1.10.08

Στο ασανσέρ....

Νέα Υόρκη... Μεγάλος κεντρικός ουρανοξύστης που στεγάζει κάποια από τις τελευταίες υγιείς αμέρικάνικες επενδυτικές εταιρείες... Στο ασανσέρ, την ώρα της μεγάλης αναστάτωσης, μπαίνουν δύο στελέχη, ένας και μία, άγνωστοι μεταξύ τους. Η κονκάρδα στο πέτο τους όμως δείχνει ότι και οι δύο πηγαίνουν στο ίδιο σεμινάριο, στον 107ο όροφο.

Είναι και οι δύο κλασικοί γιάπηδες, αμερικανάκια, από ντύσιμο και τρόπο ζωής, μέχρι ρυθμό σκέψης. Κοιτάνε το ρολόι, τα blackberry και τα pocket-pc τους, τα ραντεβού, το ημερήσιο πρόγραμμά τους, μιλάνε στα κινητά και κλείνουν ραντεβού για συναντήσεις μέσα στην εβδομάδα, για αγορά ή πώληση μετοχών...στην μπρίζα είπαμε …κλασικά αμερικανάκια!

Το τεράστιο ασανσέρ εν τω μεταξύ ανεβαίνει συνέχεια και κόσμος μπαίνει και βγαίνει σε κάθε όροφο. Θα πάρει ώρα να φτάσει στον 107ο όροφο….

Ξαφνικά, κοιτάνε ό ένας τον άλλο με διαφορετική ματιά και ενδιαφέρον και τα μάτια τους μαγνητίζονται ερωτικά. Είναι πράγματι ωραίος τύπος εκείνος και εκείνη μια γυναίκα εξαιρετική, θεογκόμενα !!

«Γειά» λένε συγχρόνως, χαμογελάνε και σπάει εκείνος την αμήχανη σιωπή λέγοντας:

(εκείνος) «είσαι ωραία γκόμενα! Μ’ αρέσεις! Θα μου αφιέρωνες δέκα λεπτά αν στο ζητούσα;»

(εκείνη, κοιτώντας το πρόγραμμά της) «εννοείς για ένα γρήγορο πήδημα; Εντάξει! Δέκα λεπτά όμως αυστηρά! Όχι περισσότερο … βιάζομαι! Πού;»

(εκείνος) «Τέλεια …Πάμε στο δωματιάκι με τα είδη καθαριότητας, στον 73ο όροφο! Δεν θα μας ενοχλήσει κανένας.»

Πράγματι κάνουν μία στάση, πηγαίνουν στο δωματιάκι, γίνονται όλα στο γρήγορο και, σε 11 λεπτά, τους ξαναβρίσκουμε και τους δύο στο ασανσέρ να ανεβαίνουν, εκείνος φτιάχνει τη γραβάτα του και εκείνη ισιώνει το ταγιέρ της. Συνοπτικά πράγματα, ούτε πώς σε λένε, ούτε πότε θα ξαναβρεθούμε, τίποτα, γιάπικο στυλ! Πριν όμως ξαναγυρίσουν στην κοσμάρα τους εκείνη τον ξανακοιτάει, του χαμογελάει και του λέει:

(εκείνη) «Είσαι φοβερός εραστής! Πολύ ωραία ήταν!»

(εκείνος) «Να ωραία ήταν…» (και χαμηλώνοντας τη φωνή του συνεχίζει) «Αν ήξερα βέβαια ότι θα ήταν για σένα η πρώτη των πρώτων φορά, θα σου αφιέρωνα σίγουρα λίγο περισσότερο χρόνο…Ζητάω συγνώμη …!»

(εκείνη) «Μη το δεις έτσι … Φταίω κι εγώ … Αν ήξερα ότι θα ήταν τόσο ωραία, θα κατέβαζα σίγουρα και το καλσόν μου…»