6.9.08

"Ζ" όπως Ζορρό

Μοναχικός καβαλάρης, πάνω στο γαηδουράκι του, πραματευτής, προχωράει αργά-αργά τον ανηφορικό χωματόδρομο τον γεμάτο κοτρώνες και σκόνη, στο Νέο Μεξικό.
Η ζέστη αφόρητη, 10 ώρες προχωράνε, και το ζώο με το ζόρι ανεβαίνει την ανηφόρα, φορτωμένο με τηγάνια και λάμπες πετρελαίου και τσεκούρια και εργαλεία και τσάπες! 100 μέτρα θέλουν ακόμα για να φτάσουν και να ξαποστάσουν στη σκιά ενός μεγάλου δέντρου, όταν ξαφνικά, μέσα από κάτι θάμνους ξεπετιούνται τρεις άγνωστοι άντρες και τους κόβουν το δρόμο, κρατώντας καραμπίνες!
Και για να γίνουν ακόμα πιο σαφείς οι προθέσεις τους, ο ένας, ο πιο άγριος και αξύριστος, πυροβολάει δυο φορές στον αέρα και φωνάζει :
«ΓΕΡΟ ΑΚΙΝΗΤΟΣ! ΛΗΣΤΕΙΑ! ΚΑΤΕΒΑ ΑΠΟ ΤΟ ΖΩΟ ΣΟΥ! ΤΩΡΑ! »
Σε λιγότερο από 10-15 λεπτά ο ανθρωπάκος μας βρίσκεται φιμωμένος και δεμένος πισθάγκωνα, πεταμένος στο χώμα.
Οι τρεις ληστές του έχουν πάρει τα πάντα (τα λεφτά, το ρολόι του, τα ραγισμένα γυαλιά του, ως και τα ρούχα του) και ετοιμάζονται να ανεβούν και πάλι στα άλογά τους αγριογελώντας για να φύγουν, παίρνοντας φυσικά μαζί τους και τον γαηδαράκο του γεράκου, τον φορτωμένο πάντα με την πραμάτεια του!
Υπολογίζουν όμως … χωρίς τον ξενοδόχο!
Γιατί από το πουθενά, εμφανίζεται ξαφνικά άγνωστος μασκοφόρος με μαύρη μπέρτα, μαύρο καπέλο και μαύρη φορεσιά, καβάλα πάνω σε ένα κατάμαυρο άτι!
«ΑΚΙΝΗΤΟΙ ΟΛΟΙ» διατάζει…
Πριν καλά καλά τελειώσει τη φράση του, το κολτ με την ασημένια λαβή βροντάει στο χέρι του και ο ένας ληστής που πήγε να τραβήξει το εξάσφαιρό του, κοιτάει τώρα απορημένος την πληγή στον καρπό του. Με μία αστραπιαία κίνηση το πλατάγιασμα του μαστιγίου του μασκοφόρου ακινητοποιεί και τον δεύτερο ληστή που σκέφτηκε να κάνει το ίδιο, αλλά τώρα αισθάνεται το κάψιμο στη μύτη του και τη γεύση από το αίμα που βρέχει τα χείλια του!
«ΔΡΟΜΟ ΕΙΠΑ! ΠΕΤΑΧΤΕ ΤΑ ΣΙΔΕΡΙΚΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΚΑΝΤΕ ΤΗΝ! ΤΩΡΑ! ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ! ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ!» τους διατάζει με τη σταθερή φωνή του και ένα σπαθί που ξαφνικά εμφανίζεται στο αριστερό του χέρι ακουμπάει πλέον απειλητικά το μάγουλο του τρίτου ληστή, που δείχνει … αναποφάσιστος!
Στο υψωμένο δεξί του χέρι το κολτ βροντάει και πάλι στον αέρα, σαν σε χέρι αφέτη δρομέων, οπότε και οι τρεις επίδοξοι ληστές αρχίζουν να τρέχουν και να κουτρουβαλάνε στον κακοτράχαλο κατήφορο, σαν παλαβοί, λες και είδαν τον χάρο με τα μάτια τους! Σε λίγο έχουν κιόλας χαθεί στο βάθος του σκονισμένου τοπίου….
Ο γεράκος μας έχει μείνει άφωνος ….
Δεν πιστεύει τα μάτια του για τα όσα διαδραματίστηκαν …
Ο άγνωστος μασκοφόρος ήρωας τον βοηθάει να ξαναντυθεί, του δίνει να πιεί από το λιγοστό νερό που είχε στο παγούρι του και τον συμβουλεύει:
«Να προσέχεις παππού! Να πάρεις να έχεις και κανέναν σκύλο μαζί σου, να σε προειδοποιεί όταν υπάρχει κίνδυνος! Πάρε και τα άλογά τους κοντά σου…. Μην τα εγκαταλείψεις εδώ, θα χαθούν και τα σκοτώσει η δίψα ή τα τσακάλια! Πιο κάτω, μισή ώρα δρόμος, έχει ποτάμι και βλάστηση … Άστα εκεί ελεύθερα, να επιβιώσουν τουλάχιστον τα ζωντανά …. Λοιπόν … Είσαι καλά τώρα ??? Θέλεις κάτι άλλο ????»
Ο γεράκος από την συγκίνηση δεν μπορεί να αρθρώσει λέξη …. Θέλει να πει όχι, θέλει να πει ευχαριστώ, θέλει να πει είσαι ο σωτήρας μου, θέλει να τον σφίξει στην αγκαλιά του με ευγνωμοσύνη, πολλά θέλει να πει και να κάνει, αλλά δεν του βγαίνει ούτε λέξη! Μόνο καταφέρνει ένα νεύμα να κάνει και τελικά ένα «όχι, σε ευχαριστώ …» να ψελλίσει …
Και την ώρα που ο μαύρος καβαλάρης ετοιμάζεται να χαιρετήσει ιπποτικά με το καπέλο στο χέρι και να σπιρουνίσει το άλογό του, ο γεράκος μας με αγωνία καταφέρνει να του φωνάξει:
«Ποιός είσαι αγόρι μου ??? Ποιο είναι τ’ όνομά σου???? Σε ποιόν χρωστάω τη ζωή μου ???»
Κοντοστέκεται ο καβαλάρης μας, τα μάτια του σπινθηρίζουν χαμογελαστά πίσω από τη μαύρη μάσκα και γέρνοντας από το άλογό του κάνει με το σπαθί του ένα ζακ-ζικ-ζακ στον γκρίζο βράχο …
Ένα μεγάλο Ζ, η υπογραφή και ταυτότητά του, φαίνονται πλέον εκεί που πριν λίγο στεκόταν!

