ώστε να κάνουμε την αδυναμία μας παντιέρα; Η μήπως επειδή δεν είμαστε αρκετά σίγουροι για τον εαυτό μας;
• Αυτή η έλλειψη σιγουριάς, και όχι το μέγεθός της, μας έκανε πάντα να αναζητάμε προστάτες. Και άλλοι λαοί είναι μικροί, αλλά δεν κρέμονται από τους μεγάλους...
• Ποτέ δεν θελήσαμε να αποσαφηνίσουμε και να συνειδητοποιήσουμε την ιδιομορφία μας. Πάντα προσπαθούμε να ανήκουμε κάπου και όχι να είμαστε εμείς. Προσπαθήσαμε να ξαναγίνουμε αρχαίοι. Πασχίσαμε να αποδείξουμε την καθαρότητα της ράτσας μας, πολεμώντας φανατικά τον Falmereyer, αλλά ποτέ δεν ερευνήσαμε ψύχραιμα τα πραγματικά συστατικά της. Μισήσαμε και καταστρέψαμε την γλώσσα μας, γιατί δεν ήταν εντελώς ίδια με την γλώσσα των αρχαίων προγόνων μας. Μισήσαμε τον εαυτό μας, γιατί δεν ήταν ψηλός, ξανθός με ελληνική μύτη σαν τον Ερμή του Πραξιτέλη. Μισήσαμε τους γείτονές μας γιατί τους μοιάζουμε.
• Τελικά ποίοι είμαστε; Οι Ευρωπαίοι της ανατολής ή οι ανατολίτες της Ευρώπης; Οι αναπτυγμένοι του Νότου ή οι υποανάπτυκτοι του Βορρά; Οι κατ' ευθείαν απόγονοι των Αχαιών ή η πανσπερμία της Βαβυλωνίας:
• Είμαστε ένας λαός χωρίς πρόσωπο και χωρίς ταυτότητα. Όχι επειδή δεν έχουμε πρόσωπο, αλλά επειδή δεν τολμάμε να κοιταχτούμε στον καθρέπτη. Επειδή μας έκαναν να ντρεπόμαστε για το πραγματικό μας πρόσωπο. Τόσο που να φοβόμαστε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Έτσι μάθαμε να παίζουμε διάφορους ρόλους: τον αρχαίο, τον Ευρωπαίο ...
• Δεν θέλει μόνο αρετή και τόλμη η ελευθερία. Θέλει κυρίως γνώση και κρίση.
• Σύμπτωμα ουσιαστικό της ελληνικής ψυχής η μυθοπλασία. Πλάθουμε μύθους για τον εαυτό μας. Και μετά είμαστε δυστυχισμένοι, γιατί φαινόμαστε κατώτεροι από τους μύθους, που εμείς πλάσαμε. Ένας μύθος: Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό... Αναζητώ με προσοχή άλλο λαό, του οποίου ο τράχηλος να έχει υποφέρει τόσους ζυγούς, όσο ο δικός μας.
• Μόνο που κι εδώ μας σώζει η μυθοπλασία μας. Μόλις για κάποιο λόγο, πέσουν οι τύραννοι ή φύγουν οι ξένοι, πεταγόμαστε επάνω σαν τον Καραγκιόζη με τον Όφι και λέμε: εμείς τους διώξαμε!
• Άλλος μύθος: Οι Έλληνες σαν εκλεκτός λαός. Ο μύθος της καπατσοσύνης. Και ο αντί-μύθος του κουτόφραγκου. Κάποιος πρέπει να γράψει κάποτε το παράξενο ρομάντζο της ελληνικής ξενολατρίας και ξενοφοβίας.
• Άλλος μύθος, η ξένη επέμβαση. Ποτέ οι νεοέλληνες δεν μπόρεσαν να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Πάντα έφταιγε κάποιος τρίτος: ο αγγλικός δάκτυλος, η Ιντέλλιτζενς Σέρβις, το ΝΑΤΟ, η ΣΙΑ...
