10.11.08

Πανεπιστημιακό άσυλο: άσυλο ιδεών ή άσυλο ανιάτων...

Στα φοιτητικά μου χρόνια (φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων) ασχολήθηκα ενεργά με τον συνδικαλισμό. Τόσο ενεργά που πέτυχα όχι μόνο να εκλέγομαι στα φοιτητικά συμβούλια αλλά και να εκπροσωπώ τους φοιτητές τόσο στα όργανα της σχολής επί τριετία όσο και στην σύγκλητο ως τεταρτοετής.

Τότε βέβαια ήταν άλλες εποχές, τα Πανεπιστήμια ήταν χώροι ανάπτυξης, εφαρμογής και σύγκρουσης ιδεών, η τηλεόραση ήταν κρατική, οι περισσότερες εφημερίδες κρατικοδίαιτες, το internet ήταν ορολογία...

Τότε υπήρχαν ιδεολογικές αντιπαραθέσεις στις σχολές επί παντός επιστητού !! Και υπήρχαν γιατί τότε το φοιτητικό κίνημα (ανεξαρτήτως παρατάξεων) παρήγαγε ιδεολογία, δημιουργούσε πολιτικό λόγο, ανέπτυσσε θέσεις, απόψεις, προτάσεις...

Από τότε, και πρίν από εμάς, υπήρχε η έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου, η έννοια της προστασίας της ανάπτυξης και διακίνησης των ιδεών, η παροχή ενός περιβάλλοντος ελεύθερης ιδεολογικής αντιπαράθεσης...

Έως ότου φτάσαμε στο σήμερα... Άκουγα την εκπομπή του Σ. Φυντανίδη στη ΝΕΤ για το πανεπιστημιακό άσυλο. Εκ των συνομιλητών, ο καθηγητής και πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Θράκης κ. Γιάννης Πανούσης, «ηθικός αυτουργός» του νόμου πλαισίου του 1982 που τόσα κακά σώρευσε στα Πανεπιστήμια μας, σε μια αναλαμπή αυτοκριτικής παρουσίασε με λίγα λόγια την ουσία του προβλήματος του «ασύλου»: ότι το άσυλο δημιουργήθηκε όταν το Πανεπιστήμιο ήταν ο μόνος χώρος διακίνησης ιδεών ενώ σήμερα προστατεύει οτιδήποτε άλλο εκτός από τον αρχικό του προορισμό. Κατ' αναλογίαν, επεσήμανε, σήμερα θα έπρεπε να δημιουργήσουμε άσυλο σε κάθε χώρο όπου διακινούνται ιδέες, στην τηλεόραση, τις εφημερίδες, στο Internet κλπ.
Και συνέχισε με μερικές τραγικές αλήθειες όπως θα δείτε στο παρακάτω video (ανάρτηση στο YouTube από τον Νίκο NYLON Δρανδάκη).



Να μιλήσω για την αηδία που νιώθω κάθε φορά που πλησιάζω Ελληνικό Πανεπιστήμιο;;; Θα μου κάνετε την παρατήρηση ότι απαξιώνω αυτό για το οποίο χρόνια πάλεψα ως εκλεγμένος φοιτητής συνδικαλιστής...

Όχι φίλοι μου, δεν απαξιώνω αυτό για το οποίο αγωνίστηκα και εγώ και πολλοί άλλοι τότε, απαξιώνω την σημερινή του κατάντια, απαξιώνω αυτό που σήμερα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα άσυλο ανιάτων βιαστών κάθε δημοκρατικής συνείδησης και λογικής, τίποτα περισσότερο από ένα άσυλο -πολλές φορές- εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου, τίποτα περισσότερο από ένα άσυλο φασιστικών συμπεριφορών από κατ' επίφασιν «δημοκράτες».

Αυτό απαξιώνω...