15.9.08

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά...

Μπαίνει σιγά σιγά το φθινόπωρο... Είναι φανερό στους δρόμους, στον ουρανό, στην ατμόσφαιρα, στους ανθρώπους... Βλέπεις αυτή τη γλυκιά μελαγχολία που ο επερχόμενος χειμώνας φέρνει στα βλέμματα και συνάμα βλέπεις μια αισιοδοξία, μια προσμονή για τη συγκομιδή που ο χειμώνας αυτός θα φέρει...

Μια ιδιαιτερότητα και μια ιδιομορφία συναισθημάτων που αποδίδεται υπέροχα στο τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου «Πως να κρυφτείς απ' τα παιδιά ("Τι έπαιξα στο Λαύριο")».

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά
στην αγορά, στο Λαύριο
Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά
κι όλο φοβάμαι το αύριο

Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.
Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα

Ζούμε μέσα σ’ ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας
μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά
μα ούτε και στους μεγάλους
πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά
πως είμαι ασχημοπαπαγάλος

Πώς να τα κρύψεις όλα αυτά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλοι.
Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν γυρνάς μέσα στην πόλη

Ζούμε μέσα σ’ ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας
μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός

Ουφ... τι με έπιασε πάλι... είναι μάλλον που θα βρέξει, είναι που όπου και να δεις γύρω σου άρχισαν οι ετοιμασίες για το χειμώνα... θα περάσει κι αυτό...

Το λένε και οι παροιμίες: «Το Σεπτέμβρη θέσε νάβρεις, Οκτώβρης και (δ)εν έσπειρες τίποτες και (δ)εν έκαμες, Νιόμπρης με τα νιά νερά, Δεκέμπρης δίκιοι σπόροι».

Καλή εβδομάδα φίλε αναγνώστη...