20.5.08

Περί πολιτικής ή «ψάχνω να βρω χώρα...»

Ένας καλός φίλος, τακτικός αναγνώστης, παρατήρησε χθες: «τόσα και τόσα γίνονται στο πολιτικό πεδίο και εσύ... απέχεις συνειδητά ή κάτι άλλο;;». Απαντώ και τοποθετούμαι: ΑΠΕΧΩ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ και ψάχνω να βρω χώρα για οριστική και μόνιμη μετακόμιση...

Δυστυχώς εδώ δεν λειτουργεί πλέον η δημοκρατία, εδώ η αγωνία είναι με ποιόν τρόπο η μειοψηφία θα χειραγωγήσει και θα δεσμεύσει την πλειοψηφία χωρίς να επιτρέπεται στην πλειοψηφία να αντιδράσει... π.χ. αν προχθές που μια ισχνή μειοψηφία από ιδιοκτήτες φορτηγών μπλόκαραν τις εισόδους των διυλιστηρίων, μαζευόταν μια πλειοψηφία πολιτών και τους τουλούμιαζε στο ξύλο όλοι θα έσπευδαν να το χαρακτηρίσουν αντιδημοκρατικό. Θεωρητικά είναι, αντιδημοκρατικό όμως είναι και το να εμποδίζει κάποιος την ελεύθερη πρόσβαση και λειτουργία της ιδιοκτησίας ενός άλλου... αν καταλαβαίνουμε τι εννοούμε...

Εδώ ο υγιής ανταγωνισμός είναι το άλλο ανέκδοτο, μετά από αυτό με τον Τοτό, η πλάκα είναι ότι όλοι εμείς που παραπονιόμαστε τώρα, πριν μερικά χρόνια πανηγυρίζαμε όταν ο κύριος καθηγητής και οι παρατρεχάμενοι εκσυγχρονιστές έδιναν γη και ύδωρ επιτρέποντας και θεσμοθετώντας επί της ουσίας την λειτουργία τραστ, μονοπωλίων και ολιγοπωλίων... τότε μας αρκούσε που ανέβαινε η μετοχή και αγοράζαμε...

Όταν μας φώναζαν για την ανάγκη θεσμικών μέτρων και απλούστευσης των διαδικασιών που θα επιτρέπουν τη λειτουργία και ξένων εταιρειών στη χώρα για να υπάρχει ανταγωνισμός, εμείς βαυκαλιζόμαστε στο πόσο μεγάλες ελληνικές εταιρείες έχουμε, τώρα που τις πληρώνουμε «σκούζουμε» σα γουρούνια που μας σφάζουν... το χειρότερο, η αγωνία μας είναι να πάρει η κυβέρνηση μέτρα παρεμβατικά για να αποτρέψει τις «λαϊκές εντάσεις» και την κοινωνική σύγκρουση (αλήθεια που την είδαν αυτή;;) και όχι να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να λειτουργήσει σωστά και ανταγωνιστικά η κοινωνία, η οικονομία, η ζωή μας...

Εδώ έχουμε πλέον παρεξηγήσει έννοιες θεμελιώδεις, έννοιες και λέξεις που μας κληροδότησε η τόσο πλούσια και μακραίωνη ιστορία μας. Π.χ. το «άσυλο» που παλιά σήμαινε την προστασία του αδυνάτου από την κατάχρηση δύναμης του ισχυρού το μετερμηνεύσαμε σε «άβατο» που νομιμοποιεί εντός ή πέριξ αυτού κάθε πράξη νόμιμη ή άνομη κατά δικαίων ή αδίκων... το δικαίωμα του πολίτη να εκφράζεται ελεύθερα το μετερμηνεύσαμε κατα το δοκούν σε δικαίωμα του πολίτη να λέει ότι θέλει και να έχει το ακαταδίωκτο αρκεί αυτό που είπε να το ενδύσει με πολιτική χρειά... στο ρηθέν ότι η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου προσθέσαμε ένα «άμα θέλω... γιατί νόμος είναι το δίκιο του εργάτη / αγρότη / φορτηγατζή / ταξιτζή / ΔΕΗτζή / ΟΤΕτζή / τραπεζικού / καθηγητή / φοιτητή / κ.λπ. κ.λπ.»...

Γι'αυτό σας λέω, δε θέλω άλλο, έλεγε ο παππούς μου, άνθρωπος απλός, χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές γνώσης κρεμασμένες στους τοίχους του: «άμα δε σπάσεις τα αυγά, δεν τρως ομελέτα...», καλύτερα να σπάσω τα αυγά μου και να φάω την ομελέτα μου, γι' αυτό σας λέω, αν δεν αλλάξει άμεσα και ριζικά κάτι εγώ θα ψάχνω να βρω χώρα για οριστική και μόνιμη μετακόμιση...