6.10.08

Πρώτος και καλύτερος ο Ολυμπιακός...



Είναι μερικά μικρά πράγματα που κάνουν τη διαφορά μιας μεγάλης ομάδας από μια ομάδα που θέλει να γίνει μεγάλη αλλά δεν της βγαίνει...
Η μεγάλη ομάδα παίζει μπάλα, η «θέλω να γίνω μεγάλη αλλά δεν μου βγαίνει» παίζει ξύλο...
Η μεγάλη ομάδα προσφέρει θέαμα, η «θέλω να γίνω μεγάλη αλλά δεν μου βγαίνει» το καταστρέφει...
Η μεγάλη ομάδα έχει προπονητή, σύστημα, παίκτες, εναλλακτικές λύσεις, η «θέλω να γίνω μεγάλη αλλά δεν μου βγαίνει» έχει ...ταλέντο
Η μεγάλη ομάδα έχει τακτική και οδηγεί το παιχνίδι, η «θέλω να γίνω μεγάλη αλλά δεν μου βγαίνει» ακολουθεί και παρακολουθεί...
Η μεγάλη ομάδα έχει ποιότητα, η «θέλω να γίνω μεγάλη αλλά δεν μου βγαίνει» έχει...

Χθες το βράδυ λοιπόν, Κυριακή 06.10.2008 στις 21:15, μια μεγάλη ομάδα (ο Ολυμπιακός) έπαιξε με μια «θέλω να γίνω μεγάλη αλλά δεν μου βγαίνει» ομάδα. Ο αγώνας θύμιζε κάτι σε στίβο μάχης για τους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, ξεκινούσαν από τη μια μεριά και έπρεπε για να φτάσουν στην άλλη να αντέξουν σε σπρωξίματα, χτυπήματα, κλωτσιές και στο τέλος να περάσουν από το «χασάπικο του Σωτήρη» και να ξεφύγουν από το μπαλτά που απειλητικά εκινείτο προς τα πόδια τους... «Master» o Σωτήρης βλέπετε, άρχων του γηπέδου, «κατσέ(ρ)-καλά» φυσιογνωμία, γλύτωσε την κόκκινη λόγω της φιλανθρωπίας του διαιτητή, μην ξεχνάμε ότι ο κανονισμός τιμωρεί πλέον και την πρόθεση και το βάρβαρο παιχνίδι.

Ευτυχώς, χθες, τελικό αποτέλεσμα: ποδόσφαιρο - κάτς 2-0 !! Με όλα τα πόδια απείραχτα, στη θέση τους... Αμήν...