9.12.08

Παρακμή και αηδία... (μέρος ε' - μια άλλη φωνή...)

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008, λίγο πριν τα μεσάνυχτα... Ο άνεμος φύσηξε απο την El...
Ήμαρτον.....

Σταματήστε να τους βάζετε όλους σε ένα τσουβάλι.
Δεν είναι όλοι οι μπάτσοι δολοφόνοι ούτε και όλοι οι διαδηλωτές αναρχικοί.

Και όλοι εσείς που φωνάζετε το «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι», μη μάθω ότι πρώτη επιλογή στο μηχανογραφικό σας βάλατε σχολές τις αστυνομίας και του στρατού γιατί θα έρθω πρώτη να σας φτύσω.

Και όλοι εσείς με τη στολή που τους απέναντι τους λέτε «αλήτες», μη σας δω άλλη φορά να διαμαρτύρεστε για τα συνδικαλιστικά σας γιατί πρώτη θα υπογράψω το χαρτί που θα σας κλείσει στο ψυχιατρείο.

Προσπαθώ από προχτές να κρατήσω ίσες αποστάσεις. Προσπαθώ να πετρώσω το μέσα μου και να ακούσω μόνο το μυαλό μου. Να δώσω δίκιο στο γαμημένο το δίκιο. Να συμφιλιώσω το συναίσθημα με τη λογική. Να μην παρασυρθώ από συναισθηματισμούς που έχουν να κάνουν και με τις δυο πλευρές. Γιατί πρέπει σώνει και καλά να τα ισοπεδώσω όλα; Γιατί πρέπει σώνει και καλά, με αφορμή την τραγωδία, να πρέπει να χαρακτηρίσω όλους τους πιτσιρικάδες σωστούς και όλους τους μπάτσους λάθος;

Δε δικαιολογώ κανέναν φονιά. Κι αν ήταν στο χέρι μου εγώ θα τον κρεμούσα.
Δε δικαιολογώ κανέναν κουκουλοφόρο. Κι αν ήταν στο χέρι μου εγώ θα τον έδινα πρώτη.
Κι εσύ που βγαίνεις τώρα και τα σπας, και καλά από αγανάκτηση για την εκτέλεση του πιτσιρικά, πού ήσουν όταν ένας άλλος μπάτσος σκότωνε εν ψυχρό τον Αυστραλό πιτσιρικά;
Και πού ήσουν όταν πριν κάποια χρόνια «άγνωστοι» δολοφονούσαν εν ψυχρό το μπάτσο έξω από το σπίτι κάποιου πολιτικού;
Και πού θα είσαι όταν οι μπάτσοι πνίγουν στα δακρυγόνα μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους και συνταξιούχους;

Θέλω να είμαι με το δίκιο. Κι ας με χτυπάει το άδικο από παντού. Θα διαχωρίσω τη θέση μου από όλους κι από όλα και να μη κολλήσω καμία ταμπέλα σε κανέναν.

Αύριο, στο Μιλάνο, ο σύλλογος ελλήνων φοιτητών και επιστημόνων που βρίσκονται στη βόρεια Ιταλία θα παραδώσει στην πρεσβεία μας εκεί ένα κείμενο διαμαρτυρίας. Θα είμαι κι εγώ εκεί. Για να καταδικάσω μια άνανδρη δολοφονία. Και θα φωνάξω. Και θα διαμαρτυρηθώ. Και θα τους πάρει και θα τους σηκώσει όλους από την αγανάκτηση μου. Ποτέ όμως, και να με πάρει ο διάολος αν το κάνω, δε θα χαρακτηρίσω 50.000 μπάτσους ως δολοφόνους και 1.000.000 πιτσιρικάδες ως αλήτες.
Και στο λέω εγώ που κουβαλάω από το Γενάρη του ’91 ένα σπασμένο πλευρό από κλομπ μπάτσου.

(Για τον αδερφό μου, τον μπάτσο, που σήμερα, μετά από 48 ώρες μες τη φωτιά και μακριά από το γιό του, παρέδωσε το όπλο και υπέβαλε την παραίτηση του για λόγους ιδεολογίας. Και με έκανε περήφανη…)

Μια άλλη φωνή, πιό ψύχραιμη, από κάποιον που ζει και σπουδάζει σε μια κοινωνία που επέλεξε να είναι ανώτερη και φροντίζει με κάθε τρόπο να το πετυχαίνει...