28.1.08

Πίστευε και μη ερεύνα !!

Αμην, αμήν λέγω υμίν... Τι θέλετε το ανήσυχο πνεύμα; Προς τι η αναζήτησις και η σκέψις; Αμην, αμήν λέγω υμίν, εγώ το κράτος ειμί η οδός της αληθείας...
Όχι φίλοι μου, δεν τρελάθηκα, δεν μου 'στριψε. Έβλεπα νωρίτερα στα κανάλια τον πρωθυπουργό με τον Μπιλ Γκέιτς να εγκαινιάζουν το κέντρο καινοτομίας της Microsoft στην Ελλάδα και να ενημερώνονται για την ερευνητική πρωτοβουλία και προσπάθεια στην Ελλάδα και φρίκαρα.

Τουλάχιστον ο George, ο Μπένυ και οι άλλοι Πασόκοι ήταν ειλικρινείς μεσα στη βλακεία τους, για να επενδύσεις στην έρευνα επί των κυβερνήσεων τους έπρεπε να είσαι οραματιστής, μόνο έτσι θα καταλάβαινες αυτά τα ακατάληπτα και ακαθόριστα που έγραφαν οι νόμοι και τα προγράμματα. Τώρα όμως;
Τώρα έχουμε όραμα την ψηφιακή Ελλάδα. Και το στηρίζουμε όπως μπορούμε (...αρκεί να γράφει "Bill Gates inside"). Τι θυμήθηκα και κάκιωσα; Ένας παλιός φίλος, ο Γιώργος Παγουλάτος, έγραφε στην Καθημερινή της 30.12.2007 με τον τίτλο «Πίστευε και μη ερεύνα !!» τις παρακάτω αλήθειες.

Για μια ακόμη χρονιά, το στοίχημα της Ελλάδας στην Ευρώπη θα κριθεί από την ικανότητά της να συνδυάσει ανοιχτούς ορίζοντες ευκαιριών για εκείνους που θέλουν να τρέξουν με ένα σταθερό μπράτσο στήριξης για όσους μένουν πίσω ή δεν μπόρεσαν καν να ξεκινήσουν. Με άλλα λόγια, την ταυτόχρονη επιδίωξη της ανάπτυξης με κοινωνική συνοχή.

Μπαίνουμε στο 2008 με αμφίσημες ενδείξεις. Η ασφαλιστική μεταρρύθμιση εκπέμπει ήδη την αποφασιστικότητα συμφωνικής πράξης που ξεκινά με σαρωτική ομοβροντία μπάσων και κρουστών, για να κορυφωθεί με το κρεσέντο μιας σφυρίχτρας. Το μοντέλο ανάπτυξής μας στηρίζεται σε ασταθείς βάσεις: κατασκευές, στεγαστικός τομέας, τραπεζικός δανεισμός. Ερευνα και εκπαίδευση; νέες τεχνολογίες; οικονομία της γνώσης; αειφόρος ανάπτυξη; –ούτε λόγος.

Σωστά το υπουργείο Οικονομικών προχώρησε στην ίδρυση Εθνικού Ταμείου Κοινωνικής Συνοχής για την καταπολέμηση της φτώχειας. Διαβάζουμε όμως με έκπληξη ότι το Ταμείο θα χρηματοδοτείται, μεταξύ άλλων, με το 20% των εσόδων των λογαριασμών κονδυλίων έρευνας πανεπιστημίων και ερευνητικών κέντρων. Εχουμε ένα κράτος που δεν φορολογεί ούτε τη μεγάλη ακίνητη περιουσία ούτε την τεράστια εκκλησιαστική περιουσία. Φορολογεί όμως τα κονδύλια για την έρευνα –και μάλιστα βαρύτατα!

Ποια έρευνα; Αντιγράφω από το «Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς, 2007-2013» του ίδιου υπουργείου Οικονομικών: «Η Ελλάδα εμφανίζει υστέρηση στους δείκτες έρευνας και τεχνολογίας. Η Ελλάδα διαθέτει το χαμηλότερο ποσοστό επενδύσεων σε έρευνα και καινοτομία και εξάγει τα λιγότερα προϊόντα τεχνολογικής αξίας από τις χώρες της Ε.Ε.-15 (3,44% των συνολικών εξαγωγών την τελευταία δεκαετία, έναντι 4,9% της Πορτογαλίας και 34,43% της Ιρλανδίας). Η εγχώρια δαπάνη για έρευνα και τεχνολογική ανάπτυξη βρίσκεται στο επίπεδο του 0,58% του ΑΕΠ για το 2004 (σημ: έπεσε ήδη στο 0,49% το 2005), όταν ο μέσος όρος της Ε.Ε. πλησιάζει το 2%». Από αυτά τα ψίχουλα επέλεξε η κυβέρνηση να αντλήσει πόρους για κοινωνική πολιτική.

Κοινωνίες με αυτοπεποίθηση και ευθύνη για τις επόμενες γενιές επενδύουν γενναία στην οικονομία της γνώσης. Κοινωνίες αγκυλωμένες ανακυκλώνουν τη μιζέρια τους. Η επένδυση στην εκπαίδευση, την έρευνα, την καινοτομία οδηγεί σε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης, που επιτρέπουν και τη διάθεση μεγαλύτερου πλεονάσματος για πολιτικές κοινωνικής συνοχής. Αντιθέτως, μειωμένες επενδύσεις οδηγούν σε χαμηλότερη ανάπτυξη και άρα λιγότερους πόρους για την καταπολέμηση της φτώχειας. Δεν είναι τυχαίο ότι το ευρωπαϊκό αναπτυξιακό δόγμα, η ατζέντα της Λισσαβώνας, συνοψίζεται στην ταυτόχρονη επιδίωξη ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής. Οχι οποιασδήποτε ανάπτυξης, αλλά εστιασμένης στους κλάδους γνώσης και υψηλής τεχνολογίας –που είναι και οι φιλικότεροι προς το περιβάλλον. Και οι συνολικές επιδόσεις της Ελλάδας στις μεταρρυθμίσεις της Λισσαβώνας; Στην Ευρώπη των 27 πέσαμε στην 22η θέση (Centre for European Reform, The Lisbon Scorecard 2007). Παρακάτω βρίσκονται μόνο η Σλοβακία, η Μάλτα, η Πολωνία, η Βουλγαρία κι η Ρουμανία.

Τα πανεπιστήμιά μας βουλιάζουν στη μεταρρυθμιστική αδράνεια –βοηθούσας και της κοντόφθαλμης αποχώρησης του ΠΑΣΟΚ από τη συνταγματική αναθεώρηση. Στο καταθλιπτικό αυτό περιβάλλον υπάρχει πάντως ένας τομέας που λειτουργεί ικανοποιητικά. Η συμμετοχή ελληνικών ΑΕΙ στα εξόχως ανταγωνιστικά κοινοτικά προγράμματα είναι σταθερά υψηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Χάρη στους λογαριασμούς κονδυλίων έρευνας, τα πενόμενα δημόσια πανεπιστήμια χρηματοδοτούν την ερευνητική δραστηριότητα και επιστημονική κινητικότητα των μελών τους, συντηρούν τους μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς φοιτητές τους, διακρίνονται στο διεθνές ακαδημαϊκό γίγνεσθαι, διασώζουν την όποια εξωστρέφεια του ελληνικού πανεπιστημίου. Μέχρι σήμερα τουλάχιστον. Αλλωστε το 0,49% απέχει ελάχιστα από το απόλυτο μηδέν…

Διαγράφεται ήδη το προφίλ του επιτυχημένου Ελληνα του 2008. Τζογάρει στα ακίνητα, χτίζει αυθαίρετα, καταναλώνει με δανεικά, ονειρεύεται να κληρονομήσει μεγάλη περιουσία –και βέβαια αποφεύγει σαν τον διάβολο επιστημονικές, καινοτομικές ή ερευνητικές δραστηριότητες!

Σημείωση: καταλαβαίνω ότι από την παντελή αμάθεια των «στελεχών» του Δημοσίου τομέα είναι καλύτερη η ενασχόληση με ένα περιβάλλον που όλοι έχουν στα σπίτια τους στον υπολογιστή του παιδιού (...να ρίχνουμε και καμμιά πασιέντζα ρε γαμώτο...), δεν καταλαβαίνω όμως την προσήλωση και επιμονή σε ένα λογισμικό «κλειστό» την εποχή που όλος ο κόσμος προσπαθεί να βρει νέα, ανοικτά πρότυπα. Τέλος πάντων, ας είναι έτσι η αρχή, αρκεί να υπάρξει συνέχεια ουσίας. Ακούσατε κε Αλογοσκούφη;

Υ.Γ. ...εν τω μεταξύ οι «αργυρώνητοι» δημόσιοι λειτουργοί καλά κρατούν. Τεσσεράμισι χρόνια Νέα Διακυβέρνηση και δεν άκουσα να πήγε κανείς φυλακή, δεν άκουσα να απολύθηκε κανείς γιατί λαδώνεται κατ' επάγγελμα και σύστημα, απλά άλλαξαν γραφείο και τώρα εισπράττουν οι «απο δώ» και βοηθούν και τους «απο κει», έτσι λέει το fair play, έχει ο καιρός γυρίσματα και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Και μη μου πείτε ότι αν γίνει αυτό που ζητάω θα παραλύσει ο δημόσιος τομέας, πραγματικά χέστηκα. Αν είναι να υπάρξει δικαιοσύνη και αξιοκρατία, κλείστε το το μπουρδέλο να ησυχάσουμε. Αφού έτσι κι αλλιώς και πληρώνουμε και δεν γαμάμε.... Συννενοηθήκαμε;

Η κοινωνία μας και οι δομές της ...τριάντα χρόνια μετά.

