17.10.08

Ένα e-mail, ο εμίρης και ο κακομοίρης...

Χθες έγραφα για την Ολυμπιακή και τις επιπλέον παραχωρήσεις Χατζηδάκη. Σήμερα το πρωί βρήκα το παρακάτω κείμενο στο mailbox μου, προώθηση ενός σχολιου που είχε γράψει κάποιος Thanasis K. στις 18/9/2008. Πριν το σχολιάσω, «απολαύστε» το (η παραγραφοποίηση δική μου, το αρχικό κείμενο ήταν χύμα...):
«Για ένα πράγμα χαίρομαι πιό πολύ από όλα τώρα που θα κλείσει η ΟΑ με το υπάρχων καθεστώς. Γιατί θα σκέφτομαι όλους εσάς που την βρίζατε τόσα χρόνια και όμως μπαίνατε στα αεροπλάνα της, τα νοιώθατε σαν το σπίτι σας, τα κάνατε άνω-κάτω με την γκρίνια σας και τις φωνές σας και όταν ασπρίζατε από τον φόβο σας πάντα υπήρχε κάποιος να σας βοηθήσει.

Σας σκέφτομαι λοιπόν να μπαίνετε σε καινούριες εταιρίες ιδιωτικές, σε καινούρια αεροπλάνα και να βαράτε προσοχές όπως ακριβώς κάνατε όταν μπαίνατε σε αεροπλάνα άλλων, ξένων αεροπορικών εταιριών (π.χ. Lufthansa)!!! Κιχ δεν θα ακούγετε!!! Θα είστε όλοι υπόδειγμα επιβατών και πελατών!!! Ρομποτάκια, ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα. . . Και γω φυσικά μαζί με εσάς!

Και τότε κρυφά θα αναλογιστείτε το πόσο ωραία ήταν όταν με ένα χαμόγελο η κοπελιά του Τσεκ-Ιν σας χάριζε το υπέρβαρο (γιατι τώρα το πληρώνετε ΦΥΣΙΚΑ ακόμα και μετά από 2 ώρες παζάρια), όταν η αεροσυνοδός σας άλλαζε θέση και σας έδινε και 2 κρασάκια να πάρετε στο σπίτι (τώρα κάθεστε εκεί που λέει το χαρτάκι σας, ακόμα και αν υπάρχει περιθώριο να σας αλλάξουν και πληρώνετε και το κρασάκι χωρίς ΚΑΝ να έχετε το θάρρος να ζητήσετε μια μινιατούρα για ενθύμιο), όταν ακούγατε από τον πιλότο οτι οι τεχνικοί έφτιαξαν την βλάβη (τώρα μάλλον δεν ακούτε για καμμιά βλάβη, απλά φεύγετε και εύχεστε να φτάσετε), όταν δεν καθόσασταν ούτε στιγμή σε όλη τη διάρκεια της πτήσης και πιάνατε κουβεντούλες με το προσωπικό (τώρα τηρούνται οι κανόνες ασφαλείας κατα γράμμα και σηκώνεστε μόνο για την τουαλέτα), όταν το φαγητό ήταν πολύ ωραίο και τσάμπα όπως και τα ποτάκια, ακόμα και το νερό (τώρα παίρνετε μαζί σας immodium για καλό και για κακό)!!!

Μήπως θα θυμηθείτε και εκείνη τη φορά που επειδή δεν ξέρατε που να πάτε, σας πήρε η συνοδός εδάφους από το χέρι και σας έδειξε τον δρόμο;;; Ή για τότε που κρυφά σας άφησαν να κάνετε ένα τσιγάρο λίγο πριν μπείτε στο αεροπλάνο γιατί είχατε πάθει κρίση πανικού;;; Είναι και εκείνη η φορά που "πήρατε" το κυπελλάκι του καφέ, το πιατάκι του γλυκού και τα μαχαιροπίρουνα όταν ακόμα ήταν μεταλλικά!!! Βέβαια σας είδαν, αλλά φαινόσασταν σαν παιδάκι που κάνει σκανταλιά και τελικά σας τα έδωσαν.

