19.3.08

19.03.2008: Η αργία της Αγίας Καθίστρας...

Τώρα θα πειραχτείτε, θα μου πείτε «δεν είναι αργία, είναι απεργία» και τις λοιπές παπαριές περί εργατιάς που έλεγε στα στρατευμένα του τραγούδια ο Θωμάς Μπακαλάκος...

Όχι καλοί μου φίλοι σήμερα είναι ΑΡΓΙΑ, δεν είναι ΑΠΕΡΓΙΑ. Είναι η έκτακτη επέτειος της Αγίας Καθίστρας, του Αγίου Τεμπέλη, του Οσίου Χαραμοφάη, των Αγίων Πάντων Συνδικαλιστών Εργατοπατέρων κλπ., κλπ.

Τι είπατε; Ότι την απεργία κήρυξαν ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και λοιποί συμπέθεροι; Ποιός τους γαμεί αυτούς μωρέ, θα πάρουνε τις θεσούλες τους στα ψηφοδέλτια, μερικοί θα μπουν και στη Βουλή (ένεκα η τζάμπα διαφήμιση) και ...μην τον είδατε, μήδε τον απαντήσατε τον ...Σκωτοπουλάκο, τον λεβέντη, τον καραμπουζουκλή...

Όχι, δε με έπιασε κάτι παράξενο, απλά με επηρέασε το «ρεπορτάζ του δρόμου».

Πρώτο δείγμα, σε χθεσινοβραδυνό μήνυμα από μια φίλη: «...αύριο εν τω μεταξύ απεργούμε. Θα κοιμηθώ λίγο περισσότερο. Αυτό σκέφτομαι και ηρεμώ! Μου λείπει ύπνος τελικά... το έχω καταλάβει».

Δεύτερο δείγμα, σε πρωινό τηλεφώνημα από τη γυναίκα μου (εκδράμουσα για ψώνια και δουλειές στη Γλυφάδα): «ξέρεις, στο κατάστημα που είμαι, μίλαγα με τις πωλήτριες, καλέσαν εκτάκτως έξι επιπλέον άτομα στην πρωινή βάρδια, περιμένουν μεγάλη κίνηση σήμερα...»

Τρίτο δείγμα, προσωπική μαρτυρία από το απόγευμα που σταματησα σε μεγάλο supermarket για κάποια καθημερινά ψώνια πρώτης ανάγκης. Μια λαοθάλασσα γέμιζε καρότσια, επιδεικνύοντας εξαιρετικό ζήλο στους ελιγμούς, όλα τα ταμεία ήταν ανοικτά, οι υπάλληλοι στις θέσεις τους. Όπως Σάββατο...

Άρα ο ιδιωτικός τομέας δούλεψε και κανονικά και επιπλέον, ενώ ο στενότερος και ευρύτερος δημόσιος κοιμήθηκε μια-δυό ωρίτσες παραπάνω και μετά πήγε για ψώνια....

Κι εγώ που ήξερα ότι όταν απεργεί ένα σωματείο (πόσο περισσότερο η κορυφαία συνδικαλιστική οργάνωση) μαζεύει τα μέλη και τους συμπαθούντες στους χώρους δουλειάς, να διαμαρτυρηθούν, να ενημερώσουν, να συζητήσουν, να προτείνουν λύσεις...

Μπα, μάλλον φταίνε εκείνα τα παλιά βιβλία που διαβάζω ακόμα και με αποπροσανατολίζουν. Μοιραία όμως, κάνω σκέψεις κακές, ποταπές, ελεεινές...

α. Τελικά όλα αυτά τα πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια, τριτοβάθμια, ...ν-βάθμια και ούτω καθεξής σωματεία
αντιπροσωπεύουν ή απλά βολεύουν;

β. Εφόσον οι εργαζόμενοι είτε δουλεύουν είτε ξεκουράζονται και αυτοί που συμμετέχουν στις πορείες είναι μόνο οι συνδικαλιστές, γιατί τις λένε παλλαϊκές και όχι πανσυνδικαλιστικές;

γ. Πόσοι περισσότεροι συνδικαλιστές
χρειάζονται για να ακούσουμε μια ουσιαστική και τεκμηριωμένη αντι-πρόταση για το ασφαλιστικό, μιας και αυτοί που έχουμε δεν τα καταφέρνουν;

δ. Όλοι αυτοί που στυλώνουν τα πόδια καθημερινά σαν κακομαθημένα παιδάκια («δεν το θέλω, το νομοσχέδιο, δεν το θέλω!!!»), δεν φοβούνται μήπως κάποιοι αυστηροί και απηυδισμένοι γονείς τους βάλουν τιμωρία;

ε. Άμα τελικά θέλω και πρέπει να δουλέψω, μήπως να ζητήσω άδεια πρώτα από το σύντροφο Μαυρίκο; Όχι τίποτ' άλλο, μην παρεξηγηθώ και μου στείλει
η Αλέκα τη Λιάνα να με ξεφωνίσει...

Άσε ας σταματήσω να σκέφτομαι καλύτερα, να σώσω αυτά που έγραψα, γιατί νυχτώνει και καιροφυλακτούν οι Δυνάμεις του Σκότους.... ε,... του Διακόπτη ήθελα να πω.... Φτού.... το γρουσούζεψα, ελπιζω να με λυπηθεί η αυτού μεγαλειότης ο Σκωτόπουλος, κλείνω για να προσευχηθώ....