27.10.08

«Η κατάληψη του σχολείου», η νέα επέτειος...

Ανέκαθεν ως μαθητές είχαμε επετειακά γεγονότα: τις εθνικές επετείους, την πενταήμερη εκδρομή της τρίτης λυκείου, την ημέρα που τελειώναμε τα μαθήματα και «ανακυκλώναμε» τα βιβλία μας. Ο χρόνος περνάει και οι γενεές εξελίσσονται: μια ακόμα επέτειος έχει προστεθεί στα must της μαθητικής κοινωνίας, η «κατάληψη του σχολείου». Ναι, ναι, δεν αστειεύομαι !! Είναι πια επέτειος, το δηλώνουν οι ίδιοι οι μαθητές !! Αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε τα -ευάριθμα πλέον- μαθητικά blog και τα αιτήματα των καταλήψεων περί τετράγωνης τυρόπιττας, χαβαλέ και επετειακού γιορτασμού...

Είναι πια επέτειος. Επέτειος της βλακείας που δέρνει τη γενιά μας και μια-δυο επόμενες και μια-δυο προηγούμενες, αυτές τις γενιές που είναι γονείς των καταληψιών, μαθητών και μή. Επέτειος της ανοησίας που μας χαρακτηρίζει, μιας ανοησίας που μας αποτρέπει από το να παιδαγωγήσουμε τα παιδιά μας καλύτερα από ότι έκαναν σε μας οι δικοί μας γονείς, που μας απαγορεύει να φτιάξουμε καλύτερους ανθρώπους για να μην θεωρηθούμε οπισθοδρομικοί, γονείς μιας άλλης εποχής. Μόνο που στην αγωνία μας «να πάμε μπροστά» ξεχάσαμε κάτι βασικό: ότι πρέπει να φροντίσουμε οι επόμενες γενιές να είναι καλύτερες, να γίνονται καλύτερες, ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να διατηρηθεί και να βελτιωθεί η επιτυχία μας....

Αφορμή για το παραπάνω σχόλιο έλαβα από το κείμενο του κ. Μάκη Μίχου που ακολουθεί, δημοσιευμένο σήμερα στο press-gr.blogspot.com. Το αναδημοσιεύω χωρίς περαιτέρω σχόλια για να αποτελέσει εφαλτήριο σκέψης για όλους μας...
Η γιορτή των μαθητικών εγκαταλείψεων...
Του Μάκη Μίχου*
*ανένταχτου της Πανελλήνια Συνασπισμένης και Λαϊκής και Σοσιαλιστικής Νέας Δημοκρατίας