Αντιγράφω από την Καθημερινή της Κυριακής 20.01.2008 από τη στήλη «Προσωπα» της Ρίτσας Μασούρα
Τριάντα χρόνια είναι, άραγε, αρκετά για να ανατρέψουν τις δομές μιας κοινωνίας; Φτάνουν για να διαβρώσουν μέχρι εκεί που δεν παίρνει, τους νευραλγικούς τομείς ενός καθ’ όλα ζωντανού κυττάρου, όπως είναι το ελληνικό κύτταρο; Είναι αρκετά για να αναδείξουν στην επιφάνεια των πραγμάτων τα ευτελή χαρακτηριστικά μιας φυλής που μπορεί να μη φημίζεται για την αρτιότητά της, αλλά εν πάση περιπτώσει κάποιες περγαμηνές τις έχει καλά φυλαγμένες στο συρτάρι; Κάθε μέρα που περνάει αποστασιοποιούμαι περισσότερο. Ανακαλύπτω ξανά τις κούρμπες του εαυτού μου, κρύβομαι μέσα τους και αρνούμαι να δω έξω απ’ αυτές τι υπάρχει και σε ποια κατάσταση.

Κι εκεί, αφημένη στον ατομισμό μου -ένα είδος αλλοιωμένου ναρκισσισμού- επιστρέφω στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια. Κατεβάζω από το πατάρι τον ενθουσιασμό της εποχής, του επιτρέπω να κυκλοφορήσει ελεύθερος στο αποπνικτικό δωμάτιο και κουβεντιάζω εν θερμώ μαζί του. Θυμάσαι πώς κατακλύζαμε τους δρόμους, του λέω. Θυμάσαι που στήναμε σαν οδοφράγματα τα ονείρατα για το αύριο στη μέση της παρέας; Τι οξύμωρη ιδέα κι αυτή! Μπαίνουν στα ονείρατα οδοφράγματα; Οχι, αλλά έτσι οριοθετούσαμε τον χώρο μας: από τα οδοφράγματα και δώθε ήμασταν εμείς που θέλαμε μια Ελλάδα δημοκρατική, ελεύθερη, βασισμένη στις αξίες του Διαφωτισμού, αλλά με τις δικές μας προδιαγραφές. Θέλαμε μια πατρίδα, ναό της δημιουργίας, όπου ο αλληλοσεβασμός πολίτη - κράτους θα ξέφευγε από τα θεωρητικά βιβλία και θα γινόταν πράξη. Αυτή η εξαιρετική αμοιβαιότητα στις σχέσεις, που για κάποιους ακόμη και σήμερα παραμένει ζητούμενο.

Ξεπεταρούδια τότε, θέλαμε να ανοίξουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια για όλους, να επεκταθεί η εκπαίδευση στις εσχατιές της πατρίδας, να μην υπάρχει ανάμεσά μας ούτε ένας αγράμματος άνθρωπος, ώστε τη δεδομένη στιγμή να μπορεί να κρίνει τα γεγονότα και να δίνει την ψήφο του με γνώμονα τη γνώση που στο μεταξύ θα αποκτούσε. Σκεπτόμαστε ότι ο καθένας από μας είχε δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή δουλειά, δικαίωμα στην ευημερία, ακόμη κι αν ευημερία σήμαινε ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι στο τάδε χωράφι ή ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Τότε στις παρέες, ένας μίλαγε, δέκα άκουγαν. Δεν ξέρω αν το θυμάσαι. Ενας έριχνε το σύνθημα, πενήντα απαντούσαν, θα το θυμάσαι. Οπως θα θυμάσαι ότι απλώναμε τα χέρια στο κέντρο του κύκλου και ορκιζόμαστε, σαν τα παιδιά που ορκίζονται επιπόλαια κάθε φορά και σε κάτι διαφορετικό.

Κοίτα να δεις! Λες και δεν είχαμε ποτέ ξεφυλλίσει την ελληνική ιστορία. Δεν είχαμε πάρει τα μαθήματά μας. Σαν τους αδαείς πέφταμε στην παγίδα της ελπίδας που έλεγε ότι από τα σπλάγχνα μας θα μπορούσαν να αναδειχθούν σπουδαίοι ηγέτες. Με ιδέες, με πυγμή, με κύρος και αποφασιστικότητα. Οχι ατελείς πολιτικοί, αλλά ένας συνδυασμός... Γκαίτε και Ναπολέοντος, όπως είχε πει κάποτε ο Νίτσε. Αστείες σκέψεις, θα πεις. Ιδεατοί ηγέτες δεν υπήρξαν, όπως δεν υπήρξαν ηγέτες-λυτρωτές. Ακόμη και αυτοί που κατάφεραν να ξεπεράσουν σκοπέλους και τεράστια προβλήματα επωφελήθηκαν των καιρών, των συγκυριών και της ευκολίας του μύθου. Μην το ξεχνάς.

Κι ύστερα ήρθε η ισοπέδωση προς τα κάτω. Ετσι αποκαλέσαμε την ορμή και την τάση κοινωνικών ομάδων να επιβάλουν σχεδόν βιαίως στους πολλούς πρότυπα χαμηλής συμπεριφοράς και αγωγής. Μπήκαν άλλοι κανόνες, αν θυμάσαι. Χάθηκε η συνέχεια της γλώσσας, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια άρχισαν να γίνονται φυτώριο αμόρφωτων πολιτών (εντάξει, δεν το γενικεύω), το αδυσώπητο κυνήγι του χρήματος άλλαξε τις δομές της οικογένειας, της φιλίας, της αλληλοεκτίμησης των ανθρώπων. Οσο πιο πολύ σμικρύνονταν τα κομμάτια της πίτας, τόσο πιο κραυγαλέα ήταν η ισοπέδωση. Οσοι αποκτούσαν (με διάφορους τρόπους) μερίδιο στην εξουσία -την όποια εξουσία- φρόντιζαν να βάζουν τρικλοποδιά στον μπροστινό τους. Το κομματικό κράτος πήρε για τα καλά τα ηνία της χώρας, η μη τήρηση της νομιμότητας έγινε ο κανόνας, η ατιμωρησία της παραβατικότητας επίσης (πώς άραγε, διαρρέει ανακριτικό υλικό, ατιμωρητί;) και το «φύγε εσύ, να ’ρθω εγώ» έγινε με τον καιρό προσβάσιμο σύνθημα και αν θυμάσαι, υπήρξε η αφορμή για να ξεκινήσει η διαδικασία της εισδοχής μας στις ατομιστικές κοινωνίες.

Τριάντα χρόνια μετά, όλοι πιστεύουν ότι έχει συντελεστεί το τέλος της μεταπολίτευσης... με την κακή έννοια. Ο Ελληνας στο μεταξύ έχει κερδίσει εκατοντάδες μικρές και μεγάλες μάχες. Ούτε ο Πάτον να ήταν. Ευημερεί και με τη βούλα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, παρότι πίσω του υπάρχει ακόμη πεζουριά. Η μεγάλη πλειοψηφία διαθέτει σπίτια, αυτοκίνητα, πηγαίνει για σκι, ταξιδεύει, κάνει συμπαθητικές διακοπές, πότε πότε τα σπάει στα ξενυχτάδικα, γεμίζει τα κέντρα και τις ταβέρνες, έχει άποψη για τα πάντα, κρίνει τους πάντες, χωρίς να δέχεται να κριθεί, φοροδιαφεύγει και μάλιστα με καμάρι, δεν πληρώνει τον ΦΠΑ, αφού το κράτος... δεν τα παίρνει από τους πλούσιους, δανείζεται μέχρι τελικής πτώσεως, πληρώνει γρηγορόσημα, «γιατί έτσι κάνουν όλοι», ασελγεί πάνω στη γλώσσα... αλλά, δυστυχώς πάει καιρός που δεν νιώθει πια καλά.Ο Ελληνας, λένε οι δημοσκοπήσεις, κατακλύζεται από απαισιοδοξία και φόβο. Τις στιγμές της περισυλλογής -γιατί υπάρχουν και τέτοιες- προσπαθεί να απαντήσει στα φαινόμενα της πολιτικής απαξίας. Αναζητεί ενόχους και ύποπτους λογαριασμούς πίσω από κάθε πολιτική κίνηση, θεωρεί δεδομένο ότι ο ευρύτερος χώρος του Δημοσίου είναι ένα μεγάλο λουκούλειο γεύμα σε καθημερινή βάση, από την άλλη όμως ο ιδιωτικός είναι ξεπουλημένος στην παγκοσμιοποίηση και τους ξένους επενδυτές! Απαξιώνει συχνά τη δικαστική εξουσία, θεωρώντας την όχι διακριτή εξουσία, αλλά το alter ego της εκτελεστικής. Αναλαμβάνει ρόλο εισαγγελέα ο ίδιος κι όταν αποκαμωμένος πια από την προσπάθεια φτάνει σπίτι του, επιλέγει να... διασκεδάσει με τα βραδινά δελτία ειδήσεων. Θα το πίστευες ποτέ εσύ αυτό;

