23.10.08

Ο φωνακλάς, ο καθυστερημένος και ...τα πρόβατα

Η όλη ιστορία μου θυμίζει κάτι σε τριήμερο πένθος... Άρχισαν οι επικήδειοι από χθες... Ένας ένας ο Αλέ(τσ)ος, η Αλέκα «τσουμπλέκα», ο «σαπιοκοιλιάς» Γιώργος, ο «υιός» Γιώργος ήρθαν και στάθηκαν μπροστά μας. Για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα... Πενθούν σύσσωμοι... Πενθούν γι' αυτό που περίμεναν ότι θα δουν και δεν το είδαν. Πενθούν για τις προσδοκίες τους που πέθαναν πριν καν γεννηθούν. Πενθούν για τις φωνές τους που χάθηκαν -«επεα πτερόεντα»- στο κενό των επιχειρημάτων τους και στο άδειο των καταγγελιών τους. Πενθούν... και ο πέμπτος της παρέας, ο Κώστας, δεν τους κάνει καν το χατήρι να τους παρασταθεί, να πει μια τόση δα κουβέντα κι ας μην είναι και συμπαράστασης...

Γιατί έτσι γίνεται πάντα σε αυτό τον τόπο: φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης. Και -κατά τεκμήριο- φωνάζει όταν τα πράγματα «δεν του βγαίνουν», όταν τα στοιχεία δεν τον δικαιώνουν, όταν η όλη ιστορία είναι τζούφια. Όπως χθες... Μέρες τώρα, βδομάδες, μήνες, μας είχαν πρήξει τα @ρχίδι@ για το μέγα σκάνδαλο και τον πολιτικό πάτρωνα του Εφραίμ. Τον φωτογράφησαν, έβγαλαν στο γυαλί έναν καημένο συμπολίτη μας να μας πει ότι πήγαινε τον Εφραίμ πέρα δώθε βόλτα και να αφήνει υπονοούμενα, είπαν, είπαν, είπαν... Μια ωραία μέρα το αποκορύφωμα: δύο ευθυνόφοβοι βρέθηκαν μπροστά στη φήμη και αποφάσισαν ότι δεν είναι δουλειά τους να μπλέξουν στον οχετό που άδειαζε το στόμα όλων αυτών που φώναζαν. Έτσι ένωσαν την αφωνία τους με τη φωνή. Φρούδες ελπίδες...

Χθες πήγε και ο φάκελος στη Βουλή. Όπως τον είχαν παραδώσει. Και φάνηκε το κενό των επιχειρημάτων αυτών που φωνάζουν, καθρεφτίστηκε ολοκάθαρα στο κενό των στοιχείων του φακέλου. Ξαφνικά, όλες οι φωνές που μας ζητάγαν λαϊκά, κοινοβουλευτικά δικαστήρια εδώ και τώρα άρχισαν να αναδιπλώνονται: διαβοής ναι στην εξεταστική, «να συζητήσουμε να αναβάλουμε τη συζήτηση για την προανακριτική έως ότου διαβάσουμε τα στοιχεία...», τρεις λαλούν και δυο χορεύουν (ο Εφραιμ και ο Αρσένιος εν προκειμένω...).

Όχι ρε άχρηστοι !!! Να ξενυχτήσετε, να ιδρώσετε, να διαβάσετε τα στοιχεία και να μας ενημερώσετε σοβαρά και υπεύθυνα την Παρασκευή. Και να μην ξεχάσετε να μας πείτε ακριβώς τι έχουν βρει και τι δεν έχουν βρει οι δύο ευθυνόφοβοι που ξεκίνησαν το φάκελο και αποφάσισαν καταμεσής να το πετάξουν μπαλάκι... Αρκετά... Σας έχουμε σιχαθεί, σας έχουμε βαρεθεί... Έχουμε πολύ περισσότερα σοβαρότερα θέματα σε τούτη τη χώρα να ασχοληθούμε, κατανοήστε το !!! Και φερθείτε (έστω μια φορά στη ζωή σας !!) ως σοβαροί και υπεύθυνοι πολιτικοί, ως πραγματικοί εκπρόσωποι και ηγέτες μας...

