2.2.08

Πόσο ανήκει η Τουρκία στην Ευρώπη;



Η πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου «από κει» ήταν το Δεκέμβριο του 2002 (...ή μήπως τον Ιανουάριο του 2003, είναι τόσες φορές πια που δεν θυμάμαι...). Ήταν λίγο μετά το «κραχ» της τουρκικής οικονομίας, οι Τούρκοι της μεσαίας τάξης είχαν «γυρίσει πίσω», δεν έβλεπαν πλέον τη φτώχεια, τη ζούσαν κι όλας, κι εγώ
προσπαθούσα να διερευνήσω επενδυτικές ευκαιρίες για την εταιρεία μου.

Η τοπική θυγατρική μας ιδρύθηκε λίγο μετά. Η δημοσίευση στο τούρκικο ΦΕΚ έχει ημερομηνία 25 Μαρτίου, τυχαίο θα πείτε, μήπως σημειολογία ρωτώ, αλήθεια πρόσεξε κανείς από αυτούς το τι και πως, ποιος ξέρει...

Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, η Κωνσταντινούπολη συγκαταλέγεται στους αγαπημένους μου περιορισμούς, έχω πλέον μάθει να συνεννοούμαι στα τούρκικα με σχετική άνεση, έχω αποκτήσει καλούς φίλους και εκλεκτούς συνεργάτες, έχω «στην ατζέντα του μυαλού μου» δέκα-δεκαπέντε εστιατόρια για να πάω τους φίλους μου (Έλληνες, Τούρκους αλλά και ξένους) και να περάσουμε μερικές ευχάριστες, γευστικές και απολαυστικές ώρες. Δεν είμαι πλέον «γιαμπαντζι» (ξένος), είμαι «κομσού» (γείτονας), για αρκετούς είμαι «αρκαντάς» (φίλος), μερικοί έχουν το δικαίωμα να προχωρούν ένα «σκαλί» παραπέρα, να με προσφωνούν «καρντεσίμ», «αδερφέ μου», μου αρέσει, ξέρω ότι το εννοούν, δεν το λένε από κολακεία.
πρώτη σημείωση (στον Λάμπη): ξέρεις τι θυμήθηκα, θυμήθηκα που σε έλεγαν φιλότουρκο γιατί έλεγες τα ίδια και σου λέγαμε «βάλε ένα γιαταγάνι στη ζώνη, φόρα και τσαρούχι να αποκατασταθεί η ισορροπία» και γελάγαμε και πίναμε τις ρακές μας με ταζθαλασσινά μας στο Βόσπορο σαν να είμαστε οπουδήποτε στην Ελλάδα και διαφημίζαμε την πατρίδα μας στους Τούρκους και γελάγαμε με τους Ελληνάρες που έρχονταν (οι κακόμοιροι μαλάκες...) να πουλήσουν μούρη με το τίποτα τους. Θυμάσαι; Επειδή ξέρω ότι θυμάσαι, βάλε μια ρακή (θα βρείς εσύ, δε σε φοβάμαι), και aide, serefe !!

Σε αυτά τα πέντε χρόνια έγιναν κι άλλα. Αλλάξαμε κυβέρνηση, άλλαξαν και οι Τούρκοι, έγινε η Ολυμπιάδα, κουμπαρέψαμε. Πλέον μπορείς να ψωνίσεις στην Αθήνα μπακλαβά από τον Guluoglu, η Ipekyol και άλλες μάρκες που ζηλεύαμε (...οι γυναίκες μας δηλαδή) στο Ulus και το Maslak πωλούνται πλέον στο the Mall στην Αθήνα. Μέσα σε όλα αυτά αρχίσαμε να μιλάμε και για την ευρωπαϊκή προοπτική της γείτονος, έχουν κλείσει πια δύο χρόνια από την περίφημη ευρωπαϊκή σύνοδο του Λουξεμβούργου....

Μέρες ευφορίας;; Υπάρχει δυστυχώς και αντίλογος...