Z

Και … εκεί είναι που ο γεράκος μας μένει αποσβολωμένος…
«ΕΣΥ ήσουν ???»
«ΕΣΥ λοιπόν είσαι ο ήρωας και σωτήρας μου ????»
«σε ΕΣΕΝΑ χρωστάω τη ζωή μου ????»
«ΥΠΑΡΧΕΙΣ λοιπόν !!!»
«… και ‘γώ που νόμιζα ότι είσαι ήρωας των παραμυθιών ...»
«… φιγούρα της παιδικής φαντασίας …»
« … σ’ ευχαριστώ! … και θα σ’ ευχαριστώ για πάντα ΖΟΥΠΕΡΜΑΝ !!!

σημ.blogger:
μέρες που είναι είπα να βάλω ένα ανεκδοτάκι... Όχι τίποτε άλλο αλλά είδα στην ΤV ότι ο μικρός Πλεύρης ...ανακάλυψε την Αμερική και παραπονιέται ότι δεν τον παίζουν, κάποιος Παπακωνσταντίνου ανταγωνίζεται επάξια τον αρχηγό του στο ποιος θα πει την υπέρτατη μπούρδα, ο πολυταξιδεμένος «ιπτάμενος» δήμαρχος έδωσε στον «ιθαγενή» πρωθυπουργό μπιχλιμπίδια από πρόσφατο ταξίδι του στην Κίνα και το παράσημο της υπομονής (μήπως που ανέχτηκε την απύθμενη βλακεία του;;;) και μου λείπει ακόμα τουλάχιστον ο μέγιστος «Πανίκας ο Νομάρχης» (τεμέτερον τ'αγορ...)...
ανέκδοτα λοιπόν στην TV, ανέκδοτα και στο βλοg μου έτσι για να είμαι απόλυτα εναρμονισμένος με τα πολιτικά δρώμενα του τόπου... έρχεται ένα ακόμα...