28.5.08

...όσο κ αν σ'αγαπώ, πιο πολύ σε μισώ, σε μισώ...

Το ξαναάκουσα απόψε μετά από πολλά χρόνια (ίσως πάνω και από δέκα...). Αμέσως ξαναγύρισαν μνήμες παλιές, μπλέχτηκαν με παραστάσεις καινούργιες, δημιούργησαν συναίσθημα.
Θες η ιδιαίτερη φωνή της Αλέκας Κανελλίδου, θες οι στίχοι του Νίκου Ελληναίου, θες η μουσική του Γιώργου Μανίκα, θες όλα μαζί... Η ουσία είναι ότι στο autocue της σκέψης μου άρχισαν να περναν οι λέξεις και ο εαυτός μου δεν άντεξε να μην ανταποκριθεί... μετά από τόσα χρόνια...
Άσε με να φύγω σε παρακαλώ,
όλο και πιο λίγο κάθε μέρα ζω.
Έγινα σκιά σου και σ' ακολουθώ
και σ' ακολουθώ και σ' ακολουθώ,
μα θα χαθώ...

Άσε με να φύγω σε παρακαλώ,
έστω και για λίγο
δως μου τον καιρό
για ν' αποφασίσω τι ζητάς να βρω,
τι ζητάς να βρω, τι ζητάς να βρω
και δεν μπορώ...

Δως μου τον καιρό τι ζητάς να βρω,
είμαι μια σκιά δίπλα σ` ένα φως
κι έρχονται στιγμές που νομίζω πως
όσο κι αν σ' αγαπώ, όσο κι αν σ' αγαπώ, πιο πολύ σε μισώ,
σε μισώ, σε μισώ...

Άσε με να φύγω σε παρακαλώ,
όλο και πιο λίγο κάθε μέρα ζω.
Έγινα σκιά σου και σ' ακολουθώ
και σ' ακολουθώ και σ' ακολουθώ,
μα θα χαθώ...

Απίστευτο τραγούδι. Οι στίχοι με πεθαίνουν ακόμα... Θυμάσαι μικρή μου; Δεν ήθελες να σε λέω έτσι, εγώ όμως... Ας είναι, με πέθαινες, αλλά δεν μπόρεσες ποτέ να το καταλάβεις... δεν πειράζει πιά... ο χρόνος θεραπεύει... κι ας «έρχονται στιγμές που νομίζω πως όσο κι αν σ' αγαπώ, όσο κι αν σ' αγαπώ, πιο πολύ σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ...»

Για την ιστορία, το τραγούδι είναι το «Άσε με να φύγω» από τον δίσκο της Αλέκας Κανελλίδου «12 ερωτικές στιγμές» που κυκλοφόρησε το 1974...