31.3.08

Δε σε δίνω... (δέκα χρόνια μετά ή δέκα χρόνια πριν;;)

Από την ώρα που σου χάρισα το τραγούδι του Φάμελου «η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει» με ρωτούσες συνέχεια, είχες το δικό σου τρόπο, ποιά είναι η δική μου ευτυχία. Ήθελες να μάθεις το δικό σου ρόλο, στο δικό μου οικοδόμημα...

Σήμερα λοιπόν, σου απαντώ. Η ευτυχία μου είμαι εγώ, όχι εσύ. Εσύ, πριν από πολλά χρόνια ήσουν μια άλλη, τότε σε έκλεισα σε ένα μικρό κουτάκι στην άκρη του μυαλού μου, τώρα όμως βρήκες το δρόμο και ξαναγύρισες, μια άλλη, ίδια, διαφορετική, σίγουρη για το τι θέλεις όχι όμως για τον εαυτό σου, μια άλλη που φοβάμαι ότι θα είσαι (και εσύ...) περαστική... (Αλήθεια, θα υπάρξει και τρίτη μετά από χρόνια;;)

Εγώ όμως είμαι καθε μέρα ο ίδιος, όσο κι αν με πιέζεις να αλλάξω, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω το νεανικό σου εγωισμό. Αλήθεια σκέφτηκες ποτέ ότι όταν αλλάζω μόνο και μόνο γιατί εσύ μου το ζητάς αυτό δεν μπορώ να το πω ευτυχία;; Ούτε μπορώ να πω ευτυχία το να δέχομαι την κριτική σου κάθε φορά που δεν σκέφτομαι σαν και σένα, που αυτά που βλέπω δεν τα βλέπω όπως εσύ;; «Και που λες Ευτυχία, ευτυχία δεν βρήκαμε, λίγα μόνο στοιχεία ευτυχίας χαρήκαμε...»

Έλεγες ότι είσαι επαναστάτρια, εννοούσες μάλλον ότι κάθε φορά που σου ανέτρεπα τα πιστεύω σου επαναστατούσες ενάντια στα δικά μου, αυτό που ο πολύς κόσμος αποκαλεί συντήρηση. Ναι, ξέρω, τώρα διαβάζεις και λές ότι όλα αυτά τα λέω από πείσμα, από πόνο, από... Σαν να είναι ένα ακόμα πείραμα του Παβλώφ, μόνο που αυτή τη φορά δεν πέτυχε «...ότι χτίζουμε σκορπάει στον άνεμο...», αυτή τη φορά δεν ήθελες, δε με άφησες να διαμορφώσω το μυαλό σου. Κοίτα, να ξέρεις ότι δεν προσπάθησα ποτέ να το κάνω, απλά προσπαθούσα να σε «οδηγήσω» να είσαι ΕΣΥ και ξέρω πόσο δύσκολο σου είναι να είσαι ΕΣΥ. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο, δεν είχα περιθώρια, όλη η προσοχή μου ήταν να μην ξεφύγω, να είμαι ΕΓΩ, δεν είχα περιθώρια για κάτι άλλο ούτε σου άφησα περιθώρια να μου υπαγορεύσεις τι θα ήθελες να είμαι... Το κατάλαβες τώρα;;

Σε ένα πράγμα έπεσες μέσα: στην τρέλα. Μαζί σου ήμουνα τρελός, ήξερα ότι μπορούσα να ακουμπήσω στη σιγουριά σου και να εκφράσω το διαφορετικό, να ζήσω, να μιλήσω, να δημιουργήσω, να επιθυμήσω πολλά καινούργια πράγματα ταυτόχρονα, να ξεφύγω από τα κοινότυπα, να είμαι εγώ εκείνο το λαμπρό φως που βλέπεις στη μέση όταν γύρω γύρω πολύχρωμα πυροτεχνήματα σκάνε, φτιάχνουν σχέδια και εικόνες, πάνω από το «Ααααα!!!» του κόσμου...