Αντ' αυτού φωνάζετε... Φωνάζετε σαν κοκόρια, και τσακώνεστε ποιός θα φωνάξει πιο δυνατά. Μπορεί οι φωνές σας να είναι κρωγμοί χωρίς νόημα και περιεχόμενο, το ζητούμενο όμως δεν είναι να πείτε κάτι, να αρθρώσετε πρόταση, το ζητούμενο είναι οι κραυγές σας να κρύψουν πάντα τις κραυγές των άλλων... Αλλά έτσι δεν γίνεται πάντα σ' αυτό τον τόπο;;

Ας είναι... Εσείς φωνάζετε και εγώ θυμάμαι ιστορίες από τη ζωή μου. Όταν ήμουν στο δημοτικό, ως παιδιά και μαλώναμε και φωνάζαμε. Πάντα υπήρχε κάποιος πιο φωνακλάς από τους άλλους, ήταν αυτός που μάζευε πίσω του κόσμο, οπαδούς, μικρά παιδιά όλοι μας εντυπωσιαζόμαστε, τον θεωρούσαμε δυνατότερο, τον ανακηρύσσαμε -προς ώρας- αρχηγό (όλοι θέλουν για αρχηγό τον δυνατό...). Τυχαίο άραγε που συνήθως ήταν ο χειρότερος στα παιχνίδια, στα μαθήματα, κλπ; Έτσι ο φωνακλάς «αρχηγός» έμενε γρήγορα μόνος, οι οπαδοί στρέφονταν στον χαμένο, από αυτόν ζητάγαν βοήθεια για να λύσουν τη δύσκολη άσκηση, να καταλάβουν το καινούργιο μάθημα...

Άλλη ιστορία... Στο γυμνάσιο, στο λύκειο τις γκόμενες δεν τις έβγαζε ο πιό όμορφος ή ο πιό έξυπνος ...αλλά ο πιό φιγουρατζής. Αυτός που φρόντιζε να ακούγεται περισσότερο. Σήμερα, οι περισσότεροι φιγουρατζήδες του τότε κάνουν πολύ καλή καριέρα ως «απόλυτα τίποτα», οι υπόλοιποι ...τίποτα. Στο πανεπιστήμιο, στις γενικές συνελεύσεις, πολλές φορές άνθρωποι προσπάθουσαν να μιλησουν με επιχειρήματα. Τους σκέπαζε η οχλαγωγία και κατά συνέπεια τους έπαιρνε ο διάολος... αντιθέτως όποιος χτυπιότανε και φώναζε τις λέξεις "αγώνας" και "κατεστημένο", υπήρχε, τυχαίως ξανά, αρκετή ησυχία τηρουμένων πάντα των αναλογιών, ώστε να ακουστεί τουλάχιστον. Και μετά;; Ερχόταν η εξεταστική και όλοι ψάχναμε να βρούμε τον πρώτο, ήταν αυτός που θα μας βοηθούσε στη μελέτη, που θα μας έδειχνε το πως θα περνάγαμε το μάθημα... Και μετά, στρατός, τα ίδια, δουλειά, τα ίδια, κοινωνικοποίηση, τα ίδια, κάποιος φωνάζει, συγκεντρώνει τα φώτα στο λεπτό πάνω του, σβήνουν τα φώτα και όλοι ψάχνουν τον σιωπηλό, τον «ηττημένο», γιατί αυτός έχει τις λύσεις...

«Ωραία η αναδρομή στη ζωή σου βρε Γιάννη, τι σχέση έχει όμως με το θέμα;;»
«Έφαγα μια φλασιά, πρωί πρωί, από χθες με ...γυροφέρνει, σήμερα όμως έσκασε, τζάμπα μάγκες όλοι τους τελικά...»
«Έλα μωρέ όλοι ίδιοι δεν είναι τελικά;;»
«Είναι;; Γιατί τελικά, εδώ, οι δημοσκόποι και οι διακαναλικοί παραστάτες τους προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτός ο οποίος παίρνει το κάτι παραπάνω είναι ο φωνακλάς... Ο άλλος φαίνεται ότι είναι καθυστερημένος...»
«Άκου Γιάννη μια μικρή ιστορία... Τα πρόβατα πάντα ακούνε τον φωνακλά βοσκό. Ας τα ταίζεις εσύ τριφύλι... αμα στηθείς εσύ απο τη μία και ο φωνακλάς μπάρμπα Θύμιος που τα ταράζει στα κλοτσίδια απο την άλλη, θα δείς οτι αυτά θα πάνε στον Θύμιο».
«Τι σχέση έχουν τώρα τα πρόβατα;»
«Ο καθυστερημένος Γιάννη δεν ήσουν εσύ που φερόσουν καλά στα πρόβατα... καθυστερημένα είναι τα πρόβατα».