1.10.08

Τρεχάτε Χριστιανοί... έπεσε ο Dow Jones... ευτυχώς έμεινε όρθιος ο Δαϊλάκης !!!

Είδατε που φωνάζατε;; Μας τιμώρησε όλους ο Εφραίμ... έπεσε ο Dow Jones !!! Και μας έμεινε μόνο ο Δαλάϊ Λά.... ε.... ο Δαϊλάκης να μας εξηγεί τον ανεκπλήρωτο έρωτα του για τον Καραμανλή, έναν έρωτα αλογοσκού.... ε.... αλογομούρη... που είναι ανίκανος «να τελειώσει και να το φχαριστηθεί»... Σκέτο Δράμα... Όχι τίποτε άλλο αλλά μας βαράνε και ντέφια από πάνω...

Δείτε και τους άλλους στίχους του Νιόνιου αλλά μη μελαγχολήσετε που θα σας θυμίσουν πράγματα πρόσφατα, γράφτηκαν χρόνια πριν...
Μας βαράνε ντέφια
Στο τηλέφωνο σε παίρνω απ' τη γωνία
κι όλο βγαίνουν κάτι άσχετοι
και η ώρα δεν περνά και η ώρα δεν περνά
κι είναι τώρα πια κοντά δυο-τρία χρόνια
που εξαιτίας σου έχω χάσει κάθε στυλ
κι η τροχιά του έρωτά μου μπαινοβγαίνει
απ' τον φούρνο στην κατάψυξη
αλλά εσύ που με κοιτάς αφηρημένη
κάποιο φάλτσο αισθανόμουνα κι εκεί
στην αρχή που είχαμ' οι δυο μας πρωτοβγεί.

Μας βαρούν κλαρίνα και τραβάμε ίσια
σε ανηφοριές γνωστές με κυπαρίσσια.
Είν' απόψε αλλιώτικα εδώ
κι όλο πλησιάζεις δέσμες φως βγάζεις
κι όλο πλησιάζεις ποιου θεού μοιάζεις
κι όλο είσαι μακριά μου, ομορφιά μου

Πώς χορεύεις με τα χέρια σου υψωμένα
σα να ψάχνεις μιαν αόρατη ανεμόσκαλα
κι οι λαγόνες σου απαλά που κυματίζουν
κι είσα πότε κοντά κι είσαι πότε μακριά
μπαινοβγαίνεις σ' ένα χώρο που για ήλιο
στρίβει μόνο κατά τη δεξαμενή
και με μαύρα ματογυάλια ξαναστρίβει
στης αγάπης την πλευρά τη σκοτεινή.

Μας βαρούνε ντέφια, ή μήπως δεν σ' αρέσει
μα όταν λιώνεις, βιώνεις τρομερά τη σχέση
κόκκινον μου στρώνεις ουρανό
κι όλο πλησιάζεις δέσμες φως βγάζεις
κι όλο πλησιάζεις ποιου θεού μοιάζεις
κι όλο είσαι μακριά μου, ομορφιά μου.

Στο δασάκι του Ε.Ο.Τ. η συναυλία
δεν τελειώνει την κατάλληλη στιγμή
κι απ' το χώμα σηκωνώμαστε οι δυο μας
σ' ένα πεύκο ακουμπάς, το μπλου τζιν ξαναφοράς
στο σκοτάδι κατεβαίνουμε βουβοί
μες στην πιο εφιαλτική κυκλοφορία
και μπροστά στην πόρτα ψάχνεις το κλειδί
ο ερωτάς μας είναι σαν τη συναυλία
που είν' ανίκανη, που είν' ανίκανη
να τελειώσει και να το φχαριστηθεί
γιατί έχει ένα κόμπο απ' την αρχή.

Η Αθήνα κάτω άναψε σαν ούφο
και στου ιερού Λυκαβηττού το σκούφο
έχουμε χαθεί από καιρό
κι όλο πλησιάζεις δέσμες φως βγάζεις
κι όλο πλησιάζεις ποιου θεού μοιάζεις
κι όλο είσαι μακριά μου, ομορφιά μου.

Ξέρω, ξέρω, γελάτε και σχολιάζετε... Και τι θα πείτε;; Η ουσία είναι ότι ξύνουμε πάτο ως κοινωνία και ως δημοκρατία. Αντί να ασχολούμαστε να βελτιώσουμε τον τόπο μας και να χτίσουμε κάτι στέρεο για το μέλλον, αναδεικνύουμε κάτι άσχετους σε ρυθμιστές και τιμητές των πάντων...