Έχουν περάσει δεκαοχτώ χρόνια από τότε που εφευρέθηκε αυτή η επαναστατική μέθοδος. Ήταν τα χρόνια που ο Μητσοτάκης και η Ν.Δ. σχημάτισαν κυβέρνηση, ήταν τότε που το συνδικάτο των καθηγητών προδόθηκε απ’ τους συνδικαλιστές του. Την πρώτη φορά από κείνον τον Δούκα , τον πρόεδρο της ΟΛΜΕ , στα 1988 και τη δεύτερη το 1990 απ’ τους συνδικαλιστές της Ν.Δ. Δυο απεργίες διαρκείας είχε κάνει ο κλάδος των καθηγητών, αιμορράγησαν όλοι οι επαναστάτες καθηγητές και λούφαραν οι καθεστωτικοί .
Δεν χωρούσε άλλη επανάσταση πια. Ο κλάδος είχε αρχίσει να σιχαίνεται όλο και πιο πολύ το συνδικάτο και δεν το εμπιστευόταν . Το συνδικάτο όμως άρχισε να καταστρώνει καινούρια σχέδια . Μιας και δεν τολμούσε να μιλήσει για νέους αγώνες των καθηγητών ενάντια στη «δεξιά πολιτική» αποφάσισε να ωθήσει τους μαθητές στην εξέγερση. Το συνδικάτο ελεγχόταν από τους Πράσινους απ’ το 1982 και μέχρι πριν τρία χρόνια . Η «συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων», που προωθούσε το ΚΚΕ , έκανε ακόμη πιο πανίσχυρη την ΠΑΣΚ .
Ο συνδικαλισμός των μαθητών είχε επίσης θεσμοθετηθεί απ’ το Σιδερένιο μέσα στα Γυμνάσια και τα Λύκεια. Προσεχώς θα έμπαινε και στα νηπιαγωγεία …
Οι μαθητές ανέλαβαν τότε την «επανάσταση» στα χέρια τους . Υποκινούμενοι από «προοδευτικούς» καθηγητές μπήκαν στον αγώνα κλειδώνοντας με λουκέτα τα σχολεία τους και σπέρνοντας άπειρη χαρά στους υποκινητές τους . Μ’ ένα σμπάρο δυο επιτυχίες . Οι καθηγητές εκβίαζαν την κυβέρνηση για μεταρρυθμίσεις ηλίθιες και ταυτόχρονα λούφαραν , χωρίς περικοπή του μισθού τους. Είχα βγει τότε με άρθρα κι είχα βαφτίσει τις καταλήψεις των σχολείων «γιορτή των μαθητικών καταλήψεων», αλλά πολύ λίγοι και έμφρονες αποδέχτηκαν αυτόν τον χαρακτηρισμό μου. Με κατηγόρησαν και τότε για δεξιά στροφή , όλοι εκείνοι που αργότερα καθίσανε σε περιστρεφόμενες καρέκλες. Οι περιστρεφόμενες καρέκλες έγιναν τότε το όπλο των συνδικαλιστών , επειδή μπορούσαν να στραφούν και προς τα δεξιά και προς τ’ αριστερά …
Την ώρα που εγώ κατακεραύνωνα τις υποκινήσεις αυτές, οι «προοδευτικοί» μου συνάδελφοι προσφέρανε σουβλάκια και μπύρες στους καταληψίες. Κατήγγειλα με τα επώνυμά τους τους «συναδέλφους» αυτούς , αλλά κανενός το αυτί δεν ίδρωνε. Όλα τα ‘σκιαζε η φοβέρα του «προοδευτισμού» εκείνα τα χρόνια . Ακόμη και ο άδικος χαμός του Τεμπονέρα , αντί να συνετίσει τους ταγούς της εκπαιδευτικής κοινότητας τους ντοπάρισε «πολιτικά» και τους οδήγησε σε ακραίες ενέργειες .
Συνέχισαν να ντοπάρουν το μαθητικό κίνημα, το οποίο δρούσε ανεγκέφαλα και καθοδηγούνταν από μελλοντικούς πολιτικάντηδες , που μάζευαν τις περγαμηνές της πολιτικής τους αναρρίχησης . Παλιότερα τα πανεπιστήμια ανέδειχναν πολιτικούς , τώρα οι πολιτικοί ξεκινούσαν τη σταδιοδρομία τους απ’ τα Γυμνάσια . Έχουμε και το τρανταχτό παράδειγμα του Τσίπρα στις μέρες μας…
Η γιορτή των μαθητικών καταλήψεων έγινε με το πέρασμα των χρόνων εθνική γιορτή . Κάπου εκεί στα τέλη του Οκτώβρη ή στις αρχές του Νοέμβρη αρχίζει σε πανελλήνιο επίπεδο «η γιορτή της πατάτας». Είναι οι μικρές διακοπές που έχουν οι μαθητές της Γερμανίας .
