17.5.08

Ο πυγμαλίων είναι χαμένος από χέρι;

Το σενάριο λίγο-πολύ γνωστό: Νέος αγαπά νέα από 3 έως 5-6 χρόνια νεότερη, άβγαλτη (σεξουαλικά, εγκυκλοπαιδικά, επαγγελματικά, καλλιτεχνικά, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία) και ερωτεύεται.

(...Παύση για περισυλλογή...) Τι ακριβώς είναι αυτό που ερωτεύεται, αυτός και, κυρίως, αυτή; Συνεχίζουμε....

Ερωτεύεται λοιπόν, βουρ στον πατσά, πάθος, ρομάντζο, αγκαλίτσες και φιλάκια, ταξίδια, πιθανώς όνειρα μελλοντικά, καμιά φορά κοινό ταμείο, συγκατοίκηση, υπερβολές (γνωριμία με γονείς) κλπ. Καθείς με τα όρια και τις διαθέσεις του. Συνήθως όμως το δόσιμο είναι βαθύ και ειλικρινές. Τόσο, που σε αρκετές περιπτώσεις ακόμα και τα τσιλιμπουρδίσματα παύουν να είναι ελκυστικά.

Ο νέος μεγαλώνει και χαίρεται, η νέα μεγαλώνει και ωριμάζει. Τα χρόνια περνούν (3-4 συνήθως), τα σύννεφα των διενέξεων, των συμβιβασμών, των πειρασμών έρχονται, βρέχουν, φεύγουν, ξανάρχονται, πάντα όμως η ομπρέλα της αίσθησης αυτό που έχουμε είναι δυνατό/ωραίο/αληθινό/τέλος πάντων γουστάρουμε γενικά απωθεί άλλοτε εύκολα άλλοτε δύσκολα τις ψιχάλες και τις νεροποντές. Στην ομπρέλα όμως δε συμπεριλαμβάνεται αλεξικέραυνο, και ο ευτυχής νέος δεν αντιλαμβάνεται καν την έλλειψή του (και αν τη βλέπει την έχει γραμμένη, είναι σίγουρος άλλωστε)...

Ώσπου πέφτει ο κεραυνός.

Η καταιγίδα φυσικά δεν έρχεται ποτέ απότομα. Τα σύννεφα πρέπει να μαζευτούν, να πυκνώσουν, να γίνουν γκρίζα, να δυναμώσει ο άνεμος, να αρχίσει να βρέχει. Σημαντική είναι η συνεισφορά της ψυχρής αέριας μάζας που κινείται πάνω από την προσωπική ζωή των αρρένων με κατεύθυνση από τα κέντρα εκπαίδευσης προς την παραμεθόριο και πίσω, που λέγεται θητεία. Πολλά στάδια που προαναγγέλλουν τη θεομηνία. Αλλά όπως προαναφέραμε, αν έχεις ομπρέλα δε φοβάσαι την καταιγίδα. Και μένεις μαλάκας.

«με πνίγεις, ...νιώθω ότι χάνω πράγματα, ...θέλω λίγο χρόνο ή/και χώρο, ...σε αγαπάω, θέλω να κάνουμε παρέα/δουλειά/έρωτα αλλά θέλω να γνωρίσω/φλερτάρω κι άλλους ανθρώπους να ζήσω άλλα πράγματα, ...θα ήθελα να σε είχα γνωρίσει χ χρόνια μετά (αυτό κρατήστε το, θα επανέλθουμε οσονούπω, είναι η δική σας περίπτωση...)», κλπ. κλπ.

Οι ατάκες πολλές, η ποικιλία σίγουρα -φαινομενικά- μεγάλη, το νόημα ένα: Σε βαρέθηκα !!
Εξακολουθείς να είσαι μαλάκας: «μα, πώς, γιατί, πότε, δηλαδή τί έκανα λάθος, αφού είμασταν καλά», κλπ.

Η συνέχεια ενοχλητική, αμήχανη, συχνά βασανιστική: Τηλέφωνα, συναντήσεις, τρυφερότητες, φιλική ατμόσφαιρα, ακόμα και σε σεξ ενίοτε. Η αντίφαση βασιλεύει. «Δε σε θέλω», αλλά θέλω να σε βλέπω. «Δε θέλω να με έχεις σίγουρη», αλλά θα κοιμηθώ μαζί σου το βράδυ. Πόσο εύκολο είναι να πεις σε κάποιον που έχεις ζήσει χρόνια μαζί «άντε γαμήσου»;

Για κάποιους είναι απλό, για κάποιους αδύνατο, για τους περισσότερους είναι απλά εξαιρετικά επώδυνο. Οι νέες πάλι δε βοηθάνε. Και μέχρι να γίνει, οι (πως να τις περιγράφεις;) συναντήσεις φορτισμένες, αμήχανες, η γλώσσα του σώματος βαβέλ, τα μεθεόρτια απλά αφορμή για μεθύσια, το σεξ (όταν υπάρχει) χωρίς, τελικά, αντίκρυσμα...

Η συνέχεια άγνωστη, εξαρτώμενη από τις αντοχές και τις άμυνες του καθενός. Οι κυνικοί (έστω, οι έμπειροι) πιθανότατα θα πουν ότι στην εξίσωση μπήκε τρίτος και τα υπόλοιπα είναι απλά οδοντόκρεμες. Ίσως. Καμιά δε θα διευκολύνει πάντως την κατάσταση για να στο πει κατάμουτρα, αφού ξέρει ότι θα φάει από πόρτα μέχρι χαστούκι.

Το επιμύθιο όλων των παραπάνω, εκφράστηκε στον τίτλο: «Ο πυγμαλίων είναι χαμένος από χέρι;»

Αλλά είχαμε σταθεί για περισυλλογή στην αρχή. Είχαμε αναρωτηθεί, τι ερωτεύονται οι νέοι...

Ο νέος, από τη μια, ερωτεύεται αυτό στο οποίο θα εξελιχθεί η νέα ύστερα από υπομονετική καλλιέργεια (γυναίκα..., σύντροφος...). Η νέα, από την άλλη, ερωτεύεται αυτό που είναι ο νέος στην αρχή (δάσκαλος..., προστάτης..., οδηγός..., πρότυπο-θέση ισχύος...).

Εδώ λοιπόν έχουμε ζήτημα χρονισμού, ελληνιστί timing. Ο λάκκος της φάβας κείται στο ότι η γυναίκα-σύντροφος αναζητά άντρα-σύντροφο. Ο τελευταίος είναι αναγκαστικά ασύμβατος με τον αρχικό ρόλο του νέου, διότι είναι ρόλος ισότιμος. Εφόσον λοιπόν η -πλέον- γυναίκα έχει ξεπεράσει την ανάγκη για τον αρχικό ρόλο του νέου, δεν έχει ανάγκη ούτε τον ίδιο. Κεραυνός για τους ανυποψίαστους, φυσική συνέχεια για τους -λίγους- υποψιασμένους...

σ.σ. πραγματικό σενάριο; βιωματικές σκέψεις; εικασίες; Δύσκολο να αποφασίσω... σίγουρα πάντως είναι κατάθεση ψυχής ενός φίλου (με ελαφρά λεξιλογικά και γλωσσικά ...τσιμπήματα από εμένα) και τον τιμώ γι' αυτό!!