12.3.08

Δημοκράτες ή δικτάτορες ;;;

Η ερώτηση είναι σαφής και δεν είναι ρητορική: «τι είναι, δημοκράτες ή δικτάτορες;». «Ποιοί;» θα ρωτήσετε. «Οι εργατοπατέρες, οι αρχισυνδικαλιστές και όλο το συνάφι τους», απαντώ.

Διαβάστε μήνυμα που έλαβα προ ολίγου από εργαζόμενη φίλη: «Σήμερα είχαμε στάση εργασίας... τρίωρη από τις 12:00 έως τις 15:00... και δεν άφησαν κανέναν να μείνει εντός των πυλών... το "Σωματείο Εργαζομένων". Έτσι, μάζεψα κι εγώ τα μπογαλάκια μου και την "έκανα". Την "έκανα" για σούπερ μάρκετ και για το σπίτι... το οποίο απόλαυσα ειλικρινά...».

Ρωτάω τώρα εγώ: από που κι ως που οι συγκεκριμένοι συνδικαλιστές είναι δημοκράτες, όταν μου στερούν βίαια, υποχρεωτικά, φασιστικά ένα βασικό δημοκρατικό μου δικαίωμα, το δικαίωμα στην εργασία;

Ναι, για μένα είναι τουλάχιστον «μη-δημοκράτες» (chic και politically correct), για να μην τους αποκαλέσω δικτάτορες και φασίστες !! Δεν έρχονται να με ενημερώσουν και να με πείσουν με επιχειρήματα και μέσα από ανοικτές δημοκρατικές διαδικασίες για το λόγο που πρέπει να απεργήσω, δε ζητάνε καν τη γνώμη και την ψήφο μου σε κάτι τόσο σημαντικό και καθοριστικό, ενεργούν συγκεντρωτικά, χωρίς καμιά νομιμοποίηση από γενικές συνελεύσεις εργαζομένων, μέσα σε κομματικά γραφεία, πίσω από κλειστές πόρτες και καγκελόφραχτα παράθυρα, αποφασίζουν «για μένα χωρίς εμένα» και ευτελίζουν (ή μήπως «εξευτελίζουν») ένα θεμελιώδες συνταγματικό μου δικαίωμα, αυτό της απεργίας!!

Τώρα, αν εσείς θέλετε να τους πείτε δημοκράτες, πείτε τους. Αρκεί να πείσετε τον εαυτό σας ότι η παραπάνω συμπεριφορά είναι πραγματικά δημοκρατική και τους αντιπροσωπεύει...