• Άλλωστε αυτός ο μύθος δουλεύει και στις προσωπικές μας ιστορίες: Ποίος υποψήφιος πιστεύει πως δίκαια απέτυχε στις εξετάσεις; Ποίος υπάλληλος αναγνωρίζει πως δίκαια πήρε προαγωγή ο συνάδελφός του: Οι άλλοι έχουν πάντα τα μέσα..
• Όχι φυσικά πως δεν υπάρχουν τα μέσα ή οι ξένες επεμβάσεις. Ωστόσο η σημασία που παίρνουν αυτές οι παρεμβάσεις στην φαντασία του Ρωμιού, είναι πραγματικά μεταφυσική. Άλλο σύμπτωμα, η συνεχής απομυθοποίηση των άλλων και η μυθοποίηση του εαυτού μας. Η απόλυτη αδυναμία του νεοέλληνα να μιλήσει για οποιονδήποτε αξιόλογο συμπατριώτη του χωρίς να πει: ναι - αλλά...
• Υπάρχει άραγε νεοέλληνας που να μην αμφισβητήθηκε ο ανδρισμός του; Και τώρα ας θυμηθούμε τις δυο συχνότερες νεοελληνικές βρισιές.
• Άλλο σύμπτωμα έλλειψης σιγουριάς, η νεοελληνική καχυποψία. Πρώτη αντίδραση σε ό,τι πεις: Με...δουλεύεις;
• Ο Έλληνας δεν αισθάνεται άνετα μέσα στον κόσμο. Σαν συγγενής από την επαρχία, κάθεται στην άκρη της καρέκλας και κρύβει την έλλειψη σιγουριάς κάτω από την σοβαροφάνειά του. Σπάνια γελά.
• Ανάμεσα στον μύθο και τον φόβο, ζουν και δημιουργούν οι Έλληνες.
• Οι άλλοι λαοί έχουν θεσμούς. Εμείς έχουμε αντικατοπτρισμούς.
• Τα μόνα επικίνδυνα κατεστημένα στην Ελλάδα είναι η γεροντοκρατία, η γραφειοκρατία και η μητριαρχία. Η γραφειοκρατία είναι εκείνη η αρρώστια, της οποίας νομίζει ότι είναι η θεραπεία.
• Ρωμέϊκο management. Αντί για κίνητρα, η φάπα του Καραγκιόζη.
• Το πρόσφατο ειδύλλιο του Έλληνα με την καταναλωτική κοινωνία - ένας μακρύς, οδυνηρός αρραβώνας, χωρίς γάμο.
• Η Ελληνική Παιδεία είναι ένας μηχανισμός μαζικής βεβιασμένης τροφοδότησης γνώσεων, που τον κινούν αμόρφωτοι άμουσοι και υποαμειβόμενοι εκπαιδευτικοί. Το πρόβλημα της Ελληνικής Παιδείας είναι πρόβλημα διδασκόντων. Μόνο προσωπικότητα μπορεί να διαμορφώσει προσωπικότητες. Θα θυμάμαι πάντα τους καθηγητές που έτρεμαν όσους μαθητές είχαν μάθει να σκέπτονται.
• Η αρχή στην οποία στηρίχθηκε η Ελληνική Παιδεία, ήταν κάτι χειρότερο από το μηδέν. Ο Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός. Δύο αλληλογρονθοκοπούμενες έννοιες σε ένα επίθετο. Πόσο χαρακτηριστικό για την εσωτερική μας αντίφαση!
• Άλλοι λαοί έχουν θρησκεία. Εμείς έχουμε παπάδες. Η μόνη επαφή της Ελληνικής εκκλησίας με το πνεύμα τα τελευταία εκατό χρόνια, ήσαν οι αφορισμοί του Ροΐδη, του Λασκαράτου και του Καζαντζάκη.
• Τον αιώνα που πέρασε η Ελληνική εκκλησία υπηρέτησε, πιστά και αφοσιωμένα πολλούς κυρίους. Εκτός από τον Ένα.
