27.12.08

Νόμιμη άμυνα...

Πολύς λόγος έγινε αυτές τις μέρες για την απόφαση καταστηματαρχών και πολιτών να οργανώσουν ομάδες περιφρούρησης της περιουσίας τους και για το κατα πόσο η ενέργεια αυτή είναι νόμιμη.Έψαξα λοιπόν και βρήκα το παρακάτω:
Άρθρο 22 ΠΚ
1. Δεν είναι άδικη η πράξη που τελείται σε περίπτωση άμυνας.
2. Άμυνα είναι η αναγκαία προσβολή του επιτιθέμενου στην οποία προβαίνει το άτομο, για να υπερασπισθεί τον εαυτό του ή άλλον από άδικη και παρούσα επίθεση που στρέφεται εναντίον τους.
3. Το αναγκαίο μέτρο της άμυνας κρίνεται από το βαθμό επικινδυνότητας της επίθεσης, από το είδος της βλάβης που απειλούσε, από τον τρόπο και την ένταση της επίθεσης και από τις λοιπές περιστάσεις.

Σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα, ο καθείς έχει το νόμιμο δικαίωμα να αμυνθεί και να προστατέψει τη ζωή και την περιουσία του με τρόπο αντίστοιχο και ανάλογο με την επίθεση που δέχεται και την επικινδυνότητα της επίθεσης. Η επίθεση κατά της ζωής και της περιουσίας είναι που είναι παράνομη, όχι η άμυνα, ειδικά στις περιπτώσεις που η αστυνομία -για τον α' ή β' λόγο- αποδεικνύεται ανίκανη να προστατεύσει τη ζωή και την περιουσία μας.

Νόμιμη άμυνα λοιπόν, ένα δικαίωμα που αναγνωρίζεται από τους Ποινικούς Κώδικες όλου του πολιτισμένου κόσμου. Νόμιμη άμυνα. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.

υ.γ. Κατηγορήθηκε βέβαια η κίνηση αυτή ως νομιμοποίηση της απρόκλητης εμπλοκής στα επεισόδια Χρυσαυγιτών και άλλων της Άκρας Δεξιάς. Δεν ήταν όμως οι νόμιμα αμυνόμενοι πολίτες που έδωσαν το δικαίωμα αυτό, ήταν οι αντιεξουσιαστές με τους βανδαλισμούς και την απρόκλητη βία που τους «προσκάλεσαν στο πάρτυ της βίας και της καταστροφής».
Γιατί τόσο σε μένα όσο και σε κάθε νοήμονα και δημοκράτη πολίτη είναι και οι δύο, δηλαδή και οι ακροαριστεροί αντιεξουσιαστές κ.λπ. και οι ακροδεξιοί χρυσαυγίτες κ.λπ. εξίσου απεχθείς, αντιπροσωπεύουν τις δύο όψεις του φασισμού, την μαύρη και την πιό μαύρη (ας διαλέξουν ποιός τη μία και ποιός την άλλη).