Χρειάστηκαν τριάντα τρία χρόνια για να εξαφανιστεί σχεδόν ολοσχερώς η έννοια της αριστοτελικής πολιτικής κοινότητας των ανθρώπων, έτσι όπως τη διδαχτήκαμε στα σχολεία. Η πάλαι ποτέ στεντόρεια φωνή έχει χαμηλώσει κι αν τυχόν από κεκτημένη ταχύτητα ακουστεί, κάποιος υπομειδιών θα πει: «Βρε, για ακούστε τον τρελό τι λέει». Και ο τρελός δεν έχει πολλά πράγματα να κάνει από το να αποστασιοποιηθεί, να συναντηθεί ξανά και ξανά με τον εαυτό του στο αποπνικτικό δωμάτιο. Εξω, στη δημοσιά πρωτοστατεί ο εξευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η σκληρή, βρώμικη συναλλαγή και ο δεσποτισμός των μέσων. Θανατηφόρος τριάδα, τι λες κι εσύ;

Σημείωση: εγώ συμφωνώ, εσείς;;

...εκοιμήθη ο Αρχιεπίσκοπος...

Δεν ξέρω γιατί αλλά από το πρωί αισθάνομαι παράξενα. Ξύπνησα στις 06:00 με ένα φορτωμένο πρόγραμμα μπροστά μου και ένα τετραήμερο ταξίδι σε τρεις χώρες. Έφτιαξα καφέ και άνοιξα την τηλεόραση του γραφείου μου, βέβαιος ότι η μέρα θα κυμανθεί κάπου ανάμεσα του ποδοσφαιρικού Σαββατοκύριακου, της υπόθεσης Ζαχόπουλου, του Θέμου, του Μάκη...
Όχι !! Η εβδομάδα ξεκινά με άλλο ύφος «ό Κύριος βούλεται». Το τρέϊλερ ενημερώνει «εκοιμήθη ο Αρχιεπίσκοπος».
Κάνω τον σταυρό μου. Κρίμα ο άνθρωπος, κρίμα τέτοιο τέλος, με πόνο και κόπο. Ή μήπως «ό Κύριος βούλεται»; Η σκέψη μου «συγχωρεμένος, ταλαιπωρήθηκε, αναπαύθηκε όμως...».
Αναπόφευκτοι οι συνειρμοί με τον θάνατο του πατέρα μου, ενός ανθρώπου σκεπτόμενου όσο και θρήσκου, που πέθανε επίσης από καρκίνο (ποτέ δεν συμπάθησα την υπεκφυγή περί «επαράτου νόσου», μου αρέσει να λέω μερικά πράγματα με το όνομα τους, όσο σκληρό και αν είναι). Πολλά από αυτά που έλεγε ο Μακαριστός, τα άκουγα από τον πατέρα μου εδώ και χρόνια, έστω και ενδεδυμένα διακριτικά, με το λεπτό πείραγμα προς τη σύντροφο του, τη γυναίκα της ζωής του, τη μητέρα μας.
Δεν ξέρω γιατί αλλά αισθάνομαι ότι κάτι λείπει. Είναι βράδυ, η μέρα μου ήταν τόσο έντονη και πλήρης από επαγγελματικά δρώμενα, «δεν πήρα ανάσα». Τι με έπιασε, κάτι δε μου πάει, η ψυχή μου έχει ένα κενό.
Ίσως γιατί η ψυχή μου ήταν αυτό που είχε αγγίξει ο Μακαριστός, ίσως γιατί αυτά που έλεγε ήταν αυτά που προκαλούσαν την αντίδραση μέσα μου την ίδια στιγμή που μου δυνάμωναν την πίστη.
Δεν ξέρω τι άνθρωπος είμαι. Δεν δέχομαι θέσφατα, είμαι τόσο πιστός όσο και αμφισβητίας προς την «ιερά» ρήση «πίστευε και μη ερεύνα». Την προτιμώ με ένα κόμμα, «πίστευε και μη, ερεύνα» δηλαδή «είτε πιστεύεις είτε όχι, να ερευνάς», δεν ξέρω αν είναι σύμφωνο με τις Γραφές αλλά σε τελική ανάλυση είναι αυτό που κάθε νοήμων Χριστιανός συνάγει μελετώντας την ιστορία της θρησκείας του.
Έ, λοιπόν αυτός ο άνθρωπος με άγγιξε διαφορετικά. Ο προηγούμενος ήταν ο Πατάπιος, ένας ιερομόναχος που λειτουργούσε στο χωριό που παραθέριζα τα καλοκαίρια, ένας άνθρωπος που ποτέ δεν δίστασε να αποστομώσει τη μάνα μου όταν την έπιαναν οι «θρησκοληψίες» της, για να μιλήσει μαζί μου, να αντιπαρατεθεί στη νεανική μου αναίδεια, να αμφισβητήσει και να αμφισβητηθεί.
Έ, λοιπόν αυτός ο άνθρωπος ήταν διαφορετικός. Δεν ήταν μόνο «ελάτε όπως είστε», το πίστευε κι όλας. Κι όταν πιστεύεις κάτι αργά ή γρήγορα θα το μεταδώσεις και στους άλλους. Αυτή δεν είναι η λογική της εκκλησίας; Να πιστέψουμε και να εκφράσουμε την πίστη μας, να «ξεγυμνωθούμε» πνευματικά, ιδεολογικά μπροστά στον κόσμο για να «ενδυθούμε τον Κύριο».
Έ, λοιπόν, ο Μακαριστός Χριστόδουλος το πέτυχε. Δεν συμφωνούσα πάντα με αυτά που έλεγε, με αυτά που πρέσβευε, κάθε φορά όμως ένοιωθα ότι αν ποτέ πρέπει να αντιπαρατεθώ μαζί του έπρεπε να έχω επιχειρήματα, έπρεπε να πιστεύω ακράδαντα και βαθιά αυτό που θα υποστήριζα. Αλλιώς δεν θα είχα τύχη...
Η επόμενη μέρα δεν θα είναι ίδια. Δεν μπορεί να είναι ίδια. Θα λείπει ένα διαυγές πνεύμα, θα λείπει ένας σκεπτόμενος άνθρωπος, θα λείπει μια καθαρή φωνή. Θα λείπει «ο Χριστόδουλος μας», ο ιεράρχης που κατέβηκε κοντά μας την ώρα του πόνου του, που αποφάσισε να μας τονίσει ότι πάνω απ' όλα είναι άνθρωπος, ότι πονάει, ότι ελπίζει, ότι διεκδικεί την παράταση στην θνητή του ματαιότητα, στο φθαρτόν της υπάρξεως του. Να μας τονίσει ότι πίστη σημαίνει αγώνας, σημαίνει ενδιαφέρον, σημαίνει αγωνία, σημαίνει διεκδίκηση.
Στις 7 Φεβρουαρίου θα εκλεγεί ο νέος Αρχιεπίσκοπος. Εύχομαι οι ιεράρχες να επιλέξουν έναν Αρχιεπίσκοπο που δεν θα διαδεχθεί απλά αλλά θα δώσει το δικό του στίγμα, που θα ακολουθήσει το δρόμο του Μακαριστού Χριστοδούλου με το δικό του «όχημα», το δικό του βήμα.
Στο τέλος και ως τέλος, «Χριστόδουλε, καλό δρόμο και καλή αντάμωση» και συγχωρέστε μου την «ασέβεια», στο κάτω κάτω ο ίδιος μας προέτρεψε να γίνουμε απλοί, να κάνουμε την εκκλησία καθημερινότητα μας, να την απομακρύνουμε από το σύνθετο και απόμακρο, να την «φτιάξουμε» όπως «μας βολεύει», «όπως είμαστε». Τουλάχιστον εδώ, ο σπόρος που έριξες φύτρωσε...

Και λίγος πολιτισμός δεν βλάπτει...

Αγαπητοί φίλοι,

Βαρέθηκα τις φωτογραφίες μισόγυμνων γυναικών σε απίθανες στάσεις και τα διάφορα πορνογραφικά που μου στέλνουν κατά καιρούς. Από δω και στο εξής θα δημοσιεύω μόνο θέματα με ιστορικό περιεχόμενο, θαύματα της φύσης και άλλα πολιτισμικά θέματα.

Προς ενημέρωσή σας λοιπόν, σας παρουσιάζω μία φωτογραφία της γέφυρας Pont Neuf στην Τουλούζη. Η γέφυρα είναι απο τις ωραιότερες του κόσμου και κατασκευάστηκε από το 1544 μέχρι το 1632. Ο ίδιος ο Λουδοβίκος 14ος την διέσχισε το 1659.

