3.6.08

Έπιασε βροχή, έπιασε μπόρα...

...και ξαφνικά, εκεί που το φως της νύχτας (μην παραξενεύεστε, εδώ νυχτώνει στις 10:00 ή ίσως και στις 11:00, ποιός ξέρει...) έκανε παράξενα παιχνίδια με τα νερά του Ρήνου και εμείς προσπαθούσαμε με μια κρύα μπύρα να δροσίστουμε, άρχισε...

Τσικ,..........., τσικ, ..........., στην αρχή, πιό έντονα μετά, καταιγίδα στο τέλος. Μείναμε κάτω από την ομπρέλλα που το απόγευμα νωρίτερα μας προστάτευε από τον ήλιο.

Μείναμε και βλέπαμε τη βροχή να πέφτει στη γή. Αλήθεια έχετε προσέξει τη δίψα της γης; Έχετε δει στις καλοκαιρινές μπόρες τον ιδρώτα της; Έχετε μυρίσει την ικανοποίηση της; Έχετε αγγίξει τη δροσιά της; Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι...

Μείναμε και βλέπαμε τη βροχή να πέφτει στο ποτάμι, νερό με νερό να σμίγει, να δημιουργεί παράξενα παιχνίδια... Παιχνίδια εξουσίας, το υγρό στοιχείο που κυριαρχεί πάνω στα γήϊνα υλικά και τα αέρινα άϋλα, ή απλά παιχνίδια, όπως ένα μικρό παιδί που χαράζει την άμμο της παραλίας με το πόδι του;

Η βροχή σταμάτησε τόσο ξαφνικά όσο είχε αρχίσει. Η νύχτα όμως είχε πια αλλάξει για τα καλά, μαζί και η διάθεση... Και η μέρα που θα ακολουθούσε επίσης...