29.12.08

Παλαιστίνη... Δεκέμβριος 2008...

Ή μήπως η χρονολογία δεν έχει πιά κανένα νόημα;; Εξήντα και πλέον χρόνια η ίδια σκηνή: από τη μία πλευρά ο ισλαμικός φανατισμός, με επιμέλεια κρυμμένος κάτω από διεκδικήσεις για ανεξάρτητο κράτος και αυτόνομες δομές, από την άλλη πλευρά ο εβραϊκός νόμος «οφθαλμός αντί οφθαλμού» με την εικόνα ενός κράτους που αμύνεται για να προστατέψει τους πολίτες του.

Ποιός έχει δίκιο;; Ποιός έχει άδικο;; Δύσκολο να πεις... Σίγουρα δεν μπορούμε να δώσουμε δίκαιο στον πόλεμο, δεν μπορούμε να δώσουμε δίκαιο στον φανατισμό, δεν μπορούμε να δώσουμε δίκαιο στην τυφλή βία, δεν μπορούμε να δώσουμε δίκαιο στις επιθέσεις κατά αμάχων, δεν μπορούμε να δώσουμε δίκαιο στη χρήση αμάχων ως ανθρώπινης ασπίδας... Το άσχημο είναι ότι ενώ εμείς δεν μπορούμε, εκείνοι μπορούν...

Μην προσπαθήσετε να δείτε πίσω από τις λέξεις αυτού του κειμένου την μία ή την άλλη πλευρά στη θέση του δικαιωμένου. Δεν είναι όλα τα πράγματα στη ζωή άσπρο και μαύρο... Και ειδικά στην περίπτωση μας, τα πράγματα έχουν και τα δύο το ίδιο χρώμα, αν ειναι άσπρο είναι και τα δύο άσπρα, αν είναι μαύρο είναι και τα δύο μαύρα.

Δεν διαφέρει ο Ισραηλίτης που κλείνει τα σύνορα και στερεί ζωτικά εφόδια από τη Λωρίδα της Γάζας από τον Παλαιστίνιο που είδα σήμερα στην τηλεόραση να κάνει το μικρό κορίτσι του ασπίδα για τα χημικά των ΜΑΤ, δεν διαφέρει γιατί και οι δύο κατευθύνονται από την ίδια ηλίθια παρόρμηση, να αναγκάσουν τον αντίπαλο σε ένα λάθος από εκείνα που αγγίζουν τις ευαίσθητες χορδές των πολλών και ως τέτοια είναι πολλαπλά εκμεταλλεύσιμα.

Θα μπορούσαμε να ψάξουμε βήμα προς βήμα προς τα πίσω την ιστορία, να καταλήξουμε κάπου, να πούμε «αυτός φταίει...». Θα μπορούσαμε... Θα μπορούσαμε;;; Θα θέλαμε;;;