Και ακόμα έχετε στο εξοχικό σας την κουβέρτα την καρώ του αεροπλάνου για τις ψύχρες και εκείνη τη ωραία την μπλε, την παλιά, που σας την είχαν δώσει οι συνοδοί στο αεροπλάνο γιατί την ζητήσατε για σουβενίρ για τα εγγόνια σας!!!

Αααχ, περασμένα μεγαλεία !!! Αλλά είμαι ένας μικρός ρομαντικός. . . Όλα τα άλλα που έχουν ειπωθεί, τα αφήνω ασχολίαστα γιατί έχουν ξαναγραφτεί τα προηγούμενα χρόνια σε αντίστοιχα blogs πλείστες φορές... Μάλλον η ΟΑ με τους τόσους κύκλους, έκανε και έναν τελευταίο... Και κατάφερε να τον κλείσει...Godspeed!!!»

Μάλιστα, να'μαστε πάλι εδώ... Δεν ξέρω αν το πετύχατε, εγώ πίσω από τις γραμμές βρήκα έναν ακόμα απελπισμένο κηφήνα που χάνει τη λούφα και παραλλαγή και θα πρέπει μετά από πολύ καιρό να εργαστεί. Αλλιώς, πάπαλα...

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Κατ' αρχήν δεν ένιωθα σαν στο σπίτι μου στα αεροπλάνα τους, το σπίτι μου δεν είναι μπουρδέλο, είναι και πιο φροντισμένο και πιο περιποιημένο. Αν κάτι θα μου λείψει βέβαια είναι η ξυνίλα που είχαν στη φάτσα τους διάφοροι και διάφορες συνοδοί που η μοίρα η κακιά τους στέρησε την αργομισθία σε ένα γραφείο και τις ...πέταξε πλήρωμα στο αεροσκάφος... Αυτοί ήταν που με την ξυνή τους φάτσα με υποχρέωναν να αισθάνομαι «εξέχον στέλεχος γκουλάγκ» που αν δεν συμμορφωθεί θα μαστιγωθεί.

Και βέβαια θα φωνάξω και θα το κάνω ανω κάτω το αεροπλάνο της ΟΑ όταν το κάθισμα που πρέπει να κάτσω είναι χαλασμένο ή λερωμένο γιατί το συνεργείο επισκευής ή καθαρισμού δεν ασχολήθηκε και το πλήρωμα αποφάσισε ότι ο χαχόλος Έλληνας πελάτης πρέπει να αρκεστεί σε αυτό και να μη ζητήσει το κάτι παραπάνω. Πάντα φωνάζω όταν κάποιος αφενός κάνει πρόχειρα και «μισά» τη δουλειά του, αφετέρου δε έχει την απαίτηση να δεχθώ και να χρυσοπληρώσω την τεμπελιά του.

Οι συνοδοί των ξένων εταιρειών που μέμφεται ο Thanasis ποτέ δεν με υποχρέωσαν, δεν με κατανάγκασαν, με υποδέχθηκαν πάντα σε φροντισμένα και περιποιημένα αεροσκάφη και με σεβασμό και αυτοπειθαρχία με οδήγησαν να συμμορφωθώ και να τηρήσω τους κανόνες. Eίναι ελάττωμα αυτό;; Γιατί εγώ το βλέπω για προτέρημα και μου αρέσει... Γι' αυτό και το σέβομαι και δεν αισθάνομαι διόλου ότι ο σεβασμός μου και η αυτοπειθαρχία είναι στρατός, είναι απλά δείγμα πολιτισμού.