Εκείνοι γιορτάζουν το εθνικό τους έδεσμα , εμείς εδώ γιορτάζουμε την ηλιθιότητα της πολιτικής. Μόνο που τώρα η γιορτή βαφτίστηκε «γιορτή μαθητικών εγκαταλείψεων» .
Κανείς σχεδόν δεν αντιτίθεται στην απαράδεκτη αυτή γιορτή των ημερών μας . Ρεπορτάζ καθημερινά καταγράφουν τον ηρωισμό των μαθητών, οι κάμερες έχουν εστιάσει πάνω στα λουκέτα των σχολείων. Τρέφονται οι κάμερες μ’ όλα αυτά τα κακουργήματα κατά της παιδείας. Παιδεία δεν υπήρξε ποτέ για τα λαϊκά στρώματα , μόνο πολιτική επίφαση παιδείας και παχιά λόγια. Οι μαθητές απλά αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο κι ανέξοδα για τους ίδιους και με έξοδα των γονιών τους μάχονται ενάντια σ’ ένα ανύπαρκτο εκπαιδευτικό σύστημα , που ελάχιστα ενδιαφέρεται για τη μόρφωση των νέων.
Κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν καυτηριάζει αυτή την παράνοια, που καθοδηγεί τους νέους στην απραξία ή τη δυσπραγία . Βολές μόνο κατά της κυβέρνησης εκτοξεύονται , που δεν υποκύπτει σε πιέσεις «υποψήφιων πολιτικών».
Ξέχασα. Υπάρχει κι ένα κόμμα που υποθάλπει αυτή την παράνοια και προσπαθεί με τον τρόπο αυτό να αυξήσει τα εκλογικά του ποσοστά. Τα κατάφερε στις τελευταίες εθνικές εκλογές και κέρδισε ψήφους με το άρθρο 16 και με περίσσια αυθάδεια των τέκνων του . Αυτά τα καλόπαιδα , που ζουν με το άθλιο χρήμα των γονιών τους , γίνονται οι ηγέτες μαθητών και φοιτητών. Ξέρουν πως ο ηγεμών φτιάχνεται σήμερα απ’ τα γεννοφάσκια του , όπως παλιά η ηγεσία ήταν πορφυρογέννητη. Το συριζωμένο αυτό κόμμα , που ξεριζώθηκε απ’ τα χώματα του «ανύπαρκτου σοσιαλισμού» και προσπαθεί να επιδείξει τη μετάλλαξή του , οδηγεί για άλλη μια φορά τους νέους σε ονειροπόλους δρόμους. Το μεγάλο κόμμα της αριστεράς παρασύρεται στον ίδιο κατήφορο , έτσι όπως και τότε που ήθελε να πιάσει το 17% …
Οι κυβερνήσεις δεν ενδιαφέρονται πλέον για τις ανταρσίες ούτε για την αμάθεια των μαθητών. Βολεύονται με τις ανταρσίες αυτές . Ξέρουν πως οι δικοί τους γόνοι βολεύονται απ’ τις ανταρσίες , δεν χάνουν το χρόνο οι γόνοι με ανούσιες γνώσεις του δημόσιου σχολείου , αλλά κερδίζουν απ’ τους έμμισθους σοφιστές την απαραίτητη γνώση. Βολεύεται και η τέταρτη εξουσία , που περιχαρής τρέφεται με τους βανδαλισμούς των «επαναστατημένων νέων». Αυτή προβάλλει τους «σταρ» των εγκαταλείψεων και προωθεί την κοινωνία στους δρόμους της παγκόσμιας μαφίας .
Η γιορτή των μαθητικών εγκαταλείψεων θα κρατήσει όσο είχαν κρατήσει και οι απεργιακές επιδείξεις των καθηγητών τα προηγούμενα χρόνια. Από κείνες τις επιδείξεις κάποιοι έχασαν χρήματα. Απ’ τις γιορτές κάποιοι θα χάσουν γνώση. Και στις δυο περιπτώσεις οι κυβερνήτες κερδίζουν , άλλοτε χρήμα κι άλλοτε τους δούλους που χρειάζονται για το μέλλον των παιδιών τους. Αυτό δεν το αντιλαμβάνονται οι μελλοντικοί δούλοι , όπως δεν το αντιληφθήκαμε κι εμείς όταν έπρεπε. Εμείς μείναμε ρομαντικοί μέσα στην άγρια ζούγκλα .
Όμως στη ζούγκλα κερδίζει ο δυνατός κι όχι ο ρομαντικός . Ο ρομαντισμός είναι αποκύημα του Λόγου και της ανθρώπινης ηλιθιότητας.

Απαραίτητη σημείωση: δυστυχώς συμφωνώ με πάρα πολλά από τα όσα γράφει ο κ. Μίχος, δυστυχώς...