27.3.08

Είμαι και εγώ ένας blogger...

Ναι, το συνειδητοποίησα σήμερα το πρωί, μίλαγα με έναν παλιό φίλο στο τηλέφωνο, όταν τον ακούω να μου λέει: «είσαι και blogger, to atomo εσύ δεν είσαι;;» Εκεί το μυαλό μου έκανε κλικ... Ναι είμαι και εγώ ένας blogger, είπα μέσα μου, «ναι δικό μου είναι, εγώ είμαι εκεί», απάντησα στον φίλο μου τον Γιώργο. Κοίτα να δεις, είπα μέσα μου, πως εξελίσσεται και παγιώνεται κάτι που ξεκίνησε για πλάκα ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα του 2007... Τότε παρακαλούσα τη «νονά» να με βαφτίσει, τώρα πια υπάρχει εκεί έξω κόσμος που με ξέρει με αυτό το όνομα, ένα απογευματινό αστείο έγινε κάτι σαν brand name...

Δεν έχω μετρήσει πόσες μέρες είμαι on-air, έτσι κι αλλιως η επικοινωνία ήταν και είναι η δουλειά μου, ο τρόπος που ζω, ο τρόπος που εκφράζω και εκφράζομαι. Απλά εδώ δεν επικοινωνώ επαγγελματικά, επικοινωνώ προσωπικά, αποτυπώνω τις σκέψεις μου, τα θέλω μου, το εγώ μου, δίνω μορφή και σχήμα σε αυτά τα άυλα που κυριεύουν ώρες ώρες το μυαλό μου...

Στην αρχή έγραφα «κατά παραγγελίαν», τώρα πλέον γράφω φυσικά, ελεύθερα, όταν και όπου κάτι θέλω να γράψω. Παράλληλα μαζεύω ερεθίσματα, σκέψεις, λόγια, εικόνες, απόψεις, κάθε τι που μου κάνει κλικ. Το γράψιμο είναι πια μια καθημερινή συνήθεια, απλή, αυθόρμητη, φυσιολογική. Σταυροπόδι, το laptop από πάνω και ...έτοιμο το «μικρό»!! Μόλις βρω internet (στο σπίτι, στο γραφείο, σε hotspot...) το ανεβάζω, ο κύκλος κλείνει, αποστολή εξετελέσθη...

Έκανα ένα διάλειμμα και κοίταζα τα στατιστικά επισκεψιμότητας. Κάτι που ξεκίνησε σαν παιχνίδι μεταξύ φίλων, γνωστών και αγνώστων, έχει πλέον το δικό του κοινό, έχει πλέον καθημερινούς επισκέπτες, έχει αναγνώστες με συνέχεια και συνέπεια, έχει «ρεύμα». Πέταξα μπουκάλι με μήνυμα στην ερημιά του ωκεανού και αυτό βγήκε σε πολυσύχναστη παραλία... Δε νιώθω απλά τυχερός, νιώθω ευλογημένος, και το κέφι μου κάνω και, επιπλέον, με διαβάζουν.

Είμαι και εγώ ένας blogger, λοιπόν... Όχι, δεν είμαι από αυτούς τους δημοσιογράφους-blogger, ούτε από τους blogger-ειδήμονες ή ειδικούς. Δεν είμαι ούτε blogger «με απ' όλα», «με διπλό τυρί», με «μπιφτέκι και έξτρα σως...». Είμαι απλά ένας blogger, γράφω γιατί θέλω να γράψω, γιατί αν δεν γράψω δεν είμαι εγώ, γιατί αυτά που πιστεύω, θέλω, είμαι, έμαθα να τα εκφράζω και να τα μοιράζομαι...

Δεν περιμένω να «βγω» στην τηλεόραση έχοντας ανακυκλώσει σχόλια από «κύκλους προσκείμενους...», δεν θέλω να είμαι στο τοπ-100 του Sync.gr με τα 100 και πλέον blog που κρέμονται στο ανώνυμο προφιλ μου, δε με νιάζουν τα εύσημα του ανώνυμου «τζάμπα μάγκα». Δεν θέλω να είμαι δήθεν, ούτε «προσκυνημένος». Γράφω όπως σκέφτομαι και μιλάω, σκέφτομαι όπως μιλάω και γράφω, μιλάω όπως γράφω και σκέφτομαι. Όταν φωνάζω, φωνάζω γιατί έτσι μου βγαίνει, με πάθος και σύνεση συνάμα, για να με ακούσω εγώ και όχι για να με διαβάσουν οι άλλοι, και σε όποιον αρέσει.

Αντλώ τις γνώμες και τις απόψεις μου από αυτά που έζησα και ζω, γράφω βιωματικά. Κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια, πως αλλιώς θα μπορούσα άλλωστε. Δεν είμαι αρνητής, έμαθα να έχω άποψη, να έχω πρόταση και να την καταθέτω με επιχειρήματα, να μην προσποιούμαι. Και, μιας και η επιμονή των γονέων μου με έκανε καλό χειριστή του λόγου, το εκμεταλλεύομαι, παίζω με τις λέξεις και τα νοήματα, κινούμαι στη λεωφόρο των λέξεων αλλά δε διστάζω να πάρω και το στενό και δύσβατο λογοτεχνικό μονοπάτι που ξεδιπλώνει πτυχές του μυαλού ανεξερεύνητες, από αυτές που δεν υπακούουν σε τεχνικές, στρατηγικές και αναλύσεις...

Είμαι και εγώ ένας blogger... Αλήθεια, τώρα μόλις συνειδητοποίησα ότι όταν γράφω θέλω να ακούω μουσική, μόλις τώρα κατάλαβα ότι ο ρυθμός των λόγων μου ακολουθεί το ρυθμό της μουσικής που ακούω... Και μετά; τι; Μετά τίποτα, «that's my life», όσο η ζωή μου συνεχίζεται θα την βλέπετε εδώ με ήχους, εικόνες, λόγια, σκέψεις, με χαμόγελο, οργή, λύπη, πάθος, στη βροχή, στο χιόνι, στον ήλιο. Stay tuned !!!