Φιλικά ...
το άτομο

25.1.08

Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας ...γένους θηλυκού !!

Διαβάστε προσεκτικά την παρακάτω εικόνα για να καταλάβετε ότι την αγωνία σας κάθε φορά που η φίλη, σύντροφος, σύζυγος, κόρη κ.λπ. χαμογελάει και σας κουνάει εκείνο το μικρό κλειδάκι τη μοιράζονται και πολλοί άλλοι...



Υ.Γ. κυρίες μου μην προσπαθήσετε να μας πείσετε ότι εσείς δεν έχετε σχέση με τα παραπάνω, ξέρετε την αλήθεια και την ξέρουμε κι εμείς, απλά είμαστε τόσο ευγενικοί που δεν θα σας «εκθέσουμε»...

24.1.08

Drive-In ATMs και πως να τα χειριστείτε !!

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι να φύγετε το απόγευμα από το γραφείο, να τρέχετε να προλάβετε το σούπερ μαρκετ για τα ψώνια της ημέρας, να πρέπει να ετοιμαστείτε για να βγείτε το βράδυ και ...το πορτοφόλι σας να είναι άδειο. Φτού γαμώτο !! Όχι, μην απογοητεύεστε, υπάρχουν παντού ΑΤΜ. Τώρα είναι στα πεζοδρόμια και πρέπει να περπατήσετε λίγο, σύντομα όμως θα υπάρχουν και drive-in ATM (όχι, όχι δεν θα πηγαίνετε με την μπουλντόζα, δεν είναι Ζωνιανά εδώ...). Ο τρόπος χρήσης θα είναι απλός διαφέρει όμως από φύλο σε φύλο με βάση τα ιστορικά στατιστικά στοιχεία.

Δείτε πως μπορείτε να κάνετε τη δουλειά σας αν είστε άντρας.

1. Πηγαίνετε με το αμάξι σας μέχρι το ΑΤΜ.
2. Βάλτε την κάρτα σας στη σχισμή και πληκτρολογείστε το PIN σας.
3. Πληκτρολογείστε το ποσό που θέλετε.
4. Πάρτε την κάρτα σας, τα χρήματα και την απόδειξη. .
5. Απομακρυνθείτε.

Δείτε τώρα απλές οδηγίες χειρισμού αν είστε γυναίκα.

1. Πηγαίνετε με το αμάξι σας μέχρι το ΑΤΜ.
2. Κάντε όπισθεν, για να ευθυγραμμίσετε το παράθυρο του αυτοκινήτου σας με την οθόνη.
3. Ξανανάψτε τη μηχανή που έχει σβήσει.
4. Κατεβάστε το παράθυρο.
5. Βρείτε την τσάντα σας και αδειάστε όλο το περιεχόμενό της στη θέση του συνοδηγού, για να βρείτε την κάρτα σας.
6. Βρείτε την τσαντούλα με το μέικ-απ και διορθώστε το μέικ-απ σας στον καθρέφτη του αυτοκινήτου.
7. Προσπαθείστε να βάλετε την κάρτα στη σχισμή.
8. Ανοίξτε την πόρτα, για να έχετε καλύτερη πρόσβαση προς το ΑΤΜ, λόγω της μεγάλης απόστασης που το χωρίζει απ' το αυτοκίνητο.
9. Βάλτε την κάρτα.
10. Βγάλτε την κάρτα και ξαναβάλτε τη με το σωστό τρόπο.
11. Ανοίξτε πάλι την τσάντα σας, για να βρείτε την ατζέντα σας, όπου έχετε γραμμένο το ΡΙΝ, στη μέσα πίσω σελίδα.
12. Πληκτρολογείστε το PIN σας.
13. Πατήστε την ακύρωση και ξαναπληκτρολογείστε τον ΡΙΝ, σωστά αυτή τη φορά.
14. Πληκτρολογείστε το ποσό που θέλετε.
15. Ξαναελέγξατε το μέικ-απ στον καθρέφτη του αυτοκινήτου.
16. Πάρτε τα χρήματα και την απόδειξη.
17. Ξαναδειάστε την τσάντα σας, για να βρείτε το πορτοφόλι σας, όπου θα βάλετε τα χρήματα.
18. Τοποθετείστε την απόδειξη στο πίσω μέρος του βιβλιαρίου επιταγών.
19. Ξαναελέγξατε το μέικ-απ στον καθρέφτη του αυτοκινήτου.
20. Προχωρείστε περίπου 2 μέτρα.
21. Κάντε όπισθεν, μέχρι το ΑΤΜ.
22. Πάρτε την κάρτα σας.
23. Ξαναδειάστε την τσάντα σας, για να βρείτε τη θήκη της κάρτας και τοποθετείστε την κάρτα μέσα στην κατάλληλη σχισμή.
24. Ξαναελέγξατε το μέικ-απ στον καθρέφτη του αυτοκινήτου.
25. Ξανανάψτε τη μηχανή που έχει σβήσει.
26. Προχωρείστε 10 - 12 χιλιόμετρα.
27. Λύστε το χειρόφρενο.

23.1.08

...εξαιρείται ο Τριανταφυλλόπουλος !

Τρίτη βράδυ και ο Λαζόπουλος ανεκδοτολογεί:
«...γυρίζει λοιπόν ο άντρας στο σπίτι το πρωΐ, τον ρωτά η γυναίκα του “που ήσουν όλο το βράδυ” και εκείνος απαντάει ότι κοιμήθηκε στο σπίτι του καλύτερου του φίλου. Η γυναίκα - που δεν τον πιστεύει – παίρνει τηλέφωνο τους δέκα καλύτερους φίλους του άντρα της και (αυτό θα πει φιλία !!) οι οκτώ επιβεβαιώνουν ότι ο άντρας της κοιμήθηκε όλη νύχτα εκεί, οι άλλοι δύο δε επιμένουν ότι είναι εκεί ακόμα και κοιμάται του καλού καιρού !!»
«Αυτό θα πεί φιλία !! Εξαιρείται ο Τριανταφυλλόπουλος !! Αυτός θα πεί “...και εδώ δεν είναι, και ποτέ δεν ήρθε, και αλλού ξενογαμάει, και θα σου δώσω και τη διεύθυνση, και έχω και DVD...”. Καταλάβατε;;»

Είπατε τίποτα ;; Εσύ Μάκη το άκουσες ;; Πως το σχολιάζεις ;; Άσε, ξέρω, είναι ένα ακόμα υποβολιμαίο σχόλιο που «αν πατήσεις ένα κουμπάκι» θα το συντρίψεις, θα το διαλύσεις, θα το εξαλείψεις !!! ΟΛΕ ο ταύρος !!

Υ.Γ. Σημείωμα πάνω στο ψυγείο σπιτιού των βορείων προαστείων
«Κίλιαν, σε παρακαλώ, μάζεψε το παιδί σπίτι, παίζει με τα κουμπιά πάλι και θα κάνει καμιά ζημιά. Άσε που δεν είναι καλό και για τον κύκλο μας, πρέπει να καταλάβει ότι τώρα ανήκουμε σε άλλο κλαμπ, εγώ δεν είδα τον άντρα της Μελίσσα να κάνει έτσι, άντε κανένα μπινελίκι στο γήπεδο ή στην πίττα να ρίξει, έ, άντρας είναι πρέπει κάπου να ξεσπάσει αλλά όχι κι έτσι...
φιλιά, η μαμά».

22.1.08

Περί δημοκρατίας...

«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται
διότι κατηχράσθη το δικαίωμα
της ελευθερίας και της ισότητας,
διότι έμαθε τους πολίτες
να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα,
την παρανομία ως ελευθερία,
την αναίδεια του λόγου ως ισότητα
και την αναρχία ως ευδαιμονία..»

Ισοκράτης


Υ.Γ.1 ...μήπως κάτι σας θυμίζει από τα θαυμαστά που ζούμε εσχάτως;
Υ.Γ.2 ...Καχρι-μάκη γερά η νίκη είναι κοντά ή ρίξε λάσπη, ρίξε λάσπη κάτι θα μείνει....

20.1.08

Όταν...

«Όταν η σκέψη επηρεάζει τη γνώμη, αυτό λέγεται φιλοσοφία»

«Όταν η πίστη επηρεάζει τη γνώμη, αυτό λέγεται θρησκεία»

«Όταν τα δεδομένα επηρεάζουν τη γνώμη, αυτό λέγεται επιστήμη»

...τις τρεις αυτές φράσεις άκουσα το μεσημέρι σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, ομολογώ ότι με απλότητα και όχι με απλούστευση αποδίδουν σημαντικά νοήματα. Αξίζει να τις κρατήσουμε και να τις συζητήσουμε...

19.1.08

Ρίξε μια ζαριά καλή...



«Ρίξε μια ζαριά καλή
και για μένα βρε ζωή»
είπε ο «ποιητής».
Χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα άλλο;

Δώστε μου τα ζάρια, σειρά μου, ρίχνω...

Δύο μικρά ανέκδοτα (...σαββατιανά !!)