Αυτού ακριβώς του πολιτισμού που ενώ θα έπρεπε να διακρίνει πρώτους εμάς τελικά διακρίνει πρώτους όλους τους άλλους. Εμείς καλύπτουμε την αδυναμία μας με αγένεια, νιώθουμε ένοχοι που πρέπει να γίνουμε καλύτεροι γιατί τα ξέρουμε όλα, δεν χρειάζεται εμείς να οργανωθούμε οι άλλοι είναι που πρέπει να προσαρμοστούν πάνω μας, εμείς είμαστε οι γνήσιοι απόγονοι του θεού, θυμηθείτε εκείνον τον αλήστου μνήμης υπουργό μας τον κυρ Μένιο και τις περιβόητες δηλώσεις αυτού και της «παρέας» του ότι όταν εμείς είχαμε Δημοκρατία κλπ κλπ οι κουτόφραγκοι Ευρωπαίοι ήταν ακόμα στα δέντρα. Εμείς έχουμε μάθει να μη σεβόμαστε ούτε καν τον ίδιο μας τον εαυτό, πρέπει πάντα να δείχνουμε πιο έξυπνοι από τον δίπλα μας, αφήνουμε τα απίστευτα κόμπλεξ που έχουμε ως λαός να μας κατακλύζουν, θεωρούμε ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου...

Και όσο εμείς φωναζουμε την απύθμενη βλακεία μας, οι «δίπλα» οργανώνονται, φτιάχνουν κανόνες και μαθαίνουν να πειθαρχούν σε αυτούς, εργάζονται με συνέπεια και συνέχεια, βάζουν στο κέντρο της προσοχής τους τον άνθρωπο, δημιουργουν σχεσεις ειλικρινείς και αληθινές με τους -ανθρώπους- συνεργάτες τους, επικοινωνούν σωστά και ποιοτικά, διατηρούν το μυαλό και τις πράξεις τους καθαρές και πρακτικές. Αποτέλεσμα: μαθαίνουν να κερδίζουν, να εκτιμούν σωστά τις καταστάσεις και ...να αγοράζουν εμάς, τις κουβερτούλες μας, τα πιατάκια του γλυκού και τα κουταλάκια μας, το επιπλέον κρασάκι μας, τα κλεφτά τσιγάρα μας, όλα αυτά τα δείγματα της τριτοκοσμικής κακομοιριάς μας...

Sorry, προτιμώ τον εμίρη από τον κακομοίρη... Για την ακρίβεια, από ένα στρατό κακομοίρηδων καταφερτζήδων που μας κοστίζουν δυό εκατομμύρια ευρώ τη μέρα για να αναπαράγουν τη μιζέρια τους. Πλάκα - πλάκα, πετάω από το 1990, έχω πετάξει σχεδόν σε όλη την Ευρώπη και σχεδόν με όλες τις Ευρωπαϊκές αεροπορικές εταιρείες, πιστέψτε με δε θα νοσταλγήσω καθόλου τους σκυθρωπούς και αγενείς υπαλλήλους της ΟΑ με τα κάκιστα αγγλικά, μόνο και μόνο επειδή μπορεί να μου έδιναν μια κουβερτούλα, είναι «χάντρες» όπως αυτές που έδιναν οι Ισπανοί, Άγγλοι, Γάλλοι και άλλοι κατακτητές στους ιθαγενείς των χωρών που υποδούλωναν και ελήστευαν...

Περασμένα μεγαλεία πλέον η λούφα Thanasi μου... Και διηγώντας τα να κλαις... Καλημέρα σας...

υ.γ. οφείλω μια μικρή διευκρίνηση: στα σχεδόν είκοσι χρόνια που «πετάω» (και πετάω συχνά πυκνά με την Ολυμπιακή, παράξενο βίτσιο κι αυτό...) έχω γνωρίσει αρκετούς εξαίρετους επαγγελματίες υπαλλήλους της, πιλότους, συνοδούς, φροντιστές, τεχνικούς, διοικητικούς, με συνείδηση του καθήκοντος και της υποχρέωσης τους. Αυτοί σίγουρα δεν περιλαμβάνονται στα σχόλια μου, τόσο το παρόν όσο και τα προηγούμενα και επόμενα. Το γνωρίζουν καλύτερα από μένα, διαβάζουν τα σχόλια μου και μέσα σε αυτά βρίσκουν όλα αυτά τα νοσηρά φαινόμενα που μαζί λοιδωρούσαμε τόσα χρόνια... Αυτούς, τους καλούς, τους ευχαριστώ και χαίρομαι που θα τους ξαναδώ σε κάποια από τις επόμενες πτήσεις της Ολυμπιακής...