18.5.08

Ε, ρε Γονίδης που σου χρειάζεται...

«Ξέρω τι έκανες πέρυσι το χειμώνα», θα μπορούσε να λέγεται η ταινία. Και για να σου το αποδείξω, σου χαρίζω στίχους, στίχους αληθινούς, στίχους πλημμυρισμένους από άδολο, λαϊκό, σέρτικο πόνο... Σου χρειάζεται... Σου χρειάζονται, και οι στίχοι, και τα αισθήματα και η αρχοντική φωνή του Σταμάτη Γονίδη να επιβεβαιώνει τη σοφή ρήση του Προέδρου «Όσο πιο πολύ με πληγώνουν οι γυναίκες, τόσο πιο διάσημο με κάνουν», σε ένα κομμάτι στο οποίο αποτυπώνεται αριστουργηματικά ο ενδεδειγμένος τρόπος τιμωρίας μιας αχάριστης κι αλήτισσας...
Σ' ένα φτηνό ξενοδοχείο
Μόνος μου και έξω κάνει κρύο
Χωρίς κανένας να με νοιάζεται
Έτσι με αφίσες θυμάμαι
Μόνος μου πάλι να κοιμάμαι
Και μια καρδιά που σ’ αγαπάει να κομματιάζεται

Σου χρειάζεται, σου χρειάζεται
Ένας άνδρας που να μοιάζετε
Να πονάς και αυτός για σένα να μην νοιάζεται
Να πονέσεις όπως πόνεσα και εγώ

Σου χρειάζεται, σου χρειάζεται
Ένας άνδρας να ταιριάζετε
Την αγάπη σου με άλλη να μοιράζετε
Να πονέσεις απ’ αυτό τον χωρισμό

Με μια φτηνή δικαιολογία
Δεν έχασες την ευκαιρία
Έφυγες τα αγρία χαράματα
Έτσι με άφησες θυμάμαι
Τον εαυτό μου να λυπάμαι
Την μοναξιά μου να την δω πάλι κατάματα

Σου χρειάζεται, σου χρειάζεται
Ένας άνδρας που να μοιάζετε
Να πονάς και αυτός για σένα να μην νοιάζεται
Να πονέσεις όπως πόνεσα και εγώ

Σου χρειάζεται, σου χρειάζεται
Ένας άνδρας να ταιριάζετε
Την αγάπη σου με άλλη να μοιράζεται
Να πονέσεις απ’ αυτό τον χωρισμό

Υ.Γ.1. Πριν βιαστείτε, σας επισημαίνω ότι ο Γονίδης είναι αυτό που λέμε «ορίτζιναλ» !! Έχει αυθεντική βυζαντινή φωνή, όσοι άκουσαν την πρόσφατη συμμετοχή του σε CD βυζαντινής πασχαλινής υμνολογίας θα καταλάβουν τι εννοώ. Ξέρει να διαλέγει στίχους πιασάρικους (ή βάζει να του διαλέγουν...) όπως οι παραπάνω, και να δημιουργεί κοινό με αυτούς: π.χ. οι συγκεκριμένοι κάνουν θραύση στα βόρεια, πάνω από τα Τέμπη...

Υ.Γ.2. Φίλε, το παρόν μην το δεις «αμυντικά», δες το ως κοινωνική προσφορά και αντίδραση στο «πέρνα κι εσύ όπως περάσαν κι οι άλλες, πέρνα κι εσύ κάνε το κορμί μου σκάλες...» (άλλου λαϊκού αοιδού), συμπλήρωσε «η ψυχή μου όμως είναι παλλικάρι» και πάμε γι΄άλλα...