6.4.08

Μερικές σκέψεις «περί νηστείας»...

Προϊούσης της Σαρακοστής, αυξάνεται προοδευτικά η πίεση να ακολουθήσω την υπόλοιπη οικογένεια στο ευγενές έθιμο της νηστείας, το οποίο επιμένω να απεξαρτώ από το «έτερον του ήμισυ» της γνωστής φράσης «νηστεία και προσευχή».

Το θέμα αυτό συζητούσα προ ημερών με μια καλή φίλη διαιτολόγο. Που καταλήξαμε; Στο ότι τελικά και εγώ νηστεύω ή -για να είμαι ειλικρινής- θα νήστευα αν ακολουθούσα κανονικά το πρόγραμμα της δίαιτας μου. Έτσι είναι, ο κόσμος άλλαξε και για να φορεθούν πια «τα παλιά, τα τετριμμένα» πρέπει να συνοδεύονται από προγράμματα και διαιτολογικές αναλύσεις, από ασκήσεις ενόργανες ή μη και επίθεση στα λιπαρά με δέλεαρ το τέλειο κορμί της παραλίας...

Κοίτα να δεις που τελικά επιβεβαιώνομαι όταν μιλάω ότι ως λαός είμαστε των άκρων: ή θα παλεύουμε με την πείνα ή θα παλεύουμε με τη χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια, μέσος δρόμος δεν βρίσκεται, το «μέτρον» δεν υπάρχει και δεν είναι «άριστον» στη σύγχρονη Ελλάδα.

Σήμερα ή θα παρατρώς ή θα πεινάς. Ή θα καλοπερνάς ή θα βασανίζεσαι. Η ζωή τελικά «τραβάει» τις τοξίνες, σηκώνει τροφές γεμάτες υδατάνθρακες, τροφές του ποδαριού, του πεντάλεπτου, του delivery. Ποιος μαγειρεύει σήμερα όταν μπορεί μ’ ένα τηλέφωνο να έχει ότι θέλει; Τρώμε περισσότερη πίτσα από όση οι Ιταλοί όσο για το κινέζικο ...ούτε Κινέζοι να είμαστε!

Έψαξα και διάβασα και την εκκλησιαστική άποψη επί του θέματος και την θρησκευτική άποψη επί του θέματος. Επί της ουσίας, για να κατανοήσουμε ζητήματα όπως η νηστεία πρέπει να διαβάσουμε, όχι τα θέσφατα των παπάδων αλλά τα ιστορικά και κοινωνικά δρώμενα της εποχής εκείνης κατά την οποία η νηστεία καθιερώθηκε καθώς επίσης και τις απλές αλήθειες της φύσης. Π.χ. η εποχή της άνοιξης δεν έχει καρπούς, η γη τώρα ανθίζει, τα ζώα ήταν λίγα και τα μικρά ήταν αναγκαίο να προστετευθούν για τις θυσίες του Πάσχα κ.λπ. κ.λπ. Άρα, οι άνθρωποι έπρεπε να πειθαρχήσουν στο να τρέφονται με αυτά τα λίγα που υπήρχαν, χόρτα από τους αγρούς, λίγα λαχανικά από τους κήπους σιγά σιγά λίγο ψάρι... Το γάλα έπρεπε να παραμείνει στα ζώα για να σιτιστούν τα μικρότερα, άρα... Αυτή την απλή, φυσική πειθαρχία προσπαθούσαν να επιβάλλουν οι μορφωμένοι της εποχής εκείνης, ο μόνος τρόπος προφανώς (για να αποφευχθούν και οι ατέρμονες συζητήσεις) ήταν και είναι η σύνδεση και μετατροπή της σε λατρευτική συνήθεια.

«Η νηστεία, τελικά, είναι μια ευκαιρία που δεν εκμεταλλευόμαστε», ήρθαν πάλι στο μυαλό μου οι σκέψεις ενός καλού φίλου, του Ιωάννη του μοναχού, ο οποίος δεν ζεί πλέον. «Τι έχουμε να χάσουμε στο κάτω – κάτω της γραφής με το να νηστέψουμε; Μόνο μικρές απολαύσεις, τις οποίες εμείς οι ίδιοι θεοποιήσαμε στο δρόμο προς την καλοπέραση». «Κι αν δε νηστέψουμε, τι θα κερδίσουμε;», λέω εγώ. Τελικά μόνο πίεση, άγχος και υποχρεωτικές δίαιτες. Δηλαδή μία από τα ίδια...

Εκεί πρέπει να βρίσκεται και η ουσία της ζωής, στο ότι αλλάζει πρόσωπα, ονόματα, εντολές, συνθήκες και -τελικά- θέτει πάντα τους ίδιους κανόνες. Κάποιος θα έρθει, είτε παπάς είτε γιατρός, και κάποια στιγμή θα σου πει να νηστέψεις. Να κόψεις τις σάλτσες, να αφήσεις τα παϊδάκια κατά μέρος... Το αν θα τα καταφέρεις είναι δικό σου θέμα.

Τώρα βέβαια που το καλοσκέφτομαι μπορεί και να κάνω λάθος. Η νηστεία είναι όπως τα επιδοτούμενα έργα. Είναι μια ευκαιρία που πρέπει να αρπάξεις, γιατί μόνο έτσι θα εκμεταλλευτείς τις επιδοτήσεις της Άνωθεν Αρχής (με την κάτωθεν θα ασχοληθούμε μόλις ο Αθερίδης παρκάρει τη βέσπα και δούμε αν και πως θα δουλέψει το σύστημα).