11.9.08

Νάσου ξεπετάχτηκε και το Fan Club... (Et le voila le fan club...)

Fan club... Ναι, fan club... Μάλιστα σήμερα ανακάλυψα δύο...

Το πρωί «χτύπησε την πόρτα» (το chat δηλαδή...) η Άννα απο τη Θεσσαλονίκη...
«Ξέρεις έχεις πολλή πέραση εδώ στην παρέα με τον τρόπο που τα γράφεις, πως θα μπορέσω να δώσω σε όλη την παρέα τη διεύθυνση του blog και το facebook group σου για να σε διαβάζουν;;» «Τυχαίο θα είναι είπα...» και αφού βοήθησα την Άννα και λύσαμε το ...μυστήριο ξαναγύρισα στις καθημερινές μου ασχολίες...

Μέχρι που σκοτείνιασε... και ξέρετε εδώ στην Ελλάδα «όσο νυχτώνει το αγγούρι μεγαλώνει» (το ποτίζουμε νύχτα βλέπετε, όχι σαν τους αγρότες μας που ποτίζουν με τεχνητές βροχές μέρα μεσημέρι και μετά δεν τους φτάνουν εφτά Αλιάκμονες και δώδεκα Πηνειοί, ούτε με τη βοήθεια του Εφραίμ...)

Και εκεί λοιπόν που σκοτείνιαζε... χτύπησε το fan club του Λουξεμβούργου... Ναι, ναι, έχω και fan club στο Λουξεμβούργο !! Γελάσατε;; Εγώ δε γελάω καθόλου !! Σύμφωνα με τη φίλη εκπαιδευτικό Έλενα, σε αυτή τη μικρή χώρα της Ευρώπης, υπάρχει ενεργό fan club που παρακολουθεί καθημερινά τι γράφει «το άτομο», γελάει, σχολιάζει και μετά ξεκινάει τη μέρα του. Μάλιστα, σύμφωνα με κατηγορηματική δήλωση της Έλενας, όλο το team (δασκάλα και μαθητές) απολαμβάνουν τον τρόπο γραφής και τη χρήση της ελληνικής γλώσσας...

Ομολογώ δεν το ήξερα, δεν το περίμενα, δεν ήμουν έτοιμος...

Ξεκίνησα το blog, έτσι για πλάκα, από μια απλή στιγμιαία παρόρμηση κάποιο απόγευμα του Ιουλίου του 2007. Βαφτίστηκα, από μια νεαρή φίλη, έγινα δικτυακά «το άτομο». Και επειδή δεν έχω συνηθίσει να ομιλώ για «το άτομο» μου, είπα να τα γράφω... Τώρα εσείς που τα διαβάζετε, λέτε ότι σας αρέσουν, ότι τα βρίσκετε όμορφα, διαφορετικά, ότι σας βοηθούν να ξεκινήσετε τη μέρα σας... «Με είδαν μια μέρα που σε διάβαζα το πρωί», μου έγραψε η Έλενα, «και από τότε κάθε πρωΐ περιμένουν να διαβάσουμε τι φρέσκο έχεις γράψει για να αρχίσει το μάθημα».

Τι να πω... Δεν είμαι εγώ για τέτοια... Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ... Merci... Μόνο αυτό... Και αύριο το πρωί που θα με διαβάζετε, θέλω να δω στα χείλη σας το καλύτερο, το μεγαλύτερο, το πιό φρέσκο χαμόγελο όλης της πόλης, όλης της χώρας, όλης της Ευρώπης. Θα το δω, θα ζεστάνει την καρδιά μου, θα πάρω δύναμη από σας για μια μέρα φορτωμένη και δύσκολη. Να είστε σίγουροι, θα το δω το χαμόγελο σας και θα χαμογελάσω κι εγώ, τι «άτομο» θα ήμουν αν δεν μπορούσα να το πετύχω;;

:) :) :)