Το πρώτο...
Δύο φίλοι:
- Μετά από 20 χρόνια γάμου είμαι ακόμα ερωτευμένος με την ίδια κοπέλα.
- Καταπληκτικό!
- Ελπίζω μόνο να μην το μάθει η γυναίκα μου

Το δεύτερο...
Γιατρός: Έχετε μία σπάνια αρρώστια, σας συνιστώ να κάνετε πολλά αμμόλουτρα.
Ασθενής: Και με τα αμμόλουτρα θα θεραπευτώ, γιατρέ μου;
Γιατρός: Όχι, τα αμμόλουτρα είναι για να συνηθίσετε την ιδέα του χώματος!

Τα κουμπιά της ...Αλέξαινας !!

Σε κάποιο υπερατλαντικό αεροπορικό ταξίδι, ένας άντρας αισθάνθηκε την επείγουσα ανάγκη να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα. Δυστυχώς, η ανδρική τουαλέτα ήταν συνέχεια κατειλημμένη, οπότε και ο τύπος άρχισε να χτυπάει το πόδι του εκνευρισμένα.

Βλέποντας το επείγον της κατάστασης, η αεροσυνοδός του πρότεινε να χρησιμοποιήσει τις γυναικείες τουαλέτες, προειδοποιώντας τον όμως να μην πατήσει κανένα διακόπτη μέσα στο χώρο. Οι διακόπτες είχαν τις ενδείξεις ΖΝ, ΖΑ, ΠΤ και ΑΑΤ.

Αφού τακτοποίησε την ανάγκη του και κάνοντας το ίδιο λάθος που κάνουν και τόσοι άλλοι άνδρες να υποτιμήσουν τις συμβουλές μιας γυναίκας, ο τύπος υπέκυψε στην περιέργειά του και αποφάσισε να δοκιμάσει τους διακόπτες. Προσεκτικά πάτησε τον διακόπτη που είχε την ένδειξη ΖΝ και αμέσως ο μηχανισμός της λεκάνης ψέκασε ζεστό νερό σε ολόκληρο τον πισινό του.

«Τυχερές γυναίκες!» σκέφτηκε. Γεμάτος περιέργεια πάτησε τον διακόπτη με την ένδειξη ΖΑ και μια ευχάριστη πνοή ζεστού αέρα τού στέγνωσε τη βρεγμένη πλευρά.

«Καταπληκτικό!» σκέφτηκε. Ο διακόπτης με την ένδειξη ΠΤ τού έβαλε απαλά πούδρα ταλκ. Και φυσικά δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να δοκιμάσει τον διακόπτη με την ένδειξη ΑΑΤ.

Όταν ξύπνησε στο νοσοκομείο, πανικοβλήθηκε και κάλεσε τη νοσοκόμα. Μόλις αυτή εμφανίστηκε ο τύπος στα πρόθυρα υστερίας τη ρώτησε: «Τι μου συνέβη; Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι ότι βρισκόμουν στις γυναικείες τουαλέτες ενός αεροπλάνου!»

Με καθησυχαστικό ύφος η νοσοκόμα τού απάντησε: «Σωστά, και μάλιστα διασκεδάζατε πατώντας τους διάφορους διακόπτες μέχρι που πατήσατε αυτόν που έγραφε ΑΑΤ το οποίο σημαίνει Αυτόματη Αφαίρεση Ταμπόν! Το πέος σας βρίσκεται κάτω από το μαξιλάρι!»

18.1.08

Οι δρόμοι της ζωής...

Μερικές φορές η ζωή μας πηγαίνει από παράξενες διαδρομές, από δρόμους πρωτόγνωρους. Πριν μερικές μέρες, ένας τέτοιος δρόμος με οδήγησε στο παρακάτω κείμενο. Το διάβασα, το έσωσα στον υπολογιστή μου, κατέβασα την μουσική που το συνόδευε. Την άλλη μέρα το ξαναδιάβασα και πάλι την επόμενη. Μετά κατάλαβα, ήταν η παρόρμηση που έκανε κάποιες αναμνήσεις να βγουν μπροστά, να διεκδικήσουν ζωτικό χώρο στην καθημερινότητα μου.

Για μένα δεν ήταν ο Νίκος που ήταν ερωτευμένος με την Αμάντα...
Ήταν ο Θανάσης που έφυγε στα 18 του χρόνια, ότι είχαμε μπει στο Πανεπιστήμιο, τέτοιες μέρες...
Ήταν ο Δημήτρης που πήγε φαντάρος στην Κω στα 23 του και δε γύρισε, μερικά χρόνια αργότερα...
Ήταν ο Στέλιος, μεγάλη καρδιά, μόνο που δεν άντεξε ως το τέλος...

Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί, θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ για κάποιον από τους δικούς μου φίλους, δεν πρόλαβα, δεν μπόρεσα... δεν ξέρω ούτε εγώ... δεν έχει σημασία τελικά, πρόλαβε ο Σπύρος και «μίλησε» στο Νίκο όπως θα θέλαμε όλοι κάποια στιγμή να μιλήσουμε σε αυτούς που μας λείπουν. Εμάς, απλά, μας έβγαλε ο δρόμος εκεί...
Νίκο,
είναι κιόλας 15 χρόνια. Είχες ερωτευτεί τρελά, την Αδαμαντία -"με λένε Αμάντα". Έλαμπες, ρε φίλε. Ποτέ δεν στο είπαμε, αλλά πράγματι έλαμπες. Ξέρω, σε πειράζαμε, σε κοροϊδεύαμε, "με λένε Αμάντα", κάναμε τρελό γέλιο με την πάρτη σου, αλλά δεν σε πείραζε ρε φίλε. Μας διαολόστελνες και γελάγαμε ακόμα πιο πολύ. Στην γιορτή σου, 15 χρόνια πριν, σου πήραμε τον δίσκο, βινύλιο, των Boston, το Third stage. Είχε μέσα το τραγούδι που λεγόταν Amanda. Έγραψες μια κασέτα, 60άρα, με το τραγούδι αυτό μόνο. Την έβαλες στο walkman, και όποτε τέλειωνε, απλά την γύριζες και άκουγες το Amanda, ξανά και ξανά. Της έκλεψες ένα φιλί, αυτό ήταν όλο. Μετά τηλέφωνα, συζητήσεις, τσακωμοί, την ακολουθούσες στον δρόμο, πήγαινες έξω από το σπίτι της, αλλά τίποτα. Η Αμάντα σου δεν ήταν μόνη και δεν ήταν μαζί σου.
Το βράδυ πριν τα Φώτα, μέχρι τις μία και μισή ήμασταν σπίτι μου, παίζαμε χαρτιά. Δεν έπαιζες μαζί μας, άκουγες την κασέτα σου. Δύο παρά, έφυγες με την μηχανή. Το ξέραμε ότι θα πήγαινες σπίτι της. Λίγο μετά τις τέσσερις, χτύπησε το τηλέφωνο σπίτι μου. Με τον Γιάννη ήρθαμε στην Βουλιαγμένης. Το walkman είχε διαλυθεί, όπως και η μηχανή σου. Βρήκαμε την κασέτα, άθικτη, γεμάτη λάσπες, στο διάζωμα. Την κασέτα με την Αμάντα σου. Άραγε, την άκουγες τότε;

Η μάνα σου με αγκάλιασε δυο μέρες μετά. Δεν έκλαιγε, μου είπε μόνο «Ζήσε δυο ζωές παιδί μου». Δυο ζωές, Νίκο. Την δική μου και την δική σου. Είναι πολλά που δεν είπαμε, πολλά που άφησες στην μέση. Πάρα πολλά για μία μόνο ζωή, Νίκο. Όταν είσαι 17, είναι πολύ λίγη μια ζωή.

"You, you and I girl
We can share a life together
Its now or never
And tomorow may be too late"

Είναι τώρα η ποτέ, φίλε. Για σένα θα είναι πάντα τώρα, για μας τώρα, θα είναι πάντοτε.

Στο είχα πει πως πίστευα σε σένα. Ακόμα πιστεύω.
Σ' αγαπάμε ρε, κι ας μην στο είπαμε ποτέ.
Γιάννης, Έλενα, Μάνος, Θύμιος, Μελίνα, Νίκος Α., Γιάννης Π., Αμάντα, Γ4
και ο καλύτερος φίλος σου, πάντα
Σπύρος

Ευχαριστώ όλους σας για την υπομονή σας.
Μάζεψα όλα μας τα αγαπημένα τραγούδια, που τότε δεν φανταζόμασταν ότι θα γίνονταν μόδα- τότε πιστεύαμε πως θα κρατήσουν για πάντα. Για Πάντα. Όλα μας τα αγαπημένα τραγούδια. Χαρντροκιές, μπαλάντες του '80. Ποιος να το έλεγε;
Μην φύγει ποτέ το χαμόγελο από τα δικά σας μάτια, και να μην διαλυθείτε στο σκοτάδι χωρίς αγάπη.
Πάνω από όλα, μην ζήσετε ποτέ δύο ζωές.
Ζήστε μόνο την δική σας, ευτυχισμένοι. Για Πάντα.
Καλή ακρόαση

Υ.Γ. Συγγνώμη αν σας μελαγχόλησα, δεν είναι όλες οι στιγμές στη ζωή μας χαρούμενες. Εξάλλου «από ρόδο βγαίνει αγκάθι και από αγκάθι ρόδο».

