8.12.08

Παρακμή και αηδία... (μέρος γ' - μαύρο...)

Ποιοί υποκινούν και υποδαυλίζουν την τυφλή βία;;
Ποιοί καταστρέφουν τις δομές και τις υποδομές;;
Ποιοί μου αρνούνται το δικαίωμα να επιλέξω πως θέλω εγώ να ζήσω και προσπαθούν να μου επιβάλλουν τον δικό τους τρόπο με τη βία;;

Απόψε δεν καίγονται απλά τράπεζες, υπουργεία, καταστήματα, σπίτια. Καίγεται η θέλησή μας ως πλειοψηφίας του κοινωνικού συνόλου να ζούμε σε οργανωμένη κοινωνία, σε μια κοινωνία με θεσμούς, αρχές και κανόνες. Καίγεται από αυτούς που μισούν τη δημοκρατία και την ελευθερία, καίγεται από αυτούς που δεν θέλουν ο τόπος, όλοι εμείς, να πάμε μπροστά, να γίνουμε κάτι καλύτερο...

Αυτό δεν πρέπει με τίποτα να το επιτρέψουμε, δεν πρέπει να αφήσουμε μια οικτρή μειοψηφία να βεβηλώνει όσα πετύχαμε με αγώνες και θυσίες αιώνων, δεν πρέπει να αφήσουμε να υπονομεύεται η βάση της κοινωνικής οργάνωσης, η ασφάλεια και ο σεβασμός της ζωής, της περιουσίας και τη αξιοπρέπειας μας ως πολιτών.

Απόψε η νύχτα θα είναι μακρά... Απόψε δύο τινά θα συμβούν: ή η συντεταγμένη πολιτεία θα πάρει την κατάσταση στα χέρια της, θα δράσει, θα προστατέψει τη δημοκρατία και τους πολίτες, θα τσακίσει και θα εξαφανίσει αυτούς που την βιάζουν, που την βεβηλώνουν ή οι πολίτες θα παραμερίσουν τους ελλειπείς άρχοντες τους και θα αντιδράσουν μόνοι τους ενάντια σε μια δικτατορία της μάζας, του όχλου, της καταστροφής που προσπαθούν να μας επιβάλουν μειοψηφίες ταραχοποιών («μπαχαλάκηδες» σύμφωνα με έκφραση ραδιοφωνικού σταθμού) υποκινούμενοι από αόρατα φασιστικής νοοτροπίας αφεντικά...

Μίλαγα νωρίτερα με τη μητέρα μου, μια γυναίκα 76 χρονών που έχει ζήσει στη ζωή της πόλεμο, κατοχή, εμφύλιο, δικτατορία και ένα κάρο κυβερνήτες... Βλέπαμε στην τηλεόραση την Αθήνα να καίγεται, τις φλόγες να κυκλώνουν το ένα κτίριο πίσω από το άλλο. Είχε την αγωνία της για την αδερφή της που μπήκε εκτάκτως στο νοσοκομείο με καρδιακή αρρυθμία. Έβλεπα στο πρόσωπο της και την απογοήτευση για το θέαμα που έβλεπε στην τηλεόραση.

Και τότε γύρισε και μας είπε: «Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν την αντιπολίτευση... και είναι διατεθειμένοι να αφήσουν να καταστραφούν τα πάντα προκειμένου να κυβερνήσουν... σήμερα καίγεται το κέντρο της Αθήνας για να κυβερνήσει ο γιός, το '81 κάηκε ο Κατράντζος και το Μινιόν για να κυβερνήσει ο πατέρας, το '63 ξηλώναμε τα πεζοδρόμια για να κυβερνήσει ο παππούς του... τα ζήσαμε όλα, έπρεπε να το ζήσουμε και αυτό!!»

Και εκεί άρχισα να σκέφτομαι τον Καρυωτάκη... «Θάνατος είναι οι κάργιες που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και τα κεραμύδια...». Εκείνη την ώρα έβλεπα τις μαύρες κάργιες της εγχώριας αναρχίας σκαρφαλωμένες στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια της Νομικής, του Πανεπιστημίου, του Πολυτεχνείου, να προστατεύουν στο Πανεπιστημιακό Άσυλο την «ιδεολογία» του χάους, της καταστροφής, της βίας... και λίγο μετά άκουσα τους πρυτάνεις να αυτοχαϊδεύονται... κλαίγοντας για την υποβάθμιση των ιδρυμάτων τους... εκεί -για πρώτη φορά- γέλασα... γέλασα με την καρδιά μου... αυτοί μυξόκλαιγαν προσπαθόντας να αποσείσουν τις ευθύνες τους, εγώ γέλαγα με το θέαμα που έδιναν μικρά ευθυνόφοβα ανθρωπάκια...
[ΟΤΑΝ ΚΑΤΕΒΟΥΜΕ ΤΗ ΣΚΑΛΑ...] - Κ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Όταν κατέβουμε τη σκάλα τι θα πούμε
στους ίσκιους που θα μας υποδεχτούνε,
αυστηροί, γνώριμοι, αόριστοι φίλοι,
μ' ένα χαμόγελο στ' ανύπαρκτα τους χείλη;

Τουλάχιστον δωπέρα είμαστε μόνοι.
Περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει,
και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα
κάτι που δίνει στα πράγμα χρώμα.

Αλλά εκεί κάτου τι να πούμε, πού να πάμε;
Αναγκαστικά ένας τον άλλον θα κοιτάμε,
με κομμένα τα χέρια στους αγκώνες,
ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες.

Αν έρθη κανείς την πλάκα μας να χτυπήση,
θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει.
Αν πάρη ένα τριαντάφυλλο ή αφήση χάμου,
το τριαντάφυλλο θα 'ναι της άμμου.

Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε,
τις βίλλες του Posillipo θα ιδούμε,
Κύριε, Κύριε, και το τερραίν του Παραδείσου
όπου θα παίζουν crieket οι οπαδοί σου.—

Θα επανέλθω...