• Ζει στην ακριβότερη χώρα της Ευρώπης-σε σχέση με τις αμοιβές του έχει την χειρότερη κοινωνική ασφάλιση, τα περισσότερα τροχαία ατυχήματα, το φτωχότερο εκπαιδευτικό σύστημα και τις μικρότερες κυκλοφορίες βιβλίων.
• Ο απότομα αστικοποιηθείς βλάχος είναι το πιο λυπηρό ζώο στην Ελλάδα. Η ζωή του έχει τελείως εκφυλιστεί. Έχασε όλο το παραδοσιακό πατριαρχικό μεγαλείο, χωρίς να αποκτήσει τίποτα στη θέση του. Ούτε είχε η ελληνική αστική τάξη σημαντική παράδοση να του την προσφέρει, αλλά και αν είχε, δεν ήταν δυνατό μερικές χιλιάδες αστοί, να αφομοιώσουν μερικά εκατομμύρια βλάχους σε μια γενιά.
• Έτσι ο αστικοποιηθείς βλάχος ζει στο κενό. Δεν έχει γη, δεν έχει γλώσσα (έρχομαι εξ Ομονοίας), δεν έχει θρησκεία. Δεν ξέρει πια πως να χαρεί, να κλάψει. Δεν ξέρει να ζήσει.
• Αλλά ούτε και να πεθάνει. Το σημαντικότερο κριτήριο για την αυθεντικότητα μιάς κοινωνίας είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τον θάνατο. Στην Ελλάδα μόνο στα χωριά ξέρουν να αντικρίσουν τον Χάροντα.
• Αν έπρεπε να διαλέξω το χαρακτηριστικότερο σύμβολο της νεοελληνικής φτήνιας και κακογουστιάς, θα διάλεγα τις γελοίες αμερικάνικες νεκροφόρες με τις μπαρόκ κρυστάλλινες απλίκες. Ποτέ πράγμα πιο σοβαρό δεν εξευτελίστηκε χειρότερα από το σύμβολό του.
• Ενώ οι μισοί Έλληνες προσπαθούν να μεταμορφώσουν την Ελλάδα σε ξένη χώρα, οι άλλοι μισοί ξενιτεύονται. Είμαστε μια από τις λίγες χώρες που έχει περισσότερους μετανάστες και πρόσφυγες από κατοίκους.
• Οι Έλληνες πάντα θα γυρεύουν την πατρίδα τους σε άλλες πατρίδες και τις άλλες πατρίδες στην δική τους.
• Όπως ο άνθρωπος κουβαλά το προπατορικό αμάρτημα, ο Έλληνας κουβαλά το σόι του. Οι άλλοι λαοί έχουν συγγενείς. Ο Έλληνας έχει συνεταίρους στη ζωή (και στο θάνατο). Όταν ο Έλληνας δεν έχει σόι, έχει παρέα. Μοιάζει σε τούτο με το σόι: είναι το ίδιο μόνιμη, το ίδιο απαιτητική και το ίδιο βαρετή.
• Η σεξουαλική ζωή του Έλληνα κινείται σε δύο επίπεδα, το πραγματικό και το φανταστικό. Η απόσταση μεταξύ τους είναι μεγάλη. Η σεξουαλική ζωή της Ελληνίδας κινείται κι αυτή σε δύο επίπεδα, το πραγματικό και το εμπορικό. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.
• Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει.
• Κλείσε μέσα στην καρδιά σου την Ελλάδα και θα πάθεις έμφραγμα.
• Το θλιβερότερο θέαμα είναι δέκα Έλληνες διανοούμενοι σε ένα δωμάτιο. Ο καθένας θα προσπαθήσει να μεταβάλει τους άλλους σε ακροατήριο.
• Διανοούμενος είναι ο άνθρωπος που προσπαθεί (συνήθως μάταια) να κάνει τις ιδέες του πράξη. Ο Έλληνας διανοούμενος είναι αυτός που προσπαθεί να βρει ιδέες για να δικαιολογήσει τις πράξεις του.