9.12.08

Παρακμή και αηδία... (μέρος η' - είπα και δεν είπα...)

«είπα στον κ. Καραμανλή ότι οι πολίτες βιώνουν μια πολλαπλή κρίση, κρίση οικονομική, κρίση κοινωνική, κρίση θεσμών, κρίση αξιών και αδυνατεί η κυβέρνηση να την αντιμετωπίσει», Γ. Παπανδρέου, 09.12.2008

δεν είπα ότι οι πολλαπλές κρίσεις δεν δημιουργούνται από τη μια μέρα στην άλλη, οι κρίσεις υποβόσκουν χρόνια και χρόνια «κάτω από το χαλάκι» που τις έσπρωξαν σκάρτες ηγεσίες...

δεν είπα ότι οι οικονομίες δεν καταρρακώνονται έτσι, με το παραμικρό, οι οικονομίες καταστρέφονται από αφροσύνη, από σπατάλες χρόνων, με υποθήκη το μέλλον αυτό που τώρα είναι παρόν...

δεν είπα ότι οι κοινωνίες δεν πλάθονται ούτε καταστρέφονται σε μια νύχτα, οι κοινωνίες εκπαιδεύονται συστηματικά, γενιά-γενιά, όπως η δική μας που εκπαιδεύτηκε και εθίστηκε στην ατιμωρησία, τον εύκολο πλουτισμό, την απαξίωση των πάντων...

δεν είπα ότι οι θεσμοί και οι αξίες για να απαξιωθούν θέλουν συνεπείς, πολυετείς προσπάθειες, δεν θα μπορούσα να το πω, ήταν ο πατέρας μου, ήταν το κόμμα μου, οι άνθρωποι που έχω τώρα δίπλα μου......

είπα όμως για κράτος δικαίου, που θα προστατεύει τα δικαιώματα του ελληνικού λαού, είπα για αγανάκτηση και την οργή της νέας γενιάς της χώρας που δεν ταυτίζεται με τις εικόνες αγριότητας, είπα για κοινή εκστρατεία ενάντια στη βία, για μια κοινωνία ανθρώπινη, είπα για τη δημοκρατία όπου δεν υπάρχουν αδιέξοδα...

δεν είπα όμως ότι όλα αυτά δεν είναι παρά ευχολόγια πάνω στα αποκαϊδια της Αθήνας, πάνω στα «πτώματα» που σκόρπισαν τρεις μέρες τώρα όλοι αυτοί που το χέρι τους κι εγώ «όπλισα» με αυτά που είπα και με αυτά που δεν είπα...

είπα και πως τη λύση θα δώσει ο λαός, πως θα γίνω κυβέρνηση για να εγγυηθώ αυτά που είπα...

δεν είπα όμως τίποτα για αυτά που δεν είπα... ας είναι... είπα αυτά που δεν κοστίζουν, έκανα το καθήκον μου, άξιος ως μισθός μου...