Δεν ξέρω αν με κατάλαβες ποτέ, ξέρω ότι ποτέ δεν το άφησες να φανεί, ότι ποτέ μου δεν κατάλαβα αν με κατάλαβες... Δεν πειράζει, έχει και αυτό την ομορφιά του, την ομορφιά του άγνωστου, του απροσδόκητου, δεν είναι βλακεία. Ναι, ξέρω, κάποιοι δεν θα το δουν έτσι, σαν να ακούω τις φίλες σου -μοιρασμένες οι γνώμες τους- να προσπαθούν να σε βάλουν στον δικό τους ίσιο δρόμο... οι μισές από δω, οι άλλες από εκεί... Αν το σκεφτείς όμως λίγο ακόμα θα δεις ότι έπρεπε να συμβεί ό,τι συνέβει, χωρίς αυτό θα ήταν σα να ζούσαμε στον παράδεισο, μέσα στην πλήξη, στη βαρεμάρα, στην ομοιομορφία, δυό άνθρωποι τόσο ξεχωριστοί, τόσο διαφορετικοί από τους άλλους...

Ψάχναμε, λες, κάτι να συμβεί; Δεν ξέρω, τι να σου πω... Προτιμώ να σκέφτομαι τη «λογική» αυτών που θα συμβούν, μήπως και τα «επηρεάσω», προτιμώ να φτιάχνω μουσική που να κρατάει μέσα σου ζωντανή την παρουσία μου, την ύπαρξη μου, προτιμώ να σε σκέφτομαι απλά καθημερινα, να κλαις για το κινητό που έπεσε και χάλασε, να γελάς για το μάθημα που πέρασες, να πεισμώνεις για τα λάθη σου που έβλεπα, να είσαι σκεπτική για τον φίλο που έχει πρόβλημα, να σου λείπουν οι κολλητές σου, να ζεις την κάθε μέρα μισή (ή μήπως μία;;) ώρα αργότερα...

Προτιμώ να κρατάω τη «μούσα» μου στο μυαλό μου ζωντανή όπως την έπλασα, όπως την έζησα, όπως την άφησα... Αλήθεια πρόσεξες ότι δεν είπαμε ποτέ «αντίο»;; Δεν θα μπορούσαμε να πούμε, αυτή τη λέξη, αυτή τη λογική δεν τη βάλαμε ανάμεσα μας, «μιλάγαμε αργότερα», «τα λέγαμε αύριο», «πάρε τηλέφωνο», «πάω, βιάζομαι, αύριο δε θ'αργήσω...».

«Δε σε δίνω...

Σε κρατάω για μένα,
κι αν κλείσεις το τηλέφωνο
θα παίρνω ως το πρωί...

Σε κρατάω για μένα,
κι όποιος κοιμάται δίπλα σου
ας το ξανασκεφτεί...

Δε σε δίνω...

Σα να παραδίνεσαι,
στη μάχη που δεν πρέπει να χαθεί,
στη γοητεία του να δίνεσαι
υπάρχει μια μεγάλη απειλή

υπάρχει κι όριο
μα απόψε το τραβάω το σκοινί
Δε σε δίνω...»

Καλό σου βράδυ, είπαμε όχι αντίο, τα λέμε με την πρώτη ευκαιρία, «...προσπαθώ να ξεχάσω, όμως κάτι συμβαίνει, ό,τι όμορφο πιάσω, να το δεις περιμένει...είχα πει πως θ' αλλάξω, κι όσο αλλάζω σου μοιάζω...»

Υ.Γ. οι παραπάνω στίχοι είναι της Δήμητρας Γαλάνης και της Μυρτώς Κοντοβά από το τραγούδι «Δε σε δίνω» της Δήμητρας Γαλάνη. Οι στίχοι του επιλόγου είναι του Γεράσιμου Ευαγγελάτου από το τραγούδι «Σ'έχω βρει και σε χάνω» της Νατάσας Μποφίλιου. Το τραγούδι του Μανώλη Φάμελου λέγεται «η ευτυχία είναι αυτό» και η Ευτυχία «λέει» στο «και που λες Ευτυχία» του Αντώνη Καλογιάννη. Το υπόλοιπο πεζογράφημα είναι γεγονότα, αναμνήσεις, οράματα, σκέψεις για τη ζωή που «κάνει κύκλους» στο ίδιο θέμα (1993-1998, 2003-2008, 2013[;;]-...). Τα πρόσωπα δεν έχουν σημασία, τα συναισθήματα έχουν...