Σε αυτά τα τελευταία δύο χρόνια, απαγορεύθηκε στην Τουρκία κατά διαστήματα το wordpress και το youtube. Τα κυπριακά πλοία και αεροπλάνα παρέμειναν αποκλεισμένα από τους τουρκικούς προορισμούς, παρά τις επανειλημμένες περί του αντιθέτου δεσμεύσεις. Δολοφονήθηκαν Αρμένιοι δημοσιογράφοι και Ιταλοί ιερείς. Ξυλοκοπήθηκαν βάναυσα Έλληνες δημοσιογράφοι. Το άρθρο 301 του τουρκικού ΠΚ δεν καταργήθηκε. Η Αρμενική Γενοκτονία δεν αναγνωρίστηκε. Ο τουρκικός στρατός των 40.000 ανδρών παραμένει σε κυπριακό έδαφος. Ο τουρκικός στρατός κατοχής του ιρακινού Κουρδιστάν ετοιμάζεται. Τούρκικες οργανώσεις νεολαίας κατεβαίνουν χειραγωγούμενες στους δρόμους ζητώντας να γίνει στρατιωτική εισβολή στο Ιράκ, την ίδια στιγμή η Θεολογική Σχολή της Χάλκης και άλλες σχολές που έχουν χαρακτηριστεί «θρησκευτικού χαρακτήρα» (=ενάντιες στον "αιώνιο" λόγο του Κεμάλ Ατατούρκ) παραμένουν κλειστές. Η OYAK bank του τουρκικού στρατού, συνεπικουρούμενη από δέκα-δεκαπέντε μεγαλοεπιχειρηματίες που προστατεύουν τα συμφέροντα τους και τίποτα παραπάνω, διαμορφώνουν το νέο τουρκικό προφίλ, μια χώρα που ειδωλολατρικά λατρεύει έναν άνθρωπο, παραβλέποντας ανθρώπινες αρχές και διεθνείς κανόνες, όχι νομιμότητας και δικαίου αλλά απλής λογικής.

Εύλογα τίθεται το ερώτημα αλήθεια, αν το τουρκικό κατεστημένο και η τουρκική άρχουσα τάξη δεν ήθελαν την προσχώρηση στην ΕΕ, πόσο πιο σαφείς θα μπορούσαν να είχαν γίνει; Το πραγματικό ερώτημα όμως που πρέπει να απαντηθεί είναι «η Τουρκία ανήκει στην Ευρώπη, γεωγραφικά, πολιτικά, πολιτισμικά;». Αυτό είναι ένα ερώτημα που δεν μπορούμε εμείς να απαντήσουμε, η Ελλάδα είναι πλέον σχεδόν ο μόνος ένθερμος υποστηρικτής της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας. Στο κάτω κάτω δεν χρειάζομαι ένας ευρωπαίο Τούρκο φίλο, χρειάζομαι έναν γείτονα Τούρκο φίλο, που θα με καταλαβαίνει και θα τον καταλαβαίνω, που θα μου στέκεται και θα του στέκομαι. Τα άλλα είναι τεχνικές, διαδικαστικές υποθέσεις που δημιουργούνται για να μπορούν ορισμένοι, κυρίως στρατιωτικοί, πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες ένθεν κακείθεν, να διαιωνίζουν το ανούσιο της ύπαρξης τους.

Είναι λοιπόν ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί από το λαό της Τουρκίας με κριτήριο το παρελθόν και το μέλλον και όχι από τις όποιες ηγεσίες της, πολιτικές ή μη, εκλεγμένες ή διορισμένες με κριτήριο το κοντόφθαλμο συμφέρον.

Υ.Γ. αφορμή για το κείμενο αυτό ήταν ένα άλλο κείμενο που έφτασε σήμερα στο e-mail μου από κάποιο ειδησεογραφικό blog και με έβαλε να σκαλίσω μνήμες και σκέψεις.