23.11.08

Απεργεί το μετρό, παραλύει η Αθήνα...

Το είδαμε και αυτό πλεόν, σύμπτωμα των καιρών, η διήμερη απεργία των εργαζομένων στο μετρό προκάλεσε ατελείωτα μποτιλιαρίσματα (σχεδόν έμφραγμα) σε μεγάλο μέρος του οδικού δικτύου της Αθήνας.

Καταλαβαίνω ότι οι εργαζόμενοι απήργησαν γιατί είχαν αιτήματα με τα οποία ο εργοδότης τους δεν συμφωνούσε. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί την αδυναμία συνεννόησης δύο μερών (ήτοι μιας μειοψηφίας) πρέπει να την πληρώνει το σύνολο (ήτοι η πλειοψηφία). Είναι γνωστό ότι είμαστε πλέον λαός των άκρων και αυτό αποδείχθηκε μια φορά ακόμα.

Με την ευκαιρία θα καταθέσω μερικές σκόρπιες σκέψεις, μπορεί κάποιος να τις διαβάσει και να βγάλουμε κάτι καλό για τον τόπο.

Με την έναρξη λειτουργίας του ΜΕΤΡΟ, ο ΟΑΣΑ τροποποίησε τα δρομολόγια των λεοφωρείων ώστε να μην υπάρχουν αλληλοκαλύψεις χωρίς νόημα. Σκέφτομαι λοιπόν, πόσο δύσκολο θα ήταν κατά τη διάρκεια απεργιών και στάσεων του ΜΕΤΡΟ να δρομολογούνται γραμμές κορμου με λίγες στάσεις πάνω στη διαδρομή του για να εξυπηρετείται ο πολίτης...

Όλα τα συγκοινωνιακά μέσα λειτουργούν υπό καθεστώς μονοπωλίου και συντεχνίας, ναι μεν είναι ανεξάρτητες εταιρείες (θεωρητικά) αλλά... Σκέφτομαι λοιπόν πόσο ωραίο και εύκολο θα ήταν να λειτουργήσει ο ελεύθερος ανταγωνισμός με τη δυνατότητα παροχής άδειας στον κάθε ιδιώτη να δρομολογεί μικρά ή μεσαία λεωφορεία σε δρομολόγια που θα επιλέγει και θα δηλώνει στον δήμο της περιοχής, τηρώντας συγκεκριμένα κριτήρια για την ασφάλεια του κοινού που μεταφέρει...

Ίσως έτσι να περιορίσουμε τη δυνατότητα των λίγων να εκβιάζουν τους πολλούς, ίσως έτσι να επιβάλλουμε σε όλους ότι πρώτα πρέπει να κάθονται στο τραπέζι και να συζητούν με προτάσεις και επιχειρήματα και μετά να τραβάνε το σκοινί. Όχι τίποτε άλλο, αλλά τα έχω δει να συμβαίνουν αλλού, σε χώρες μάλιστα που θεωρητικά είναι κατώτερες μας...