Σελίδες Ιστορικής Μνήμης....



Χωρίς λόγια... Παρατίθεται για να διασωθεί στην ιστορική μνήμη...

Υ.Γ.1. έψαξα να βρω φωτογραφικό υλικό από το προσκύνημα ...στα τέσσερα. Ματαίως. Προφανώς λογοκρίθηκαν σύμφωνα με το νόμο περί ασέμνων...

Υ.Γ.2. άρχισαν τα όργανα με ομάδες πρωτοβουλίας και επιτροπές σωτηρίας από επίλεκτους παναθηναϊκούς. Αφερίμ....

Υ.Γ.3. δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε στη Λούτσα, ξέρω ότι μια ομάδα οπαδών του Παναθηναϊκού έκαναν ντου σε καφετέρια και μαχαίρωσαν δύο οπαδούς του Ολυμπιακού που έπιναν το ποτό τους. Αυτό λέγεται σε απλά ελληνικά «δολοφονία εν ψυχρώ» και αξίζει να ψάξουμε (οι δικαστές, όχι εμείς) την πιθανή προμελέτη.

Οπότε, όλοι εσείς οι διάφοροι - αδιάφοροι που αρχίσατε τις κωλοτούμπες μόλις μάθατε τις οπαδικές προτιμήσεις δραστών και θυμάτων, ηρεμήστε και αφήστε αυτούς που πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους. Δεν ζημιώνεται ο Παναθηναϊκός επειδή τον υποστηρίζουν μερικοί ανεγκέφαλοι κάφροι, όπως δεν ζημιώνεται καμιά ομάδα για το λόγο αυτό.

Θα ζημιωνόταν αν δεν είχε κάνει ενέργειες ουσιαστικές και έντονες να πετάξει τους κάφρους αυτούς έξω από τους χώρους που «ελέγχει» (γήπεδο, σωματείο, επίσημες κοινωνικές εκδηλώσεις της ομάδας κ.λπ.) και «παραδίδοντας» τους στη δικαιοσύνη κάθε φορά που υπάρχει η υποψία συμμετοχής τους σε εγκληματικές πράξεις. Αλλιώς θα πρέπει να μιλάμε κάθε φορά για πιθανή συνέργεια, για υπόθαλψη, ίσως και για παρακίνηση αν υπάρχουν και δηλώσεις σε πίτες...

16.1.08

ΠΑΟ μπορείς, μπορείς να προκριθείς !!!





ΠΑΟ μπορείς, μπορείς να προκριθείς !!! Εύκολο !!! Πανεύκολο !!! Σαν παιχνίδι !!! Να περάσεις «από πάνω», να πάψουν οι γάβροι (μα κι αυτοί τόση θάλασσα, χάθηκε ένα μπάνιο να μη βρωμάνε ψαρίλα !!) να το παίζουν καμπόσοι και να μας καβαλάνε...

Θα αποδείξει ο πρόεδρος Μήτσος ότι ο άλλος πρόεδρος έκανε απανωτά ορθογραφικά λάθη δηλώνοντας «Μαμήστε τον φούστη τον Ολυμπιακό» (βασικά το λάθος εντοπίζεται στο όνομα της ομάδας αλλά δεν έχει σημασία...), οπότε θα σταματήσει ο χρόνος, θα ακυρωθεί η εβδομάδα που πέρασε, θα σβήσει και θα την ξαναβάλουμε στο τέλος του μήνα, να προλάβουμε να κάνουμε μεταγραφές....

Όχι τίποτε άλλο αλλά η «ντροπή» της Ριζούπολης ήταν μια απλή τριάρα που ξεχάστηκε μαζί με το γήπεδο, η «ντροπή» του Καραϊσκάκη όμως πως θα ξεχαστεί; Είναι και καινούργιο γήπεδο το ...τιμημένο, δε μας παίρνει να το γκρεμίσουμε...

Σοβαρά τώρα, τα συμπεράσματα ήταν πασιφανή:
α- είχαμε αποκατάσταση της τάξης (μια φορά παίξαμε χάλια, την Κυριακή, και σήκωσαν κεφάλι οι πράσινοι),
β- επιβεβαιώθηκε η λαϊκή ρήση ότι «δεν είναι κάθε μέρα Κυριακή»,
γ- επιβεβαιώθηκε η αχανής διαφορά κλάσης των δύο ομάδων,
δ- επιβεβαιώθηκε ότι ο Ολυμπιακός αρχίζει εκεί που τελειώνουν οι άλλοι,
ε- (και ακροτελεύτιον) ο Λεμονής συνέδεσε το όνομα του με μια ακόμα λαμπρή σελίδα, έβαλε μια ακόμα υπογραφή στο βιβλίο των θριάμβων.

Α, και που 'σαι παιδί, πιάσε και τα ούζα γιατί ξεκινήσαμε το «πάρτι» χωρίς βαζελίνη και τσούξαμε μερικά τρυφερά κωλαράκια, άσε που κάποια ήταν και παρθένα...

Υ.Γ. ετοιμαστείτε για τις «παρενέργειες» ήτοι:
α- αύριο αναμένεται ο αθλητικός δικαστής να τιμωρήσει τον Λούα Λούα με δια βίου αποκλεισμό γιατί κάθε φορά που βάζει γκολ και κάνει κωλοτούμπα «σηκώνει τα πόδια ψηλά» ήτοι προβαίνει σε σαφείς σεξουαλικούς υπαινιγμούς και υποχρεώνει τον πρόεδρο (ένας είναι ο πρόεδρος !!) σε δηλώσεις που αδυνατεί να τηρήσει (δες παραπάνω)...
β- στην ίδια συνεδρίαση θα τιμωρηθεί και ο Κοβάσεβιτς με αποκλεισμό ως το τέλος της σεζόν για διακωμώδηση του αθλήματος, άκου «Ντάρκο ...γκολ», τι είμαστε; Καρναβάλι του Μοσχάτου;
γ- σε ψηφοφορία θα τεθεί και η δημόσια διαπόμπευση των Κωνσταντίνου και Νικοπολίδη οι οποίοι τόλμησαν να αμφισβητήσουν και να αρνηθούν την οικονομική πρόταση του Καίσαρα Ιούλιους Αύγουστους Σεπτέμβριους Τζιγγέριους. Τα πλήθη παραληρούν φωνάζοντας «Τζίγγερ θεέ πάρε την ΚΑΕ (σ.σ. το μπάσκετ)», «εκατό εκατό κατοστάρα εκατό». Λεπτομέρεια: τα πλήθη είναι συνταξιούχοι οπαδοί της παλαιάς εποχής που φορούν την επετειακή φανέλα, ήτοι έχει πλέον επέλθει η γεροντική μαλάκυνσις (ιατρικός όρος ρε, μην τα ισοπεδώνετε όλα !!)...
δ- επί του πιεστηρίου: το Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. ανακοίνωσε ότι η άδεια δόμησης του Καραΐσκάκη ακυρώνεται για τέσσερις (4) ουσιώδεις λόγους (δεν ανακοινώνονται), ως αποτέλεσμα ο πρόεδρος Τσίγγερ θα θέσει σε ψηφοφορία στην Super "Green" League την ακύρωση όλων των εκείθεν «παράνομων» αγώνων του Ολυμπιακού, τον μηδενισμό του αναδρομικά και την αφαίρεση όσων επιπλέον βαθμών απαιτείται. Ακούς εκεί οι αναιδείς να μη σέβονται την τρίτη ηλικία και να λοιδορούν και εξευτελίζουν τόσο ποταπά ένα γέροντα σεβάσμιο και κακόμοιρο...

Καληνύχτα... ειδικά σε ορισμένους που σήμερα κρέμασαν τη γλώσσα στο περίπτερο χωρίς πρώτα να τη βουτήξουν στο μυαλό... Σας δίνω και μερικά πρωτοσέλιδα για να βοηθήσουν την ιστορική μνήμη και γιατί το γέλιο ομορφαίνει τη ζωη...



Έγραψε και ένας τη Δευτέρα (για την Κυριακή) «τους ξεβράκωσαν αλλά δεν τους γλέντησαν», τι να γράψουμε εμείς αύριο Πέμπτη «και τους ξεβράκωσαν και τους γλέντησαν»; Θυμάστε τι έγινε την άλλη φορά με το σημαιάκι του Λούα Λούα;

Και μια τελευταία ερώτηση: αυτόν τον προπονηταρά πως τον λένε Πεσέϊρο, Πεντέϊρο, Τεσέϊρο...; Μπερδεύτηκα χθες, πρόεδρε (είπαμε ένας είναι ο πρόεδρος !!) μήπως μπορείς να βοηθήσεις ή να πάρω τον Βέλιτσ... τσ... τσ...