Θα μου πείτε για τον Τατούλη τώρα. Σε κάποια από αυτά που λέει συμφωνώ, σε κάποια διαφωνώ, αλλά -σε τελική ανάλυση- ο Τατούλης τα λέει τώρα και τα έλεγε πάντα, έχει παρελθόν γνώμης και άποψης, αυτοί που τον ψήφισαν τον ήξεραν και τον ξέρουν καλά. Δε θυμήθηκε σήμερα ότι είναι βουλευτής και ότι έχει γνώμη όπως κάποιοι άλλοι νεόκοποι φωστήρες και σωτήρες...

Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά: ότι σήμερα η Βουλή έχει από τη μία βουλευτές που έχουν πολιτικό βάρος και άποψη και από την άλλη μειράκια, τζάμπα μάγκες. Σε αυτούς τους τελευταίους συγκαταλέγεται και ο «βουλευτής» Δαϊλάκης.

Μεγάλε, μαγκιά είναι να πήγαινες την Παρασκευή στην Κεντρική Επιτροπή, να έπαιρνες το λόγο και να τα έλεγες εκεί, ενώπιον όλων. Τα υπόλοιπα, κάτι δηλωσούλες στα κανάλια, κάτι ψου, ψου χθεσινοπρωινά τα ακούω βερεσέ... Διάβασε πάλι τους παραπάνω στίχους... Κάτι θα σου μείνει...

Α, και μην το ξεχάσω, αυτά τα «θα παραιτηθώ αν με διαγράψουν» και τα «τώρα θύμωσα και θα κάτσω» θυμίζουν παιδάκια, όχι υπεύθυνους πολιτικούς που επιθυμούν να εκπροσωπήσουν μερίδα του λαού. Αποφάσισε τι θέλεις να κάνεις, δήλωσε το και κάνε το !! Αυτό σημαίνει σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

Ξέρεις «αρχηγέ» μου, υπευθυνότητα και θάρρος γνώμης σημαίνει και ανάληψη ευθυνών, αλλά μάλλον αυτά είναι άγνωστες λέξεις, δεν υπάρχουν στο δικό σου λεξικό. Δεν μπαίνω επί της ουσιάς σε αυτά που είπες και που σε οδήγησαν στη διαγραφή σου, στέκομαι στο ότι αποφάσισες να μίλησεις όταν είδες ότι «σε παίρνει», ότι μπορείς να εκβιάσεις...

Και, βέβαια, άλλα είπες τη μια μέρα, άλλα την άλλη. Φέρθηκες δηλαδή πούστικα, αυτή τη γνώμη έχω!!! Όχι προς στον πρωθυπουργό ή τους συναδέλφους σου... Όχι προς τους ψηφοφόρους του τέως κόμματος σου που σε έστειλαν στη Βουλή... Φέρθηκες πούστικα προς όλους εμάς, είτε ψηφίσαμε το τέως κόμμα σου, είτε όχι. Γιατί εμείς πιστέψαμε κάποια στιγμή ότι έχουμε 300 υπεύθυνους πολιτικούς στη Βουλή για να μάθουμε χθες ότι ανάμεσα τους τουλάχιστον ένας, ΕΣΥ, είναι ΟΦΑ, όπου φυσάει ο άνεμος. Δηλαδή, με λίγα λόγια αποφασίζει με γνώμονα μικρότητες και εμπάθειες και εξυπηρετεί κάποια άλλα -αφανή;;- συμφέροντα.

Με την ευκαιρία, θα θέλαμε κάποια στιγμή να μας πεις μεγάλε σωτήρα ανεξάρτητε βουλευτή ποιά είναι η πολιτική σου και ιδεολογική σου πλατφόρμα, ποια πλατφόρμα ιδεών και απόψεων πρότεινες στον κόσμο της Δράμας όταν εξελέγης και τι έχεις διαφοροποιήσει σήμερα, ποια είναι η πολιτική σου πρόταση, βρε άνθρωπε... Θα μας ενδιέφερε να μάθουμε και κάτι καινούργιο... λίγο πριν η ψήφος αυτών που σήμερα νομίζεις και δηλώνεις ότι εκπροσωπείς σε στείλει ξανά στην αφάνεια...

Ξέρεις, αν ήμουν στη θέση του πρωθυπουργού θα σε ξεφτίλιζα τελείως, θα κατέβαινα στο νομό σου, θα στηνόμουν στην κεντρική πλατεία της Δράμας και θα έστηνα αυτοπροσώπως μια κάλπη με το ερώτημα «σας εκπροσωπεί ο Δαϊλάκης;» και απαντήσεις «ΝΑΙ» ή «ΟΧΙ»... Ξέρεις και ξέρω ποια θα ήταν η γνώμη της συντριπτικής πλειοψηφίας. Μετά, θα σε φώναζα εκεί μπροστά στον κόσμο σου και θα σου ζήταγα την παραίτηση σου !! Δυστυχώς, δεν είμαι και αυτός που είναι έχει σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθεί...