19.3.08

ένα μικρό παιδί και οι απορίες του...

Ως «μικρό παιδί», έχω πάντα απορίες, πολλές απορίες. Κάποιες από αυτές τις λύνω γρήγορα, κάποιες είναι μόνιμες: όπως, για παράδειγμα, το τι μυαλό κουβαλάει ο κάθε άνθρωπος.

Δείτε, αυτές τις μέρες που οι μικροκομματικές λογικές μιας μειοψηφίας γέμισαν την Αθήνα με σκουπίδια, οι περισσότεροι σκεπτόμενοι άνθρωποι φροντίζουν να μη δυσκολεύουν την κατάσταση. Χρησιμοποιούν ειδικές σακούλες σκουπιδιών, τις κλείνουν καλά, τις κρατούν στα μπαλκόνια τους, όταν τις κατεβάζουν φροντίζουν να τις εναποθέσουν σε σημεία που να μην εμποδίζουν, να μην κινδυνεύουν με καταστροφή από διερχόμενα οχήματα. Οι περισσότεροι σκεπτόμενοι άνθρωποι σέβονται την ανάγκη και την προσπάθεια ανακύκλωσης και δεν ρίχνουν οτιδήποτε άσχετο στους μπλέ κάδους.

Εκτός... Εκτός από τους συμπολίτες μας που «δεν κουβαλάνε μυαλό». Αυτοί που παλιά αμόλαγαν τις σκουπιδοσακούλες από τα μπαλκόνια, αυτοί οι ίδιοι που κρατάνε καθαρά τα μπαλκόνια τους, κατεβάζουν ότι βρουν μπροστά τους στο δρόμο και μετά κλείνουν τα παράθυρα τους γιατί «μυρίζει...». Έτσι, δίπλα στις ανοιχτές σακούλες του σούπερ μάρκετ, είδαμε και καναπέδες, μπάζα, σιδερώστρες και άλλα «πανέμορφα»...

«Γιατί να κάνουμε εμείς τους καλούς. Δεν μαζεύτηκαν μόνα τους όλα αυτά τα σκουπίδια που ξεχειλίζουν στους κάδους. Όλοι κατεβάζουν...», δήλωνε με σπουδή κάποιος από αυτούς προχθές σε κάποιον ρεπόρτερ. Δηλαδή, εμείς δεν κατεβάζουμε τα σκουπίδια «για να κάνουμε τους καλούς». Άστα να πάνε...

Και δε μου λύθηκε και η απορία για το τι μυαλό κουβαλάνε... πως να μου λυθεί άλλωστε αφού δεν κουβαλάνε μυαλό...