Και, κουβέντα στον Σωκράτη, θα βάλει πάλι να σας κάνουν καζούρα με αυτά τα «Κόκκαλη, Κόκκαλη σε παρακαλώ πάρε τον Πεσέϊρο στον Ολυμπιακό», δεν είδες τι λέγανε χθες για τον Γκούμα...

9.1.08

Οι φίλοι και οι Έλληνες...

Οι φίλοι : Δεν ζητούν ποτέ φαγητό.
Οι Έλληνες φίλοι : Είναι η αιτία που δεν έχεις φαγητό!

Οι φίλοι: Θα σου πούνε «γεια».
Οι Έλληνες φίλοι : Θα σου δώσουν μια μεγάλη αγκαλιά και ένα δυνατό φιλί.

Οι φίλοι: Αποκαλούν τους γονείς σου «Κύριε» και «Κυρία».
Οι Έλληνες φίλοι: Αποκαλούν τους γονείς σου «Θείε» και «Θεία» !

Οι φίλοι : Δεν σ' έχουν δει ποτέ να κλαις.
Οι Έλληνες φίλοι : Κλαίνε μαζί σου.

Οι φίλοι: Τρώνε στο τραπέζι σου και φεύγουν.
Οι Έλληνες φίλοι : Ξοδεύουν ώρες τρώγοντας, μιλώντας, γελώντας και απλά κάνοντας παρέα.

Οι φίλοι: Δανείζονται δικά σου πράγματα για λίγες μέρες και σου τα επιστρέφουν.
Οι Έλληνες φίλοι : Κρατούν τα δανεικά πράγματα μέχρι να ξεχάσεις ότι είναι δικά σου!

Οι φίλοι: Γνωρίζουν αρκετά πράγματα για σένα.
Οι Έλληνες φίλοι: Μπορούν να γράψουν βιβλίο για σένα με πολλές λεπτομέρειες.

Οι φίλοι: Σε παρατάνε αν αυτό κάνει και ο πολύς κόσμος.
Οι Έλληνες φίλοι: Έχουν χεσμένο τον κόσμο και είναι μαζί σου.

Οι φίλοι: Χτυπούν την πόρτα σου ή παίρνουν τηλέφωνο όταν θέλουν να σ' επισκεφτούν.
Οι Έλληνες φίλοι: Μπαίνουν μέσα και φωνάζουν, «Ήρθα!» !

Οι φίλοι: Είναι για λίγο...
Οι Έλληνες φίλοι: Είναι για μια ζωή!

Οι φίλοι: Θα αγνοήσουν αυτό το κείμενο.
Οι Έλληνες φίλοι: Θα το προωθήσουν στους φίλους τους. (στανταρρρρρρ!!!!)

Υ.Γ. Ωραίο κείμενο, αγνώστου πατρός, που κυκλοφορεί ευρέως στα e-mail και στο facebook...

2.1.08

Αφιερωμένο κάπου... κάποτε...

Περνούν τα καλοκαίρια και οι γιορτές μας,
όλα σαν τρένα βιαστικά
και δεν ξαναγυρνούν..

Περνούν τα πρωινά και οι Κυριακές μας,
όλα σαν σύννεφα γοργά
και δεν ξαναγυρνούν..

Μα εσύ ποτέ,
να μην χαθείς ποτέ ποτέ απ' τη ζωή μου,
γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου..
μου δίνεις δύναμη και νόημα να ζω...

Μα εσύ ποτέ,
να μην χαθείς ποτέ ποτέ απ' τη ζωή μου,
γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου,
μου δίνεις δύναμη και νόημα να ζω...

Εσύ...εσύ...

Περνούν, χάνονται οι όμορφες στιγμές μας,
όλα σαν τρένα βιαστικά
και δεν ξαναγυρνούν..

Περνούν οι μέρες, τρέχουν οι βραδιές μας,
όλα σαν σύννεφα γοργά,
και δεν ξαναγυρνούν...

Μα εσύ ποτέ,
να μην χαθείς ποτέ ποτέ απ' τη ζωή μου,
γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου,
μου δίνεις δύναμη και νόημα να ζω...

Μα εσύ ποτέ,
να μην χαθείς ποτέ ποτέ απ' τη ζωή μου,
γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου,
μου δίνεις δύναμη και νόημα να ζω..

Εσύ...εσύ...

«Να μη χαθείς ποτέ απ' τη ζωή μου»
Στίχοι: Μάνος Κουφιανάκης
Μουσική: Νίκος Ιγνατιάδης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρινέλλα

Λόγια, λόγια... περίφημα !!

Οι στατιστικές λένε ότι ένας στους τέσσερις ανθρώπους υποφέρει από κάποια διανοητική διαταραχή. Σκέψου τους τρεις καλύτερους φίλους σου. Αν είναι υγιείς, τότε έχεις πρόβλημα.
Μην κρατάς αρνητική στάση λέγοντας «δεν θα επιτύχω, δεν θα επιτύχω...». Προτιμότερη είναι η θετική στάση: «θα αποτύχω, θα αποτύχω».
Ο μόνος λόγος που κάποιοι χάνονται στις σκέψεις τους είναι επειδή τους είναι άγνωστη η περιοχή.
Ποτέ μη μιλάς άσχημα για τον εαυτό σου. Οι φίλοι σου μπορούν να καλύψουν πλήρως αυτό το θέμα....
Αγαπώ την ανθρωπότητα. Τους ανθρώπους δεν μπορώ να αντέξω.
Άπειροι άνθρωποι ξοδεύουν χρήματα σε πράγματα που δεν τα επιθυμούν, για να καταπλήξουν ανθρώπους που δεν μπορούν να υποφέρουν.
Η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση που οφείλεται στην έλλειψη αλκοόλ.
Τίποτα δεν επιτυγχάνεται ευκολότερα από την αποτυχία.
Δεν απέτυχα. Απλά βρήκα δέκα χιλιάδες μεθόδους που δε δουλεύουν...
Δεν θα ήθελα να είναι η ζωή ένα μεγάλο αστείο, γιατί δεν το έχω "πιάσει"...
Με τα λεφτά δεν μπορείς να κάνεις φίλους. Όμως κάνεις εχθρούς καλύτερου επιπέδου.
Δεν επιβιώνει ο πιο δυνατός ούτε ο πιο έξυπνος, αλλά αυτός που προσαρμόζεται καλύτερα στις αλλαγές.
Δύο πράγματα είναι αιώνια: Το σύμπαν και η ανοησία των ανθρώπων... Αν και για το σύμπαν, έχω αρχίσει τελευταία να αμφιβάλλω... (Αϊνστάιν)

Λαμπερή η υποδοχή του 2008 !!



Χωρίς λόγια...
(η φωτό είναι του associated press και το "δάνειο" έγινε μέσω του in.gr)

μικρό... της ανωμαλίας...

«Μπαμπά γιατί εσύ είσαι λευκός, η μαμά μαύρη και εγώ κίτρινος;»
«Παιδί μου με το όργιο που έγινε εκείνο το βράδυ να ευχαριστείς που δεν γαβγίζεις κιόλας!»

1.1.08

Τελικά, οι ξανθιές είναι χαζές;

Εκρηκτική ξανθιά ιδιαιτέρως προκλητικά ντυμένη, εισβάλλει στο καζίνο την ώρα που οι γκρουπιέρηδες βαριεστημένα περιμένουν να τελειώσει η βάρδια τους.
Ρίχνει μια ματιά γύρω και αμέσως κατευθύνεται στο κεντρικό τραπέζι όπου είναι μαζεμένοι οι περισσότεροι παίκτες και παίζουν ζάρια.
Όταν φτάνει η σειρά της, βγάζει από την τσάντα της 20.000 ευρώ και τα ποντάρει όλα σε μια ζαριά λέγοντας ταυτόχρονα στους παρευρισκόμενους «ελπίζω να μη σας πειράζει, αλλά αισθάνομαι πολύ τυχερή όταν ποντάρω γυμνή».
Ταυτόχρονα αρχίζει να κάνει ένα αισθησιακό στριπτηζ: ξεκουμπώνει το φερμουάρ και βγάζει το φόρεμα της, μετά βγάζει το σουτιέν, ακολουθεί το κιλοτάκι της και, τελείως γυμνή, ρίχνει τα ζάρια φωνάζοντας «έλα μωρό μου, η μαμά χρειάζεται καινούργια ρούχα!!»
Κοιτάει με αγωνία και μόλις τα ζάρια σταματούν, τα αρπάζει και αρχίζει να χοροπηδάει πάνω κάτω ουρλιάζοντας «ΚΕΡΔΙΣΑΑΑΑΑ!!! ΝΑΙ !!!! ΚΕΡΔΙΣΑΑΑΑΑΑ!!!»
Αγκαλιάζει έναν έναν τους αμήχανους γκρουπιέρηδες, παίρνει τα κέρδη της και τα ρούχα της και εν ριπή οφθαλμού εξαφανίζεται!! Όλοι έχουν μείνει άγαλμα για μερικά λεπτά από το αναπάντεχο περιστατικό. Τελικά ένας από τους γκρουπιέρηδες ρωτάει:
«Είδες τι ζαριά έφερε;»
«Δεν ξέρω», απαντά ο άλλος, «νόμιζα ότι κοίταζες εσύ. Δικό σου τραπέζι ήταν!»

Ηθικό δίδαγμα:
Δεν είναι όλες οι ξανθές χαζές!! Όλοι οι άντρες όμως είμαστε ίδιοι!!

Αυστηρός μπαμπάς…

Η κόρη, είκοσι δύο χρονών πλέον, είναι έγκυος και μετά από πολύ σκέψη το λέει στην οικογένεια της. Φωνές ο πατέρας της, κραυγές η μάνα της, αναβρασμός στο σπίτι. Ύστερα από μεγάλη πίεση συμφωνεί να φέρει η κοπέλα τον υπαίτιο να μιλήσουν για το μέλλον.
Το απόγευμα ο πατέρας είναι στημένος στο μπαλκόνι και βλέπει έναν πανέμορφο νεαρό να βγαίνει κουστουμαρισμένος από μια Φερράρι και να κατευθύνεται προς το σπίτι.
Ο πατέρας ηρεμεί με την καλή εμφάνιση του νέου και χαμογελά ζεστά προσφέροντας του ένα ποτό, όταν διαπιστώνει ότι τα ρούχα του είναι χειροποίητα Αρμάνι, το ρολόι Ρόλεξ και γενικά τα πάντα πανάκριβα και σινιέ.
«Ακούστε κύριε», λέει ο νέος, «για γάμο δεν γίνεται κουβέντα, είναι αντίθετος ο πατέρας μου»
«Μα…», αρχίζει να λέει ο πατέρας αλλά ο νέος τον διακόπτει.
«Όμως αν το παιδί γεννηθεί αγόρι θα του δώσω τρία εργοστάσια που έχω και δύο σπίτια αυτόνομες μεζονέτες, μια στην Εκάλη και μια στη Μύκονο. Αν γεννηθεί κορίτσι, θα του δώσω πέντε πολυκατοικίες, να παίρνει τα νοίκια και να είναι εξασφαλισμένη εφ’ όρου ζωής. Αν τώρα η κόρη σας αποβάλλει…»
«Αν αποβάλλει», τον διακόπτει ο πατέρας, «μην ανησυχείς, στη φέρνουμε και την ξαναπηδάς!!»

Ημέρα ελευθερίας!!

Η Ουρανία ξυπνάει μέσα στη νύχτα και βρίσκει το σύζυγο της να κάθεται σε μια πολυθρόνα στο σαλόνι και να κοιτά με απλανές βλέμμα τον απέναντι τοίχο.
«Τι σου συμβαίνει αγάπη μου, γιατί είσαι ξύπνιος τέτοια ώρα», ρωτάει. Εκείνος της ρίχνει μια ματιά, σκουπίζει ένα δάκρυ και συνεχίζει να κοιτάει τον τοίχο αμίλητος.
«Τι έχεις πάθει καλέ; Στεναχωρήθηκες για κάτι;» ξαναρωτά η γυναίκα. Στην επιμονή της, ο άντρας της ξεφυσά και αρχίζει επιτέλους να μιλάει.
«Θυμάσαι τότε που γνωριστήκαμε; Ήσουν 16 χρονών…»
«Βέβαια το θυμάμαι!!»
«Θυμάσαι που μας είχε πιάσει ο πατέρας σου να κάνουμε έρωτα στο αυτοκίνητο;»
«Ναι κι αυτό το θυμάμαι, είναι όμως λόγος αυτός να κλαίς;»
«Θυμάσαι μήπως που πήρε την καραμπίνα και μου είπε ή να σε παντρευτώ ή θα με στείλει φυλακή 20 χρόνια για αποπλάνηση;»
«Ναι Θανάση μου το θυμάμαι κι αυτό!! Και;»
«Ε, να ρε Ουρανία» της λέει σκουπίζοντας ένα ακόμα δάκρυ, «σήμερα θα έβγαινα από τη φυλακή…»

Επιχειρηματικό δαιμόνιο...

Ένας παντρεμένος επιχειρηματίας συναντά σε ένα ταξίδι του ένα πανέμορφο κωλ-γκερλ και συμφωνεί να περάσει τη νύχτα μαζί της για 500 ευρώ. Το πρωί, προτού φύγει, της λέει ότι επειδή δεν έχει μετρητά πάνω του θα ενημέρωνε τη γραμματέα του να γράψει μια επιταγή και να την ταχυδρομήσει με την αιτιολογία «ΜΙΣΘΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ». Φτάνοντας στο γραφείο του, έχει αρχίσει ήδη να μετανιώνει και να σκέπτεται ότι τα 500 ευρώ είναι πολλά. Βάζει λοιπόν τη γραμματέα του να στείλει στην κυρία μια επιταγή 200 ευρώ εσωκλείοντας το ακόλουθο σημείωμα:
«Αξιότιμη κυρία,
σας στέλνω μια επιταγή 200 ευρώ ως μίσθωμα για το διαμέρισμα σας. Δε στέλνω τα αρχικώς συμφωνηθέντα επειδή όταν νοίκιασα το διαμέρισμα είχα την εντύπωση ότι δεν είχε ξανανοικιαστεί, ότι θα έχει αρκετή θέρμανση κι ότι θα ήταν σχετικά μικρό ώστε να με κάνει να νιώσω άνετα και βολικά. Μετά λύπης μου ανακάλυψα ότι είχε νοικιαστεί ήδη πολλές φορές, ήταν ψυχρό και αρκετά μεγάλο».
Μετά από μερικές μέρες παίρνει πίσω τα 200 ευρώ με το ακόλουθο σημείωμα:
«Αγαπητέ κύριε,
δεν μπορώ να καταλάβω πως περιμένετε ένα τόσο όμορφο διαμέρισμα να μείνει ξενοίκιαστο. Όσον αφορά τη θέρμανση, υπάρχει άφθονη αρκεί να ξέρετε να την θέσετε σε λειτουργία. Το διαμέρισμα δεν είναι καθόλου μεγάλο κι αν δεν έχετε έπιπλα να το γεμίσετε μην κατηγορείτε εμένα. Παρακαλώ να μας στείλετε το πλήρες μίσθωμα που συμφωνήσαμε, ειδάλλως θα αναγκαστούμε να επικοινωνήσουμε με τη σπιτονοικοκυρά σας και να της δείξουμε φωτογραφίες από την παραμονή σας στο διαμέρισμα μας»...

Ο Τοτός μαθαίνει πως γεννιούνται τα παιδιά...

Η δασκάλα βάζει εργασία για το σπίτι στα παιδάκια, να μάθουν πως γεννιούνται τα παιδιά. Γυρίζει ο Τοτός στο σπίτι, πιάνει τη μάνα του και τη ρωτάει:
«Μαμά, η δασκάλα μας είπε να ρωτήσουμε πως γεννιούνται τα παιδιά»
«Δεν μπορώ τώρα να σου εξηγήσω παιδί μου, καθαρίζω πατάτες…»
«Έλα ρε μαμά, πες μου…» αρχίζει να πιέζει ο Τοτός.
Κουρασμένη από τις δουλειές και για να τον ξεφορτωθεί, η μητέρα του του δείχνει μια πατάτα και του λέει:
«Από εδώ έρχονται τα παιδιά!!»
Ο Τοτός τρελαίνεται, δεν μπορεί να πιστέψει ότι είναι κάτι τόσο απλό, από την άλλη όμως το είπε η μητέρα του, σκέφτεται, δεν μπορεί να λέει ψέματα !!
Βάζει την πατάτα στην τσέπη του και περιμένει πως και πως την άλλη μέρα. Το πρωί πια, στο σχολείο, ρωτάει η δασκάλα τα παιδιά:
«Μάθατε παιδιά αυτό που σας είπα;»
«Ναι», λένε όλα τα παιδάκια μαζί.
«Για λέγε Ελενίτσα…»
«Τα παιδιά, κυρία, τα φέρνει ο πελαργός!»
«ΜΠΟΥΡΔΕΣ !!!!», πετάγεται ο Τοτός.
«Για πες μας εσύ Τοτό, που τα ξέρεις όλα…», λέει η δασκάλα.
Σηκώνεται ο Τοτός και λέει: «Κυρία, να την βγάλω έξω να σας δείξω;»
Σοκαρισμένη η δασκάλα απαντάει: «Όχι βέβαια, τι πράγματα είναι αυτά;»
Οπότε απαντά ο Τοτός: «Α κυρία, πως θα μάθουν και οι άλλοι άμα δε θέλεις να την βγάλω έξω... Όταν την τρώς όμως είναι καλά, έ;;;;;»

Καλή χρονιά με το πρώτο φλουρί !!



Καλή αρχή !! Το πρώτο φλουρί είναι δικό μου !! Για την ακρίβεια, αυτό που βλέπετε είναι το πρώτο ολόκληρο !! Υπάρχει και ένα "δεύτερο" προ μερικών ωρών στο οποίο είχα συμμετοχή λίγο και εξ' αποστάσεως. Μετράει μόνο για τους πικραμένους, έτσι;;
Καλή χρονιά !!!